1.11.3 Bijlage 3 - VNG - Model Toelichting bij Model Algemene plaatselijke verordening (nieuw model, november 2026)
Tekst van het document
Plaatsen van kampeermiddelen buiten kampeerterreinen Vereniging van Nederlandse Gemeenten 34/87 Artikel 3:19 Definitie Dit artikel bevat voor de toepassing in deze paragraaf de definitie van kampeermiddel. Voorbeelden zijn een tent, tentwagen, kampeerwagen of caravan. De hoofdactiviteit in deze paragraaf ziet dus op het recreatief nachtverblijf buiten de daartoe aangewezen plaatsen en niet op een parkeerexces zoals in paragraaf 3.2.1. Artikel 3:20 Plaatsen van kampeermiddelen buiten kampeerterreinen Eerste en tweede lid Dit artikel verbiedt het plaatsen of geplaatst houden van kampeermiddelen buiten kampeerterreinen. Het oogmerk van het verbod is wildkamperen te verbieden ter bescherming van de natuur, het landschap en het uiterlijk aanzien van de gemeente en om overlast te voorkomen of te beperken. Wildkamperen kan bijvoorbeeld leiden tot vervuiling door zwerfafval, geluidsoverlast, verstoring van flora en fauna of beschadiging van openbaar groen. Het verbod geldt niet als een kampeermiddel op eigen terrein wordt gezet. Derde en vierde lid Het college kan wildkamperen door afgifte van een ontheffing alsnog toestaan. In het vierde lid zijn aanvullende gronden opgenomen om een ontheffing te kunnen weigeren. Artikel 3:21 Aanwijzing kampeerplaatsen Het college kan plaatsen aanwijzen waar kamperen wel is toegestaan.
Het gaat dan om plaatsen die niet zijn aangemerkt als kampeerterrein, maar waar wel kampeermiddelen kunnen worden geplaatst. Het college kan daarbij ook regels stellen om overlast te voorkomen en onder andere de natuur, het landschap, het uiterlijk aanzien van de gemeente en de veiligheid van mensen en goederen te beschermen. Paragraaf 3.2.3. Overig gebruik van openbare plaatsen met voer- en vaartuigen Artikel 3:22 Plaatsen van fietsen, bromfietsen of vergelijkbare vervoermiddelen in het algemeen Het plaatsen van fietsen, bromfietsen of andere vervoermiddelen tegen gebouwen of in de ingang van portieken terwijl dit niet gewenst is, leidt regelmatig tot klachten en kan hinder of schade aan gebouwen veroorzaken. Deze bepaling geeft de mogelijkheid om hiertegen op te treden door dergelijke situaties te verbieden om zo veilige, toegankelijke en verzorgde openbare plaatsen te behouden. Artikel 3:23 Plaatsen voor fietsen, bromfietsen of vergelijkbare vervoersmiddelen Verkeerd geplaatste fietsen, bromfietsen of vergelijkbare vervoermiddelen, zoals een elektrische step, bakfiets of fatbike, kunnen problematisch zijn. Dit doet zich vooral voor op plekken waar veel van deze vervoermiddelen worden gestald, zoals bij een station of een winkelcentrum. De vervoermiddelen kunnen niet alleen gevaar en overlast veroorzaken, maar ook het uiterlijk aanzien van de gemeente schaden.
Het college kan hierom plekken aanwijzen waar fietsen, bromfietsen of vergelijkbare vervoermiddelen niet buiten de daarvoor bestemde plaatsen, zoals stallingen of fietsenrekken, mogen staan. Dit vanzelfsprekend voor zover dat nodig is om de belangen uit dit artikel te beschermen en als er voldoende mogelijkheden zijn om deze vervoermiddelen wel te stallen. [eventueel opnemen: Op grond van het tweede lid kan het college plaatsen aanwijzen waar fietsen, bromfietsen en vergelijkbare vervoermiddelen wel mogen worden gestald, maar alleen voor een bepaalde periode. Hiermee kan het college voorkomen dat de ruimte voor het stallen van vervoermiddelen op drukke plekken dicht slibt, omdat vervoermiddelen er voor langere tijd worden geplaatst. Te denken valt aan stallingsplaatsen bij een station of een winkelcentrum. ] Artikel 3:24 Straatvegen Vereniging van Nederlandse Gemeenten 35/87 Het oogmerk van dit artikel is de gemeentelijke reinigingsdienst de ruimte en gelegenheid te geven om de werkzaamheden, zoals het straatvegen en het inzamelen van afval, op een effectieve en veilige wijze uit te voeren. Het college kan hiervoor specifieke weggedeelten aanwijzen waar tijdelijke beperkingen gelden met betrekking tot het parkeren van een voertuig of het plaatsen van andere voorwerpen, zoals reclameborden of afvalcontainers.
Artikel 3:25 Ligplaats vaartuigen Het innemen van een ligplaats op een bepaalde plek of in strijd met bepaalde regels of beperkingen kan onder andere risico’s met zich meebrengen voor de openbare orde of de openbare (verkeers)veiligheid. Dit artikel beoogt deze risico’s zoveel mogelijk te beperken. De regels of beperkingen kunnen bijvoorbeeld zien op het aantal vaartuigen op een bepaalde plek of de duur van het innemen van de ligplaats, maar het is bijvoorbeeld ook mogelijk om aparte ligplaatsen aan te wijzen voor woonschepen en voor pleziervaartuigen. Verder is denkbaar dat het college bijvoorbeeld eisen stelt aan de drinkwatervoorziening, de aansluiting aan het elektriciteitsnet of de afvoer van het afvalwater en riolering. Als het college niet overgaat tot het aanwijzen van gedeelten van openbaar water of het stellen van regels, dan gelden er op grond van de Apv geen regels voor het innemen van ligplaatsen. Andere regelgeving kan daar dan nog wel op van toepassing zijn. Om samenloop te voorkomen is in het derde lid afgebakend waar dit artikel geen betrekking op heeft. Afdeling 3.3. Overig gebruik Paragraaf 3.3.1. Geluid en licht Op grond van artikel 22.1, onder c, van de Omgevingswet maakt afdeling 7.1 (‘bruidsschat’) van hoofdstuk 7 van het Invoeringsbesluit Omgevingswet tijdelijk deel uit van het omgevingsplan.
Het tijdelijke deel van het omgevingsplan bestaat uit voormalige rijksregels die gedurende de overgangsfase (tot eind 2031) gelden, zolang de gemeente zelf geen regels heeft gesteld. Voor de toepassing van deze paragraaf betrof dit het voormalige Activiteitenbesluit milieubeheer. He t gaat dan met name om de van artikel 7.1 van het Invoeringsbesluit Omgevingswet deel uitmakende hoofdstukken 1 (Algemeen) en 22 (Activiteiten). In hoofdstuk 22 van het omgevingsplan staan bepalingen over geluid en licht die voor deze paragraaf van belang zijn. Artikel 3:26 Definities en reikwijdte Eerste lid Dit lid bevat een aantal definities die uitsluitend van toepassing zijn op de artikelen in deze paragraaf. Een aantal van deze definities wordt hieronder toegelicht. Collectieve festiviteit Een collectieve festiviteit is een als zodanig bij of krachtens een gemeentelijke verordening aangewezen festiviteit waarvoor de geluidwaarden van het omgevingsplan niet van toepassing zijn (artikel 22.73, eerste lid, aanhef en onder a, van het omgevingsplan). De regeling is opgenomen in artikel 3:33 van de Apv. Een collectieve festiviteit is (doorgaans) een feestelijke gebeurtenis die op meer locaties in de gemeente, door een breed publiek of veel horecagelegenheden tegelijk wordt gevierd, zoals carnaval, Koningsdag, een groot festival of ander evenement.
Geluidgevoelig gebouw, geluidgevoelige ruimte, langetijdgemiddelde beoordelingsniveau (LAr,LT) en maximaal geluidniveau (LAmax) Voor deze definities wordt verwezen naar het Besluit kwaliteit leefomgeving (Bkl). Incidentele festiviteit Een incidentele festiviteit is een andere festiviteit dan een collectieve festiviteit, die plaatsvindt op de locatie waarop de activiteit wordt verricht en waarvoor de geluidwaarden van het Vereniging van Nederlandse Gemeenten 36/87 omgevingsplan niet van toepassing zijn (artikel 22.73, eerste lid, aanhef en onder b, van het omgevingsplan). Het aantal bij of krachtens een gemeentelijke verordening aan te wijzen dagen of dagdelen kan per gebied of categorie van bedrijfssector verschillen en bedraagt niet meer dan twaalf per kalenderjaar. De regeling is opgenomen in artikel 3:34 van de Apv. Een incidentele festiviteit is bijvoorbeeld een incidenteel optreden met levende muziek bij een café, een bruiloft, een jubileum, een personeelsfeest of een ‘vroege vogels’-toernooi bij een bedrijf. Ook bij een festiviteit die een aantal aaneengesloten dagen duurt, kan sprake zijn van een incidentele festiviteit in de zin van de Apv.
Tweede lid Met dit artikellid wordt geregeld dat de geluidsbepalingen van de artikelen 3:27 tot en met 3:30 niet gelden voor activiteiten waarvoor al in de paragrafen 22.3.4.2, 22.3.4.3 en 22.3.4.4 van het omgevingsplan regels zijn gesteld. Derde lid Dit lid regelt dat de bepalingen over collectieve en incidentele festiviteiten, traditioneel schieten en onversterkte muziek alleen gelden voor milieubelastende activiteiten als bedoeld in paragraaf 22.3.4.2 van het omgevingsplan. Het gaat hier om geluid door een activiteit op of in een geluidgevoelig gebouw, met uitzondering van geluid door windturbines en windparken en geluid door civiele buitenschietbanen (zoals bepaald in artikel 22.62 van het omgevingsplan). Ook de algemene bepalingen over milieubelastende activiteiten in paragraaf 22.3.1 van het omgevingsplan gelden. Zo bepaalt artikel 22.41, tweede lid, van het omgevingsplan het (algemene) toepassingsbereik. Hierdoor gelden de betreffende geluidsbepalingen niet voor bijvoorbeeld wonen, bepaalde evenementen of doorgaand verkeer. Verder werken ook de algemene geluidsbepalingen van paragraaf 22.3.4.1 van het omgevingsplan door in paragraaf 22.3.4.2.
Zo bepaalt artikel 22.56 van het omgevingsplan dat bij de toepassing van de bepalingen over collectieve en incidentele festiviteiten, traditioneel schieten en onversterkte muziek, meerdere activiteiten als één activiteit worden beschouwd als die worden verricht op dezelfde locatie en: a. rechtstreeks met elkaar samenhangen en met elkaar in technisch verband staan; of b. elkaar functioneel ondersteunen. Artikel 3:27 Geluid door activiteiten met voorwerpen in de openlucht Algemeen Het oogmerk van dit artikel is het voorkomen en beperken van buitensporige geluidhinder en het beschermen van de rust en kwaliteit van de leefomgeving. Het gaat hierbij om rust als onderdeel van de openbare orde; het niveau van rust in de zin van ‘normale gang van zaken’. Het artikel is gebaseerd op de autonome verordenende bevoegdheid van gemeenten die in de Gemeentewet is opgenomen en ziet specifiek op het in werking hebben of gebruiken van voertuigen, geluidapparaten, toestellen of machines. Te denken valt aan het maken van reclame door middel van luidsprekers op een voertuig, het gebruik van bouwmachines, zoals compressors, cirkelzagen, trilhamers en heistellingen en het voortdurend bespelen van muziekinstrumenten. Van geval tot geval wordt nagegaan in welke situatie en gedurende welke tijden er sprake is van buitensporige geluidhinder, en welke maatregelen kunnen worden genomen.
Bij de beoordeling of sprake is van buitensporige geluidhinder kunnen onder meer worden betrokken: - de aard van het geluid; - de duur en frequentie van het geluid; - het tijdstip waarop het geluid optreedt; - de omgeving van de locatie; - de redelijke belangen van anderen op de locatie en omwonenden. Uitgangspunt daarbij is dat een zekere mate van (geluid)hinder als onvermijdelijk word t aanvaard, maar dat buitensporige geluidhinder moet worden voorkomen. Tweede lid Vereniging van Nederlandse Gemeenten 37/87 Het tweede lid verklaart het verbod niet van toepassing als hogere en bijzondere regelgeving in de situatie voorziet. Zo ligt het bijvoorbeeld in de rede om bij milieubelastende activiteiten (niet zijnde activiteiten als bedoeld in paragraaf 22.3.4.2 van het omgevingsplan) telkens te kijken naar hetgeen in het Besluit activiteiten leefomgeving, het Besluit kwaliteit leefomgeving of in het omgevingsplan over geluid is vastgelegd. Ook de provinciale omgevingsverordening kan bepalingen over het voorkomen of beperken van geluidhinder bevatten, waaronder verbodsbepalingen, bijvoorbeeld in stiltegebieden. De Wegenverkeerswet 1994 en daarop gebaseerde regelgeving is niet genoemd, omdat deze wet geen betrekking heeft op het misbruiken van de weg door personen die daarbij geen eigen verkeersbelang kunnen doen gelden.
In voorkomend geval kunnen voertuigen die v oldoen aan de aldaar bepaalde geluidniveaus daarom alsnog geluidhinder veroorzaken en daarmee onder de reikwijdte van dit artikel vallen. Wat betreft het laden en lossen bepaalt artikel 22.63, vierde lid, 22.64, tweede lid, 22.65, derde lid, 22.66, derde lid, en 22.70, derde lid, van het omgevingsplan dat de in die artikelen opgenomen geluidniveaus LAmax niet van toepassing zijn op het laden en lossen in de periode tussen 07.00 en 19.00 uur, en in sommige gevallen ook in de avond en nacht. De geluidbepalingen in de Apv zijn in die gevallen met name bedoeld als vangnetbepalingen om incidentele gevallen te kunnen handhaven. Derde lid Het derde lid maakt het mogelijk voor het college om ontheffing te verlenen van het verbod. Het woord ‘kan’ duidt hierbij op beleidsruimte van het college. Deze beleidsruimte heeft niet alleen betrekking op de afweging of al dan niet ontheffing wordt verleend in een concreet geval, maar ook op de voorwaarden die daaraan door het college worden verbonden. Artikel 3:28 Aanwijzen van locaties of wateren voor geluid door activiteiten in de openlucht Dit artikel biedt het college de bevoegdheid locaties of wateren aan te wijzen, waar bepaalde activiteiten in de openlucht zijn toegestaan, ondanks het verbod van artikel 3:27, eerste lid.
Bij het aanwijzingsbesluit wijst het college de categorieën activiteiten aan waarvoor de uitzondering geldt. Daarbij kan bijvoorbeeld worden gedacht aan mobiele promotieactiviteiten, ambulante handel of andere activiteiten waarbij geluid wordt geproduceerd in de openlucht. Het college kan ter bescherming van de leefomgeving en ter voorkoming of beperking van geluidhinder nadere regels stellen. Deze regels kunnen onder meer betrekking hebben op het maximale geluidniveau, de situering van geluidbronnen, de toegestane gebruikst ijden, de duur van de activiteit en de frequentie waarmee de activiteit plaatsvindt. Met deze bevoegdheid kan maatwerk worden geleverd voor locaties waar dergelijke activiteiten vanuit ruimtelijk, maatschappelijk of recreatief oogpunt aanvaardbaar worden geacht . Artikel 3:29 Geluid door routering van vrachtauto’s in de nacht Dit artikel biedt een grondslag om geluidhinder door vrachtverkeer gedurende de nachtperiode te beperken door het aanwijzen van wegen waarlangs vrachtauto's zich mogen verplaatsen. Het doel van deze bepaling is het beschermen van de leefbaarheid en het voorkomen of beperken van geluidhinder gedurende de nachtperiode. Door vrachtverkeer in de nacht te concentreren op daarvoor geschikte routes kan worden voorkomen dat woongebieden onnodig worden belast met geluid van vrachtverkeer.
Het college wijst bij besluit de wegen aan waarop het verbod niet van toepassing is. Bij deze aanwijzing kan rekening worden gehouden met onder meer de aanwezigheid van woningen, de inrichting van de weg, de verkeersveiligheid, de bereikbaarheid van bedrij ven en de bescherming van de leefbaarheid. Vereniging van Nederlandse Gemeenten 38/87 Het tweede lid biedt het college de bevoegdheid om ontheffing te verlenen van het verbod. Het college beschikt hierbij over beleidsruimte ten aanzien van zowel de vraag of een ontheffing wordt verleend als de voorschriften en beperkingen die aan een ontheffing worden verbonden. Daarbij kan onder meer rekening worden gehouden met de aard van de vervoersactiviteit, het ontbreken van redelijke alternatieve routes en het belang van de bevoorrading van bedrijven of maatschappelijke voorzieningen. Artikel 3:30 Geluid door dieren Dit artikel heeft tot doel buitensporige geluidhinder door dieren te voorkomen of te beperken en daarmee de leefbaarheid te beschermen. Van degene die de zorg heeft voor een dier mag worden verwacht dat hij redelijke maatregelen treft om te voorkomen dat het dier voor de omgeving buitensporige geluidhinder veroorzaakt. Zie de toelichting op artikel 3:27 voor de aspecten die bij de beoordeling van de buitensporigheid van de geluidhinder kunnen worden betrokken.
De bepaling is bedoeld voor situaties waarin het geluid van een dier, gelet op de duur, frequentie, het tijdstip van optreden en de omstandigheden van het geval, het normale omgevingsgeluid overschrijdt en daardoor voor omwonenden of andere gebruikers van de omgeving hinder veroorzaakt die redelijkerwijs niet aanvaardbaar is. Hierbij kan onder meer worden gedacht aan langdurig of herhaaldelijk blaffen van honden, aanhoudend krijsen van vogels of regelmatig kraaien van hanen gedurende de nachtelijke of vroege ochtenduren. Artikel 3:30 is niet bedoeld voor geluid afkomstig van dieren die worden gehouden binnen een milieubelastende activiteit als bedoeld in artikel 22.41, eerste lid, van het omgevingsplan. Dergelijke situaties worden gereguleerd via de voor die activiteit geldende regels. Het artikel ziet primair op dieren die worden gehouden bij woningen of vergelijkbare niet-bedrijfsmatige functies en die daarmee vallen binnen de uitzondering voor wonen als bedoeld in artikel 22.41, tweede lid, onder a, van het omgevingsplan. Dit artikel laat eventuele rechtstreeks werkende regels uit de Omgevingswet, het Besluit activiteiten leefomgeving en andere wettelijke voorschriften onverlet. Artikel 3:31 Traditioneel schieten Het oogmerk van deze bepaling is het voorkomen of beperken van geluidhinder ter bescherming van de rust en de leefbaarheid.
Traditioneel schieten is het schieten door schutterijen of schuttersgilden met buksen of geweren vanaf een vaste standplaats op een stilstaand doel in de buitenlucht. Traditioneel schieten wordt in het omgevingsplan uitgezonderd van de daarin opgenomen algemene geluidniveaus, behalve als daarvoor bij gemeentelijke verordening regels zijn gesteld (artikel 22.70, eerste lid, aanhef en onder j, van het omgevingsplan). Artikel 3:31 vormt dus een aanvulling hierop. Dit artikel bevat regels die bij traditioneel schieten in acht moeten worden genomen, zoals het aantal dagen per week, het aantal uren per dag, het tijdstip of het aantal schoten. Hiermee wordt beoogd de geluidbelasting voor de omgeving zoveel mogelijk te beperken. Onderdeel e biedt een vangnet. Traditioneel schieten moet onder aanvaardbare omstandigheden toegestaan kunnen worden, maar bijvoorbeeld niet heel dicht bij geluidgevoelige bestemmingen . Artikel 3:32 Onversterkte muziek Algemeen Het oogmerk van deze bepaling is het voorkomen of beperken van buitensporige geluidhinder door onversterkte muziek ter bescherming van de rust en de leefbaarheid. In dit artikel is geregeld wat op verschillende plaatsen het maximaal toegestane geluidniveau voor onversterkte muziek is. Feitelijk betekent dit een verbod om onversterkte muziek ten gehore te brengen, tenzij is voldaan aan de maximum geluidnormen.
Onversterkte muziek wordt in het omgevingsplan uitgezonderd van de daarin opgenomen algemene geluidniveaus, behalve als Vereniging van Nederlandse Gemeenten 39/87 daarvoor bij gemeentelijke verordening regels zijn gesteld (artikel 22.70, eerste lid, aanhef en onder i, van het omgevingsplan). Artikel 3:32 vormt dus een aanvulling hierop. Eerste lid Uit het eerste lid onder a volgt dat het alleen mogelijk is om een beroep te doen op de in de tabel genoemde geluidwaarden als men toestemming geeft voor het in redelijkheid uitvoeren of doen uitvoeren van geluidmetingen door toezichthouders van de gemeente. Tweede lid Het tweede lid bevat de maximaal toegestane geluidwaarden op verschillende meetlocaties op verschillende tijdstippen. De opgenomen waarden zijn bedoeld om enerzijds ruimte te bieden voor onversterkte muziek en anderzijds om buitensporige geluidhinder bij geluidgevoelige gebouwen te voorkomen. De in het tweede lid opgenomen geluidwaarden worden geacht een passend beschermingsniveau te bieden tegen buitensporige geluidhinder ter plaatse van geluidgevoelige gebouwen. Derde lid Het derde lid maakt het mogelijk om amateur(muziek)gezelschappen (zoals koren, orkesten, harmonie- en fanfaregezelschappen) in staat te stellen hun culturele en maatschappelijke activiteiten uit te oefenen zonder te worden beperkt door de geluidwaarden van het tweede lid .
De uitzondering is uitsluitend bedoeld voor repetities en niet voor uitvoeringen, concerten of andere activiteiten waarbij publiek aanwezig is. Vierde lid Het vierde lid voorziet in een uitzondering voor carillons. Gelet op hun bijzondere culturele en maatschappelijke functie wordt het wenselijk geacht hiervoor een afzonderlijke regeling te treffen. Vijfde lid Het vijfde lid verduidelijkt dat deze bepaling uitsluitend betrekking heeft op onversterkte muziek. Zodra sprake is van een combinatie van onversterkte en versterkte muziek wordt het totale geproduceerde geluid aangemerkt als versterkte muziek en geldt dit artikel niet. Artikel 3:33 Geluid bij collectieve festiviteiten Het oogmerk van dit artikel is het bieden van ruimte voor collectieve festiviteiten, terwijl buitensporige geluidhinder ter plaatse van geluidgevoelige gebouwen zoveel mogelijk wordt voorkomen en beperkt. Wat onder collectieve festiviteiten wordt verstaan is vastgelegd in artikel 3:26. De bevoegdheid om collectieve festiviteiten aan te wijzen waarop de geluidwaarden bedoeld in de artikelen 22.63 tot en met 22.71 van het omgevingsplan niet van toepassing zi jn, is geregeld in artikel 22.73, eerste lid, aanhef en onder a, van het omgevingsplan.
Het tweede lid van dat artikel bepaalt dat een festiviteit die ten hoogste een etmaal duurt, maar die zowel voor als na 00.00 uur plaatsvindt, wordt beschouwd als plaatshebbende op één dag. Eerste tot en met vierde lid Het eerste tot en met vierde lid bevatten regels over de aanwijzing van collectieve festiviteiten door het college. Hierbij kan worden gedacht aan festiviteiten zoals Koningsdag, kermissen, dorps- of wijkfeesten en vergelijkbare gebeurtenissen waarvan het maatschappelijk belang het aanvaardbaar maakt tijdelijk af te wijken van de reguliere geluidvoorschriften. Het college kan ervoor kiezen de aanwijzing slechts voor een deel van de gemeente te laten gelden. Daardoor kan rekening worden gehouden met plaatselijke omstandigheden en de aard van de festiviteit. Vijfde lid Het vijfde lid bevat de maximaal toegestane geluidwaarden tijdens een collectieve festiviteit. Deze waarden beogen een evenwicht te bieden tussen het belang van het kunnen organiseren van Vereniging van Nederlandse Gemeenten 40/87 collectieve festiviteiten en het belang van omwonenden bij bescherming tegen buitensporige geluidhinder. Het aantal minuten gedurende welke het equivalente geluidniveau wordt gemeten, geeft duidelijkheid over de meetduur.
De geluidmeting vindt plaats op een hoogte van 1,5 meter boven de vloer van de geluidgevoelige delen van het gebouw, omdat veel woningen boven horeca of tegenover horeca in woongebouwen gelegen zijn; meten op 1,5 meter boven maaiveld is dan niet zinvol. Bij festiviteiten die gedurende de dag- en avondperiode plaatsvinden treedt de meeste hinder op in de vorm van verminderde spraakverstaanbaarheid, concentratieverlies en onvermogen om tot rust te komen door hoge geluidwaarden buiten en binnen de woning. Bi j festiviteiten die tot in de nacht (na 23.00 uur) plaatsvinden, leidt hoorbare muziek in de woning bij omwonenden tot slaapverstoring. Dat zijn twee verschillende overlastbelevingen die een verschillende maximum geluidwaarde rechtvaardigen. Zesde lid Het zesde lid verduidelijkt de wijze waarop de geluidwaarden worden bepaald. Daarbij wordt geen toeslag (K3) toegepast voor muziekgeluid en blijft de bedrijfsduurcorrectie (C b) buiten beschouwing. Hierdoor ontstaat een eenduidige beoordelingswijze voor festiviteiten. Zevende lid In het zevende lid is een eindtijdstip voor muziekgeluid boven de geluidwaarden vastgesteld om geluidoverlast door bedrijven zonder wettelijke sluitingstijden te beperken.
Er geldt voor festiviteiten die inpandig plaatsvinden een andere eindtijd dan voor festiviteiten die in de buitenruimte (hieronder valt ook een terras) plaatsvinden, omdat activiteiten in de buitenruimte in het algemeen leiden tot een hogere geluidbelasting op nabijgelegen geluidgevoelige gebouwen dan activiteiten die volledig inpandig plaatsvinden. Bij het vaststellen van de eindtijden is hiermee rekening gehouden. Achtste lid Het achtste lid regelt dat geluidvoorschriften en eindtijden die gelden voor een evenement voorgaan op de regeling in artikel 3:33, vijfde tot en met zevende lid. Dit vloeit voort uit de definitie van een evenement in artikel 4:36, waardoor voor muziek in de buitenruimte bij een bedrijf in de meeste gevallen een evenementenvergunning voor een evenement vereist is of een meldingsplicht voor een klein evenement bestaat. In de evenementenvergunning worden geluidgrenswaarden en eindtijden opgenomen. Ook voor kleine evenementen, waarvoor een meldingsplicht bestaat, gelden geluidgrenswaarden en eindtijden (artikel 4:38, tweede lid). Hierdoor is meer maatwerk mogelijk dan bij de twee geluidgrenswaarden uit het vijfde lid en de twee eindtijden uit het zevende lid. Hiermee kunnen excessen voorkomen worden bij grote festiviteiten in de buitenruimte van bedrijven en kleine, aanvaardbare evenementen met muziek op terras mogelijk gemaakt worden.
Artikel 3:34 Geluid bij incidentele festiviteiten Dit artikel beoogt overmatige geluidhinder door incidentele festiviteiten zo veel mogelijk te voorkomen. Om die reden geldt voor dergelijke festiviteiten een meldingsplicht. Het artikel beoogt een evenwicht te bieden tussen enerzijds de mogelijkheid om incidentele festiviteiten te organiseren en anderzijds de bescherming tegen onevenredige geluidhinder voor omwonenden. Wat onder incidentele festiviteiten wordt verstaan is vastgelegd in artikel 3:26. De bevoegdheid om dagen of dagdelen aan te wijzen waarop voor incidentele festiviteiten de geluidwaarden, bedoeld in de artikelen 22.63 tot en met 22.71 van het omgevingsplan, niet van toepassing zijn, is geregeld in artikel 22.73, eerste lid, aanhef en onder b, van het omgevingsplan. De aanwijzing kan per gebied of bedrijfssector verschillen. Het tweede lid van dat artikel bepaalt dat een festiviteit die ten hoogste een etmaal duurt, maar die zowel voor als na 00.00 uur plaatsvindt, wordt beschouwd als plaatshebbende op één dag. Tweede lid Vereniging van Nederlandse Gemeenten 41/87 Het tweede lid voorziet in een uitzondering voor situaties waarin een festiviteit redelijkerwijs niet tijdig kon worden voorzien. Het college beschikt daarbij over beoordelingsruimte om te bepalen of afwijking van de reguliere meldtermijn gerechtvaardigd is.
Derde tot en met zesde lid Bij de regeling van de maximum geluidwaarden en eindtijden in het derde tot en met zesde lid is aangesloten bij de systematiek voor de collectieve festiviteiten in artikel 3:33, vijfde tot en met achtste lid. Artikel 3:35 Verlichting bij sportactiviteiten en festiviteiten Collectieve festiviteiten Volgens artikel 22.239, eerste lid, van het omgevingsplan moet de verlichting bij sportbeoefening in de buitenlucht tussen 23.00 uur en 07.00 uur zijn uitgeschakeld. En ook als er geen sport wordt beoefend of onderhoud wordt uitgevoerd. De bevoegdheid om te bepalen dat deze beperkingen niet gelden bij collectieve festiviteiten staat in artikel 22.239, tweede lid, aanhef en onder a, van het omgevingsplan. Dit artikel is met name bedoeld voor sportverenigingen die buiten de reguliere en recreatieve wedstrijden en trainingen gebruik willen maken van hun lichtinstallatie en waarbij dit niet beperkt is tot één locatie zoals bij een incidentele festiviteit het geval is. Een voorbeeld van een collectieve festiviteit is een sportmanifestatie waar meerdere sportverenigingen aan mee doen. In het omgevingsplan wordt net als voor de festiviteiten als bedoeld in artikel 3:33 geen maximum gesteld aan het aantal collectieve festiviteiten.
Meldingsplicht bij incidentele festiviteiten Volgens artikel 22.239, tweede lid, aanhef en onder b, van het omgevingsplan is het aantal dagen of dagdelen waarvoor de beperkingen voor de verlichting niet gelden maximaal 12 per jaar. Voor incidentele festiviteiten geldt op grond van het vierde lid een meldingsplicht. Artikel 22.239, derde lid, van het omgevingsplan bepaalt dat een festiviteit of activiteit die ten hoogste een etmaal duurt, maar die zowel voor als na 00.00 uur plaatsvindt, wordt beschouwd als plaatshebbende op één dag. Paragraaf 3.3.2 Dieren Artikel 3:36 Aanlijn- en muilkorfgebod gevaarlijke of hinderlijke honden Bij een ernstig (bijt)incident met honden, kan strafrechtelijk worden opgetreden. De hond wordt vaak in beslag genomen en ondergaat een gedragstest om te bezien of de hond gesocialiseerd kan worden of moet inslapen. Dit artikel heeft als oogmerk te voorzien in die gevallen die niet ernstig genoeg zijn voor een strafrechtelijk optreden. De burgemeester kan op grond van dit artikel bepalen dat een hond gevaarlijk of hinderlijk is. De eigenaar van die hond kan verplicht worden de hond kort aan te lijnen of te muilkorven en aan te lijnen. De verplichting geldt alleen voor openbare plaatsen of terreinen van een ander[eventueel opnemen:, tenzij artikel 3:37 eveneens van toepassing is]. In het derde lid staat aan welke vereisten een muilkorf moet voldoen.
[eventueel opnemen: Artikel 3:37 Gevaarlijke honden op eigen terrein Dit artikel waarborgt voor anderen de veiligheid op vrij toegankelijk privéterrein en op de daaraan grenzende openbare weg. Het voorkomt dat gevaarlijke honden op de openbare weg komen doordat ze van het terrein ontsnappen. Het aanlijn- en muilkorfgebod dat de burgemeester kan opleggen voor het laten verblijven of laten lopen van een gevaarlijke hond op een openbare plaats of op het terrein van een ander (artikel 3:36)), voorkomt namelijk geen bijtincidenten op privéterrein en is ook niet toereikend in situaties waarin gevaarlijke honden ontsnappen van privéterrein en op de openbare weg komen. Toepassing van dit artikel zal in de praktijk in combinatie met artikel 3:36 plaatsvinden. Daarom is in het eerste lid de koppeling met dat artikel gelegd. Honden waarvoor de burgemeester een aanlijn- en muilkorfgebod op grond van artikel 3:36 heeft opgelegd, moeten op grond van dit artikel Vereniging van Nederlandse Gemeenten 42/87 ook op privéterrein een muilkorf op als zij loslopen. Daarnaast geldt dit gebod ook voor honden die zijn opgeleid voor bewakings-, opsporings- en verdedigingswerk. Ook als er ten aanzien van die honden geen aanlijn- en muilkorfgebod is opgelegd.
Het verbod geldt op grond van het tweede lid niet als er voorzieningen zijn getroffen waardoor het gevaar voor derden op (bijt)incidenten op privéterrein of op de daaraan grenzende openbare weg niet aanwezig is. Het gaat om drie voorzieningen die alle drie moeten zijn getroffen. Door een deugdelijke afrastering wordt voorkomen dat gevaarlijke honden van het privéterrein ontsnappen. Het verplicht plaatsen van een waarschuwingsbord zorgt ervoor dat mensen die een terrein willen betreden gewaarschuwd worden. Door het plaatsen van een brievenbus buiten het terrein wordt het gevaar voor postbezorgers en koeriers verminderd.] Artikel 3:38 Loslopende honden Het oogmerk van dit artikel is om overlast door loslopende honden te voorkomen en te bestrijden. Hierbij gaat het om het beschermen van de (verkeers)veiligheid, het voorkomen van beschadiging aan eigendommen van derden, het voorkomen van hinder voor voetgangers, het bestrijden van verontreiniging door honden (van bijvoorbeeld speelweiden en zandbakken) en het voorkomen van schade en leed aan andere dieren doordat loslopende honden andere dieren aanvallen. Omdat in dit artikel het begrip bebouwde kom voorkomt, is daar in het eerste lid een definitie van gegeven. Wat tot de bebouwde kom hoort, volgt uit een raadsbesluit op grond van artikel 20a van de Wegenverkeerswet 1994.
Het tweede lid voorziet in verschillende plaatsen waar de hoofdregel is dat het aanlijngebod van toepassing is. Dit gebod komt erop neer dat binnen de bebouwde kom in principe een aanlijngebod van kracht is. Het college kan binnen de bebouwde kom plaatsen aanwijzen waar het aanlijngebod niet geldt (derde lid). Buiten de bebouwde kom bestaat in het algemeen geen aanlijngebod, behalve op plaatsen die het college specifiek heeft aangewezen (tweede lid, aanhef en onder c). Verder kunnen zich situaties voordoen waarin de belangen van de hondenbezitter zich tegen een strikte toepassing van het aanlijngebod verzetten. Het betreft hier onder andere de eigenaren van blindengeleidehonden en andere sociale hulphonden. Voor deze categorie is in het vierde lid een uitzondering opgenomen. Artikel 3:39 Verontreiniging door honden Op grond van dit artikel moeten uitwerpselen van een hond in de publieke ruimte onmiddellijk worden verwijderd en moet degene die zich met een hond in de publieke ruimte begeeft ook een hulpmiddel bij zich hebben om dat te kunnen doen. Het oogmerk van dit artikel is niet alleen de bescherming van de volksgezondheid, maar ook het tegengaan van overlast waarbij een verband wordt gelegd met het aanzien van de gemeente. Verrommeling van de publieke ruimte kan bijdrage aan een gevoel van onveiligheid.
In het tweede lid is een uitzondering gemaakt voor de eigenaar of houder van een geleidehond of sociale hulphond. Deze eigenaar of houder van een hond kan door de beperking niet in staat zijn om verontreiniging door honden (onmiddellijk) te verwijderen. Op grond van het derde lid kan het college plaatsen aanwijzen waar het opruimgebod niet van toepassing is. Artikel 3:40 Voeren van dieren met overlast of schade tot gevolg Dit artikel voorziet in een verbod om op de door het college aangewezen plaatsen de door het college aangewezen dieren te voeren. Achterblijvend voedsel is een bron voor ongedierte, zoals ratten. Het college kan op grond van het tweede lid alleen plaatsen aanwijzen als het verbod nodig is om overlast of schade aan de volksgezondheid te voorkomen of te beëindigen. Artikel 3:41 Houden van hinderlijke of schadelijke dieren Het oogmerk van dit artikel is het voorkomen of beëindigen van hinder of overlast voor de omgeving of schade aan de volksgezondheid door het houden van dieren. Het college is bevoegd om de plaatsen aan te wijzen waar naar zijn oordeel het houden van bepaalde dieren hinder of overlast of schade voor de volksgezondheid veroorzaakt.
Bij de bevoegdheid van het college om nadere regels te geven over het houden van dieren, is sprake van delegatie van verordenende Vereniging van Nederlandse Gemeenten 43/87 bevoegdheid als bedoeld in artikel 156 van de Gemeentewet. Op grond van het vierde lid kan het college binnen een aangewezen plaats in specifieke gevallen ontheffing verlenen van het verbod. Artikel 3:42 Loslopend vee In het kader van de verkeersveiligheid rust op de houder van de in het artikel genoemde dieren een zorgplicht om de toegang van die dieren naar de weg te belemmeren. Artikel 3:43 Duiven Het oogmerk van deze bepaling is het voorkomen van schade aan jonge gewassen in akkerbouwgebieden. Tegen die achtergrond voorziet deze bepaling in een verbod om gehouden duiven in bepaalde maanden uit te laten vliegen. Op grond van het derde lid kan het co llege ontheffing verlenen van het verbod. Op grond van artikel 1:3, derde lid, is er sprake van een van rechtswege gegeven ontheffing bij niet tijdig beslissen door het college. Artikel 3:44 Bijen Het oogmerk van deze bepaling is het beschermen van de openbare orde en de openbare veiligheid, waaronder de verkeersveiligheid, en de leefbaarheid en het voorkomen van overlast. Daarom is het noodzakelijk dat bijen gehouden worden op een bepaalde afstand van woningen of andere gebouwen waarin mensen verblijven, en van de weg.
Om die reden is in de Apv een verbod op het houden van bijen opgenomen voor zover niet aan een aantal voorschriften wordt voldaan. Het college kan ontheffing verlenen van het verbod op het houden van bijen. Het geval kan zich voordoen dat het houden van bijen kwalificeert als een dienst in de zin van de Dienstenrichtlijn. Zowel de Dienstenrichtlijn als de Dienstenwet is dan ook van toepassing. Dit brengt mee dat paragraaf 4.1.3.3 van de Awb van toepassing is en in principe een ontheffing van rechtswege is gegeven als niet binnen de termijn op de aanvraag wordt beslist. Er is geen reden om deze paragraaf uit te sluiten op het geven van deze ontheffingen. Voor zover het houden van bijen niet onder de Dienstenrichtlijn valt is dit artikel opgenomen in de opsomming van artikel 1:3, derde lid. Paragraaf 3.3.3. Asverstrooiing Artikel 3:45 Definitie In deze paragraaf gaat het om het verstrooien van as op een locatie die daar niet specifiek voor is aangewezen. Het kan dan gaan om verstrooiing in openbaar groen of op een privéterrein, maar ook in het water zoals een kanaal of rivier. Verder gaat het om incidentele asverstrooiing en dus om gevallen waarin een nabestaande, en niet de houder van een crematorium of een bijzettingsplaats, de as verstrooit. Tot slot is van belang dat de paragraaf alleen betrekking heeft op asverstrooiing in de zin van de Wet op de lijkbezorging.
Deze is dus niet van toepassing op het verstrooien van as van dieren of van as die is ontstaan door branden of het bereiden van maaltijden, zoals bij een barbecue. [Variant kiezen: Variant A Incidentele asverstrooiing op verharde delen van de weg is verboden, omdat dit kan leiden tot verstoring van de openbare orde of de openbare veiligheid. Daarnaast is incidentele asverstrooiing niet toegestaan op gemeentelijke begraafplaatsen en crematoriumterreinen, aangezien deze locaties specifiek zijn ingericht voor formele bijzetting en dienen als gedenkplekken. Het verstrooien van as zou hier de rust en de functie van deze plekken verstoren. Verder kan het college specifieke delen van de openbare ruimte aanwijzen, waar incidentele asverstrooiing tijdelijk verboden is, omdat daar bijvoorbeeld een evenement plaatsvindt. Variant B Dit lid geeft een opsomming van de plaatsen waar incidentele asverstrooiing is toegestaan [invullen: onderbouwing voor het toestaan van asverstrooiing op betreffende plaatsen ].
Vereniging van Nederlandse Gemeenten 44/87 Als het op bepaalde locaties tijdelijk onwenselijk is om as te verstrooien, bijvoorbeeld omdat daar een evenement plaatsvindt, kan het college de incidentele asverstrooiing daar op grond van het tweede lid tijdelijk verbieden.] Artikel 3:47 Hinder of overlast door asverstrooiing Het oogmerk van dit artikel is het voorkomen van hinder of overlast voor omstanders en andere derden door incidentele asverstrooiing. Dit betekent niet dat de incidentele asverstrooiing buiten het zicht van omstanders moet plaatsvinden, maar wel dat er bijvoorbeeld rekening moet worden gehouden met hoe hard de wind waait en welke kant die op staat. Het gaat bij de hinder en overlast zowel om het verstrooien van de as zelf, als de as die achterblijft. Hierbij kan worden gedacht aan as die in de lucht blijft hangen of zich op een bepaalde plek ophoopt. Hoofdstuk 4. Regulering economische bedrijvigheid Afdeling 4.1. Openbare inrichtingen en aanvullende regels Alcoholwet Paragraaf 4.1.1. Openbare inrichtingen Artikel 4:1 Exploitatie openbare inrichting Eerste lid De definitie van openbare inrichting staat in artikel 1:1. Artikel 4:1 stelt een exploitatievergunning voor openbare inrichtingen verplicht. Dit is noodzakelijk voor het handhaven van de openbare orde, de openbare veiligheid en het tegengaan van overlast.
Het biedt de mogelijkheid om preventief te toetsen of de exploitatie van een openbare inrichting zich verdraagt met de leefbaarheid ter plaatse. Daarbij is van belang in welke mate van de openbare inrichting zelf overlast is te duchten, maar ook in welke mate (de komst van) de openbare inrichting de leefbaarheid en het karakter van de buurt zullen aantasten. De vergunning wordt verleend door de burgemeester, omdat de burgemeester is belast met het toezicht op voor het publiek openstaande gebouwen en de daarbij behorende erven (artikel 174, eerste lid, van de Gemeentewet). Artikel 4:6 bevat een schakelbepaling voor de situaties dat geen sprake is van een voor het publiek openstaand gebouw; dan is het college bevoegd. Tweede lid Het tweede lid heeft als oogmerk de verhouding tot de Omgevingswet te regelen. De burgemeester weigert de vergunning als de exploitatie van de openbare inrichting in strijd is met het omgevingsplan. Om te voorkomen dat een exploitatievergunning wordt verleend, en pas daarna blijkt dat een omgevingsvergunning wordt geweigerd, wordt aangeraden om eerst de ‘Omgevingswet - procedure’ te volgen of de procedure van afdeling 3.5 van de Algemene wet bestuursrec ht (Awb) (coördinatie van samenhangende besluiten) toe te passen. Derde lid In het derde lid staan weigeringsgronden in aanvulling op de algemene weigeringsgronden uit artikel 1:4..
De burgemeester (of het college bij toepassing van artikel 4:6) betrekt bij de beoordeling van de aanvraag om een vergunning of er sprake is van slecht levensgedrag of een slechte bedrijfsvoering. Slecht levensgedrag of slechte bedrijfsvoering kan onder andere blijken uit eerdere slechte ervaringen met de exploitant of daaraan gelieerde partijen. Bij slecht levensgedrag wordt aangesloten bij de terminologie van de Alcoholwet. Daarnaast kan worden gekeken n aar gedragingen die naar hun aard en ernst de vrees rechtvaardigen dat de aanwezigheid van de exploitant of de leidinggevende als verantwoordelijke voor de exploitatie van de openbare inrichting de leefbaarheid, de openbare orde of de openbare veiligheid in de omgeving nadelig zal beïnvloeden. Bij slechte bedrijfsvoering kan worden gekeken naar aspecten zoals het bedrijfsplan, administratieve verplichtingen, andere overtredingen van de Apv, Opiumwet, belastingwetgeving, Vereniging van Nederlandse Gemeenten 45/87 arbeidswetgeving, milieuwetgeving en kansspelwetgeving. Ook factoren die niet direct een overtreding inhouden kunnen meewegen in de beoordeling. Voorbeelden zijn de houding van de exploitant ten opzichte van toezichthouders en personen in de directe omgeving van de onderneming.
Verder is het op grond van de artikelen 7 en 7a van de Wet Bibob mogelijk om bij het verlenen van de vergunning een integriteitstoets te doen. Het is aan de burgemeester (of het college bij toepassing van artikel 4:6) om te bepalen of daar in een concreet geval aanleiding toe is. Vierde lid Openbare inrichtingen waar geen alcohol wordt geschonken en waar de openbare orde of de openbare veiligheid evident niet in het geding is, worden in het vierde lid uitgesloten van de vergunningplicht. Het gaat hierbij om winkels in de zin van de Winkeltijdenwet, die als nevenactiviteit een horecagedeelte hebben, maar ook bijvoorbeeld om een ontbijthoekje bij de bakker of bedrijfskantines en -restaurants. Voor deze openbare inrichtingen is dus geen exploitatievergunning nodig. Bedrijven die niet onder het begrip ‘openbare inrichting’ vallen (zoals afhaalrestaurants) hebben evenmin een exploitatievergunning nodig. Verder heeft dit vergunningstelsel geen betrekking op de activiteiten van coffeeshops als die zien op de handel in drugs. Het ziet wel op de exploitatie van de coffeeshop als het een alcoholvrije inrichting betreft. In die zin verschilt een coffeeshop dus niet van andere inrichtingen waar horeca- activiteiten worden ontplooid.
Vijfde en zesde lid Het vijfde lid regelt een algemene vrijstelling van de exploitatievergunningplicht voor openbare inrichtingen die onder de Alcoholwet vallen, de zogenaamde ’natte horeca’. Deze bedrijven hebben al een vergunning op grond van de Alcoholwet, waardoor de verplichting voor een exploitatievergunning minder voor de hand ligt. Er zijn twee vrijstellingen. Ten eerste geldt een vrijstelling voor openbare inrichtingen die al in de gemeente zijn gevestigd en in de afgelopen zes maanden geen ernstige overlast gegeven hebben. Geeft een openbare inrichting alsnog ernstige overlast, dan kan de burgemeester de vrijstelling voor die openbare inrichting ook weer intrekken (zesde lid). De openbare inrichting heeft dan alsnog een exploitatievergunning nodig en zal die dus moeten aanvragen. Zolang de vergunning niet is verleend, zal de openbare inrichting gesloten moeten blijven. Een tweede vrijstelling bestaat voor openbare inrichtingen die zich nieuw in de gemeente willen vestigen. Zij krijgen het vertrouwen dat zij geen overlast zullen veroorzaken. In combinatie met onderdeel a geldt feitelijk een proefperiode van zes maanden. Als de openbare inrichting in die periode geen ernstige overlast heeft veroorzaakt, blijft de vrijstelling gelden.
Als wel overlast wordt veroorzaakt, kan de burgemeester de vrijstelling voor die openbare inrichting intrekken (zesde lid) en moet alsnog een exploitatievergunning worden aangevraagd. Aan de hand hiervan is de conclusie dat een verplichte exploitatievergunning voor openbare inrichtingen in combinatie met de vrijstellingen als ze al een Alcoholwetvergunning hebben in overeenstemming is met het evenredigheidsbeginsel (artikel 3:4, tweede lid, van de Awb). Een algemene regel voor openbare inrichtingen volstaat in elk geval niet, ook vanwege het persoonsgebonden aspect van de exploitatievergunning. Er is per individueel geval een beoordeling nodig of een exploitatievergunning kan worden verleend, afgezien van de vrijstellingen in het vierde en vijfde lid. De vergunningplicht is dus geschikt om het beoogde doel te bereiken en er zijn geen maatregelen voorhanden die het doel ook bereiken en minder belastend zijn. Mede gezien de ontheffingsmogelijkheden gaat de vergunningplicht bovendien niet verder dan nodig. Geen van rechtswege gegeven vergunning bij niet tijdig beslissen Zowel de Dienstenrichtlijn als de Dienstenwet zijn van toepassing op de vergunningprocedure.
Op grond van artikel 28, eerste lid, laatste zinsnede, van de Dienstenwet is het mogelijk paragraaf 4.1.3.3 van de Awb (van rechtswege gegeven vergunning bij niet tijdig beslissen) van toepassing Vereniging van Nederlandse Gemeenten 46/87 uit te zonderen. Dit kan alleen als er dwingende redenen van algemeen belang zijn. Daarvan is in dit geval sprake, namelijk de handhaving van de openbare orde en de openbare veiligheid. De gemeenteraad heeft bewust gekozen voor een persoonsgebonden vergunn ing. Het geven van een vergunning van rechtswege zou in strijd zijn met het doel van de exploitatievergunning. Het niet van toepassing zijn van paragraaf 4.1.3.3 van de Awb is geregeld in artikel 1:3, vierde lid. Artikel 4:2 Sluitingstijd In deze bepaling zijn verplichte sluitingstijden voor openbare inrichtingen opgenomen in het belang van de openbare orde en de openbare veiligheid. Het gaat dan met name om het voorkomen van overlast voor de omgeving. Bijvoorbeeld door overlast van bezoekers die komen en gaan. In de bepaling is een onderscheid gemaakt tussen de sluitingstijden op werkdagen en de sluitingstijden in het weekend. De sluitingstijden hebben betrekking op de gedeelten van de inrichting waarin de horecawerkzaamheden worden verricht. Een terras op de st oep behoort bijvoorbeeld wel tot de inrichting, de woning van de exploitant boven de inrichting niet.
Als de inrichting onderdeel is van een winkel, dan geldt voor het horecagedeelte dezelfde sluitingstijd als voor de winkel. Dit om te voorkomen dat de horeca-activiteiten na sluitingstijd worden voortgezet. De beperking van de sluitingstijden voldoet aan de Dienstenrichtlijn en Dienstenwet. Zij maakt geen (in)direct onderscheid naar nationaliteit of, voor rechtspersonen, naar de plaats van de statutaire zetel en is dus non-discriminatoir. Verder is de regeling noodzakelijk, want gerechtvaardigd op grond van dwingende redenen van algemeen belang, te weten de bescherming van de openbare orde, de openbare veiligheid en voorkoming van overlast. Tot slot is de regeling ook evenredig, want geschikt om dat doel te bereiken en de regeling gaat niet verder dan nodig is. Geen van rechtswege gegeven ontheffing bij niet tijdig beslissen Het artikel voorziet in de mogelijkheid voor de burgemeester om een ontheffing te verlenen. Op grond van artikel 28, eerste lid, laatste zinsnede, van de Dienstenwet is het mogelijk paragraaf 4.1.3.3 van de Awb (van rechtswege gegeven ontheffing bij niet tijdig beslissen) van toepassing uit te zonderen. Dit kan alleen als er dwingende redenen van algemeen belang zijn. Daarvan is in dit geval sprake, namelijk de handhaving van de openbare orde en de openbare veiligheid.
Een stilzwijgend gegeven ontheffing is onwenselijk voor omwonenden en andere ondernemers. Het niet van toepassing zijn van paragraaf 4.1.3.3 van de Awb is geregeld in artikel 1:3, vierde lid. Artikel 4:3 Afwijking sluitingstijd; tijdelijke sluiting De burgemeester heeft de bevoegdheid om voor een of meer openbare inrichtingen tijdelijk afwijkende sluitingstijden vast te stellen of die geheel of gedeeltelijk tijdelijk te sluiten. Deze bevoegdheid vindt zijn basis in artikel 174 van de Gemeentewet. Het betreft een algemene bevoegdheid die zich niet alleen kan uitstrekken tot één, maar ook tot meer of zelfs alle in de gemeente aanwezige openbare inrichtingen. Wel is de bevoegdheid beperkt doordat de burgemeester alleen tijdelijk afwijkende sluitingstijden kan vaststellen of tot een tijdelijke sluiting kan besluiten. Aanleiding voor tijdelijke afwijking of sluiting moet zijn gelegen in het belang van de openbare orde, de openbare veiligheid, de zedelijkheid, de volksgezondheid of in bijzondere omstandigheden. Dit met dien verstande dat de bepaling niet kan worden toegepast op situaties waarvoor artikel 13b van de Opiumwet is bedoeld. Op grond van artikel 2:32 is het verboden om een gesloten gebouw te betreden. Artikel 4:4 Geen verstrekking aan terraspassanten Dit artikel moet voorkomen dat het terras een tappunt wordt voor passanten.
Gebruikmaken van het terras omvat het gebruikmaken van de aanwezige zit- en staanplaatsen. Vereniging van Nederlandse Gemeenten 47/87 Artikel 4:5 Handel door derden binnen openbare inrichtingen Om te voorkomen dat in een openbare inrichting gestolen goederen worden verhandeld, is in dit artikel een verbod op heling opgenomen. Het artikel richt zich daarbij op de exploitant en niet op de handelaar. Daarmee sluit het artikel aan op het in artikel 14 van de Alcoholwet neergelegde verbod tot het uitoefenen van kleinhandel. Omdat dit laatste verbod slechts ziet op verkoophandelingen, bevat dit artikel ook een verbod voor de exploitant. Artikel 4:6 Schakelbepaling, het college als bevoegde bestuursorgaan Het begrip ‘openbare inrichting’ strekt zich ook uit over niet voor het publiek openstaande gebouwen, zoals besloten sociëteiten en gezelligheidsverenigingen. Voor die inrichtingen is niet de burgemeester maar het college het bevoegde bestuursorgaan. Artikel 174 van de Gemeentewet is op dat deel van de openbare inrichtingen namelijk niet van toepassing. Paragraaf 4.1.2. Aanvullende regels voor alcoholverstrekking en detailhandel op grond van de Alcoholwet In deze paragraaf zijn bepalingen opgenomen die zijn gebaseerd op de artikelen 4 en 25a tot en met 25e van de Alcoholwet.
Er is voor gekozen om deze medebewindsbepalingen in de Apv op te nemen, omdat deze verwant zijn aan een aantal andere bepalingen in de Apv. Denk aan de in de Apv geregelde horeca-exploitatievergunning en de bepalingen over sluitingstijden. Op grond van artikel 4 van de Alcoholwet geldt een verplichting in een verordening regels te stellen over het verstrekken van alcohol door paracommerciële rechtspersonen. Deze regels moeten oneerlijke mededinging voorkomen en tegelijkertijd recht doen aan de maatschappelijke functie van de verschillende paracommerciële rechtspersonen. Deze regels staan in artikel 4:8. De artikelen 4:9 tot en met 4:13 zijn gebaseerd op de artikelen 25a tot en met 25e van de Alcoholwet en gaan de onverantwoorde verstrekking van alcohol, met name aan jongeren, tegen. Artikel 4:7 Definities De definities uit de Alcoholwet werken door in de op de Alcoholwet gebaseerde regelgeving. Ter verduidelijking is een uitdrukkelijke verwijzing opgenomen, waaruit ook blijkt dat deze definities alleen voor deze paragraaf gelden.
Het gaat om de volgende definities: - alcoholhoudende drank: de drank die bij een temperatuur van twintig graden Celsius voor meer dan een half volumeprocent uit alcohol bestaat; - horecabedrijf: de activiteit in ieder geval bestaande uit het bedrijfsmatig of anders dan om niet verstrekken van alcoholhoudende drank voor gebruik ter plaatse; - horecalokaliteit: een van een afsluitbare toegang voorziene lokaliteit, onderdeel uitmakend van een inrichting waarin het horecabedrijf wordt uitgeoefend, in ieder geval bestemd voor het verstrekken van alcoholhoudende drank voor gebruik ter plaatse; - inrichting: de lokaliteiten waarin het slijtersbedrijf of het horecabedrijf wordt uitgeoefend, met de daarbij behorende terrassen als die terrassen in ieder geval bestemd zijn voor het verstrekken van alcoholhoudende drank voor gebruik ter plaatse, welke lokaliteiten al dan niet onderdeel uitmaken van een andere besloten ruimte; - paracommerciële rechtspersoon: een rechtspersoon niet zijnde een naamloze vennootschap of besloten vennootschap met beperkte aansprakelijkheid, die zich naast activiteiten van recreatieve, sportieve, sociaal-culturele, educatieve, levensbeschouwelijke of godsdienstige aard richt op de exploitatie in eigen beheer van een horecabedrijf; - sterke drank: de drank, die bij een temperatuur van twintig graden Celsius voor vijftien of meer volumenprocenten uit alcohol
bestaat, met uitzondering van wijn; - slijtersbedrijf: de activiteit bestaande uit het bedrijfsmatig of anders dan om niet aan particulieren verstrekken van sterke drank voor gebruik elders dan ter plaatse, al dan niet gepaard gaande met Vereniging van Nederlandse Gemeenten 48/87 het bedrijfsmatig of anders dan om niet aan particulieren verstrekken van zwak-alcoholhoudende en alcoholvrije drank voor gebruik elders dan ter plaatse of met het bedrijfsmatig verrichten van bij algemene maatregel van bestuur aangewezen andere handelingen; - zwak-alcoholhoudende drank: alcoholhoudende drank, met uitzondering van sterke drank. Artikel 4:8 Regulering paracommerciële rechtspersonen Artikel 4 van de Alcoholwet bevat een verplichting om in een verordening regels te stellen waaraan paracommerciële rechtspersonen zich moeten houden als zij alcoholhoudende dranken verstrekken. Dit om oneerlijke mededinging te voorkomen. Deze regels moeten in ieder geval betrekking hebben op schenktijden, bijeenkomsten van persoonlijke aard zoals bruiloften en partijen, en bijeenkomsten die gericht zijn op personen die niet of niet rechtstreeks bij de activiteiten van de betreffende rechtspersoon betrokken zijn. Dit artikel voorziet hierin. Deze regels gelden alleen als tijdens deze bijeenkomsten alcoholhoudende dranken worden verstrekt.
Overigens bevat artikel 4, vierde lid, van de Alcoholwet ook een bevoegdheid voor de burgemeester om voor ten hoogste twaalf aaneengesloten dagen ontheffing te verlenen van de in dit artikel gestelde regels voor schenktijden en voor de verschillende soorte n bijeenkomsten (artikel 4, vierde lid, van de Alcoholwet). Het gaat om bijzondere gelegenheden van zeer tijdelijke aard. Uit de bewoordingen van de wet blijkt dat hier zeer terughoudend mee moet worden omgegaan. Te denken valt aan kampioenschappen en soortgelijke grotendeels onvoorziene gebeurtenissen, maar het kan ook gaan om feestelijkheden die wel te voorzien zijn, zoals carnaval en Koningsdag. Omdat de burgemeester deze bevoegdheid rechtstreeks aan de wet ontleent, kan de gemeenteraad hieraan verder geen beperkingen stellen. De burgemeester kan hiervoor zelf uiteraard wel beleidsregels vaststellen. Artikel 4:9 Beperking voor horeca- en slijtersbedrijven Eerste lid Dit artikel is gebaseerd op artikel 25a van de Alcoholwet dat het mogelijk maakt om bij gemeentelijke verordening een verbod of beperkingen op te leggen aan het bedrijfsmatig of anders dan om niet (niet gratis) verstrekken van alcoholhoudende dranken in inrichtingen, van de aangegeven aard, die gelegen zijn in de aangewezen gebieden en/of gedurende nader bepaalde tijdsruimten. Zie voor de definitie van ‘inrichting’ de toelichting op artikel 4:7.
Tweede lid In het tweede lid wordt overeenkomstig artikel 25a, tweede lid, aanhef en onder b, van de Alcoholwet de burgemeester de bevoegdheid verleend om voorschriften aan de vergunning op grond van de Alcoholwet te verbinden of deze te beperken tot zwak-alcoholhoudende drank, als dit vanwege de handhaving van de openbare orde, de openbare veiligheid, de zedelijkheid en de volksgezondheid nodig is. Artikel 4:10 Koppeling toegang aan leeftijden Dit artikel is gebaseerd op artikel 25b van de Alcoholwet. Op grond van dat artikel kan bij verordening de toegang van jongeren tot horecalokaliteiten en terrassen worden gereguleerd. Deze bepaling is van belang om verstrekking van alcohol aan jongeren beneden de aangegeven leeftijd tegen te gaan. De verwijzing in het tweede lid naar artikel 20, tweede lid, van de Alcoholwet houdt in dat vaststelling van de leeftijd geschiedt aan de hand van een geldig identiteitsbewijs en achterwege kan blijven als het een persoon betreft die onmiskenbaar de vereiste leeftijd heeft bereikt. Artikel 4:11 Beperking voor andere detailhandel dan slijtersbedrijven Dit artikel is gebaseerd op artikel 25c van de Alcoholwet.
Hierin is het verbod opgenomen om zwak-alcoholhoudende dranken te verkopen in bedrijven en winkels zoals warenhuizen, snackbars, supermarkten of andere levensmiddelenwinkels (artikel 18, tweede lid , van de Alcoholwet) of vanuit bestelruimten op basis van internetbestellingen (artikel 19, tweede lid, onder Vereniging van Nederlandse Gemeenten 49/87 a, van de Alcoholwet). Het oogmerk van dit artikel is om te voorkomen dat tijdens bepaalde feestelijkheden en evenementen in de detailhandel blikjes bier, flessen wijn, mixdrankjes en andere zwak-alcoholhoudende drank worden verkocht die vervolgens op straat worden opgedronken. Het verkopen van sterke drank is uiteraard in ieder geval verboden in snackbars en in andere soorten winkels dan slijterijen. Artikel 4:12 Verbod happy hours Dit artikel is gebaseerd op artikel 25d van de Alcoholwet. Ter bescherming van de volksgezondheid en in het belang van de openbare orde gelden regels over prijsacties voor alcoholhoudende drank voor gebruik ter plaatse in een horecalokaliteit of op een ter ras. Het geeft de gemeente de mogelijkheid om op te treden tegen ‘happy hours’ waar tijdens een bepaalde tijdspanne korting op alcoholhoudende drank wordt gegeven. Artikel 4:13 Proeverij in slijtlokaliteiten Eerste lid Dit artikel is gebaseerd op artikel 25e van de Alcoholwet en maakt het mogelijk om in slijtlokaliteiten een proeverij te houden.
Op grond van de Alcoholwet is het verboden voor slijters om in hun slijtlokaliteit een proeverij te organiseren (artikelen 3 en 14 Alcoholwet). Het is alleen toegestaan de klant te laten proeven als de klant daarom vraagt en dat proeven gratis is (artikel 13, tweede lid, van de Alcoholwet). Artikel 25e van de Alcoholwet maakt het mogelijk om bij verordening vrijstelling te verlenen van de in artikelen 3 en 14 neergelegde verboden. Artikel 4:13 voorziet in deze vrijstelling, waardoor een uitzondering geldt op het verbod om: - zonder horecavergunning het horecabedrijf uit te oefenen (artikel 3, eerste lid, van de Alcoholwet); - een slijtlokaliteit ook voor andere bedrijfsactiviteiten dan slijtersactiviteiten in gebruik te hebben (artikel 14, eerste lid, van de Alcoholwet). Vrijstelling van het in artikel 3, eerste lid, van de Alcoholwet opgenomen verbod is nodig omdat het geven van een betaalde proeverij geldt als het uitoefenen van het horecabedrijf. De vrijstelling geldt voor alle slijtersbedrijven in de gemeente, want de Alcoholwet staat geen onderscheid toe tussen verschillende slijtersbedrijven. Proeverijen mogen uitsluitend tegen betaling worden georganiseerd. De vrijstelling geldt alleen voor slijtersbedrijven.
Andere winkels, zoals bijvoorbeeld supermarkten, die op basis van de Alcoholwet zwak-alcoholhoudende drank mogen verkopen, mogen geen proeverijen in hun winkel organiseren. Deze winkels zijn geen slijtlokaliteit in de zin van de Alcoholwet. Sommige supermarkten hebben bij hun winkel een kleine slijterij (de zogenaamde borrelshop), waarvoor een Alcoholwetvergunning is verleend. Als proeverijen zijn toegestaan dan kunnen deze ook in een borrelshop worden georganiseerd. Tweede lid Een proeverij mag alleen plaatsvinden op een tijdstip dat de slijtlokaliteit normaal gesproken is gesloten, maar bij of krachtens de Winkeltijdenwet wel geopend zou mogen zijn. Dus als een slijtlokaliteit gebruikelijk sluit om 18.00 uur, dan zou tussen 18.00 en 22.00 uur een proeverij kunnen worden gegeven. Als een slijtlokaliteit gebruikelijk pas om 22.00 uur sluit, dan is een proeverij in de avonduren niet toegestaan. Het is niet mogelijk een slijtlokaliteit eerder dan normaal te sluiten om vervolgens een proeverij te organiseren. Andere voorwaarden voor de proeverij staan in artikel 6.1 van het Alcoholbesluit. Zo mogen maximaal één proeverij per dag en maximaal drie proeverijen per week plaatsvinden.