2.7 2023.10.31 Notulen Dordtse Dinsdag - Vergaderzaal 1 - concept.pdf

Dus ik vraag mezelf heel af, is dat echt zo duidelijk tegen jullie gezegd?

20

De voorzitter: Wie? Mevrouw Van Genderen, u knikt, dan kan u het ook wel met woorden doen, denk ik. Mevrouw Van Genderen: Zeker weten. Ik zie daar de heer Bonekamp zitten. Die heb ik op vrijdagmiddag 1 september aan de telefoon gehad. Die heeft het mij verteld. Ik heb Monique Pronk gesproken. Die heeft het mij ook verteld. Heel de bijeenkomst 11 september is er over gegaan. 100 procent. De voorzitter: Dat is een duidelijk antwoord. Mevrouw Pichel. Mevrouw Pichel: Dank u wel, voorzitter. Mijn vraag is aan mevrouw Labruijere. U gaf in uw verhaal aan dat ook in het verleden dat er brieven werden verstuurd naar u door de gemeente en u sprak over dreigende taal die werd gebruikt in de brieven, vermomd in je eigen bestwil. Ik schrok daar best wel van en ik zou eigenlijk willen vragen, kunt u daar iets concreter over zijn? Dat vind ik nogal … Ik vind dat nogal iets, op de manier waarop we bewoners … De voorzitter: Ze zit er al helemaal klaar voor. Mevrouw Pichel: Ik merk het. Dus daar zou ik eigenlijk even mee willen beginnen, met die vraag. De voorzitter: Ga uw gang. Mevrouw Labruijere: Dank u wel.

Wij hebben destijds inderdaad een paar brieven gehad, eigenlijk best juridische taal aangeschreven, maar daarin heb ik die brief echt drie keer moeten lezen om goed te achterhalen, wat willen ze nu? Want de brief begon ook eigenlijk meteen met het slecht nieuws brief, het is beter om uw huis aan ons nu te verkopen. Daar kwam het eigenlijk gewoon op neer. Ik heb echt drie keer de brief moeten lezen om te begrijpen en uiteindelijk te concluderen dat ze dat misschien wel heel graag willen, maar dat dat niet hoeft. Dat was … Het is heel jammer, ik heb namelijk toen alle huizen weer in de verkoop gingen en allemaal weer particulier bezit waren, heb ik de hele boel weggegooid, want die nare herinnering hoef ik niet meer, dus ik kan het helaas niet weerleggen met zwart op wit en dat had ik heel graag gedaan. Is uw vraag genoeg beantwoord? De voorzitter: Mevrouw Pichel, daar kunt u antwoord op geven. Mevrouw Pichel: Die vraag is genoeg beantwoord. Mag ik nog een aanvullende vraag stellen? De voorzitter: U mag nog een vraag stellen. Mevrouw Pichel: Mijn aanvullende vraag is, wat doet dat met u als dit de ervaring is van zo een brief, om dit te krijgen van uw gemeente? De voorzitter: Mevrouw Labruijere.

21

Mevrouw Labruijere: Gaat dit over de eerste brief of over de recente brief van september van de Wvg? Mevrouw Pichel: De recente brief. Mevrouw Labruijere: Zoals ik al zei, ik dacht eigenlijk het zal wel. Dit hebben jullie toch al geprobeerd? Dat was mijn eerste reactie. Echter, na de voorlichtingsavond, toen werd er wel echt duidelijk gemaakt, maar dit zijn de plannen en jullie huizen staan in de weg, dus die moeten weg. Ik heb er twee dagen over gedaan om het eigenlijk te laten bezinken en toen ben ik echt over de flos gegaan, om het zo maar even te zeggen. Toen ben ik er al een week echt van de kaart geweest, omdat ik dacht, huis weg? En waar moet ik dan naartoe? Wat? Waar dan? Ik heb een eigen zaak, ik heb een bus, ik heb een aanhangwagen, ik heb prima parkeerruimte en slechte mogelijkheden tot een hypotheek. Zoals vele anderen denk ik met die zelfstandig zijn. Dus dan is dat wel slikken en schrikken en zeker als je de ruimte nodig hebt. De voorzitter: Voldoende, mevrouw Pichel? De heer Noldus. De heer Noldus: Voorzitter, dank. Dank ook voor het inspreken aan alle insprekers, ook de eerdere ronde. Vraag aan mevrouw Van Wijk. U noemde ergens in uw verhaal dat ook op dit moment al woningen door de gemeente verkocht zijn.

Bedoelt u dan in het stuk waar nu de vestiging op Wvg op is of bedoelt u dan het eerdere stuk Weeskinderendijk waar dat eerder op gevestigd is? Mevrouw Van Wijk: Van het bufferhuis en dan is het drie huizen verderop. Want ik vond het heel erg. Het was een jong gezin, het huis stond te koop. Ik heb die mensen aangesproken. Ik vond het zo vervelend dat ze twee hypotheken hadden en dan zo een brief binnenkrijgen. Toen hebben hun mij zelf verteld dat de gemeente hun huis hebt opgekocht voor het bod wat ze hebben gekregen. Dus twee huizen verder. Nee, één, twee, drie, derde huis naast mij. Dus daar schrik ik dan echt van. De voorzitter: Duidelijk, mijnheer Noldus? De heer Noldus: Ja. De voorzitter: Ik kijk rond. Als er niemand meer is, dan gaan we naar het volgende drietal. Dank u wel. U mag ook naar de tribune en dan nodig ik uit mevrouw Hollenberg. Als u naast de griffier wil gaan zitten. De heer Minnebreuker had zich nog niet gemeld, is die inmiddels binnen? Zo niet, dan beperken we ons tot twee. Want de heer Dekker heeft zich afgemeld. Dan hebben we nog mevrouw Pelyvas. Dank u wel voor uw komst en mevrouw Hollenberg, u weet inmiddels hoe het werkt. Als u het knopje indrukt, dan mag u gaan spreken en dan gaat de tijd lopen. Succes. Mevrouw Hollenberg: Goedenavond. Laat ik beginnen door te zeggen dat ik hier wel ben.

Dat is niet omdat ik dat wil, maar omdat ik me gedwongen voel vanwege de manier waarop de gemeente met ons omgaat. In 2021 zijn er vier stadslabs geweest over de plannen voor het Maasterras.

22

Ik vond het toen al vreemd dat hier weinig ruchtbaarheid aan is gegeven en zeker dat de inwoners van de Weeskinderendijk hier niet over zijn geïnformeerd. Sorry als ik niet goed verstaanbaar ben. Zelf zag ik het toevallig op Facebook voorbijkomen en ben bij drie van de vier stadslabs aanwezig geweest. Daar heb ik elke keer geïnformeerd wat er met onze huizen ging gebeuren en heb telkens te horen gekregen dat deze bleven staan. Zowel van de mensen van Mecanoo als de mensen van de gemeente. Had ik geweten wat er nu geflikt wordt, had ik toen de namen genoteerd. In de nieuwsbrief van de gemeente van 21 december 2021 staat dat de gemeente vier miljoen heeft gekregen om te starten met betaalbare woningen. Er kon gestart worden met 626 woningen in het eerste deelgebied. Hierop wordt het gebied van het Indofin-terrein aangegeven, maar onze huizen vallen buiten het kader en staan nog steeds in het plan. Ik begrijp dat er woningnood is en dat daarvoor huizen gebouwd moeten worden. Maar op dat moment was mijn enige zorg, wat gebeurt er met mijn huis als ze gaan bouwen of heien? Daarna hebben we twee jaar niets gehoord. Dat kan zijn door de covid. Dat weet ik niet, maar ik moest ook gewoon werken, dus ik neem aan dat de gemeente ook gewoon gewerkt heeft. Ik zag wel dat er inmiddels een andere projectmanager was. Op 1 september jongstleden kregen we de aangetekende brief over de Wvg.

Ik heb mezelf laten informeren en begreep dat dit een procedure was die door de gemeente gevolgd moest worden. Geen paniek dacht ik dus. Ik heb mijn huis namelijk gekocht met de bedoeling nog een keer te verhuizen en dat is horizontaal. Dat er een Wvg op komt te liggen, moet dan toch niet uitmaken? Want ik ben toch niet van plan het aan wie dan ook te verkopen. Op 11 september kregen we de uitnodiging voor uitleg van de Wvg en de ontwikkelingen van het Maasterras. In de uitnodiging staat dat duidelijk, het betekent niet dat u verplicht bent uw huis te verkopen. Nog niets aan de hand dus. Tijdens de bijeenkomst waren er boze medebewoners en ik dacht alleen maar, jongens, doe eens rustig aan, het is een procedure. Maar na vijf minuten was die gedachte als sneeuw voor de zon verdwenen. Toen werd er namelijk even out of the blue verteld dat onze huizen gesloopt gaan worden. Ik kan u vertellen, dat valt echt even koud op je dak. Er werden zelfs nog grapjes gemaakt en dat we alvast maar op Funda moesten gaan kijken. Maar over de Wvg is niet meer gesproken. Vanaf dat moment ben ik er continu mee bezig. Ik sta ermee op en ik ga ermee naar bed. Op mijn werk kan ik me moeilijk concentreren, omdat dit almaar door mijn hoofd spookt.

Wat moet ik nu doen? Ga ik wat anders zoeken? In hoeverre financiert de gemeente mijn hypotheek, mijn verhuiskosten en vooral waar moet ik heen? Een hogere hypotheek kan ik niet betalen en inmiddels kan ik vanwege mijn leeftijd ook geen hypotheek meer krijgen. Wie vangt dit financiële gat op en waar vind ik zo een leuk, betaalbaar huis met tuin, rust en dicht bij het centrum? Onze straat is al groen, één van de speerpunten in uw plan. Die mooie bomen bij ons moeten verdwijnen vanwege een busbaan. Een busbaan die vanaf de brug moet komen, die van Rijkswaterstaat is en die Rijkswaterstaat helemaal niet autovrij wil maken, laat staan verleggen voor een busbaan. Dat ik niet verplicht ben mijn huis te verkopen, slaat dus nergens op, want uiteindelijk verwacht u dat ik het aan de gemeente ga verkopen. U heeft het over mijn huis en mijn grond, waar ik helemaal geen afstand van wil doen. Gebruik dus niet de Wvg als smoes om mijn huis in uw bezit te krijgen, zodat u het kan gaan slopen. Ga eerst eens met de grote partijen om de tafel, Rijkswaterstaat en de NS, want als zij niet meewerken in dit absurde voorstelplan, dan kan het niet eens doorgaan. Maar dan heeft u ons wel een hoop ellende bezorgd en dat zouden we kunnen …

23

We kunnen het dan niet eens verkopen vanwege de Wvg. Dus ik ben tegen de Wvg. En tenslotte, mijnheer de voorzitter, wil ik u even zeggen, vorige week heeft u ons bedankt voor onze komt komst en gezegd dat dat wij ons goed hebben gedragen. Ik ga ervan uit dat u dat niet slecht heeft bedoeld. Maar wij zitten hoog in onze emoties en dan is het erg denigrerend als je zo een opmerking krijgt. Ik hoop dat u daar voortaan over na wilt denken. Dank u wel. De voorzitter: Dank u wel voor u inspreken. Om heel even op uw laatste opmerking in te gaan. Mijn opmerking toen was zeker niet denigrerend. Ik was gewoon verbaasd. Als collega-raadsleden moeite hebben anderhalf uur stil te zijn en het achter mijn rug was het wel stil. Vond ik dat gewoon echt oprecht een compliment waard en niets anders. Zo was het bedoeld. Mevrouw Hollenberg: Ik begrijp dat het niet slecht bedoeld was, maar in onze emoties is dat wel ... De voorzitter: Maar dat snap ik volkomen … Mevrouw Hollenberg: Verkeerd. De voorzitter: En u heeft ook nu goed laten merken wat het allemaal met u doet. Dus dapper dat u hier desondanks toch ingesproken hebt. Gaan we naar mevrouw Pelyvas. Mevrouw Kastelijns: Goedenavond, dames en heren. Mijn naam is eigenlijk Kastelijns. Ik kom mijn ouders vertegenwoordigen. Ik heb geen grandioze speech of wat dan ook bereid, dus ik zal vanuit mijn hart spreken.

Mijn ouders hebben hun huis tien jaar geleden gekocht van de gemeente zelf. Voor het bedrag dat het eigenlijk zo belachelijk is, dat voor de huidige prijzen, je kan niet eens daarvoor een garagebox kopen. Kijk, ik zou niet alles zeggen wat de mensen hebben voor mij gezegd, maar ik hopen dat jullie ook begrijpen dat het niet zo makkelijk is op de Funda of waar dan ook een huis te vinden. Ook voor een klein bedrag. De huizen die daar nu staan, dat betekent gewoon thuis voor de mensen. Mijn ouders die gaan nu richting de zestig. Mijn vader kan niet eens hierbij aanwezig te zijn, want hij is zo overgestrest en zijn suiker is zo hoog dat hij ligt gewoon op bed. Hij kan bijna niet meer om werken. Kijk, mijn ouders die krijgen nooit meer hypotheek in hun leven. Jullie kunnen wel gewoon ook gewoon grote bedragen smijten, maar ze kunnen gewoon nooit meer een huis kopen. Op één huis staan gemiddeld gewoon vijftig gezien om te bieden. Het is een overbieding gewoon met echt gewoon extreme bedragen. Dus eigenlijk ik begrijp gewoon jullie niet. Wij begrijpen wel dat jullie willen gewoon verder ontwikkelen in de stad. Toen mijn ouders het huis kochten, het was bekend dat de Maasterras zou komen, maar het was niet bekend dat hun straat wordt platgegooid voor een busweg. Het is woningnood en jullie willen nog wel aantal gezinnen op de straat zetten.

Want die kunnen straks nergens gewoon terecht. Ze worden gewoon dakloos. De mensen die nog werken, moeten van onder de bruggen naar hun werk komen. En die Stadspark is ook hartstikke mooi, maar wordt gewoon daar een bosje voor hen gereserveerd? Sorry, maar dat is het zo met een huisnummer of een naam daarop. Want er is geen woning. Er wordt alles steeds gewoon platgegooid, maar er komt gewoon niks voor terug op dit moment.

24

De Noordendijk die lag gewoon maanden gewoon daar stil. Hier in de binnenstad volgens mij ook, is die neergelegd. En wat gebeurt dan daar op de Maasterras? Hoelang duurt het en waar moeten die mensen heen? Dus ik vraag gewoon hier jullie, is het geen andere mogelijkheid om dat busweg gewoon ergens neer te zetten, zodat de mensen gewoon daar kunnen blijven wonen waar ze nu wonen? Ik ben eigenlijk klaar, dus bedankt. De voorzitter: U heeft het keurig uit uw hoofd gedaan hoor. Complimenten. Collega's, vragen voor één van deze twee dames? Ik zie mevrouw Pichel. Als u uw microfoon even uitdoet, dan is zij in beeld en verstaanbaar. Dank u wel. Mevrouw Pichel: Dank u wel, voorzitter. De vraag is aan mevrouw Hollenberg, was het? Ik hoef natuurlijk niet te vragen wat dit met u doet, want dat hebben wij natuurlijk allemaal gezien. Dat is overduidelijk. Daarbij wil ik u zeggen, u allemaal zeggen, wij hebben hier natuurlijk nog helemaal niks besloten. Raad heeft nog geen beslissing genomen. Ik weet ook nog helemaal niet wat er gaat gebeuren. Ik snap ook wel heel erg dat u natuurlijk het vertrouwen heeft verloren in de gemeente en de handelingen van de gemeente.

Mijn vraag is wel, met alles wat ik hier heb gehoord en wat er ook gaat gebeuren naar de toekomst toe, zou uw hulp willen accepteren, als wij als raad ervoor gaan zorgen dat u wordt geholpen en goed wordt geholpen? Zou u die hulp willen accepteren? De voorzitter: Mevrouw Hollenberg. Mevrouw Hollenberg: Ik neem aan dat u dan bedoelt met een ander huis en financieel? De voorzitter: Mevrouw Pichel. Mevrouw Pichel: Daarmee bedoel ik eigenlijk inderdaad het totale pakket, want we hebben het hier echt niet alleen over een oplossing of een financiële compensatie. Maar ik merk dat er veel meer speelt, want ik merk dat er natuurlijk emoties, maar er zit natuurlijk ook heel veel onzekerheid en angst en mensen die wellicht aan niks anders gaan komen. Ik hoor net een verhaal. Iemand die zegt, ik red me waarschijnlijk wel en een ander denkt, waar moet ik naartoe met mijn leven? Dat is heel breed en in die brede zin zouden wij een verantwoordelijkheid moeten nemen. Dat werkt twee kanten op, want hulp bieden, betekent andere kant ook hulp ontvangen. Mevrouw Hollenberg: Laat ik vooropstellen, ik wil gewoon niet weg daar. Dus dat is echt. Ik was heel blij dat ik dit huis kon kopen al, omdat het zo laag van prijs was. Ik zit er enorm naar mijn zin. Ik snap heus wel hoe de Wvg werkt. Helemaal precies niet, maar ik heb me laten voorlichten.

Maar dan nog, het wordt nu al worden wij in deze emotionele rollercoaster gestort, terwijl er is nog niet eens een bestemmingsplan of er is nu een plan waarbij dingen van de Rijkswaterstaat en van de NS ... Vorige week werd er gezegd, we moeten daar maar eens … Of dat wordt een stevig gesprek. Maar misschien eindigt dat gesprek wel heel negatief en kan het hele plan niet doorgaan.

25

Maar dan zijn wij wel, zitten drie jaar aan die Wvg vast en niet dat we weg willen, maar stel dat er iets gebeurt waardoor je weg moet, dan kan je het niet eens goed verkopen, want je zit aan die Wvg vast. Ik snap heus wel … Kijk, er wonen ook heel veel … Vorige week is er ook gezegd, er moeten huizen zijn voor starters. Heleboel van de mensen die op de Weeskinderendijk Oost wonen, zijn starters en die ga je nu op straat zetten dan. Want het wordt even leuk gezegd van, het wordt neergegooid of het wordt gesloopt. Dus eigenlijk in uw antwoord, ik wil gerust accepteren als er hulp is. In hoeverre gaat dat? Want dat zeg ik, ik krijg geen hypotheek meer, dus dan zal ik flink gecompenseerd moeten worden en ik wil niet zo een torenhoge hypotheek, want dan kan ik niet betalen van mijn salaris. De voorzitter: Mevrouw Pichel, voldoende antwoord? Dan ga ik naar de heer De Feijter. De heer De Feijter: Dank u wel, voorzitter en bedankt ook allebei en eigenlijk aan alle insprekers, dat jullie hier komen inspreken. Zoals de voorzitter ook wel terecht zei, dapper ondanks alle emoties om hier toch te zitten. Ik sloeg even aan op wat u zojuist zei, mevrouw Hollenberg. Kan ik daaruit opmaken dat u ook bang bent dat de Wvg invloed heeft op de prijs die u krijgt voor uw huis? De voorzitter: Mevrouw Hollenberg. Mevrouw Hollenberg: Ja, daar ben ik zeker bang voor.

Want er wordt gezegd, dat was ook tijdens de voorlichting, werd er gezegd van, de waarde van je huis dat daalt niet. Maar de huizen die leeg staan, die zouden door Ad Hoc verhuurd gaan worden. Als het door Ad Hoc verhuurd wordt, dan komt er antikraak in, die doen niks aan hun huis. Wij doen niks meer aan ons huis, want waarom zou je je huis, waarom zou je er geld insteken als het toch gesloopt gaat worden? Dus wat net ook al gezegd wordt, je wooncomfort gaat helemaal naar beneden, want je kan niet … Je bent nu in een huis, maar je bent niet meer in je thuis. Je gaat eigenlijk niks doen, je kan het natuurlijk wel doen, maar je gaat het gewoon niet doen, want dat is zonde van je geld en dat geld dat kan je straks goed gebruiken, want je komt toch duurder te wonen. Met of zonder hulp. De voorzitter: Mijnheer de Feijter, voldoende beantwoord? Ik kijk rond en constateer dat er verder geen vragen meer zijn. Dan dank ik ook deze dames voor hun komst en uiteraard welkom om straks het vervolg mee te maken. Ik stel voor dat wij gewoon even gaan pauzeren. Ik schors de vergadering tot exact negen uur. Collega's, mag ik u verzoeken uw plaatsen weer in te nemen. Wethouder Burggraaf, u mag wat mij betreft aan tafel komen nu. Ik weet niet of de griffier al in de buurt is, want zonder hem beginnen dat gaat natuurlijk niet.

Goed, beste mensen, wij gaan beginnen aan het tweede deel van deze vergadering. Voor degenen die thuis meekijken, links naast de griffier zit inmiddels wethouder Burggraaf en naast hem nog ambtelijke ondersteuning. U mag u wel even voorstellen. De heer Buitenhek: Dank u wel, voorzitter. Mijn naam is Ronald Buitenhek, programmadirecteur voor de gebiedsontwikkeling Stadsas.

26

De voorzitter: Weet u dat ook weer allemaal. Hartelijk welkom beide. Goed, wij gaan nu oordeelsvormend verder op de ons gebruikelijke wijze. Dat betekent, er is een eerste termijn en in die eerste termijn dan gaan de fracties hun standpunt innemen, waarbij ze hun voordeel kunnen doen met wat zojuist te berde gebracht is. Er mag geïnterrumpeerd worden. Als iedereen zijn zegje gedaan heeft of haar zegje gedaan heeft, dan komt er een reactie van de portefeuillehouder, de heer Burggraaf. Vervolgens gaan we het debat afronden met een tweede termijn, waarin nog even kort, misschien is dat inmiddels dan veranderd, standpunt ingenomen kan worden. Dan gaan we kijken hoe we verder gaan richting de afloop. Dus we gaan nu over tot het oordeelsvormende deel en ik zie de heer Kleinpaste als zwaaien. Dan mag u van wal steken wat mij betreft. De heer Kleinpaste: Voorzitter, ik sta te popelen. Ik ga beginnen om antwoord te geven op de vraag die mevrouw Van Wijk in haar inspraak stelde. Wat zou u doen als het uw eigen woning was? En echt, neem van mij aan, ik zou knokken tot ik niet meer verder kan. Natuurlijk doe je dat als het je eigen woning betreft en natuurlijk snap ik ook best de pijn die heel nadrukkelijk hier ook door de insprekers is verwoord en die wordt gevoeld.

Dat is heel erg vervelend en ook levert dat de nodige problemen op, maar soms gaat het algemeen belang, wat we moeten dienen hier in deze democratische samenleving, gaat dat algemeen belang boven de individuele belangen. Hoe pijnlijk dat ook is. Dat is pijnlijk voor de bewoners aan de Weeskinderendijk en dat is pijnlijk voor de bewoners op het woonwagenkamp. Daar hebben we het ook al een paar keer uitgebreid over gehad. Maar er ligt een stedenbouwkundig plan, dat ligt er vanaf 2021, waar we in grote meerderheid in de raad ook ons achter hebben geschaard. Dat werd echt met een ruime meerderheid aangenomen en in dat plan, de eerlijkheid gebied me dat te zeggen, was toen onduidelijkheid inderdaad over deze huizen aan de Weeskinderendijk. Die zaten er oorspronkelijk volgens mij niet zo in zoals ze later in de uitwerking terecht zijn gekomen. Maar het betekent wel dat we die Wet voorkeursrecht gemeenten moeten vestigen. Ten faveure van het Maasterras en de ontwikkeling die daar plaats moet gaan vinden. Want we hebben ook met elkaar in meerderheid besloten dat we binnenstedelijk willen ontwikkelen en niet voortdurend willen uitbreiden, niet de hele polder willen vol bouwen. De voorzitter: U krijgt een interruptie van mevrouw Kamphuis. Mevrouw Kamphuis: Ik heb een vraag aan de heer.

Hoe ziet u het dan voor zich, een bewoner die heb zoveel herinneren in dat huis en die kan geen ander huis kopen. Wat moet er dan met die persoon gebeuren die geen hypotheek meer kan krijgen? De voorzitter: De heer Kleinpaste. De heer Kleinpaste: Ik kom daar in mijn verhaal zo nog op terug, want ik vind natuurlijk dat we richting die bewoners al het nodige moeten doen om te zorgen dat ze goed kunnen verhuizen, dat ze gecompenseerd worden en dat dat heel erg goed verloopt. Dat vind ik bij het woonwagenkamp, dat vind ik bij de Weeskinderendijk. De voorzitter: Ondanks uw belofte erop terug te komen, heeft mevrouw Kamphuis toch nog even iets.

27

Mevrouw Kamphuis: Sorry, maar iemand die geen hypotheek meer kan krijgen, die moet dan naar een huurhuis, met een hele hoge huur. Hoe dan? De voorzitter: De heer Kleinpaste, komt u daar ook op terug of gaat u gelijk al antwoorden? De heer Kleinpaste: Voorzitter, ik zit nog niet in het stadium dat we hier al met compleet uitgewerkte plannen zitten van, hoe je in individuele situaties mensen zou moeten gaan compenseren. Ik vind dat daar maatwerk moet worden geleverd en dat daar heel goed naar moet worden gekeken. Maar vraag mij niet vandaag of ik de oplossing heb voor de situatie die zich dan gaat voordoen, want die heb ik nu nog niet. Ik vind alleen dat we er heel serieus naar moeten gaan kijken. Dat mag volstrekt helder zijn. De voorzitter: Ik denk dat dat een duidelijk antwoord is. Gaat u verder met uw verhaal. De heer Kleinpaste: Dat Gewoon Dordt dat vindt. Ik maak er vaker opmerking over, dus ik ga er deze keer ook weer een opmerking over maken, want dat hoor je toch ook breed binnen alle inspraak, dat de communicatie vanuit het stadskantoor, wederom zou ik bijna zeggen, want het is bijna altijd in dit soort projecten zo, dat die communicatie of niet goed is gelopen of in ieder geval slecht is ontvangen. Maar er schort iets in de communicatie.

Voor een deel zou je dat kunnen verklaren, omdat de belangentegenstelling zo enorm groot is, maar ik vind dat vanuit het stadskantoor echt nog altijd veel beter gecommuniceerd moet worden en kan worden dan dat er gebeurt. Ik heb eerder wel eens een keer de communicatie vanuit dit gebouw, vanuit dit huis, gekwalificeerd als defensief en arrogant, als ik het in twee woorden moet samenvatten en ik vind dat ook echt. Ik vind dat er een opdracht zou moeten liggen om die communicatie vanuit het stadskantoor nadrukkelijk veel beter te gaan doen. Verder wil ik ook niet onvermeld laten, dat we echt zes jaar geleden een kanjer van een fout hebben gemaakt door de huizen die in het bezit van de gemeente waren weer terug te verkopen. We konden allemaal op onze klompen aanvoelen dat er een ontwikkeling op het Maasterras zou gaan gebeuren. Hoe die eruit zou komen zien, Joost mag het weten op dat moment, maar het verkopen zes jaar geleden van de huizen die we in ons bezit hadden, was in mijn oog gewoon een blunder. Want we weten dat er binnenstedelijk stedenbouwkundige ontwikkelingen gaan plaatsvinden en werden voorzien. Dan willen we … We kunnen die pijn van die inwoners, van die bewoners, daar niet wegnemen. Die is er, die wordt gevoeld, die snap ik en natuurlijk moeten we daar dan ook maatwerk leveren.

Dat zei ik net ook al tegen mevrouw Kamphuis van de SP, om daar zo goed mogelijk mee om te gaan. Het laat onverlet dat de ontwikkeling die voorzien wordt en of die precies zo gaat worden als we ons nu in de wildste plannen voorstellen, dat is dan weer een tweede, daar gaat het niet over niet over vandaag, maar dat er een ontwikkeling plaatsvindt en dat daarvoor dit één van de stappen is, dat lijkt mij evident. Daarom zijn we, hoe pijnlijk ook, in ieder geval voor het vestigen van die Wet voorkeursrecht gemeenten. Dank u wel.

28

De voorzitter: Dank u wel, mijnheer Kleinpaste. Ik zie daar de heer Van der Kruijff en daarna mevrouw Kamphuis, dan de heer Wringer en dan de heer Noldus en dan gaan we vervolgens wel verder. Alvast bij deze excuus als ik zo meteen toch een iets andere volgorde per ongeluk aanhoud. De heer Van der Kruijff: Dank u wel, voorzitter. Voorzitter, als je de insprekers zo hoort dan is het wel duidelijk dat er in ieder geval iets niet goed gegaan is qua empathie in het proces van de communicatie. Want het heeft een hoop onrust gebracht, een hoop onbegrip. Op een infoavond blijkbaar het Maasterras als plannen gepresenteerd, waar de mensen de verwachting hadden, ik krijg iets te horen wat de Wvg voor mij betekent. Ik begrijp best dat dat kan gebeuren, maar het is duidelijk niet goed gegaan. Dat had anders gemoeten, denken wij, maar dat kunnen we nu niet meer veranderen. Ik ben ook wel benieuwd naar de reflectie van het college daarop of degene die die presentatie gegeven hebben. Denken die nu zelf ook met terugwerkende kracht, deze verhalen horend, dat hadden we toch anders moeten doen? Of zegt u van, dat zien wij toch heel anders, want eigenlijk zouden we het de volgende keer toch weer zo doen? De grote zorg van de bewoners is, de eerste grote zorg hebben we gehoord, dat ze hun thuis uit moeten. Zoals de heer Kleinpaste ook zei, dat begrijpt iedereen.

Als je die vraag zelf krijgt, natuurlijk wil je dat niet. Mijn indruk is of ik denk het zelfs zeker te weten, zelfs als we nu of volgende week besluiten geen Wet voorkeursrecht gemeenten te vestigen, dat nog steeds de kans bestaat dat dan te zijner tijd als deze plannen doorgaat, u het huis uit moet. Want dit regelt alleen als het nu wil verkopen, dat u uw huis, de bewoners hun huis, aan de gemeente moeten verkopen. Maar ook al zouden we dat niet doen en bewoners wonen erover drie, vier, vijf jaar nog zelf en de plannen gaan door, kan er ook dan een onteigeningsprocedure, als het allemaal doorgaat, in gang gezet worden. Daar verandert, is mijn indruk, niets aan. Dat krijg ik ook graag nog eens beaamd of weersproken, dat kan ook, door het college of ik dat nu goed zie. Want wij horen de bewoners, vraag om … Stem toch tegen die Wet voorkeursrecht gemeenten. Maar zelfs als we dat doen, heeft u nog steeds en daar moeten we dan eerlijk over zijn, nog steeds niet de garantie dat als het bestemmingsplan gewijzigd wordt en de plannen doorgaan, u toch uw huis uit moet als u het nog niet verkocht heeft tegen die tijd. Dus dat lost niets op. En te zijne tijd komen we natuurlijk met elkaar nog wel te spreken, als het bestemmingsplan komt, wat dat dan allemaal betekent en hoe dat verder moet. De heer Kleinpaste had natuurlijk helemaal gelijk.

Het gaat hier over het algemeen belang versus het individueel belang en dat is voor een politicus de meest ingewikkelde vraag om te beantwoorden. Want voor het algemene belang worden wij door alles en iedereen op de huid gezeten om veel huizen te bouwen in Dordrecht, want er is grote woningnood en om dat te doen op deze plek zullen we een aantal maatregelen moeten nemen die ten nadele gaan van individuen, mensen, die we vanavond in de ogen hebben kunnen kijken met hun emoties, die daar nadeel van hebben. Dat roept denk ik de vraag op, de opdracht op voor ons allen als raad en als college om empathisch en invoelend met die mensen om te gaan en maatwerk te leveren en het gesprek aan te gaan hoe we hen daarbij kunnen helpen. Of dat nu gaat over het vinden van een nieuw huis of wat dat financieel betekent of wat de procedures allemaal betekent, het is voor die mensen allemaal nieuw en daar moeten we ze bij helpen.

29

Wellicht is het een idee, dat wil ik het college dan maar aanraken, om daar dan ook een vast, ik zou zeggen enigszins empathisch iemand voor aan te stellen, die dan ook gewoon een vast aanspreekpunt is voor bewoners om hen te helpen in deze moeilijke kwestie. Als CDA denken we toch dat het nu goed is om toch wel een Wet voorkeursrecht gemeenten te doen, omdat we ook weten dat er altijd mensen zijn die er een slaatje uit willen slaan door gronden en huizen en ontroerend goed te kopen waar de gemeente ooit last van heeft. Als dat ‘…’, helpen we de bewoners ook niet. We helpen ze alleen door ze goed te begeleiden en dat is wat we als CDA vragen aan het college om beter te doen. Dank u wel. De voorzitter: Dank u wel, de heer Van der Kruijff. Ik dacht dat ik mevrouw Kamphuis als volgende bedoeld had of mevrouw Van Herwijnen. Mevrouw Van Herwijnen, jullie komen er samen uit. Mevrouw Van Herwijnen: Dank je wel. De voorzitter: Mevrouw Kamphuis daarna en dan gaan we naar de andere kant. Mevrouw Van Herwijnen: Want op zich kan ik het denk ik wel heel kort houden, want ik wil me eigenlijk aansluiten bij de eerste twee sprekers. Ook wij vinden dat het voor ons als raadsleden moeilijk is het algemene belang tegenover dat individueel belang en zeker ook als je natuurlijk de insprekers recht in de ogen moet kijken en dan een besluit te moeten gaan nemen.

Wel vragen we het college van, wat kan je voor deze mensen betekenen? Het is een mix van bewoners. Het zijn starters, het zijn ouderen, mensen die wel perspectief hebben op een andere woning, anderen die dat niet of minder hebben. Hoe kunnen wij deze bewoners begeleiden en tegemoetkomen voor een eventuele nieuwe woning? Ook gezien de positie van de woningmarkt en daar wil ik het even bij laten. De voorzitter: Dank u wel. Dan gaan we naar mevrouw Kamphuis. Mevrouw Kamphuis: Dank u wel, voorzitter. Wij stemmen sowieso tegen deze Wvg wet om de volgende reden. Ik weet niet of de bedreigde vleermuizen daar zitten, maar buiten dat, afgelopen zes jaar zijn diverse bewoners op de Weeskinderendijk gaan wonen. Nou ja, wonen? Ze zijn hun huis, die ze nota bene van de gemeente daar hebben gekocht, aan het strippen en opnieuw opgebouwd. Er zijn heel wat bloed zweet, tranen en geld gekost tot ze hun huis na deze tijd hebben verbouwd. Er waren zelfs bewoners geweest die in 2020 aan de gemeente hadden gevraagd, wat zijn de bouwplannen in deze omgeving? Deze waren er niet, anders hadden ze nooit hun huis gekocht. De bewoners begrijpen wel dat de woningnood opgelost moet worden, maar de stress die ze nu deze bewoners hebben met betrekking tot hun woonzekerheid, snappen wij heel goed. De heer Kleinpaste: Voorzitter? De voorzitter: Mijnheer Kleinpaste, u heeft een vraag.

30

De heer Kleinpaste: In 2021 toen we het masterplan van Mecanoo bespraken in de gemeenteraad en daar met een ruime meerderheid voor stemden, stemde ook de SP met die plannen in. Is die opvatting binnen de SP veranderd of vindt u nog steeds dat we daar wel binnenstedelijk heel erg grootschalig moeten gaan ontwikkelen? En als u dat vindt, wat betekent dat dan voor het betoog wat u nu houdt? De voorzitter: Mevrouw Kamphuis. Mevrouw Kamphuis: Ja, dat klopt, maar zo ... Ik ga verder met mijn verhaal en dan kom ik erop terug. Er moet gebouwd worden, maar ik heb een ander plan. Dus als de voorzitter het goed vindt, ga ik met mijn verhaal verder. De voorzitter: Gaat u verder met het verhaal en dan luistert de heer Kleinpaste scherp of het antwoord in dat verhaal komt en anders komt hij er nog wel op terug denk ik. Mevrouw Kamphuis: Met betrekking tot de woonzekerheid snappen wij dat heel goed. Hoe gaat de gemeente hiermee om? Kan de wethouder de bewoners toezeggen dat ze een vergelijkbare woning terug kunnen vinden, ondanks dat sommige mensen geen hypotheek kunnen krijgen, omdat ze simpelweg alleen wonen, een hypotheek te hoog is, ziekte? Naar ons idee is dit zowel voor de bewoners van een Weeskinderendijk en het kamp niet mogelijk. Daarom stellen wij van SP voor deze situatie rondom de Weeskinderendijk en het kamp zo te laten en het plan aan te passen.

De voorzitter: Mevrouw Kamphuis, ik ga u heel even onderbreken. Laten we het kamp gewoon er even nu buiten laten, want we hebben het vanavond uitsluitend over de Wvg Weeskinderendijk. Mevrouw Kamphuis: Een van de redenen naast de nieuwbouw zijn dat woningen moeten wijken en de brug moeten worden aangepast en dat er een drukke weg komt op de dijk. Maar is de Rijkswaterstaat en Zwijndrecht hier wel akkoord mee, want anders gaan de plannen sowieso worden aangepast. De laatste vraag aan de wethouder, is de wet Wvg geen voorbode van onteigening van de woning in verband met nieuwe plannen? Er zijn namelijk al huizen gekocht. Waarom weten wij hier niks van? Verleden week mochten wij … Hoorden wij, het kamp ... Sorry, maar ik kom er toch op terug heel kort. Als we geen andere plek kunnen vinden, dan kunnen ze blijven zitten waar ze zitten. Waarom kan dat ook niet voor de Weeskinderendijk? Geef deze mensen hun thuis terug. Dank u wel. De heer Kleinpaste: Voorzitter? De voorzitter: Dank u wel, mevrouw Kamphuis. Ik dacht al, daar komt de heer Kleinpaste. De heer Kleinpaste: Kijk, het gaat strikt formeel natuurlijk niet over de plannen vandaag, maar ik stel wel vast dat als ik dit betoog hier nu hoor van de SP, dat hun visie op stadsontwikkeling in ieder geval niet consistent is.

31

Het valt me dan toch wel tegen dat er wordt wel geschermd met andere plannen, ik hoor ze niet en dan is het toch een beetje, ik zou bijna zeggen, populistisch om op deze manier je achter mensen te scharen, zonder dat je nu een duidelijke opvatting prijsgeeft. De voorzitter: Mevrouw Kamphuis, wilt u daarop reageren? Mevrouw Kamphuis: Met alle liefde. Populistisch is het niet. Ik luistert naar de mensen. En in 2020 zat ik hier nog niet, want zat ik in dezelfde situatie als deze mensen. Dus ik begrijp deze mensen heel goed. En ja, er zijn wel andere plannen, want je kan eromheen bouwen. Je hoeft deze mensen niet weg te halen. De voorzitter: Dank u wel. Tot zover, denk ik. Dan ga ik naar de heer Wringer van Beter Voor Dordt. De heer Wringer: Dank, voorzitter. Het is niet niks als je te horen krijgt dat er een Wvg op je huis ligt. Dit is best uniek en zal hopelijk maar één keer in je leven gebeuren. Voor de meeste mensen gebeurt het natuurlijk nooit. Dank aan alle insprekers. Ik had nog niet gesproken. Ik heb ook alle zienswijzen gelezen. Er zijn veel zorgen over de toekomst, het huis, financiële zorgen en emotionele zorgen. Beter Voor Dordt is voor maatwerk voor elke huiseigenaar. Een ruime vergoeding voor aankoop en alle extra kosten. Ook hulp voor eigenaren die in de knoop dreigen te komen als ze naar een andere woning moeten verhuizen.

Beter Voor Dordt vindt dat de slechte communicatie vanuit de gemeente drastisch moet worden verbeterd en ook rekening houden met de emotionele gevoelens die zij hebben voor hun woning. Snap dat de Wvg een technische, juridische actie is van een college die onverwacht komt voor de bewoners. Dat is ook een kenmerk van de Wvg, die wordt niet ruim van tevoren aangekondigd. Maar hoe gaat het college vanaf nu om met de bewoners aan de Weeskinderendijk Oost? Hoe wordt de communicatie verbeterd? Kunnen de bewoners ook emotionele steun krijgen, naast financiële en praktische hulp? Dat zijn vragen die we graag aan de wethouder stellen. Verder kunnen we ons aansluiten bij het betoog van het CDA. Dank u. De voorzitter: Dank u wel, mijnheer Wringer. Dan is de heer Noldus en daarna de heer De Feijter en dan zien we wel weer wie er een vingertje opsteekt. De heer Bootsman. Heel goed. De heer Noldus: Voorzitter, dank. Vanavond begint met een emotioneel betoog van de insprekers waarvoor, vanuit ons, nogmaals dank en veel waardering om hier aanwezig te zijn. Want goed, we kunnen ons alleen maar inleveren hoe dit voelt. Voorzitter, om te beginnen met ik ben als liberaal ook niet de gemeenteraad ingegaan om een instrument als Wvg of iets graag van toepassing te verklaren.

Net als andere instrumenten als onteigenen, het invoeren van de opkoopbescherming of andere instrumenten die ingrijpen op het eigendomsrecht, want het eigendomsrecht is een groot goed en zeker als het op je woning, op je thuis aankomt. Daar zijn we ons zeker van bewust en dat horen we ook vanavond terug. Veel mensen die hebben geïnvesteerd in hun huis, in hun thuis. Veel geld, maar geld is vervangbaar, maar vooral veel energie en liefde in hun plekje gestoken. Dus dat maakt het lastig.

32

Tegelijkertijd komt hier ook pijnlijk samen en het werd ook eerder aangehaald, hoe we als gemeenteraad het algemeen belang hier in deze zaal moeten dienen en waar het ook frictie geeft met individuele verhalen en situaties van mensen. We hebben een ontwikkeling op het Maasterras en die positie voor de ontwikkeling is nodig om tot een grote gebiedsontwikkeling te komen met heel veel extra woningen in dit gebied. Dat is ook inderdaad wat de politieke lijn is, wat al langere tijd in de planning staat en waar we dan ook denken dat we op deze manier invulling aan moeten geven. Dat deze rij wordt toegevoegd aan de Wet voorkeursrecht gemeenten, waarbij de planvorming het Maasterras wordt betrokken, is wat ons betreft begrijpelijk. We hopen dan ook wel een goede ontwikkeling in het gebied, door de inzet van dit instrument. Dan nog wel een vraag, voorzitter, richting het college.

Want we hebben vandaag een hoop emotionele verhalen gehoord en vooral ook over de communicatie was eigenlijk wel een lijn wat steeds terugkwam en hoe kunnen we het proces van de communicatie verbeteren? Het is vaker een punt natuurlijk waar de scherpte op zit, maar juist een gevoelig onderwerp als Wet voorkeursrecht gemeenten, waarin je in de procedure eigenlijk vastlegt dat je mensen overvalt, wat een hoog juridisch karakter heeft, is het extra belangrijk om duidelijke communicatie tijdig, secuur te informeren, maakt het allemaal extra precair. We zijn benieuwd, welke verbeterpunten op dit proces ziet het college? Voor de rest de grote zorg over de eerlijke prijs, die is ook al door een aantal andere partijen benoemd, rekening houden met de investeringen die gedaan zijn, maar ook de woonlasten. Hoe ziet het proces en de afweging hiervan in de toekomst er globaal uit? Kunnen we daar een korte toelichting op krijgen? En tot slot, voorzitter, we begrijpen dit voorstel. We denken ook dat het nodig is om dit te steunen om de gebiedsontwikkeling voor heel veel woningen voor deze stad tot stand te krijgen. Maar we doen dit met een brok in onze keel na alle verhalen van vanavond. We doen in ieder geval een oproep om een gevoelig proces met meer doortastendheid ook te handelen daarin. Dank u wel, voorzitter. De voorzitter: Dank u wel de heer Noldus.

Dan ga ik naar de heer De Feijter van de ChristenUnie/SGP. De heer De Feijter: Dank u wel, voorzitter. Ik ga mij grotendeels ook aansluiten bij de heer Van der Kruijff. Het vestigen van een Wvg dat is een buitengewoon zwaar middel en daarvoor moet de kwaliteit van het plan wat er ligt voor het gebied en het aantal te bouwen woningen ook wel tegen opwegen. Het is gewoon ongelooflijk lastig, zoals ook al eerder werd geschetst, die afweging tussen algemeen belang en individueel belang. Ik sluit me ook helemaal aan bij woorden van de heer Noldus, dan moet je soms ook besluiten nemen inderdaad, echt met een brok in je keel. Ik vond dat mevrouw Huiskes was het, meen ik, die zei het treffend vond ik, dat de bewoners wel nog steeds behandeld willen worden als mens, ondanks het algemene belang. Dat is iets waar we ons zeker in kunnen vinden als ChristenUnie/SGP. We horen verhalen van mensen die moeilijke juridische brieven op de deurmat vinden, daarmee overvallen worden en dat mensen die brieven niet begrepen. We zijn benieuwd welke communicatie, om nog eventjes een totaalplaatje te krijgen, welke communicatie is er in totaal allemaal geweest richting de bewoners en op welke manier is er de bewoners ook geprobeerd de betekenis van de Wvg voor hen persoonlijk uit te leggen? Daarnaast horen we een hoop zorgen over het krijgen van een volgende hypotheek eventueel.

33

Welke mogelijkheden ziet de wethouder, binnen de grenzen van de wet, om de bewoners ruimhartig te compenseren? En even kijken hoor. Aangezien we het toch een beetje combineren vanavond met beeld- en oordeelsvorming heb ik de vraag inderdaad een beetje tussendoor ook nog. Ik ben ook benieuwd hoe reflecteert de wethouder op de twee signalen die de bewoners hebben ontvangen de afgelopen weken of maanden? Dat het geen onteigening betreft en tegelijkertijd dat in de plannen voor het Maasterras hun huizen niet terug te vinden zijn. En tot slot, de Wvg die wordt voor drie jaar. Als die wordt gevestigd, wordt hij voor drie jaar gevestigd. Kan de Wvg na die drie jaar worden verlengd? Zo nee, moeten bewoners van de Weeskinderendijk deze Wvg van drie jaar dan interpreteren als de termijn dat zij uiteindelijk hun huis uit zullen moeten? Goed, die vragen daar zou ik graag nog wel een reflectie van de wethouder op willen hebben. Voor de rest is het oordeel van de ChristenUnie/SGP op dit moment dat het inzetten van de Wvg wel nodig is en sluit ik aan bij de heer Noldus, dat we dat wel met een brok in de keel doen. De voorzitter: Dank u wel, de heer De Feijter. De heer Bootsman. De heer Bootsman: Dank u wel, voorzitter. Voorzitter, op 21 september was ik aanwezig op de informatiemarkt over het Maasterras in het Event Centre.

Ook hier heb ik veel bewoners van de Weeskinderendijk Oost mogen spreken. Sommigen van hen hebben vandaag hier ook ingesproken. Inwoners die ik sprak, waren allen zeer bezorgd en geschrokken. Want zij hebben op 31 augustus een brief gekregen, waarin het voornemen om voorkeursrecht te vestigen aangekondigd werd. Deze brief was, zoals zojuist ook bij de insprekers al gezegd, zeer juridisch van aard en sommige bewoners gaven ook aan een jurist nodig te hebben om deze brief te begrijpen. Dit soort onduidelijke communicatie voedt de onrust onder de bewoners. Want wat betekent voorkeursrecht? Kunnen we nog wel onbezorgd in ons huis wonen? Worden we er niet uitgezet? Wat GroenLinks Dordrecht betreft, moet er bij dit soort brieven altijd een versie zitten die door iedereen te begrijpen is. Dan een vraag aan de wethouder. In de zienswijzen die ingediend zijn door de advocaten, worden een aantal mogelijk juridische onvolkomenheden aangegeven. Kan de wethouder aangeven in hoeverre deze mogelijke onvolkomenheden invloed hebben op het raadsvoorstel? In de zienswijzenota geeft het college aan dat ze de onrust onder de bewoners begrijpen, maar dat het slechts om voorkeursrecht gaat. Dat is natuurlijk zo, maar voor de huidige bewoners is duidelijkheid en perspectief belangrijk.

Wanneer is het duidelijk of deze woningen echt tot planvorming gaan behoren? Voorzitter, mijn collega's zeiden het net al, communicatie is van groot belang. De bewoners hebben het recht om te weten waar ze aan toe zijn. Daarom is het onzes inziens zeer van belang dat de bewoners meegenomen worden in het tijdspad van de ontwikkeling van het Maasterras. Want goede communicatie tussen inwoners en gemeente is essentieel voor een goede vertrouwensrelatie tussen burger en overheid. Daarom is het essentieel dat deze bewoners op de hoogte gehouden worden, in begrijpelijke taal, wat de ontwikkelingen zijn en wat dit voor hen betekent. Want voor de gemeente zijn dit misschien percelen, voor de bewoners is het hun thuis. Voorzitter, gezien de planvorming in het gebied Maasterras snappen wij het voornemen van het college om voorkeursrecht toe te passen op de huizen aan de Weeskinderendijk Oost. Uit één van de zienswijzen maken wij op dat er in deze buurt wel gemeenschapszin is.

34

Is het mogelijk om voor deze huidige bewoners om, als er nieuwbouw komt, in de wijk terug te komen? Maar alles wat er gaat gebeuren, dus wel met goede communicatie naar huidige bewoners van het gebied en als de bewoners hun huizen wensen te verkopen, dat de gemeente zich daarin goed en eerlijk opstelt. Dank u wel. De voorzitter: Dank u wel, mijnheer Bootsman. Is er nog iemand? Ik zie eerst de heer Tutupoly en daarna de heer Stolk. De heer Tutupoly: Voorzitter, er is een hele hoop gezegd eigenlijk al over het onderwerp en zeker over de informatie die verstrekt is. Daar zijn we als gemeente denk ik niet erg duidelijk in geweest en het heeft heel veel vragen opgeroepen bij bewoners en soms lijkt het wel of we vergeten zijn dat we hier te maken hebben met mensen en hun thuis. Vraag is eigenlijk ook hoe de wethouder, of hoe het college denkt heel veel van die zorgen weg te nemen bij deze bewoners? Want er zit gewoon, er zit denk ik heel veel vragen bij die mensen ook over hun toekomst en in hoeverre er ook compensatie kan zijn die misschien verder zou kunnen gaan dan uitsluitend een financiële compensatie? Want we hebben hier eigenlijk ook al gehoord dat mensen ook bang zijn in de huidige tijd om geen nieuwe woning te kunnen verkrijgen. Ook misschien niet bij een hypotheek kunnen.

Dus de vraag eigenlijk aan het college is van, hoe gaan we dat op één of andere manier compenseren als we het even niet hebben over uitsluitend financiële zin, maar over alles wat er omheen gaat? De voorzitter: Dank u wel, mijnheer Tutupoly. De heer Stolk. De heer Stolk: Ik heb niet veel toe te voegen, in die zin dat de bewoners hebben hun verhaal gedaan. Daar zaten vragen in en ik neem aan dat de wethouder dit gehoord heeft en ik hoop dat de wethouder die vragen ook gaat beantwoorden. De heer Van den Berg heeft een heel rechtlijnig lijstje aangegeven en misschien dat hij nog extra aandacht kan krijgen. Ik wacht nu eerst het antwoord van de wethouder af. De voorzitter: Dank u wel, mijnheer Stolk. Dan gaan we als laatste, last best zeggen we dan maar, mevrouw Pichel. Mevrouw Pichel: Dank u wel, voorzitter. Waar zal ik eens even gaan beginnen? Er is inderdaad al ontzettend veel gezegd. Ik herken natuurlijk heel veel in de woorden van collega-commissieleden. Laat ik er heel eerlijk over zijn. Deze plannen die er al een tijdje liggen, als oppositiepartij zijn we van Forum voor Democratie helemaal niet tegen de plannen van de ontwikkeling van de Maasterras. Mooie plannen, veel woningen die nodig zijn voor onze inwoners. Zoals de heer Kleinpaste van Gewoon Dordt ook net al aangaf, het zijn ook plannen vanuit een vorige bestuursperiode die gewoon hun doorgang gaan vinden.

Ik zit ook te denken, ik hoef er eigenlijk nog niet eens voor te gaan liggen, want op deze manier rijdt het college zichzelf misschien wel in de wielen om dit zo aan te pakken. Ik ben hier best verbaasd over. De presentatie die was gegeven in september, waarin mensen toch te horen hebben gekregen dat ze wellicht hun huis moeten … Of dat ze hun huis moeten verlaten. Op diezelfde avond werd er eigenlijk ook geroepen naar het publiek dat de plannen er nog niet helemaal door zijn en de raad beslist.

35

Dat vond ik een hele flauwe opmerking, want zo zit het natuurlijk niet in elkaar als de coalitiepartijen hier al voorstander van zijn en natuurlijk ook nog enkele oppositiepartijen, waar ik er ook één van ben, die niet tegen de plannen zou willen stemmen, dan vind ik het niet eerlijk om het zo te brengen. Dus dat wil ik in ieder geval wel gezegd hebben. Ik hoef denk ik niet heel erg veel te zeggen over de wijze waarop de bewoners benaderd zijn en de emoties die dat heeft opgeroepen en de zorgen die dat brengt bij deze mensen. Ik denk dat dat heel duidelijk is. Ik ben wel ontzettend benieuwd naar wat de wethouder hierover te zeggen heeft. Het andere punt met betrekking tot deze Wvg, daarvan zou ik eigenlijk ook heel graag willen horen, want de heer Van der Kruijff zei het net eigenlijk ook al, uiteindelijk is het waarschijnlijk niet eens beter voor deze bewoners als die Wvg er niet komt. Dat stukje uitleg zou ik inderdaad ook willen horen van de wethouder, want uiteindelijk zou ik natuurlijk ook niet willen dat, wat er ook gaat gebeuren in dit gebied en met deze plannen en de ontwikkelingen, dat deze mensen er nog slechter vanaf komen. Ik denk dat het duidelijk mag zijn dat we nog wat te doen hebben. Dank u wel, voorzitter. De voorzitter: Dank u wel, mevrouw Pichel.

Dan hebben we volgens mij alle fracties gehad en dan kunnen we vragen of de heer Burggraaf reactie wil geven en zoveel mogelijk de vragen die duidelijk gesteld zijn, wil beantwoorden. En mocht er onverhoopt één vergeten worden dan zal ik hem daaraan helpen herinneren of degene die de vraag gesteld heeft. De heer Burggraaf. De heer Burggraaf: Dank u wel, voorzitter. In die beantwoording van die vragen zal ik toch proberen, het waren veel vragen rond dezelfde thema's, dus een beetje per thema te beantwoorden. Als er dan daarna mensen zijn die zeggen, die vraag heb ik nog niet beantwoord gehoord, dan hoor ik dat op het eind. Voorzitter, ik was in ieder geval erg onder de indruk van alle insprekers vanavond. Ik vond het oprecht heel knap hoe ze onder woorden konden brengen wat deze situatie met hen doet en welke behoeftes ze hebben. Ik snap heel goed zoals mevrouw Hollenberg noemde van, ik had een stadslab gehad vier keer en daar zat ons deel niet bij en er kwam eind augustus een brief en een informatiebijeenkomst en opeens waren we er wel onderdeel van. Het kwam als donderslag bij heldere hemel. Ik snap ook heel goed zoals mevrouw Labruijere, ik hoop dat ik het goed uitspreek, formuleert van, teruggaand in het verleden heb ik ook eerder brieven gehad. En ik hoorde het de heer Kleinpaste van Gewoon Dordt ook zeggen.

Die zei, je hebt huizen gekocht, je hebt ze daarna weer verkocht met een gebied waarvan je eigenlijk op je vingers kan natellen dat de stad beter verdient. Ik bedoel dan niet zozeer de huizen waar we het nu over hebben, maar gewoon het hele gebied an sich, dat je dat een keer beet moet pakken en dan is het niet logisch is om dat te verkopen. Dus dat daardoor ook de gevoelens van dat vertrouwen naar de gemeente daarmee een deuk heeft opgelopen in het traject. We hebben echt geprobeerd om … Want je moet wel ergens, als je die stap zet, we hebben een visie, dan moet je het vervolgens die puzzel gaan leggen hoe je dat dan in de gebiedsontwikkeling kan realiseren en dan kom je op een moment dat je vaststelt dat je in die puzzel ook deze woningen in de gebiedsontwikkeling moet betrekken. Dan komt het moment dat je dan wil dat de bewoners die daar zitten ook transparant, open en eerlijk in het traject meeneemt.

36

Dat is ingewikkeld bij zo een proces, waarbij het ook gewoon van een grote juridische aard is. Dus je moet juridische brieven schrijven. Het heeft iets van een hele korte termijn en fatale termijn en tegelijkertijd wil je ook heel graag uit kunnen leggen waarom dat in dat gebied staat. Dus dat was de informatiebijeenkomst die er was, waarbij ook werd verteld hoe dan nu de plannen eruitzien, die nog concept zijn. Dat is richting mevrouw Pichel, absoluut niet om ons te verschuilen achter iets van, we zijn in het college bezig met plannen en uiteindelijk beslist de raad en het college hoeft daar niet verantwoording over af te leggen. Maar dat heeft gewoon alles te maken met het feit dat het een hele complexe gebiedsontwikkeling is met heel veel puzzelstukjes, met grote afhankelijkheden, waarvan we nog gewoon in een proces zitten om dat met elkaar te leggen en te maken en waarin … Mevrouw Pichel: Voorzitter? De heer Burggraaf: U als raad tegen de zomer uiteindelijk een besluit gaat nemen. Alles afwegende wat er dan op tafel ligt. Dat is ook de realiteit. Dat er nu de eerste verkenning van die visie ligt, maar dat dat ook pas definitief wordt op het moment dat u daar, richting de zomer volgend jaar, een besluit over neemt. De voorzitter: Wethouder, u heeft een interruptie van mevrouw Pichel. Mevrouw Pichel: De wethouder weet natuurlijk heel goed waar ik op ga reageren.

Want het is namelijk zo dat hij refereert aan wat ik had gezegd en dat dat niet zozeer een opmerking van mij is of een mening, maar dat dit werkelijk werd uitgesproken op die avond. Natuurlijk heb ik wel een mening over hoe dat is gezegd, maar er is vanuit de ambtelijke ondersteuning is er een opmerking gemaakt, het is nog niet aan ons, de raad gaat erover. Wethouder Van der Linden heeft dat ook nog gezegd tegen de mensen en dat is misleidend. Het heeft mij als raadslid ook in die zin geraakt. Ik dacht, het is niet fair om dat zo te zeggen. Het geeft voor mij wat aan in dat in dat proces. Dat is een signaal en dat wil ik eigenlijk gewoon meegeven aan de wethouder. De voorzitter: Dank u wel. Wethouder Burggraaf. De heer Burggraaf: Oké, voorzitter. Dan over de communicatie, want ik vond zelf ook de bijdrage van mevrouw Huiskes, die het had over inlevend en begrijpend schrijven, vind ik ook wel heel treffend. Als ik zie … Als ik al hoor hoeveel tijd en energie u erin heeft gestoken om dat allemaal inzichtelijk te krijgen, dan zou ik er twee dingen op willen reageren. Eén is, dat ik herken de worsteling die u heeft met het systeem die we gebruiken hier voor onze stukken. Die heb ik zelf ook soms wel eens als ik weer even in het archief wil zoeken naar, wat hadden we ook alweer als raad besloten? Dat is niet een meest gebruiksvriendelijk systeem.

Dat kan ik ook niet anders dan vaststellen dat dat het geval is. Ik heb zelf ook gevraagd op moment dat we die juridische brief gingen schrijven van, kunnen we niet … Dus er was het eerste antwoord was, we moeten een juridische brief schrijven, want het is een juridisch proces, dus zo werkt dat. Dus daar kon je niet omheen. En het tweede is, laten we er een brief bij doen die het ook begrijpend uitlegt aan de bewoners. Mij is duidelijk geworden dat we daar niet in geslaagd zijn.

37

Dus aan onze bedoeling heeft het niet gelegen, maar in de uitwerking is dat nog niet geslaagd en niet gelukt. Dus die neem ik mee. Dat waren een aantal andere vragen van commissieleden ook, hoe reflecteer je op de communicatie in de informatievoorziening en hoe kan je dat naar de toekomst toe beter doen? Die neem ik mee terug en daar gaan we eens naar kijken. Ik zou ook heel graag eens kijken of mevrouw Huiskes daar dan … Maar goed, ik hoorde al dat ze er heel veel tijd aan kwijt is. Dus ik wil er ook niet te veel belasten. Maar ik zou het toch ook wel eens interessant vinden om van u gewoon eens daar het gesprek met u aan te gaan en eens van u te horen van, wat heeft u nu ervaren en wat kan er of volgens u beter? Volgens mij kunnen we daar heel veel van leren in de toekomst toe in onze communicatie. Dat was een andere vraag van, dan een aanspreekpunt in het gebied. We proberen echt al veel in de afgelopen twee jaar waarin we die plannen aan het verder uitwerken zijn, zoveel mogelijk ook een-op-een contact te hebben met de partijen die er zitten. Er zitten veel bedrijven in, dus op individuele ondernemers, maar ook met de bewoners. Ik ben onlangs bij de woonwagenbewoners op bezoek geweest.

Maar daar moeten we in het gebied ook echt een omgevingsmanager voor hebben die daar dagelijks, ook in onze organisatie, voor aanspreekbaar is en zorgt voor de actuele informatie waar iedereen met zijn vragen, et cetera terechtkomt. Dus ook dat neem ik mee en gaan we in voorzien en hopelijk lukt dat om daar ook snel iemand voor te vinden. Dan het proces na het besluit werd gevraagd of wat is nu precies het besluit van een Wvg. Kijk, het is zo dat, nogmaals, er een algemene visie is door u in het gebied. Die zijn we nu aan het door vertalen naar, hoe kan je dat dan in een bestemmingsplan handen en voeten geven en dan moet je ook door vertalen, hoe verhoudt zich dat tot de geluidscontouren die er zijn, veiligheidscontouren, welke infrastructurele ingrepen moet je doen, wat voor kosten zitten daaraan verbonden, kan je die kosten ook dekken in de begroting van de gemeente, dan wel in de opbrengst die in ontwikkeling zit. Dat zijn allemaal dingen die we de komende tijd nog gaan uitwerken. Pas op moment dat dat allemaal naar u toe gaat, dus dat wordt eerst een ontwerp bestemmingsplan, die wordt in december vastgesteld. Die gaat naar de stad.

Dan halen we ook nog weer eens een keer bij iedereen zienswijzen op, zodat we ook daarop weer kunnen kijken, hebben we misschien nog dingen over het hoofd gezien? Daar reageren we dan ook op, welke dingen we eventueel wel meenemen en waarvan we zeggen, nee, maar die hebben we ook al gezien en we blijven toch bij het plan zoals het was. Dan komt het bij u als gemeenteraad. Dan gaat u vervolgens een besluit nemen en pas op dat moment, dat er een besluit is genomen, wordt de toekomst bepaald van de woningen van Weeskinderendijk waar we nu voor dit besluit van de Wvg zitten. Dus het besluit wat nu voorligt, is alleen maar een besluit waarbij de gemeente het recht van eerste koop krijgt. Dus op moment dat iemand hoeft zijn woning niet te verkopen. Iemand die er woont, kan er gewoon blijven zitten nu, maar iemand die besluit van, ik wil mijn huis te koop zetten, dan moeten ze het als eerste aan de gemeente aanbieden en de gemeente moet vervolgens daar een markt… Mevrouw Kamphuis: Voorzitter? De heer Burggraaf: Conform bod op de woning doen. Als dat niet ‘…’ De voorzitter: Mevrouw Kamphuis wil iets vragen.

38

De heer Burggraaf: Uitkomen of de gemeente zegt, we doen het niet, dan zou die eventueel ook nog aan iemand anders verkocht kunnen worden. De voorzitter: Mevrouw Kamphuis. Mevrouw Kamphuis: U zegt, die wet, als die erin komt en de mensen willen het niet verkopen, dan is dat goed. Maar over een tijd gaan die plannen door en dan moeten ze alsnog hun huis uit of mogen ze daar dan blijven wonen? Kan u dat toezeggen? De voorzitter: Wethouder Burggraaf. De heer Burggraaf: Voorzitter, dat is wat ik wil zeggen, dat dat dus de volgende fase is. Dat is op het moment dat het bestemmingsplan volgend jaar bij u als raad ligt en u vervolgens op basis van alle analyses die er liggen, die gewoon zeggen van, als je bij … We hebben hier discussie gehad over de Zwijndrechtse brug, wat doet het als je er auto’s over laat rijden, wat doet het als je het autoluw maakt, wat doet het als je op een bepaalde plek hogere woningen zet die het geluid afschermen op hoe je een busbaan of een autoweg laat lopen, et cetera. Dat zijn allemaal afwegingen die in dat plan zitten en op basis daarvan gaat u de afweging maken.

Van, wat vinden wij? Welk belang vinden we dan het zwaarst wegen en wat hebben we over voor een bepaalde kwaliteit van ontwikkeling? Waardoor we vinden dat we, bijvoorbeeld dus de woningen waar we het nu over hebben, dat gebied op een andere manier zou willen invullen in die gebiedsontwikkeling. Daar dat is niet verder dan dat wij nu dat in kaart aan het brengen zijn en dat dat gesprek hebben we echt pas volgend jaar met elkaar. De heer Van der Kruijff: Voorzitter? De voorzitter: De heer Van der Kruijff. De heer Van der Kruijff: Eén vraag. De insprekers, de bewoners, die vroegen ons bevestig die Wet voorkeursrecht gemeenten toch niet, want we zijn bezorgd dat we ons huis uit moeten. Dat begrijp ik heel goed. Stel dat de raad dit nu niet zou bevestigen, dan is de kans dat de bewoners ooit hun huis uit moeten toch niet groter of kleiner? Of begrijp ik dat verkeerd? De voorzitter: Dat was één van de vragen die de heer … De heer Burggraaf: Dat is correct en het was zelfs zo, dat op moment dat wij de Wvg gevestigd hadden, toevallig net al een huis op het punt stond om verkocht te worden. Want ik hoorde ook inderdaad bij de insprekers zeggen, de gemeente heeft al huizen gekocht. Dat was precies omdat het net de toevalligheid was dat de Wvg werd ingevoerd en net de week daarna een huis getransporteerd zou worden aan nieuwe bewoners.

Ik vind het zelf ook fair richting toekomstige bewoners dat ze niet iets kopen waar ze dan een jaar later, dan zijn we in de zomer en u zou besluiten we doen een bestemmingsplan waarbij we andere bestemming geven aan de woningen en dat iemand

39

dan net in september een huis daar gekocht heeft en een jaar later te horen krijgt, het hele gebied gaat er anders uitzien. Dus vanuit het instrument van Wvg geef je in ieder geval daarmee ook wel de duidelijkheid, we zijn bezig in het gebied en we zijn bezig met een toekomst die mogelijk ook in kan houden dat je daar niet meer met je woning … Dat je daar niet meer kan wonen, maar op een andere plek woont. Maar goed, nogmaals, dat is iets wat je pas volgend jaar richting de zomer besluit. Ik weet niet of dit voldoende antwoord op uw vraag is? De heer Van der Kruijff: Voorzitter. De voorzitter: U mag verder en straks de heer Stolk. De heer Van der Kruijff: Voorzitter, het antwoord is wel duidelijk, maar ik bedoelde hem eigenlijk precies andersom naar de huidige bewoners toe. Als er geen Wet voorkeursrecht gemeenten komt en daar vragen ze om, is mijn indruk, dat helpt hen niet de zorgen weg te nemen, want die blijven even groot dat je ooit je huis toch gedwongen moet verkopen of onteigend wordt als de gemeente zijn plannen doorzet. Daar hebben we toch geen Wvg voor nodig? De heer Burggraaf: Nee, dat is correct.