2.2 2024.10.08 Notulen Dordtse Dinsdag - Vergaderzaal 1 - concept.pdf

De voorzitter: Ik zou zeggen, noteert u even de vraag, want we gaan per commissielid even langs. Want anders wordt het een een-op-een gesprek. En dan blijft er weinig ruimte over voor de rest. Ik geef de heer Stolk of de heer De Vries het woord, namens de Verenigde Senioren Partij. Geen vragen? Dan ga ik door naar Gewoon Dordt, de heer Roggekamp. De heer Katif, Beter voor Dordt. De heer Katif: Voorzitter, dank je wel. De naam ben ik vergeten. Maar de mevrouw die Wielwijk vertegenwoordigd. U had het over de participatie. En met name dat u eigenlijk op een later tijdstip bent geïnformeerd. Ik zou graag willen weten, wat is het tijdstip? En daar bedoel ik mee, is dat een dag, twee, drie, vier, vijf, misschien een week van tevoren? En hebt u überhaupt de mogelijkheid of heeft iedereen in Wielwijk of degene die u vertegenwoordigt ook een bericht gehad voor de participatieavond of de inloopavond? De voorzitter: De heer Katif heeft twee vragen aan u gesteld, terwijl eentje de afspraak was. Maar die vrijheid hebben we hem maar een beetje gegeven. En als u de twee vragen even opschrijft, dan lopen we het rijtje langs. Ik snap dat het graag meteen wil beantwoorden, maar dan hebben we in ieder geval eerst iedereen in de gelegenheid gesteld. En kunnen we vervolgens ook wat meer de verdieping in op het onderwerp. De heer Van der Net. Mevrouw Schnabel, Partij van de Arbeid.

Mevrouw Schnabel: Dank u wel. Onze vraag is, is het zo, en dat stel ik dan graag aan u, als er in Amstelwijck meer voorzieningen zouden zijn, of u dan wel positiever zou staan tegenover de flexwoningen? En aan iedereen, of een begeleidingscommissie, dat is een commissie waarin je met de politie, de gemeente, met jongerenwerk en allerlei andere instanties en buurtbewoners zou zitten, waardoor je gelijk als er iets gebeurt dat kan aankaarten en bespreken. Of jullie daar positief tegenover staan? De voorzitter: Zo kennen we die politici weer. Regels gelden voor een ander, maar niet voor onszelf. Twee vragen wederom. Het CDA, mevrouw Van Vugt. Mevrouw Van Vugt-Roose: Dank u wel, voorzitter. Ik heb een vraag aan de mevrouw van het Admiraalsplein. Dat was u, dacht ik. Ik hoorde iets over een win-winsituatie waarover

21

verteld was. En het is mij niet geheel duidelijk wat daarmee bedoeld werd vanuit de gemeente en hoe u daar dan vervolgens tegenaan kijkt? Eigenlijk ook twee vragen. De voorzitter: De griffier heeft ook meegeschreven. Ik help u zo wel even bij de vraag die gesteld is. Dat gaat om de vragen van de Partij van de Arbeid. En geef ik het woord aan de heer Stam, Fractie van Waardhuizen. De heer Stam: Dank u wel, voorzitter. Er is gesproken van flexwonen, hebben wij probleem mee. Of ik voorstander ben of tegenstander, dat laat ik even buiten beschouwing. Maar mijn vraag is eigenlijk van, stel dat er wel reguliere, vaste woningen worden gebouwd. In de Van Kinsbergenstraat is dat ook heel snel gebouwd, bij u in de wijk. Staat u daar dan anders tegenover? En hoeveel woningen zou u dan maximaal willen zien? De voorzitter: Ik hoor al ja, maar wellicht kunt u het zo verder toelichten. Mevrouw Kamphuis van de SP. Mevrouw Kamphuis: Dank je wel. Ik had een vraag aan mijnheer van Villa Augustus. U heeft afspraken gemaakt voor een aantal beschikbare parkeerplekken. Met wie heeft u dat afgesproken en hoeveel? De voorzitter: De heer Safranti van DENK. De heer Safranti: Dank je wel, voorzitter. Voorzitter, mijn punten zijn al gekaapt door andere commissieleden. Maar ik heb nog wel een punt over fijnstof. Dat was de eerste inspreker. Ik ben uw naam verloren...

De voorzitter: Dat is mevrouw Van der Wulp. En ik begrijp dat haar voornaam Corine is. De heer Safranti: U had het over fijnstof, hoe het in het verleden was en hoe het er nu voorstaat. Daar ben ik eigenlijk ook een beetje benieuwd naar of dat in dat participatieproces of in die informatiebijeenkomst ook verder toegelicht is. De voorzitter: De heer Bootsman van GroenLinks. De heer Bootsman: Voorzitter, dank je wel. Ik had een vraag over het participatieproces. En dan de meest recente inloopavond. En dat heb ik aan alle bewoners die daar geweest zijn van, hoe is die avond in jullie beleving eigenlijk gegaan? Hebben jullie ook echt het gevoel dat de dingen die jullie daar gezegd hebben opgepakt wordt? De voorzitter: Deze vraag was, in alle goede orde, aan iedereen gericht aan deze tafel. Dan de heer Groenewege van de Partij voor de Dieren. De heer Groenewege: Dank. Mijn vraag is aan mevrouw Dirks. Ik ben benieuwd of u uitzicht heeft op de huizen die gebouwd gaan worden, de flexwoningen en hoe u en uw buren de afstand tot die woningen ervaren? De voorzitter: Dan tot slot de heer Van Pelt van Forum voor Democratie. Die wenst niet het woord. Dan zal ik bij mevrouw Van der Wulp beginnen, want de meeste vragen zijn

22

aan u gesteld. Dat betekent dat er veel interesse is ook in uw inspreekbijdrage. En bekijkt u gewoon hoever u komt in uw beantwoording. En als dat tot verdere vragen leidt, dan zullen we, nadat uw andere inspreekcollega's geëindigd zijn, daar nog even ruimte voor geven. Gaat uw gang. Mevrouw Van der Wulp: Het mengen van personen in die flexwoningen. Wat voor soort mensen komen er dan in? Want dat heb ik al aangegeven, vaak zijn het dan kwetsbare mensen die erin gestopt worden. Want het is maar voor een bepaalde tijd, een flexwoning. Ik ben geen voorstander daarvan hoor. Absoluut niet. Of het moeten gewoon normale huurwoningen zijn, die permanent daar blijven. Of koopwoningen die voor onze kinderen... Dat onze kinderen erin kunnen wonen ook. Maar nu ik zei het al in mijn betoog, ze komen daar gewoon niet voor in aanmerking. Mijn zoon is alleen. 28 jaar. Een goede baan. Te veel verdienen voor de sociale huurwoning. En hij is nog alleen Hij komt niet in aanmerking voor een koopwoning. Vertel mij maar eens waar ik hem moet laten. Hij woont nog steeds op zolder. En dan de inloopavond, de flyers. We hebben de flyers stiekem door de brievenbus gekregen. Alleen maar onze straat. Wij zijn naar de inloopavond gegaan. En wij kregen de brief om in te spreken vrijdagavond in de brievenbus, stiekem weer.

Het is dat ik gewoon nog zo helder was dat ik op die inloopavond heb gevraagd van, kunnen we er wat mee? En toen heb ik wel van een mevrouw dat doorgekregen, maar anders hadden we vrijdagavond pas... Dat is eigenlijk te kort dag natuurlijk om iets voor te bereiden, om gewoon... Ik vind dat niet netjes. Uw vraag over de koopwoningen. Daar ben ik wel een voorstander van natuurlijk. En dan het liefst gewoon een beetje in een normale klasse, zoals je vroeger een premie A-woning had bijvoorbeeld voor de jeugd. Dat is ook niet dat de waarde daalt van je woning als er iets aan de overkant staat wat gewoon daar blijft staan, permanent, lijkt mij. Fijnstof, dat was twintig jaar geleden een issue. Er stonden allemaal flats. Die moesten afgebroken worden. Mensen moesten hun huis uit, in verband met de fijnstof. Daar heb ik het op de inloopavond met een mevrouw over gehad. Toen zei ze tegen mij, maar die geluidswal staat er nu toch? En nu zijn het andere mogelijkheden. Dat is niet waar, want een geluidswal zegt het al, geluidswal is voor geluid. Heeft niks met fijnstof te maken. Dat was al verkeerde info. En leg mij het maar uit, want het is nooit aan ons meer uitgelegd. Fijnstof is opgelost, denk ik. Ik denk het niet hoor. Eerst worden ze afgebroken en daarna mogen ze er weer staan. En of het permanente bewoning is of flex, mensen krijgen ermee te maken, met fijnstof.

En dan de beleving van de inloopavond. Deze mevrouw heeft totaal geen brief gehad. En dat vind ik zeker niet netjes. Helemaal niet? Dat waren de antwoorden. De voorzitter: Dat heeft u heel kundig gedaan. Mevrouw Schnabel, ik geef eerst de insprekers... Mevrouw Van der Wulp: Dat is uw vraag. De voorzitter: Ik geef mevrouw Dirks heel even het woord. En dat gaat over onder andere het instellen van een begeleidingscommissie, waardoor... Ik weet het, mevrouw Schnabel, maar iedereen moet de kans krijgen om ook het antwoord te kunnen geven. Een begeleidingscommissie, u heeft het een beetje geprobeerd te pitchen, dat is een commissie die ingesteld wordt als dit soort woningen gerealiseerd worden, dat bewoners

23

en andere betrokkenen mee kunnen denken in een begeleidingscommissie. En hoe zou u daar tegenover staan? Laten we misschien met die vraag eens beginnen. Mevrouw Kloens: Nee, ik sta er niet goed tegenover, tegen een begeleidingscommissie. En ook als je signalen direct kunt melden en meepraten, ik sta er niet voor open. Ik vind de locatie die jullie hebben uitgezocht, dat hele kleine groene puntje, absurd voor een industrieterrein en voor dat weggetje, de Kilweg. Plus, er staan maar twee woningen op de Kilweg. En het is te gek voor woorden, voor ons en voor de kinderen, dat daar in principe zeventig tot tachtig mensen, die de hele dag niets te doen hebben, daarover gaan wandelen. En ze hebben niets in de omgeving. Ik zeg gewoon nogmaals nee. De voorzitter: En daar was ook nog een andere vraag over gesteld door een commissielid. En die vroeg aan u, hoe kijkt u ernaar dat als er dan bijvoorbeeld wel voorzieningen zouden zijn op dat gebied in Amstelwijck, dat er misschien wel iets voor die mensen te doen is? Mevrouw Kloens: Het hele gebied, het is nu een industriegebied. Het is een hoogwaardig industriegebied. Het plan past helemaal niet in dat... Het is maar een klein puntje. Het is gewoon misschien drie-, vierhonderd vierkante meter. En daar wilt u zeventig tot tachtig mensen op zetten. Te belachelijk voor woorden. Dat kan niet. Het leent zich ook niet.

En als er kindertjes bijkomen, ze kunnen ook niet naar school. Het is niet aan te lopen. Het lukt gewoon niet. Dus nee. Volledig nee. De voorzitter: U verwoordt het hartstikke duidelijk. Mevrouw Kloens: Ik kan het niet anders omschrijven. De voorzitter: Maar dat is uw goed recht. U mag hier precies zeggen wat u zelf naar voren wil brengen. En daar krijgt u ook gelegenheid voor, namens u en uw buren. Mevrouw Kloens: Dat vinden ook mijn buren. Maar meer zijn er niet. Ik weet niet of er iemand van het bedrijventerrein aanwezig is hier. De voorzitter: Vooralsnog zit u er. En daar wil ik u voor danken. En ook nog een verzoek voor de microfoon. Er was ook nog een vraag gesteld aan de heer Schiettekatte, over de parkeerplaatsen. Gaat uw gang. De heer Schiettekatte: Met wie is die afspraak gemaakt? Met de gemeente. Ten tijde van het realiseren, hebben we met de gemeente de afspraak gemaakt dat de gemeente zorgt te allen tijde voor voldoende parkeerplaatsen voor Villa Augustus. Dat is niet gekwantificeerd. Maar wij hebben een parkeeronderzoek laten doen door een bedrijf dat dat mag en kan. Zo komen aan de 80. En de afstand zou binnen 200 meter loopafstand moeten zijn. En dat is met de vorige wethouder overeengekomen. De voorzitter: Dank u wel. En dan is er ook nog een vraag aan u gesteld. Wilt u daar nog op reageren? Gaat uw gang. Mevrouw Dirks: De win-winsituatie was dat.

Tijdens die informatieavond is door de projectcoördinator VluchtelingenWerk ons gezegd dat ze het aantrekkelijk wilden maken

24

voor ons als bewoners van de VvE om er een win-winsituatie van te maken, zodat er niet alleen voor de Oekraïners ruimte geschept zou worden. En de woningen waarin ze dan meer ruimte zouden hebben als wat ze nu in Crownpoint hebben, dat betwijfel ik sowieso. Want er zouden 4 mensen per woning komen. De woningen worden, als ik me niet vergis, 9,3 meter hoog. Maar de breedte is net 5 meter. Hoezo ruimte? En de winwinsituatie zou dan zijn dat zij het voor ons zouden faciliteren om de groenstrook, die nog op ons VvE-terrein ligt als parkeerplaats zouden inrichten. Maar dan wel met dien verstande dat er 5 of 6 parkeerplaatsen ten goede zouden komen van de woningen voor die flexwoningen. Ik vind dat geen win-winsituatie. Ik vind dat eigenlijk gewoon een verbasterde sigaar uit eigen doos. De voorzitter: Dank voor uw antwoord. Ik zie dat de microfoon nog aanstaat Mevrouw Dirks: Sorry. De voorzitter: De enige inventarisatie die ik op dit moment kan doen, zijn er vragen gesteld die op dit moment niet beantwoord zijn? En dan zie ik bij de heer Groenewege een vinger. En volgens mij popt er nu een herinnering omhoog. En anders, mijnheer Groenewege, even kort nog toelichting wat uw vraag was. De heer Groenewege: Of u zicht heeft op de woningen die er komen en hoe u en uw buren de afstand tot die woningen ervaren? Mevrouw Dirks: Ja, wij hebben zeker zicht erop.

Ze staan letterlijk in onze voortuin. Aan de kant waar onze voordeur staat. Het zijn maisonnettes. We hebben vier woonlagen. In principe twee. Een galerij onder op de eerste verdieping en één op de derde verdieping. En de mensen op de eerste verdieping die hun uitzicht, dat is gewoon dadelijk nihil. Die kijken gewoon in de slaapkamer van die flexwoningen. Die hebben daar direct zicht op. En de mensen op de derde woonlaag of op de tweede verdieping dan, die kunnen daar net overheen kijken. Maar ze staan, ik denk, elf, twaalf meter van de flat af. En dat zou dan tien meter zijn, met de galerij meegenomen. Je zit letterlijk op elkaars lip. Daar gaat de term ruimte ook al helemaal teniet. Het is echt een strookje van niks. De voorzitter: Mevrouw Kamphuis, is er een vraag? Dat kan ik helaas niet toestaan, want we zitten namelijk op de grens van de tijd nu. En dat zou ook ten koste gaan van de insprekers uit Stadspolders. Er zijn behoorlijk wat mensen ook uit Stadspolders hier nu aanwezig. Ik wil iedereen die een inspreekbijdrage heeft gedaan bedanken. Volgens mij heeft u uw punt helder naar voren gebracht. Dat helpt de commissie ook bij latere besluitvorming in de gemeenteraad. En ik wil u vragen of u de tafel weer wilt verlaten. En dan zullen de mensen uit Stadspolders die komen inspreken hier aansluiten.

En onderwijl wordt er nog een stoel geregeld, zodat iedereen een plekje heeft aan tafel. En dan gaan we daarna weer verder. Nu ook de heer Safranti zit, gaan we weer verder. Allereerst hartelijk welkom alle insprekers vanuit Stadspolders. Dezelfde regels zijn ook van toepassing op deze inspreekronde. Maar dat is de vorige ronde ook hartstikke goed gegaan. Ik heb er echt veel vertrouwen in dat we het op deze manier ook goed kunnen doen. Fijn dat u er bent. En laten we gewoon meteen beginnen. De locatie van Rudyard Kipling-erf is hier aan de orde. En ik geef allereerst het woord aan mevrouw Ouwersloot, die ook inspreekt namens de heer Karten. Wie kan ik het woord geven? Gaat uw gang.

25

Mevrouw Ouwersloot: Geachte leden van de gemeenteraad, mijn naam is Angelique Ouwersloot en ik woon al ruim 29 jaar op het Rudyard Kipling-erf. Ik spreek hier ook namens mijn man. Donderdagavond 12 september jongstleden dacht ik een fijn weekend te gaan beleven. Maar de brief van de gemeente Dordrecht maakte daar snel een einde aan. In die bewuste brief stond dat er vier flexwoningen voor Oekraïense vluchtelingen gebouwd gaan worden op het kleine grasveldje, direct achter onze woning. Wij zijn ingesloten door het logeerhuis, twee grote basisscholen en het Johan Cruyff court. Maar dit was blijkbaar nog niet voldoende voor de gemeente. Het grasveld, wat alle direct omwonenden veel rust en plezier geeft, moet verdwijnen voor de bouw van de vier grote flexwoningen. De grootsten zou later blijken. Donderdagavond 3 oktober was de inloopavond. Er wachtte ons een hartelijk welkom in de vorm van twee agenten in uniform en drie handhavers in uniform. Wat was dit intimiderend. En de toon was direct gezet. Drie kernwoorden voor deze avond waren snelheid, in verband met subsidies, grote haast, omdat Crownpoint leeg moet in december 2025 en de belangen van de Oekraïense vluchtelingen. Niets over onze belangen. Wij wonen er al zo lang. Op mijn vraag aan de stedenbouwkundige waarom de vier woningen zo groot en zo hoog worden, werd er geantwoord, omdat het kan.

Dat daardoor ons woongenot en privacy en onze woning compleet weg is door inkijk in onze woning maakt niets uit. Aan ons wordt helemaal niets gevraagd. En we hebben hier dan ook geen inspraak in, werd ons verteld. Het wordt ons gewoon in de maag gesplitst. Men vertelde heel summier op de avond wat de plannen zijn. Maar wat er ook aan hen gevraagd werd, de bewoners kregen op weinig of niets inhoudelijk antwoord. Er is één iemand die ons gevoel precies omschrijft en een heel mooi eerlijk stuk in de krant heeft geschreven, wat precies de kern raakt, de heer Kees Thies. Dank u wel. Daarom richt ik onze vragen tot u, raadsleden, want hopelijk heeft u wel antwoorden voor ons. Kunt u mij alstublieft, en ons allemaal, vertellen wat nu een flexwoning is? Hoelang mag deze uiterlijk staan? En mag er dan ook bijvoorbeeld geheid worden? Wat is er dan flex aan? Betekent dit dat het vele geld dat u nu investeert over vijftien jaar wordt gesloopt? Het is de plicht van de gemeente om vooraf participatie te plegen, toch? De inloopavond was alleen maar hoor, maar zeker geen wederhoor. Alles lijkt al besloten. En ons werd alleen maar medegedeeld.

Maar mag dit wel? Wat zijn onze rechten dan? Kunt u ons alstublieft vertellen waarom er een enquête is geweest, waarin alle bewoners aangaven het grasveld te willen behouden, maar vervolgens gaat u toch bouwen? Wat bedoelt u met geld beschikbaar stellen voor inpassingsmaatregelen flexwoningen in de directe omgeving? Heeft u het dan over onze woningen? Welke woningbouwcorporaties zijn hierbij betrokken en wat zijn hun precieze plannen met de invulling voor de flexwoningen, als de Oekraïense vluchtelingen uit de woningen gaan? Wie komen er nu precies in de flexwoningen te wonen? Oekraïense gezinnen. En hoeveel mensen per woning zijn dit dan? Hoelang gaan de Oekraïense vluchtelingen in de huizen wonen? En wat komt er daarna? In 2017 is het bestemmingsplan gewijzigd van maatschappelijk met functie aanduiding wonen naar wonen. Wij als bewoners weten hier niets van en hebben ook geen bezwaar kunnen maken, omdat de raad in 2015 besloten heeft hier geen participatie op toe te passen. Dit in het kader van toelichting bestemmingsplan Stadspolders. Klopt dit ook? Op 1 augustus ‘24 is er wederom iets gewijzigd in het bestemmingsplan. Wij weten wederom van niets. Kunt u ons vertellen wat het is? In de raadsbrief en in alle correspondentie wordt gesproken over het grasveld op het Rudyard Kipling-erf, maar kadestraal behoort het grasveld toe aan het Selma

26

Lagerlöf-erf. Hebben wij het dan wel over hetzelfde grasveld? Grenzend aan het grasveld ligt het drukke fietspad. Klopt het dat afdeling verkeer van de gemeente positief heeft geadviseerd om een gedeelte van dit fietspad te laten berijden door auto's, zodat deze kunnen gaan parkeren bij de flexwoningen? Dit is echt zo gevaarlijk. Het krioelt hier van de kinderen, door aanwezigheid van de 2 grote scholen. Zou u mij alstublieft kunnen vertellen wat er is gebeurd met de 261 handtekeningen die recent zijn opgehaald? Waarom komen hier de 4 grootste woningen, op dit hele kleine stukje gras? We zouden graag willen weten wat het advies van welstand is over deze woningen. De projectmanager vertelde ons op de inloopavond dat wij geen recht hebben op planschade. Maar klopt dit ook? De voorzitter: Kunt u tot een afronding komen? Mevrouw Ouwersloot: Ja. De voorzitter: Volgens mij bent u erbij. Gaat uw gang. Want anders kan de rest niet. Mevrouw Ouwersloot: Ik snap het. Ik hoop dat u antwoorden op onze vragen heeft en dat u, nadat u alle bewoners gehoord heeft, tot de enige juiste conclusie komt, dat bouwen op deze kleine, groene locatie niet geschikt is. Nu niet en nooit niet. We zien het antwoord van de raad positief tegemoet. Mocht het onverhoopt toch negatief, dan zijn wij genoodzaakt verdere juridische stappen te ondernemen.

Gun ons als bewoners alstublieft dit stukje groen, zodat ons woongenot niet wordt aangetast en wij ieder voorjaar de krokus weer kunnen zien bloeien. Graag nodig ik uit op ons erf, zodat u met eigen ogen kunt zien wat het grasveld voor ons bewoners betekent. Dank u wel voor uw aandacht. De voorzitter: Dank voor uw inspreekbijdrage. En ik verzoek u uw microfoon eventjes uit te drukken. En dan gaan we meteen door naar mevrouw Koster. U kunt het. Ietsjes verder. Gaat uw gang. U heeft vijf minuten. Mevrouw Koster: Tot mijn verbazing kreeg ik via de straatapp te horen dat ze 4 huizen wilden bouwen op het grasveldje. Ik dacht nog, waarom heb ik geen brief gehad? Ik zit maar 1 huizenblok verder. Dit gaat ons ook aan. Na het nieuws was ingedaald in mijn hoofd dacht ik, gemeente Dordrecht, hoe kan je dit doen? Waar moet nu de traumahelikopter landen als het nodig is? Dat is het enige grasveld waar het nu nog kan. Ik woon nu 24 jaar in mijn straat. En ik heb al een paar keer meegemaakt dat de traumaheli moest landen in mijn straat. Vroeger konden ze uitwijken waar nu het Cruyff Court staat. Dat gaat niet meer. Daarna wijkten ze uit. Voor het Cruyff Court staat nu een grote speeltuin. Alleen het grasveldje, waar jullie nu de huizen willen bouwen, bleef open. En daar is pasgeleden een klein kindje gevallen, waardoor de traumaheli moest komen. Elke seconde telt daarin.

Waar moeten wij nu heen? Ook dwaalden mijn gedachten naar 2008, de schoolbrand op 1 januari, iets over twaalven, waar de hulpdiensten het moeilijk hadden om bij de brand te komen, omdat het druk was in onze straat en veel mensen op straat. De brandweer had moeite om een plek te bereiken. Er was groot opgeschaald door de aanliggende gemeente brandweer. Die was ook opgeroepen. Het grasveld waar het nu om draait, stond vol met brandweerauto's. Als het

27

nu weer zal gebeuren, dacht ik, en die huizen staan daar, hoe moet de brandweer zijn werk doen? We zijn volgebouwd. Ook ging mijn gedachte naar de herinrichting van de straat. Toen werd het stukje grasveld tijdelijk gebruikt voor materialen om op te slaan. En de parkeerplaatsen, waar moet dat nu heen als het weer nodig is? Nergens, want we hebben geen plek meer dan. Gemeente Dordrecht, laat ons alsjeblieft het stukje grasveld behouden voor onze veiligheid. Het enige stukje groen waar de hulpdiensten kunnen komen of verzamelen. Denk hierbij aan de bewoners aan het Rudyard Kipling-erf, die met hun huizen aan de achterkant grenzen... Mocht daar nu brand uitbreken, dan kan er niet meer via de achterkant geblust worden, zoals het nu wel kan. Door de komst van de 4 woningen zijn wij ingebouwd. Gemeente Dordrecht, laat het grasveld gewoon ons grasveld en denk hierbij aan de veiligheid van de bewoners. De voorzitter: Dank u wel voor uw bijdrage. En dan gaan we door naar de heer Koster. En die zit naast u. Gaat uw gang. De heer Koster: Het grasveld waar de gemeente vier woningen wil bouwen, is ons enige stukje groen waar rust heerst en biodiversiteit heeft. Wist u dat de laatste vijf jaar de biodiversiteit is afgenomen met zeventig procent? Het grasveldje, de mooie strook met bomen, het struikennet, het leefgebied van diverse dieren.

Denk hierbij aan muizen, egels, vogels, een vleermuisje en zelfs een vos. Willen jullie dat gaan afnemen? Daar bedoel ik mee, de beschermde diersoorten en hun leefomgeving. Na de dag waarop gespeeld wordt op het grasveld door kinderen en schoolkinderen uit de buurt, valt de schemering en komt het grasveld tot leven. De avond-, de nachtdieren zijn zeer belangrijk voor de natuur. Egel ontwaakt, vleermuizen komen uit hun nestkasten en/of dakgoten tevoorschijn. De egel krijgt het steeds moeilijker door bestrating en schuttingen van tuinen. Daarom is grasveld zo belangrijk voor de egel. Overdag schuilt hij, even kijken hoor, schuilt hij... Precies. Hij blijft in de struiken langs het grasveld. En met schemering komt hij naar het grasveld voor voedsel. De egel wordt steeds zeldzamer, doordat er steeds meer groen verdwijnt uit het straatbeeld. Wij hebben de egel nodig voor bestrijding van ongedierte. En de egel heeft ons grasveld nodig om te overleven. De vleermuizen ontwaken. De vleermuizen spelen een zeer belangrijke rol in het ecosysteem. Wist u dat vleermuizen tot duizend insecten per nacht eten? En de komst van de vier woningen zorgt dat de leefomgeving van de vleermuizen sterk wordt bepaald. Ook trillingen met de bouw en na de bouw doen die leefomgeving verstoren.

Dit kleine stukje groen, waar de gemeente Dordrecht wil bouwen, wordt geen rekening gehouden met de leefomgeving van beschermde diersoorten. Ook hebben we vier vossen in het gebied rondlopen die belangrijk zijn. En we vinden het prachtige dieren naar te kijken. En dat is ook een ongediertebestrijding, jagen op muizen, ratten. En ruimen zelfs het zwerfvuil op. De gemeente Dordrecht, wat is in jullie ogen een prima bouwlocatie? En is er ook een bouwvergunning om vier woningen te plaatsen voor Oekraïners, omdat die weg moeten van de locatie waar ze nu zitten? Jullie hebben niet gekeken naar wat het grasveldje betekent voor de bewoners. De voorzitter: Dank. U heeft het goed gedaan. En doet u uw microfoon weer uit. Knap. Dank u wel. En dan hebben we de heer Kuijper, ook namens de heer Rombouts en mevrouw Sulk, heb ik hier staan. Ik kan u het woord geven. Gaat uw gang.

28

De heer Kuijper: Geachte leden van de gemeenteraad en alle aanwezigen, mijn naam is Koen Kuijper. En ik ben hier om mijn zorg te delen over de plannen van de flexwoningen op het grasveld naast onze huizen en ook vlak naast een basisschool. Hoewel we het belang van huisvesting voor vluchtelingen begrijpen, geloven wij dat de voorgestelde plannen aanzienlijk nadelige gevolgen zullen hebben voor onze wijk. Met name voor de kwetsbare bewoners, de kinderen en de leefbaarheid in onze buurt. Om dit duidelijk te maken, heb ik even voor jullie per punt uitgewerkt waarom dit beter niet kan gebeuren. Verlies van waardevolle groene ruimte. De impact op de groene ruimte in onze wijk, dit grasveld, het is één van de weinige plekken die nog over is in onze buurt. De gemeente heeft zelfs eerder de bewoners verzocht, ons verzocht om hun voortuinen groener te gaan maken en de stenen weg te gaan halen. Zorg dat er meer planten in uw tuin komen, werd er gezegd. Wat zien we nu? De gemeente gaat zelf hun gras weghalen. Dit schroomt niet met elkaar. Om dit punt duidelijk te maken, heb ik ook nog wat andere punten. Ecologische waarde van ons grasveld. Op dit moment heeft er weliswaar een funderingsonderzoek plaatsgevonden, maar er is nog geen volledige ecologische scan uitgevoerd. Toch weten we al dat er vleermuizen zitten in de wijk.

Een beschermde diersoort, die mogelijk hinder ondervindt van de geplande bouwwerkzaamheden. Het feit dat er nog geen ecologische scan is uitgevoerd, roept de vraag op of er überhaupt wel naar natuur is gekeken bij deze plannen. Dan het grasveld, een essentiële speelruimte. Voor de kinderen in onze wijk is het grasveld een plek waar ze naar hartenlust kunnen spelen. Ze voetballen, rennen en vallen, zonder de zorgen van stenen onder hun voeten. Op dit moment is het plan om een heel stuk van dat groen weg te halen. De kinderen worden dan genoodzaakt om op stenen te gaan spelen en niet meer met het gras onder hun voeten. U kan zich inbeelden dat hierdoor veel meer verwondingen zullen ontstaan. U zou dan kunnen denken, maar jullie hebben toch ook het Cruyff Court en de andere speelvoorzieningen? Maar die speelvoorzieningen zijn eigenlijk voor kinderen van 10 jaar of ouder. We zien dat op het speelveldje voor ons huis vaak de kinderen van een jaar 4 tot 10 spelen. Het is daarom ook een essentieel speelveldje om eigenlijk de doorgang naar uiteindelijk andere speelvelden goed en voorspoedig te laten verlopen. Dan wil ik even nog naar de psychosociale impact op onze kwetsbare bewoners. In onze buurt wonen meerdere gezinnen met gehandicapte kinderen. Er wonen ook kwetsbare bewoners die dagelijks gebruik maken van het grasveld voor rust, maar ook voor ontspanning.

Dit veld biedt voor hen een veilige plek om te spelen, zonder de druk te ervaren van bijvoorbeeld verkeer. Veel van deze gezinnen hebben er bewust voor gekozen om juist hier te gaan wonen. Juist vanwege dat grasveld en de rust en de veilige omgeving die daarmee terechtkomt. Als dit veld verdwijnt, verdwijnt ook hun veilige ruimte. Er zal psychologische en emotionele druk ontstaan bij deze kwetsbare bewoners. Ze verliezen hun speelplek en worden gedwongen om te leven in een gebied dat niet dezelfde rust en veiligheid biedt. Dit is een onaanvaardbare situatie voor hen. En het toont aan hoe belangrijk dit veld is voor onze gemeenschap. Andere alternatieve locaties. Tijdens de informatieavond hebben wij als buurt de alternatieven voorgesteld voor de bouw van de flexwoningen. Een voorbeeld hiervan is een perceel op de Zuidendijk 585 in Dordrecht. Staat nu op Funda te koop. Al een heel lange tijd. Het perceel heeft 39.000 vierkante meter. Dit moet meer dan voldoende ruimte bieden voor alle woningen die er gebouwd moeten worden. Het terrein heeft bovendien de bestemming wonen.

29

Wat betekent dat er zonder grote complicaties bebouwd kan worden. De alternatieve locatie zou voorkomen dat ons waardevolle stukje groen verdwijnt en ook tegemoet komen aan de huisvesting van alle vluchtelingen. Want nogmaals, daar zijn we niet op tegen. Dit is slechts één van de vele mogelijke andere plekken die onderzocht kunnen worden. Wij vragen u daarom deze serieus te overwegen en het plan te verplaatsen naar een locatie die voor iedereen beter is. Ik wil ook nog even het punt van het Expertteam en de Versnellingskamer flexwonen met u delen. Er wordt namelijk gesproken dat er gebouwd moet worden met haast en dat dat alleen kan op een bestemmingsplan wonen. Maar flexwoningen kunnen ook gebouwd worden eigenlijk overal. Onder de Omgevingswet mogen gemeenten afwijken van eerdere bestemmingsplannen zonder tijdslimiet, voor tijdelijke vergunningen. Ook voor flexibele, verplaatsbare woningbouw. Ook mogen zij afwijken van het omgevingsplan, wat met een omgevingsvergunning voor zogenaamde buitenplanse omgevingsactiviteit... De voorzitter: U bent door uw tijd heen. Bent u bijna zover? De heer Kuijper: Bijna klaar. Ik ga dat laatste stukje even overslaan. De voorzitter: Gaat uw gang. De heer Kuijper: Want het belangrijkste punt is eigenlijk de onvolledige participatie van bewoners.

Het punt wat mij bijzonder raakt, en ik word er ook een beetje emotioneel van, terwijl ik het zeg, is de manier waarop bewoners in dit proces zijn betrokken, of eigenlijk niet betrokken. Tijdens de informatieavond, die de gemeente organiseerde, gaven alle bewoners aan zich niet gehoord te voelen. Er was weinig tot geen ruimte voor participatie of inspraak, ondanks dat de gemeente in de uitnodiging aangaf dat dit juist de bedoeling was. De snelle aankondiging van de inspraakavond, slechts vijf dagen voor deze avond, heeft ervoor gezorgd dat het merendeel van onze bewoners niet aanwezig kan zijn. De gemeente lijkt zich te haasten om dit project door te drukken, omdat er een subsidie van 5,5 miljoen door het Rijk mee gemoeid is. Hoewel we begrijpen dat dit druk oplevert, vinden we dat dit niet de belangen van de huidige bewoners op de achtergrond mag laten komen. Het gaat hier om de kwaliteit van leven en de gezondheid van honderden bewoners in onze wijken. Maakt dat dan niks uit? Als uit onderzoeken blijkt dat er geen alternatieve opties zijn, waar ik sterk twijfels over heb, gezien de wet- en regelgeving omtrent flexwoningen, wil ik in een volgende vergadering graag ingaan op de plannen die er nu gemaakt zijn. Deze zijn namelijk ook gevaarlijk voor de omgeving. De voorzitter: Dank voor uw bijdrage. Ik zie ook nu al sommige overeenkomsten in bijdragen.

U heeft iets meer tijd genomen. Dat gaat nu ten koste van een ander. Dat is geen verwijt. Maar als de anderen ook hun inspraak doen, een beetje rekening houdt met misschien hetgeen wat al eerder gezegd is. Ik zie, hier worden al zaken gedaan aan mijn rechterzijde. Dan geef ik de heer Wouters het woord. Dat bent u ook meteen. Gaat uw gang. De heer Wouters: Beste mensen, mijn naam Ruud Wouters. En ik ben één van de bewoners, recht tegenover het grasveldje. Graag benader ik u allen dat dit grasveldje voor ons een rustpuntje is voor ons huis en in de wijk.

30

Want het Selma Lagerlöf-erf is nu eenmaal een heel druk stukje Stadspolders, met verkeer en parkeeroverlast van de scholen, van de sportvoorzieningen die erachter liggen en het vele opgeschoten jeugd die bij ons in de buurt rondhangt. Nu nog meer woningen proppen in onze drukke wijk, voelt voor ons als bewoners echt als een zware last. Rust hebben wij als bewoners ook de afgelopen dagen niet gehad. Allereerst de brief van de gemeente, met de boodschap van de vier woningen. Dan de aanloop naar de inloopavond, waarbij wij met zijn allen voor het eerst iets moesten proberen te organiseren en eigenlijk toch wel gewoon naar de inloopavond zijn gegaan voor een stukje advies en informatie. Maar daar kregen we heel snel te horen, dit gaan we doen, omdat het hier kan. Want een stukje geel ergens op een lijstje, op een website, er ligt een woonfunctie op bestemming. En we kregen de boodschap mee dat er nauwelijks tijd was om te reageren. Namelijk vier dagen later, met een weekend ertussen. En dan zou er al hier een besluit genomen worden. Dit gaf stress voor ons en bij mij en misschien bij anderen. Het geeft toch een stukje vertrouwensverlies. Echt meerdere bewoners hebben geen tijd gehad om vrij te kunnen vragen of een vervanger voor het werk te kunnen regelen. Bijvoorbeeld, daar is al toegesproken, door de voorzitter, Vincent Rombouts, is zo’n bewoner.

Is een militair, gelegerd in Duitsland. En als hij op een donderdagavond moet proberen vrij te krijgen of voor een dinsdag, niet te doen. Anderen hebben werk in ploegendienst, niet te doen. En zelfs anderen hebben gewoon problemen met het regelen van een oppas. Anders waren we hier met nog meer mensen geweest. Dat geeft ons het gevoel dat dat postzegeltje wat wij hebben ten koste van alles maar bebouwd moet worden. En dat is jammer. Graag wil ik dan nog weten of er ook andere locaties zijn bekeken en/of onderzocht zijn. Want nogmaals, het is een geel speldenprikje. En daar zijn er niet zo gek veel van. Maar er zijn wel mogelijkheden om inderdaad de flexibele bouw, als dat zo heet, op een andere manier te plaatsen, zonder dat die woonbestemming erop ligt. Het lijkt een beetje voor ons op makkelijk scoren. Maar nogmaals de vraag, heeft de gemeente ook naar zulk soort plekken gekeken? Ik heb het wel geprobeerd. Op de kop van de Nassauweg bijvoorbeeld, bij het Verzorgingstehuis Vreedonk, basisschool Eden en de Aksa Moskee ligt een behoorlijk grote, groene ruimte. Deze plek is nu in gebruik als bouwdepot voor de herbestratingswerkzaamheden in de omgeving Mariastraat. Hier kunnen volgens mij zeker meer dan de vier woninkjes bij ons gerealiseerd worden. En daar liggen ze niet midden in een wijk, maar wel midden in de samenleving, want er is daar echt zat te doen.

Op het terrein van De Hoop zelf, en dat ligt bij ons gewoon naast Stadspolders, in De Hoven heeft een behoorlijk grote noodschool gestaan. Alle infrastructuur ten behoeve van de elektra, de riolering en het wegennet is volgens mij daar nog gewoon aanwezig. Is er misschien met de stichting gepraat? Want daar, op het moment, ligt heel veel terrein braakvrij. En al jaren. Volgens mij moeten er met een beetje creatief denken zo meerdere grotere locaties te vinden zijn, behalve dan ons kleine postzegeltje. Want nogmaals, dat postzegeltje geeft ons rust. Graag wil ik ook kwijt dat het argument dat de woningen daarna door starters gebruikt kunnen worden, eigenlijk wel een beetje een zwaktebod van de gemeente is. Er worden op het moment 3 grote wijken, mooie wijken ontwikkeld in Dordrecht, waar geen oftewel 0 starterswoningen worden gerealiseerd. De Wilgenwende staat er gewoon om bekend, veelal vrijstaande woningen. Louisa’s Polder 51 landhuizen en voor de rest niks. En Dubbeldam InBloei ook weer bij ons in de rand, aan de Recklinghausenweg 32 herenhuizen, 10 geschakelde villa’s en 8 vrijstaande villa’s.

31

De voorzitter: Ik verzoek u om tot een afronding te komen. Gaat uw gang. De heer Wouters: Ik voel me behoorlijk benadeeld als Stadspolderaar. Dat was het. De voorzitter: Dank voor uw bijdrage. De heer Wouters: Zeker. De voorzitter: Doe ik wel gewoon even. Dan gaan we snel door naar mevrouw Schoenmakers. Wie kan ik het woord geven? Dan heeft het probleem van tijd zich inmiddels opgelost. We zitten weer op schema. Dank daarvoor. Mevrouw Van Herpen, ik geef uw het woord. Gaat uw gang. U heeft vijf minuten. Mevrouw Van Herpen: Goedenavond, mijn naam is Ellen van Herpen. Samen met mijn inmiddels volwassen kinderen woon ik op het Rudyard Kipling-erf 108. Het hoekhuis naast het fietspad. Allereerst wil ik benoemen dat ik op 3 oktober aanwezig ben geweest op de informatieavond. Even voor alle duidelijkheid, ik hoor heel vaak participatieavond. Zo is het geen enkele keer genoemd. Het was een informatieavond of een inloopavond. Daar werden de plannen die er zijn vooral als voldongen feit benoemd. Echter werden er niet of nauwelijks vragen vanuit de bewoners beantwoord. Uiteraard was dit uitermate teleurstellend voor mij en de andere bewoners. Natuurlijk liepen de emoties soms op. Mensen hebben een bewuste keuze gemaakt juist op die plek te willen wonen, vanwege het feit dat de huizen aan een fietspad grenzen en vanwege het grasveld.

Ikzelf kan naar aanleiding van deze avond echter twee positieve punten opnoemen. Eén, iedereen bleef netjes vragen stellen. En twee, bewoners zijn tegen het bouwen van huizen op het grasveld. Niet tegen het feit dat er gezinnen uit Oekraïne zouden komen wonen. In 1997 hebben ik en mijn man ons huis gekocht. Met de vorige bewoners hebben wij het toen gehad over de grote schuur in de achtertuin. Zij legden uit dat het eigenlijk een garage is, maar dat een aanvraag van het recht van overpad over het fietspad naar de garage was afgewezen door de gemeente, vanwege de veiligheid. En terecht. En nu komt er een weg. Elke dag spelen er jongere kinderen op dit grasveld. Te klein om naar het Johan Cruyff Court te mogen of gewoon, omdat zij liever met leeftijdsgenootjes speelden. Ook mijn kinderen hebben uren op dit grasveld doorgebracht, forten bouwen of slakken of lieveheersbeestjes, hutten bouwen met de doeken, in de zomer spelen in het zwembad, wat ik en andere bewoners neergezet hadden. Alle kinderen waren hier altijd welkom. Dat is nog steeds zo. Dagelijks spelen hier kinderen met elkaar, ongeacht afkomst. Ook kinderen met een handicap, van bewoners die er speciaal zijn komen wonen, spelen of genieten al voldoende van kijken naar kinderen die aan spelen zijn. En eerlijk gezegd, omwonenden van het grasveld en mensen die voorbijlopen genieten er net zo hard van.

Ze kunnen onbezorgd hun gang gaan en hoeven geen rekening te houden met auto's die voorbij kunnen komen. Ook de basisscholen maken regelmatig gebruik van het grasveld. Er wordt gevoetbald in de pauze, gegymd wanneer het mooi weer is of spelletjes uitgezet bij het zomerfeest van basisschool De Griffioen. Ook het Logeerhuis van ASVZ heeft een keer met allemaal oude caravans neergezet, met behulp van de omwonenden, omdat ze daar een activiteit hadden geregeld voor degenen die op dat moment in het Logeerhuis verbleven. Allemaal prima. Geen enkele omwonende die daar problemen mee heeft. Laten we vooral met ze genieten en gebruiken van het feit van het grasveld en de goede sfeer in de wijk, waarbij we het

32

elkaar gunnen daarvan te profiteren. Nu zijn er plannen huizen te gaan bouwen op het grasveldje. En van een stuk fietspad een weg voor auto's van te maken. Waar is het terechte argument van de veiligheid destijds gebleven? Waar kunnen de jongere kinderen uit de wijk nu onbezorgd met elkaar spelen, hutten bouwen, zwembadjes neerzetten en met zijn allen chipjes eten op een kleedje? Ik hoop echt dat u het grote belang inziet van het feit dat het grasveldje gewoon een grasveldje moet blijven en het fietspad gewoon een fietspad. Het gaat vooral om de veiligheid van de kinderen, maar zeker ook over het met elkaar spelen, leren en ontwikkelen. Bedankt voor uw aandacht. De voorzitter: Dank voor uw bijdrage. Mevrouw Van Herpen: Dat was een snelle, hè? De voorzitter: Als u me ergens blij mee kan maken. Nee, is helemaal niet waar. Maar ik waardeer uw bijdrage. Hartstikke bedankt. Goed hoe u het naar voren brengt. Ik heb hier nog de heer Oosting op mijn lijst staan. Ik geef u het woord. U heeft vijf minuten. De heer Oosting: Goedenavond allemaal, mijn naam is Stefan Oosting, bewoner van het Selma Lagerlöf-erf 181. Vanuit ons huis kijk je recht op het grasveldje. Dat ten eerste. Vanaf donderdag, na de inloopavond, ben ik bezig om een sterk verhaal op papier te krijgen voor deze avond eigenlijk. Te gek voor woorden dat wij maar drie werkdagen de tijd krijgen.

En dat de inloopavond meer vragen als antwoorden opgeleverd heeft. Wanneer je het verslag leest van de inloopavond, krijg je het gevoel dat de gemeente heel meedenkend was en de omwonenden alleen maar boos en kortzichtig. Zo heb ik deze avond niet beleefd. Natuurlijk was er in het begin van de avond onrust, maar naar mijn idee zijn er in de loop van de avond goede gesprekken geweest. Het grootste gevoel wat overheerst, mede door de korte voorbereidingstijd op dit inspreken en de grondonderzoeken van de firma BAM op vrijdag na de inloopavond, is dat de gemeente alles er heel snel doorheen wil drukken. En onze mening of visie totaal onbelangrijk is. Voor mijn vijf minuten tijd, heb ik over van alles nagedacht om te zeggen. De vorm van de huizen, de privacy, het woongenot, parkeerplaatsen, de weg ernaartoe, de gevaarlijke verkeerssituatie, het speelplezier van de kinderen, het groen in de wijk, enzovoort. Net als mijn buren het al heel goed verwoord hebben. En ik ben het met de punten van mijn buren eens. Maar ik denk dat het grootste, belangrijkste punt zo wordt overschaduwd. We willen niets op het grasveld, maar dan ook echt helemaal niets. Ook geen flexwoningen, geen gewone woningen. Het wil gewoon gras blijven. De woningen die er gebouwd zouden gaan worden, vind ik ook geen meerwaarde hebben voor de wijk. Wij hebben er eigenlijk geen win-winsituatie.

Wat ons ook aangegeven is in de brief en in de inloopavond, dat wij meer parkeerplaatsen zouden krijgen in de buurt. Maar die hebben we zes jaar geleden ingeleverd voor meer groen in de wijk. Die zijn dan weer ineens weg. Ik denk dat er te veel belemmeringen ontstaan voor vier huizen op die plek. Er zijn betere plaatsen waar weinig tot geen consequenties aan zitten dan hier bij ons tussen de huizen en de scholen. Laat ons grasveld met rust. We willen geen huizen en andere bebouwing. Bedankt. De voorzitter: Dank voor uw bijdrage. Ik heb hier op mijn lijst in ieder geval nog één naam staan, maar ik constateer ook dat er nog twee mensen aan tafel zitten die niet het woord hebben gevoerd. En ik wil er eigenlijk als voorzitter een ordepunt in maken, een

33

voorstel aan de commissie voorleggen. Mijn voorstel zou zijn, deze twee mensen zijn hier te gast, zijn hiernaartoe gekomen en zouden graag het woord willen richten aan deze commissie. Ik zou dat graag met uw permissie willen toestaan, maar daarmee nemen we het risico dat er op het einde geen ruimte meer is voor vragen. Maar dan denk ik ook bij mezelf, we zijn hier gewoon in Dordt. We hebben daar straks een bar. Daar kunt u gezellig ook een drankje komen doen. Ondanks dat voor u het onderwerp niet fijn is, kunt u daar toch gezellig naartoe komen en zullen de commissieleden daar met u het gesprek verder kunnen voeren. En misschien heeft dat nog wel meer waarde dan nu de korte vragen die nodig zijn. Ik zie geknik. Als we daar nu een hele discussie over gaan doen, dan slaat mijn voorstel nergens op. Maar mijnheer Stam wil daar nog iets op toevoegen. De heer Stam: Gewoon over één vraag, u zegt, kunt u aan de bar gezellig verder keuvelen en vragen stellen. Maar om halftien zitten wij hier wel weer bij een volgende vergadering. De heer Katif: Voorzitter, ik zou graag een ordevoorstel willen doen. De voorzitter: Dat mag. Ik heb zojuist een voorstel gedaan en u doet een ordepunt. Dat kan. De heer Katif: Ik vind het zo belangrijk dat mensen in onze stad gewoon het woord kunnen krijgen.

Dat betekent eigenlijk dat wij, tenminste als mijn collega’s er ook mee instemmen, om een tweede beeldvormende sessie, waarbij ook dit onderwerp nog eens een keer uitgebreid aan de orde kan worden gedaan. De voorzitter: Dat voorstel is vrij prematuur, want daar zouden we op het einde op terugkomen. Maar u heeft daar al een schot voor de boeg gedaan. Ik zie de heer De Vries. De heer De Vries: Voorzitter, daar zou ik eigenlijk graag even op in willen haken. Als ik zo alle verhalen hoor, dan is het met de participatie en info bedroevend gesteld geweest. En ik zou eigenlijk als politieke vraag erbij willen stellen, dat we dat... De voorzitter: De kwalificatie bent u uiteraard vrij om die hier aan tafel te delen. Daar heb ik oprecht geen problemen mee. Tegelijkertijd doe ik hier een voorstel om de twee mensen die nog een inspreekbijdrage willen doen, het woord te geven. En laten we gewoon met elkaar vaststellen, ik zie veel duimpjes, om daar niet al te veel onderlinge gekissebis en gekeuvel op te doen. En dat we met elkaar aan het einde als commissie ordentelijk het besluit nemen hoe we hier verder in het proces mee omgaan. Dan zie ik hier aan mijn linkerzijde een mevrouw. En dat zou zomaar mevrouw Otten kunnen zijn, maar het zou ook een andere mevrouw kunnen zijn. Mevrouw Jaman: Sorry. De voorzitter: Ik vind het heel bijzonder, want ik heb u niet op mijn lijst staan.

Mevrouw Jaman: Dat is heel vreemd, want ik heb mijn naam wel doorgegeven.

34

De voorzitter: Ik wil u toch welkom heten. Mevrouw Jaman: Ik ben mevrouw Jaman. De voorzitter: Jaman. Mevrouw Jaman: Jaman, nee man. De voorzitter: Dan bied ik daarover excuses aan. Mevrouw Jaman: Maar ik heb mijn naam wel doorgegeven. En ik was wel al aangemeld. De voorzitter: Maar dat geloof ik gelijk. Neemt u uw tijd. U heeft vijf minuten. Gaat uw gang. Mevrouw Jaman: Er is al heel veel over het zeggen van mij al doorgegeven. Dat scheelt al een hoop. Het gaat over, het grasveldje is zeer belangrijk voor de kinderen. Ze kunnen zonder zorgen spelen, vallen op het grasveld, zonder dat de knieën schaven. Als dit grasveld verdwijnt, kunnen deze kinderen onder de 6 jaar niet meer buiten spelen. Tenminste wel buiten spelen, maar dan hebben ze geen grasveld meer. De kinderen geven zelf aan hoe belangrijk deze plek ook voor de kinderen is. Zomaar een grasveldje is een veilige plek om te spelen, om te rennen, groeien. Als dit grasveldje verdwijnt door huizen, wordt hun veiligheid ook afgenomen. Op dit grasveld zie je in ieder jaargetij andere bezigheden. In de winter als er sneeuw is gevallen, zie je iedereen naar buiten, grasveldje gaan, met kinderen om sneeuwpop te maken, sleetje te rijden en gewoon sneeuwballen te gooien. In het voorjaar genieten de bewoners van de eerste krokussen die omhoog komen en daarbij ook de vogels die weer gek op deze bloemen zijn om ze te eten.

Met Pasen worden door de kleintjes paaseieren verstopt. In het voorjaar en zomer worden tenten uitgeprobeerd. Bij een natte vakantie wordt het veld gebruikt om tenten te laten drogen. Barbecues worden er gegeven. Spelletjes worden gedaan door buurtbewoners. Welke straat kan zeggen dat ruim tachtig procent van de bewoners eromheen elkaar kennen? Wij kunnen dat wel zeggen. Dat komt door allemaal onze kinderen die daar op het grasveldje spelen. Het grasveldje is een sociale samenlevingsplek, wat ons bij elkaar houdt. Dat zag je ook bij de grote opkomst op het grasveld te behouden. Of je nu rechtstreeks aan het grasveld woont of verder, dat maakt niet uit. Iedereen wil het grasveldje behouden. Wat het nu gewoon grasveld... Waar kinderen veilig kunnen spelen. Laat het als grasveld. En laat de huizen gewoon wegblijven. Dat is wat wij willen. Gewoon veiligheid voor onze kinderen en voor ons allemaal bij elkaar te zijn. Want als buren, wij kunnen elkaar allemaal zo aanspreken. Eigenlijk al tachtig procent, misschien wel negentig procent van de buurt kennen wij elkaar. En dat zegt al genoeg, dat met bijeenkomsten ook bij elkaar waren. En over de gemeente, die ons ook eigenlijk de informatie zou moeten geven. Wij hebben om informatie moeten vragen. Wij hebben geen duidelijke antwoorden gekregen op onze vragen. Dat was ook nog een punt. En nog heel iets belangrijks.

Mevrouw die daar zit, die ook op die avond was, waaraan wij hebben aangegeven van, dit is het enige grasveld waar de kinderen echt op hun veiligheid kunnen zitten. Toen deed ze dit aanwijzen. Niet eens zeggen van, nee, daar heb je nog een grasveld. Nee, alleen maar daarbij gewoon met de vinger aanwijzen. Wij zaten daar niet voor aanwijzingen, maar voor gesprekken. En dat vonden we wel heel jammer. Dank je wel.

35

De voorzitter: Dank voor uw heldere inbreng. En dan ga ik tot slot naar mevrouw Otten, heb ik hier staan. Ik geef u het woord. U heeft vijf minuten. Mevrouw Otten: Dank u wel. Geachte leden van raad, ik ben Laura Otten en wonende op het Selma Lagerlöf-erfje. Ik kijk direct op het grasveldje. Allereerst wil ik u bedanken dat we vandaag de ruimte hebben om ons verhaal te mogen delen met jullie. Bedankt daarvoor. Vandaag wil ik pleiten voor het behoud van ons grasveldje op het Rudyard Kipling-erf, ofwel het Selma Lagerlöf grasveldje. Ik wil graag de volgende punten met u doornemen, die ook pleiten voor het behoud van dit veldje. Eén van de eerste punten is toch het stukje gezondheid. Ons groene grasveldje draagt bij aan de fysieke en mentale gezondheid van onze buurtbewoners. In de toch al volgebouwde wijk levert dit grasveldje zicht op groen en de mogelijkheid tot ontspanning, beweging en recreatie. Onderzoek toont aan dat mensen die in de nabijheid van groen wonen, minder last hebben van stress, angst en depressie. Ik denk onder ons allen wel bekend. Groen bevordert een gezonde levensstijl en verhoogt het welzijn van onze gemeenschap. Als ik namens mezelf spreek, is het iedere dag een moment van rust en plezier als ik uit mijn raam kijk naar buiten. Het geeft een rustgevend effect, vooral na een drukke dag. Daarnaast is dit groene grasveldje onmisbaar voor sociale cohesie.

Het fungeert als een ontmoetingsplaats voor alle bewoners in onze wijk. Om de zoveel tijd organiseren we met de buurtbewoners barbecues of komen we bij elkaar voor een praatje. Het is een plek om sociale netwerken op te bouwen. Dit versterkt juist de gemeenschapszin en bevordert integratie van nieuwe buren. Voor mij zeker niet onbelangrijk. Als voorbeeld wil ik toch de Dordtwijkzone en de initiatieven, zoals het project Groenblauw Dordrecht aanhalen. In deze projecten wordt gewerkt aan het vergroenen van versteende wijken om de leefbaarheid, klimaatbestendigheid en de sociale cohesie te bevorderen. In wijken als Wielwijk en de Vogelbuurt zijn bewoners actief bezig geweest met het vergroenen van hun omgeving. Dit heeft bijgedragen aan een betere luchtkwaliteit, minder hittestress en meer ruimte voor ontspanning en plezier. Als wij het groene grasveldje gaan bebouwen, dan raakt juist onze wijk een prachtig stukje welzijn kwijt. Erg jammer. Verder is dit grasveldje niet alleen onmisbaar voor het welzijn, maar ook voor onze fysieke gezondheid. Bij medische noodgevallen, zoals ernstige verwondingen of bijvoorbeeld een hartaanval, kan het cruciaal zijn om een helikopterlandingsplaats te hebben, dicht bij de woonwijk. Zoals ook wel eerder benoemd, stukken groen, zoals ons open grasveldje, zijn al vaker gebruikt als tijdelijke landingsplaats in een noodgeval.

In onze wijk zijn er niet veel plekken waar een traumahelikopter kan landen, wegens verkeersdrukte en veel bebouwing, waardoor dit grasveld als een van de gunstige plekken wordt gezien. Het fungeert als het ware als een strategische noodvoorziening voor helikopters bij een spoedgeval, wat al levens heeft gered in het verleden. Het waarborgen van voldoende ruimte voor spoedhulpdiensten verhoogt de algemene veiligheid van de bewoners, denk ik zo. Laten we ook de rol van groen in het onderwijs niet vergeten. De kinderen van de basisschool spelen dagelijks in hun pauze op het groene grasveldje. Daarnaast spelen met name de jonge kinderen van onze buurtbewoners ook op dit veldje. Ze zijn nog te jong om verder op in de straat met de grote kinderen te spelen. Het groene grasveldje biedt kansen voor educatie, maar ook het behoud van natuur helpt hen leren over duurzaamheid en ecologie. Wat belangrijk is voor het bewustzijn van toekomstige generaties. Ik hoop op een dag dat ook mijn kinderen op dit groene grasveldje kunnen spelen. Bovendien is het behoud van groen

36

essentieel voor de biodiversiteit. Het groene grasveldje biedt een habitat voor diverse planten, dieren en insecten, zoals ook al eerder benoemd vanavond. Het helpt enorm voor de ecologische balans in de stedelijke gebieden te waarborgen. Er zijn vleermuizen gespot, waarvan meerderen het gebied van het grasveldje en er daaromheen al een huis hebben gemaakt. Ook is de vos gespot dit jaar bij het grasveldje door meerdere bewoners. Deze biodiversiteit is niet alleen waardevol voor de natuur, maar draagt ook bij aan ons eigen welzijn. Het behouden van groen is ook een strategische keuze als het gaat om klimaatadaptatie. Bomen en planten helpen bij het opvangen van regenwater, natuurlijk bekend, wat overlast voorkomt en de druk op ons rioolstelsel juist vermindert. Daarnaast biedt het grasveldje en de bomen schaduw en koelen ze de lucht, wat belangrijk is in een tijd van toenemende hittestress. Door het groene grasveldje te behouden, ons grasveldje, blijft de wijk beter verstand tegen de uitdagingen voor de toekomst, zoals toenemende hitte en extreme neerslag. En wordt de veerkracht van de gehele gemeenschap versterkt. Dit maakt ons groene grasveldje juist waardevol voor de duurzaamheid en veiligheid van ons wijk. Ook een stukje langetermijnvisie. Het behouden van ons groene grasveldje is een investering in de toekomst, zoals hoe ik het zie. Het gaat verder dan onze woonervaring.

In 2024 zijn we bezig met het verduurzamen en met klimaatbestendigheid. Groene ruimte behouden, zorgt ervoor dat de stad ook op een lange termijn leefbaar, veerkrachtig en aantrekkelijk blijft. Het bouwen op groen kan een kortetermijnoplossing zijn. Maar de negatieve effecten kunnen decennialang merkbaar zijn. Tot slot wil ik ook graag aangeven dat het echt niet gaat om wie er in jullie plannen in de huizen zou komen wonen. Ikzelf sta er natuurlijk achter als het gaat om de opvang van vluchtelingen, asielzoekers of in dit geval Oekraïense gezinnen. Het gaat erom dat wij dit niet als ideale locatie zien en ons groene grasveldje niet kwijt willen. Ons groene grasveldje heeft een positief effect op de mentale en medische gezondheid, kinderen en educatie, biodiversiteit en de duurzaamheid. Mijn medebuurtbewoners hebben ook al andere plekken onderzocht, met bestemming wonen. Dat rest mij om aan u te vragen of de gemeente onderzoek heeft gedaan voor mogelijke andere locaties voor de bouw van flexwoningen. Tot slot roep ik u op om het belang en behoud van het grasveldje, nogmaals, in onze woonwijk serieus te overwegen. En om ervoor te zorgen dat we deze waardevolle ruimte beschermen tegen bebouwing. Laten we juist samenwerken aan een gezonde en duurzame en aantrekkelijke leefomgeving voor jong en oud.

Ik wil jullie in ieder geval bedanken voor jullie tijd en toch voor het luisterende oor. Dank u. Mevrouw Kamphuis: Voorzitter. De voorzitter: Mevrouw Kamphuis. Mevrouw Kamphuis: Ik heb een ordevoorstel. Iedereen krijgt hier maar vijf minuten. We hebben weinig of geen vragen kunnen stellen. Dat begrijp ik. Alle respect daarvoor. Maar kunnen we geen beeldvormend rondetafelgesprek krijgen met de insprekers, zodat we wel meer komen te weten? Want wij weten eigenlijk ook veel te weinig van dit plan af. De voorzitter: Dan neemt u ook een voorschot op het procedurele gedeelte, wat we nu met elkaar gaan voeren. Laat ik eerst even het moment nemen om alle mensen die vanuit Stadspolders en Kipling-erf hebben ingesproken te bedanken, namens de gehele commissie. U mag hier aan tafel blijven zitten. Ik zou zeggen, u kunt ook de tafel

37

verlaten, want de commissie zal nu het procedurele gedeelte aanvangen. Dat staat u gewoon vrij. U bent welkom om te blijven zitten. Er worden geen vragen meer gesteld, omdat wij... Daar gaan we het nu met elkaar over hebben. Blijf er gewoon bij zitten, zou ik zeggen. Ik heb met de griffier hiernaast even zitten puzzelen wat de mogelijkheden zijn. En allereerst hecht ik er waarde aan dat er nu niet in dit stadium van de procedure kwalificaties geuit worden, want dat heeft niks met het proces te maken. Daar komt een later moment voor in ons democratisch proces. Verder is het uiteraard mogelijk, ook wat de heer Stam volledig terecht naar voren bracht, om via de griffie contact te krijgen met alle insprekers die hier ingesproken hebben, mits zij daarmee instemmen om de contactgegevens te delen. Dat kan in overleg met de griffie gewoon geschieden. Wij houden er rekening mee dat niet iedereen straks aansluitend het gesprek verder kan voeren met de insprekers die vandaag ingesproken hebben. Er is voorzien om in ieder geval een oordeelsvormende sessie te organiseren, voordat de raadsbehandeling is op 5 november. Maar ik zie ook dat er behoefte is om op zijn minst een beeldvormende sessie te doen. En de mogelijkheden die er zijn, en dat hebben we net zitten puzzelen, is dat er op 22 oktober een beeldvormende sessie georganiseerd wordt.

En dat is dan weliswaar procedureel wat ongebruikelijk, maar daarna is er de mogelijkheid om een oordeelsvormende sessie op dezelfde avond te doen. Waarna het ook mogelijk is om in de raad op 5 november tot besluitvorming te komen. En ook daarin heeft u uiteraard de gelegenheid om uw tijd daarvoor beschikbaar te stellen, om daar nog oordeelsvormend verder het debat te voeren. Dat is ook binnen de kaders, de tijd die wij voor ons nu beschikbaar kunnen maken. En is dit een voorstel wat op uw instemming kan rekenen? De heer Stolk: Voorzitter. De voorzitter: Mijnheer Stolk wenst het woord. De heer Stolk: Zit er een tijdsdruk op dit project of kunnen we nog wel wat tijd nemen? De voorzitter: Zoals gemeld staat in de stukken is inderdaad een fatale termijn verbonden aan dit raadsvoorstel. De heer Safranti: Voorzitter. De heer Stolk: Even een vervolgvraag, heeft dat ook te maken dan met die subsidie van 5,5 miljoen? De voorzitter: Ook daar heeft u het aan het juiste end. Overigens ben ik niet degene die hier in dienst is om het raadsvoorstel toe te lichten. Maar daarin hebben wij natuurlijk een beeldvormende sessie, waarin we daar verder bij stil kunnen staan. De heer Safranti is degene die allang het woord heeft. De heer Safranti: Eindelijk voorzitter, want ik heb echt een halfuur mijn hand of mijn vinger opgestoken. VSP even...

Voorzitter, gezien de emotionele verhalen van vanavond, niet alleen van deze sprekers, maar ook de sprekers van de andere groepen, acht ik het nodig dat jouw voorstel of uw voorstel, wat u net hebt gedaan, heel interessant. En dat moeten we zeker gaan doen. Dat we deze geluiden zeker ook het juiste antwoord moeten geven. En ik zou willen voorstellen, wat u net ook aangaf, om daar gehoor aan te geven, zodat we wel een beeldvormend, daarna een oordeelsvormend, gezien de fatale

38

beslistermijn, zodat we daar een juiste beslissing op kunnen nemen. Zeker ook omdat er technische dingen zijn genoemd waar ik ook vragen over heb en antwoorden op wil. De voorzitter: Ik zag, de heer Bootsman was eerder, volgens mij. De heer Bootsman: Ik heb een korte technische, eigenlijk, vraag. Als we dat dan doen, zoals u het voorstelt, voorzitter, gaat dan die beeldvormende sessie... Is dat dan ook echt een technische sessie, waarin wij vragen kunnen stellen? Want ik heb hetzelfde als de heer Safranti, er zijn echt wel dingen voorbijgekomen waar ik vragen over zou willen stellen aan de ambtelijke organisatie, wat vandaag natuurlijk niet kon. De voorzitter: Ik zie dat u daar een inhoudelijk verzoek voor voorstelt. En dat is inderdaad de mogelijkheid die er bestaat en die ook voor de hand ligt, gezien we de briefing ook niet hebben. Ik geef eerst de heer Groenewege het woord en dan mevrouw Van Vugt. En ik heb ook nog de heer Katif. Ik ga gewoon iedereen langs die het woord wenst. De heer Groenewege. De heer Groenewege: Dank u wel. Een voorstel voor de invulling van die beeldvormende sessie, om in ieder geval de sprekers van vanavond over het Rudyard Kipling-erf opnieuw uit te nodigen, zodat we daar vragen aan kunnen stellen in een rondetafelgesprek.