Document · PDF

A - 22 Diversiteit en Antidiscriminatiebeleid (9) Bijlage 6 Actieonderzoek d

RAAD 6 oktober 2021, gemeente AmsterdamBij agendapunt: Kennisnemen van de Raadsbrief antidiscriminatie VN2021-02510750.859 woorden

Open het PDF bij de gemeente ↗Naar de vergadering →

Tekst van het document

Uit het bestand gehaald, zonder opmaak, tabellen en afbeeldingen · deel 4 van 5

Ook om dit tot een sterktepunt te maken in plaats van een zwaktepunt. Ik heb veel kunnen organiseren, onder andere sensitiviteitstrainingen, Pride boten, en hierdoor voor collega’s en ook cliënten de positie kunnen verbeteren. Het werd hierdoor bespreekbaar. Maar het offer voor mij was groot. Met het LHBT-netwerk zat ik onder een directeur. Dat is dus een heel groot verschil in soorten leidinggevenden. Op den duur heb ik het wel kunnen vertellen aan meerdere mensen. Toen zeiden zij dat ik daar eigenlijk wel iets mee moest doen. Dit kan eigenlijk niet. En toen is dat balletje gaan rollen en een heel gedoe kwam ervan en toen na anderhalf, twee jaar, ben ik toch de laan uitgestuurd. Er was ook een onderzoek ingesteld. Toen werd er gezegd: "Jij bent ook zo’n bijzondere persoon, met ook nog trans en sekswerker. Het is dan toch beter dat jij gaat en dat we dan, weet je wel, het is toch voor ons heel moeilijk en ingewikkeld." Zo is het eigenlijk gegaan, dat ik gewoon door meerdere

- 67 -

438 439 440 441 442 443 444 445 446 447 448 449 450 451 452 453 454 455 456 457 458 459 460 461 462 463 464 465 466 467 468 469 470 471 472 473 474 475 476 477 478 479 480 481 482 483 484 485 486 487 488 489

factoren mijn baan in de zorg kwijtraakte. En ook bij een organisatie waar ik eigenlijk best wel veel bij had gedaan. Ervaring 1b. Ik had het over meerdere factoren die tot mijn ontslag leidden. Ik merkte een probleem en wilde iets duidelijk maken aan een andere trans activiste. Dat was lastig, omdat deze persoon ook wel een positie had. We zaten samen in een bestuur van een trans organisatie om de arbeidspositie van trans personen te verbeteren. Ik bemerkte racisme tijdens een Pride activiteit en dat wilde ik duidelijk maken aan haar. Met meerdere organisaties, waaronder hoofdaannemer een trans organisatie van kleur hadden we tijdens de Amsterdamse Pride in 2016 een boot voor de trans gemeenschap georganiseerd en ook gefinancierd. De witte trans activiste stelde toen voor: "Laten we het niet over kleur hebben, ook al is dit een boot van biculturele mensen. Eigenlijk moeten we gewoon allemaal hetzelfde zijn en we moeten eigenlijk gewoon vergeten dat we een kleur hebben." Ze probeerde ons project naar zichzelf toe te trekken. Ik heb toen een opiniestukje over white washing geschreven en haar rol daarin, waarna zij mijn werkgever belde en klaagde over mij, en vele mensen binnen de LHBTwereld heeft opgebeld om te vertellen dat ik niet goed in elkaar stak en met de zaak van gekleurde mensen gepolariseerde situaties veroorzaakte.

Uiteindelijk heeft mede dat me de kop gekost bij mijn werk. Want daar had ze het ook verteld. En uiteindelijk is daar toen mijn contract op beëindigd. Want toen zeiden ze want er is wel veel aan de hand. Ik heb enkele maanden salaris gekregen terwijl ik een contract van onbepaalde tijd had. Ervaring 1c Er was ook een incident op het schip De Stad Amsterdam bij de wethouder gebeurd. Het schip lag in de haven en wij waren allemaal uitgenodigd. Op die boot gebeurde een incident waarbij die trans mevrouw ten overstaan van iedereen (wethouder, gemeenteraadsleden) riep: “Ik maak je kapot, ik maak je kapot, ik maak je kapot!” Ik dacht: 'Hier zal toch wel iemand van zeggen, Dit kan toch niet, dit is toch niet netjes?' Maar iedereen keek de andere kant op. Niemand zei iets. Ik was een stakeholder net als zij. Dus waarom heeft zij meer te vertellen? Als zij gaat schreeuwen en bellen, waarom geloven mensen dat dan wel? Ik heb hierover best gepraat met mensen van kleur uit de LHBT-beweging en gezegd dat dit echt iets te maken heeft met wit privilege en met structureel racisme, waar de gemeente Amsterdam op dat moment dus, met die wethouder, niet naar luisterde binnen de afdeling diversiteit. Ik merk wel dat toen mensen elkaar de hand boven het hoofd hebben gehouden en elkaar hebben geholpen.

Uiteindelijk heeft dit verstrekkende gevolgen gehad voor de ambtenaren die toen hebben gewerkt bij de afdeling diversiteit van de gemeente Amsterdam. Die (ook) meegeholpen hebben aan het beëindigen van mijn vaste aanstelling binnen de zorgverlening. Ervaring 1d. We werden bijvoorbeeld uitgesloten van een reis naar San Francisco. Alleen witte trans mensen werden uitgenodigd als organisaties. Maar ze gingen wel naar een project als dat van onze organisatie, dus met een kliniek en met maatschappelijk werk en een sekswerk-organisatie van mensen van kleur. De gemeente heeft toen tegen de organisaties die wel waren uitgenodigd gezegd, dat zij toch echt even met ons contact op moesten nemen om te zien wat voor vragen ze moesten stellen. Toen hebben wij gezegd, dat wij daar niet aan meewerkten. Wij werken nota bene samen met die organisatie in Amerika. Zij hebben ongeveer onze kliniek ingericht. Ik vertik het om met dit soort poppenkast mee te doen; dan had je ons maar ook moeten uitnodigen. Of in elk geval op een andere manier ons moeten betrekken. Wel BPOC-dingen bekijken, want dat is allemaal zo belangrijk. Maar je neemt de enige vergelijkbare organisatie in de stad niet mee. Dat is niet oké. Uiteindelijk heeft het ook wel te maken gehad met de positie die wij met onze organisatie van trans personen van kleur innamen in veel processen. Wij werden niet voor vol gezien.

Wij ervoeren als gekleurde trans vrouwen dat die positie van ons niet gelijkwaardig was.

- 68 -

490 491 492 493 494 495 496 497 498 499 500 501 502 503 504 505 506 507 508 509 510 511 512 513 514 515 516 517 518 519 520 521 522 523 524 525 526 527 528 529 530 531 532 533 534 535 536 537 538 539 540

Dat veranderde met de verkiezingen, toen veranderde gelijk onze positie. En eigenlijk is dat sinds de komst van het huidige college helemaal veranderd. Dan merk je dat er mensen weggaan en dat er dingen veranderen. Ervaring 1e. We hadden telkens gewaarschuwd voor de organisatie van de trans mevrouw die ik eerder noemde, omdat deze organisatie niet goed in elkaar zat. Dat is uiteindelijk ook uitgedragen door de grootste trans organisatie in Nederland waarbij we de gemeente hebben gewaarschuwd. Toch is er nog iemand binnen de gemeente Amsterdam geweest die haar wel geschikt vond, waardoor deze organisatie werd gesubsidieerd. Dan zie je als het ware dat een witte mevrouw met een mantelpakje en een academische graad, makkelijker wordt vertrouwd. De organisaties die aan de bel trokken, werden toch gewantrouwd. Er zit nog een andere laag tussen, namelijk structureel racisme. Daar kom je niet doorheen. Als je geen goede mensen, allies hebt, dan win je dat niet. Ik ben wel heel blij met de veranderingen bij de gemeente, met meer zicht op gelijkwaardigheid. En natuurlijk leven we in een gemeente die een bepaalde manier van omgang gewend is en die structuur is al eeuwen oud en die heeft voor velen gewoon een hele lange tijd gewerkt. Eigenlijk nog in mijn generatie.

Je mag er wel zijn, je mag af en toe een dingetje doen, maar dan moet je niet te veel vertellen en dan moet je ook een beetje netjes binnen de lijntjes kleuren. Maar dat je dan ook nog je baan kwijtraakt. Als trans vrouw kun je al heel moeilijk aan werk komen en je staande te houden op de werkvloer en ook zeker in de zorg is dat niet makkelijk en als dan door allerlei factoren, waaronder door een organisatie die trans personen juist aan het werk moet helpen, wordt ontnomen en onmogelijk wordt gemaakt, is gewoon heel zuur. Ik ben blij dat we met het huidige college zo hebben kunnen groeien met onze organisatie. Er is een safe space gekomen in een samenwerking met een sekswerkers-organisatie van kleur. Effect van de gebeurtenissen op het heden Ik werk samen met mijn vorige werkgever. Daar ligt wel een pijnpunt. Ik merk dat er nooit met mij wordt gesproken. Vanuit de organisatie van mijn oud-werkgever, zie ik bijvoorbeeld dat op internet vaak positief met naam en toenaam over successen van ex-werknemers wordt gesproken. Bij mij wordt het werk wel genoemd maar nooit mijn naam. Mijn ex-werkgever heeft het vertrouwen van de gemeente dat ze kundig trans specifieke zorg aanpakken. Ik heb het hele programma trans sekswerkers opgezet. Het is niet dat ik niks gedaan heb. Ik ben van alles heel ziek geweest. Ten eerste depressief. Het is dat ik een baan in het buitenland kreeg aangeboden.

Het was een escape om weg te gaan uit Amsterdam. Het was wel heel moeilijk toen. Ik heb wel echt een heel vreselijke periode gehad. Dat je weer in de uitkering terecht komt en dat je eigenlijk ook – ondanks dat je 6 jaar voor een organisatie en ook dus die nare kerel hebt gewerkt – afscheid neemt van collega’s, van cliënten. Ik heb heel goed beleid uitgevoerd. Dat ze zelfstandig werden, dat eigen kracht naar boven kon komen en mensen op eigen benen gingen staan, dat mensen echt van de straat in een eigen huisje komen en dan leren omgaan met hun psychiatrische problematiek. En het is me zelfs gelukt dat iemand uiteindelijk een eigen huurwoning betrok. Dat mensen dachten, hoe heb je dat voor elkaar gekregen. Dat lukte door goed samen te werken en te luisteren naar wat een cliënt wil en kan en geloven dat die veerkracht en draagkracht sterker kunnen worden door veel meer zelfvertrouwen neer te leggen en ook heel veel geloof in iemand te geven. Dat ik een persoon zo empowerde dat deze leerde te accepteren dat die psychiatrische ziekte slechts een onderdeel van deze persoon was.

- 69 -

541 542 543 544 545 546 547 548 549 550 551 552 553 554 555 556 557 558 559 560 561 562 563 564 565 566 567 568 569 570 571 572 573 574 575 576 577 578 579 580 581 582 583 584 585 586 587 588 589 590 591 592

De laatste 3 jaar was ik open over mijn trans zijn. Deze cliënt zei: ik weet dat ik het moet doen [op mezelf wonen] omdat ik ook zie hoe jij dit soort dingen hebt overwonnen. Als je zoveel van de maatschappij te horen krijgt dat je er eigenlijk niet kunt zijn zoals je bent, daar heb ik zoveel van geleerd, dat ik dit huis ook echt in mijn eentje kan gaan doen. En dat is goed gelukt. Ik krijg wel eens berichten; ze heeft een eigen leven opgebouwd. Dit is dus ook iets wat je kunt doen als hulpverlener als je veel in je eigen leven hebt meegemaakt. Niet alleen bij de organisatie waar ik ontslagen ben, maar ook bij andere ziekenhuisinstellingen heb ik dit meegemaakt. Dat collega’s je “outen” aan het bed of onderling in de koffiekamer. Met verpleegkundigen onderling is het ook niet altijd gezellig. Cis hetero vrouwen zijn niet altijd embracing naar diversiteit. Je krijgt af en toe van je cliënt terug dat er over je geroddeld wordt. Hier heb je het verder met de cliënt niet over, maar je neemt het wel mee. Maar je weet wel hoe onveilig de situatie is op kantoor en hoe onprofessioneel mensen omgaan met hun kennis. Ik heb meegemaakt dat een cliënt in de isoleercel zat. Ik had deze persoon nog nooit gezien. De psychiater had het nodig gevonden om de cliënt over mijn trans zijn te vertellen. Vervolgens kreeg deze (zeer religieuze) cliënt een waan over “omgebouwden”.

Aan mijn veiligheid had de psychiater dus niet gedacht. Je staat in de nachtdienst en opeens staat alles aan, want ik was die “omgebouwde”. Ik weet niet hoe ik standhoud. Ik had wel veel hulp gehad van de afdeling psychiatrie en hiv van een ziekenhuis. Want ik raakte depressief met een suïcidepoging. Via mijn hiv-consulent kwam ik daar in therapie. Ik heb antidepressiva geslikt. En zo ben ik weer uit de depressie geklommen. Ik ben altijd aan het werk gebleven. Ik heb nooit gedacht 'ik ga hier een slachtoffer zijn'. Het enige wat ontzettend lastig is, omdat je soms van binnen niet oké ben, maar op zich wel moet presteren, dus je bent gewoon op je werk niet ziek, dat er dingen kunnen gebeuren die daarbuiten op een andere manier weer heel onveilig kunnen zijn. Dat je dan bijvoorbeeld met net een verkeerd iemand een afspraak, een ‘date’ maakt, met een gast, dat je denkt, wat kan mij het ook allemaal schelen. Dat soort dingen. Ik ben ook wel eens in elkaar geslagen op straat, hier vlak bij de deur. Toen werd ik van mijn fiets getrokken en in mekaar getrapt. Dat zijn dan van die dingen die je dan doet, omdat je te laat thuiskomt, omdat je eigenwaarde naar beneden gaat en dat je daardoor met de verkeerde mensen contact legt, dat je ze te lang aankijkt, of dat je denkt, wat maakt het ook allemaal uit. En dan kan zoiets je gebeuren.

Als trans vrouw van kleur moet je altijd buiten op je hoede zijn. De stad is al gauw heel onveilig. In het openbaar vervoer, als je wacht op de metro of de tram. Het is me wel gebeurd, dan zat ik in het ov en toen stonden er ineens vijf jongens om me heen met een hele grote dikke vette ijzeren fietsketting op het bankje te slaan naast me, zo uit het niets. En dan zit de hele metro vol en dan kijkt iemand naar buiten. Niemand zal dan zeggen: Stop ermee, dit kan niet. En dat merk je ook. En als je dit zo vaak meemaakt. Op je werk, op straat… op een bepaalt moment verslapt je aandacht, heb je te weinig eigenwaarde en dan kan het alleen maar erger worden, snap je. De kans dat je een incident overkomt wordt groter omdat je denkt, ik ben het toch allemaal niet waard. Je krijgt een risky lifestyle. Door een depressie kunnen dingen je niet zoveel schelen, een verkeerde date, je gebruikt drugs. Het zijn allemaal van die dingen die kunnen gebeuren omdat je toch al een rot leven hebt. Dan kunnen er dingen gebeuren omdat je minder scherp bent en dan te laat alleen op straat loopt. Of echt de verkeerde gasten online ontmoet en daar ook mee afspreekt. Depressies kunnen gewoon heel zwaar zijn. Het ene moment denk je aan suïcide en het andere moment denk je: ‘Laat iemand langskomen en je gewoon overhoopsteken.

Het is toch allemaal kut.’ Het zijn allemaal risky dingen die je meer doet én meer op je pad komen. Het is alsof mensen dat bijna kunnen lezen aan je. En dat maakt heel kwetsbaar. Daar komt die kwetsbaarheid ook vandaan. Als je sterk bent en goed nadenkt en je leven wat waard vindt en als anderen dat ook vinden om je heen, dan

- 70 -

593 594 595 596 597 598 599 600 601 602 603 604 605 606 607 608 609 610 611 612 613 614 615 616 617 618 619 620 621 622 623 624 625 626 627 628 629 630 631 632 633 634 635 636 637 638 639 640 641 642 643 644

kies je niet voor bepaalde dingen. Ik trek dat niet aan of ik ga straks niet om zo laat op straat lopen. Dan heb je hele andere keuzes die je maakt. En door alles wat er toen gebeurde dacht ik: Wat kan mij het nou schelen. Niemand geeft om je. En daar wordt de stad veel gevaarlijk van. Ik heb heel goede therapie gehad in combinatie met antidepressiva en op een bepaald moment gestopt met coke en joints, niet meer roken. Helemaal investeren in jezelf op een andere manier dan negatief en dat ik het land uit kon en dingen achter me kon laten. Dat ik los kon komen. Het was heel afschuwelijk, want ik had heel veel gedaan om de wereld te bewijzen dat je als trans vrouw dat je je niet kon laten – hoe zeg je dat -… Wat hiervoor gebeurde Ik zat natuurlijk in de bijstand op een bepaald moment en toen moest ik in die opleiding voor verpleegkundige. En dat is het begin van die hele zorgcarrière. Daarvoor zat ik niet in die zorghoek. Ik had een heel andere baan en heel ander werk. En dat ik dat als bedrijfsjurist grote bedrijven leiden niet meer kon doen, was vanwege die transitie. De keuze om mezelf te worden. Dus dan ben je in één klap alles kwijt, ben je meteen je papieren kwijt, kun je niets meer meedoen. En dan moet je gewoon maar accepteren dat de bijstand zegt: "We sturen je CV in en je gaat gewoon ‘nu’ in die in serviceopleiding verpleegkundige.

Dat is wat het wordt." Toen dacht ik: dan is dit het nu geworden. Die school haalde ik echt met 2 vingers in mijn neus. Het is wel ingewikkeld maar niet moeilijk voor mij. Dus, dan werk je op zo’n afdeling en dan gebeurt het weer, krijg je weer die klap van de maatschappij die zegt: “Leuk dat je zover bent gekomen, maar je hoort hier gewoon niet te zijn. Keer op keer dacht ik: ik pik dit niet, ik ben gewoon een vrouw, ik kan dingen, ik heb papieren ervoor. Maar onderling de stress met collega’s, cliënten. Op een bepaald moment knak je weer. De organisatie waar ik werd ontslagen, was de derde situatie waarin dit gebeurde. Ik ben denk ik niet gemaakt voor deze maatschappij, dus dan ga ik het in mijn eigen hoek, mijn eigen niche zoeken en me in de trans community nuttig maken. Wanneer is het veilig? Je weet dat je nooit veilig bent. Er zijn een aantal dingen die het zo onveilig maken. De mate waarin ik onveiligheid meemaak wordt door zoveel mensen niet ervaren, dus die denken aan totaal andere dingen als het gaat over uitsluiting. Naroepen op straat, of een keer op de fiets, of als je hand in hand loopt. Ja. Voor mij is dat veel sneller. Als je deur uitstapt en iemand kan voorbijlopen en die weet dat jij dat bent en dan iets roept of iets naar je gooit. Of in een winkel, de Albert Heijn of zo. En soms is het grappig en soms is het helemaal niet grappig. En soms komt het uit.

En soms is het totaal ongeschikt, weet je, dat je denkt oké ja. Het is heel vaak aandacht van mannen op een moment dat je denkt 'ik kom hier helemaal niet voor naar de bakker' of zo. Als ik een taxi neem – dat je dan gewoon een voorstel wordt gedaan. En soms staat je hoofd ernaar en soms denk je ‘what the fuck’ gewoon. Op de een of andere manier kan dit gewoon in Amsterdam gebeuren. Men kent je hier, weet te veel van je. Ja, het is ook makkelijk te googelen allemaal. Dat maakt het soms heel onveilig en onprettig. Ik woon heel stil. Als iemand voorbijloopt en wat wil, dan kan dat. Ik heb mijn huis wel zo ingericht met camera’s, dat ik me veiliger voel. En altijd licht, dat het goed op de camera staat. Ik heb nu ook een grote hond die goed aanslaat. Dat zijn allemaal van die dingen die het leven hier in Amsterdam iets veiliger maken. Ik kan ook goed vergelijken, want in Parijs zit ik op een ontzettend drukke plek. Daar heb ik nooit last, echt nooit. En dat komt ook door de mate waarin ik zichtbaar ben en de mensen het weten. In Parijs is

- 71 -

645 646 647 648 649 650 651 652 653 654 655 656 657 658 659 660 661 662 663 664 665 666 667 668 669 670 671 672 673 674 675 676 677 678 679 680 681 682 683 684 685 686 687 688 689 690 691 692 693 694 695 696

dat gewoon echt niet. Dus, daar werk ik ook wel voor de community, maar dat is zo’n grote stad dat op plekken waar veel trans mensen komen men elkaar wel herkent, maar gewoon in de stad niet. Hier is er een kleinschaligheid en een kennis over mij, dat het voor mij ook soms heel onveilig maakt. Wat zou je anders willen? Dit kan je niet veranderen. Als je het terug kon draaien, dan had ik misschien niet zo in de media gegaan en allerlei dingen op mijn hals gehaald waarvan ik toen dacht ‘dat moet ik doen en dat wil ik graag doen’. Toen ik heel erg jong in transitie zat en een Marokkaanse partner had, heb ik meegewerkt aan het starten van een queer inclusieve moslim community, waar veel mensen die nu in de islamitische queer beweging actief zijn, ook door zijn gestart. Ik wil als het gevaarlijk is, niet onzichtbaar worden vanwege veiligheid. Ik heb net zoveel recht op mijn vrijheid of op een open samenleving als wie dan ook. Alleen moet je meer offers brengen. Wat verlang je van bijvoorbeeld de overheid, van de stad? Overheden zouden intersectioneel moeten waarnemen en intersectionaliteit begrijpen. Daar moet je in onderlegd worden. Dat komt niet zomaar aanwaaien. Dat moet je doen met mensen die dit dagelijks beleven en ondervinden. Die methodiek en de mechanismes kunnen aanduiden.

Daar word je onderdrukt, daar met trans identiteit, of de mate van kleur of de achtergrond als ze mensen zien vanuit een koloniaal beeld die ze diep van binnen op een negatieve manier beleven. En dat heeft iets te maken met hoe dingen overgeërfd zijn door de stad, door de jaren heen. En ik leer daar zelf ook steeds meer van. Ik houd me bezig met de slavernij in Oost en West en lees dat rapport wat de gemeente Amsterdam heeft geschreven. En daarin zie ik voor het eerst echt met naam en toenaam dat ik ook begrijp hoe het in mij doorwerkt. We komen van een heel kleine eilandengroep waar in 1861 de slavernij ophield. Mijn oma vertelde altijd dat wij vanuit Irak via India naar de Molukken kwamen. Ik heb dat nooit begrepen. Uiteindelijk begrijp ik het nu wel. Dat is gewoon slavernij geweest. En dat daar dus de constellatie van Molukse gezichten, Papua, Pacific Islands, Indiaas vandaan komt. Die hele mengelmoes komt van die hele reizen waarbij mensen op plantages waren en woonden en werkten. Binnen de Molukse gemeenschap is dit zo een weggedrukt iets. Daar is niet in de overerving over gepraat. Dus mensen leren dat niet, maar je voelt het wel van binnen. Een woede. Het is toch raar dat ik zo snel op de kast zit als ik een onrecht voel of meemaak. Of als ik iets voel van onderdrukking. Maar ik snap nu wel waar dat vandaan komt.

Dat vind ik nu ontzettend mooi aan de stad, dat we daar nu een soort van lering van krijgen. Waar komen we vandaan en hoe moeten we met elkaar verder. Dat zou ik heel graag willen, dat we daar met elkaar meer over leren met elkaar en ook beter begrijpen hoe we zelf zijn gevormd en zelfs zonder dat we erover weten, toch in onze systemen meenemen. En dat kan zijn bij de witte kant. Vanuit mijn witte familie heb ik natuurlijk ook altijd dingen gehoord. Mijn moeder zei altijd: "Het maakt ook niet uit wat voor kleur je hebt, want je bent zo mooi en wij zitten lang in de zon en dan worden we nooit zo donker en kijk nou eens naar jou hoe mooi bruin je bent." Dat voelde ik nooit. En als het van haar kwam, dacht ik je zou eens in mijn schoenen moeten staan dan weet je dat dit niet zo’n feestje is. Ik zou het mooi vinden als we met elkaar meer hierover leren en meer hierover weten. Je kunt niet één stuk aanpakken, zonder die gedeelde dingen. Je kunt niet alleen vanuit een witte of BPOC LHBT of trans, of witte trans beschouwen. Wij moeten van elkaar leren en echt begrijpen van alle kanten. En dat geldt ook voor mij. Waarom witte mensen zo denken en zo doen als ze doen. Dat is van beide kanten gewoon zo. Laten we hopen dat we daar ruimte voor krijgen binnen de stad. En ik denk dat bij de jongeren heel veel valt te halen.

Hier kun je heel veel aan leren, zodat we kunnen voorkomen dat zij de dingen doen zoals wij ze deden. Dat wij daarover kunnen vertellen, zodat het na ons alleen maar beter wordt.

- 72 -

697 698 699 700 701 702 703 704 705 706 707 708 709 710 711 712 713 714 715 716 717 718 719 720 721 722 723 724 725 726 727 728 729 730 731 732 733 734 735 736 737 738 739 740 741 742 743 744 745 746 747

1a. Is ANTISEMITISME in Amsterdam tijdens de afgelopen 5 jaar volgens u toegenomen, afgenomen of gelijk gebleven? 1. 2. 3. 4. 5. 6.

Sterk toegenomen Een beetje toegenomen Gelijk gebleven Een beetje afgenomen Sterk afgenomen Ik weet het niet

1b. Kunt u dat toelichten? Omdat ik wel Joods leef, merk ik dat ik daar minder open over kan zijn. Ik heb het zelfs laatst in een interview verzwegen. Dit is wel verschrikkelijk, want dit is precies wat mijn opa benoemde van hoe het begon. Ik heb de mezoeza een tijd niet teruggehangen op de deur nadat deze werd geschilderd. Mensen worden ook uitgescholden voor de sjoel. Ik ben een van de oprichters van Salaam Shalom. Tegenwoordig zeg ik niet altijd meer dat ik Joods leef (ik ben niet religieus). Ook door dingen die gebeuren in het buitenland vind ik het steeds enger om er zelf open op te zijn. Je kunt zomaar iemand tegenover je hebben die niet goed van zin is. Ik vind het ook heel ingewikkeld. Binnen Salaam Shalom kon ik altijd zeggen dat Israël voor mij fijn is als een plek waar ik naartoe kan als het hier niet meer goed gaat. Ik durf dit nu bijna niet meer hardop te zeggen want er zijn zoveel mensen die dat zo polariseren en daar zo ontzettend, vaak zonder kennis van zaken, “de Palestijnse zaak” bij betrekken. Want ik ken ook ontzettend veel Arabische Israëlieten die leven en wonen in Israël, die ook zeggen: "ik zou nooit aan de andere kant kunnen leven". Als LHBT'er is het best bijzonder om te leven in het Midden-Oosten. En die discussie kun je bijna niet meer voeren. Anti-Israël. En daar wordt antisemitisme dan weer aan gelinkt. Dan ben je ook zo’n Jood en ook zionistisch.

Hier is het nog niet zo eng als in Parijs, maar het gaat wel die kant op. Wat ik echt naar vind, ook binnen de LHBT-gemeenschap dat mensen het dan niet zeggen, maar dan hebben ze altijd commentaar als je bijvoorbeeld goede dingen doet. We krijgen weer een internationale subsidie en dan wordt er gezegd, dat zijn allemaal joden onder elkaar. Ik had een sekswerkersfonds opgericht. Toen kreeg ik ook allerlei mailtjes van mensen: "Vieze Jodin". Jullie hebben allemaal dat geld, dus dan kun je dat wel doen, terwijl je altijd fraudeert. Als het gaat om geld, fraude of rijk zijn, dan hangt dat altijd samen met je Joods zijn. Dat is antisemitisch. Ik merk dat ík een beetje berusting in heb. Veel van mijn familie en vrienden in Frankrijk en Amsterdam denken naar Israël te gaan. En omdat het in Polen en Hongarije zo rommelt... een herhaling van zetten kan zo maar weer gebeuren. Ik weet hoe de geschiedenis gegaan is. Wat ik ook heel veel heb gehoord, de Joodse gender lobby. Dan ben je directeur bij een internationale organisatie en zit je in de EU en dan ben je een van de Jodinnen die de wereld verschmutzt met die smerige genderideologie. 1c. Waarop baseert u deze indruk? 1. 2. 3. 4. 5. 6.

Op mijn persoonlijke ervaringen Op het nieuws dat ik lees en hoor in de media Op wat ik zie op social media en platforms Op verhalen van mijn familie- en kennissen Op verhalen van bekende Joodse woordvoerders Weet ik niet

- 73 -

748 749 750 751 752 753 754 755 756 757 758 759 760 761 762 763 764 765 766 767 768 769 770 771 772 773 774 775 776 777 778 779 780 781 782 783 784 785 786 787 788 789 790 791 792 793 794 795 796 797 798 799

2a. Is RACISME, discriminatie op basis van huidskleur, in Amsterdam tijdens de afgelopen 5 jaar volgens u toegenomen, afgenomen of gelijk gebleven? 1. 2. 3. 4. 5. 6.

Sterk toegenomen Een beetje toegenomen Gelijk gebleven Een beetje afgenomen Sterk afgenomen Ik weet het niet

2b. Kunt u dat toelichten? Omdat er meer bewustwording is bij mensen van kleur. Nu met de veranderingen meer terrein wordt gewonnen, komt er meer haat, meer xenofobie en meer agressie ook naar mensen van kleur. Aan de ene kant stappen vooruit, maar de prijs is de veiligheid van mensen van kleur. Rot maar op naar je eigen land. Naar je eigen apenrots... Dat heb ik best vaak gehoord. Hier kun je niks mee. Toch heel verdrietig. 2c. Waarop baseert u deze indruk? 1. 2. 3. 4. 5. 6.

3a. Is INTOLERANTIE TEGEN LHBTIQ+ personen (lesbiennes, homo’s, biseksuelen, transgenders, mensen met intersekseconditie, queers) in Amsterdam tijdens de afgelopen 5 jaar volgens u toegenomen, afgenomen of gelijk gebleven? 1. 2. 3. 4. 5. 6.

Sterk toegenomen Een beetje toegenomen Gelijk gebleven Een beetje afgenomen Sterk afgenomen Ik weet het niet

3b. Kunt u dat toelichten? In Oost is was het incident met de vlaggen, een brandbom die naar binnen werd gegooid, stenen door de ruiten. Alleen om een vlag die er hangt. Vrienden die in het stadsdeel wonen die de deur bijna niet uit durven en de politie die niks doet. Dat zijn dingen waarvan ik denk, dit gaat niet goed. 3c. Waarop baseert u deze indruk? 1. 2. 3. 4. 5.

- 74 -

800 801 802 803 804 805 806 807 808 809 810 811 812 813 814 815 816 817 818 819 820 821 822 823 824 825 826

4a. Is INTOLERANTIE TEGEN MOSLIMS in Amsterdam tijdens de afgelopen 5 jaar volgens u toegenomen, afgenomen of gelijk gebleven? 1. 2. 3. 4. 5. 6.

Sterk toegenomen Een beetje toegenomen Gelijk gebleven Een beetje afgenomen Sterk afgenomen Ik weet het niet

4b. Kunt u dat toelichten? Wat ik zie. Zat net met een meisje in de tram in niqab. Ik heb nog nooit gezien dat iemand uitgescholden werd in de openbare ruimte vanwege een hoofddoek. Ik hoor daar minder van dus ook niet vanuit het rapporterende vanuit moskeeën. Het is wel anderszins gebeurd, dat er een varkenskop is achtergelaten, zulke nare dingen. Daarom hebben we Salaam Shalom verbinding door vrienden netwerk opgericht. Emancipatie van islamitische mensen in de stad. Daar is best veel voor gedaan. Er zijn veel samenkomsthuizen en veel projecten voor mij. Dit is meer mijn gevoel. Misschien weet ik hier gewoon echt geen antwoord op. 4c. Waarop baseert u deze indruk? 1. 2. 3. 4. 5. 6.

- 75 -

827 828 829 830 831 832 833 834 835 836 837 838 839 840 841 842 843 844 845 846 847 848 849 850 851 852 853 854 855 856 857 858 859 860 861 862 863 864 865 866 867 868 869 870 871 872 873 874 875 876 877 878

Interview 3 Genderidentiteit – Cis vrouw Seksuele oriëntatie – Lesbisch? “met een vraagteken, omdat ik als ik van tevoren weet dat iemand trans man zou zijn, dan zou ik op een persoon vallen eventueel, vandaar dat ik twijfel.” Leeftijd - 39 jaar Woonplaats - Amsterdam Etnische afkomst – Indonesisch / Turks Religieuze overtuiging - Islam Religieuze achtergrond – Christelijk / Islamitisch Opleidingsniveau / werk- en denkniveau - HBO Eventuele fysieke of verstandelijke beperking - chronische ziekte, endometriose. Eventuele psychische aandoening - nee Overig - LHBTI+ activist vanuit bicultureel perspectief. Betekenis van discriminatie Discriminatie betekent voor mij, heel algemeen “een persoon niet zichzelf mag zijn of zijn of haar identiteit niet mag laten zien of mag uiten en daarop benadeeld en veroordeeld wordt”. Seksisme Van kleins af aan ben ik anders behandeld omdat ik een meisje ben. Bepaalde dingen niet mogen. Zelfbeschikkingsrecht is mij ontnomen, waar ik niet zelf over mocht bepalen. Dit begon al dat je als meisje bepaalde dingen niet mag, die een jongen wel mag. Ik mocht niet zomaar mijn eigen partner kiezen. Dat mocht alleen een turk en een moslim zijn, bepaalde vrijheden had ik niet. Dat druppelt nog steeds na. Ik merk dat ik daar nog steeds last van ondervind. Omdat de omgeving, onze maatschappij nog steeds zo beweegt.

Nog steeds als vrouw word ik achtergesteld, verdienen we minder onder dezelfde functie. En dat is misschien wat groter en algemener, maar ik merk dat ik ook daar last van ondervind. Ik heb nog nooit aan een mannelijke collega gevraagd wat hij verdient voor dezelfde functie, maar de wetenschap dat het zo is, doet al veel. Ik kan meerdere dingen vertellen met betrekking tot vrouw zijn of vrouw met een bepaalde culturele achtergrond, vrouw met bepaalde religieuze overtuiging. Constant moet ik wegen; hoe reageer ik op deze groep, wat kan ik wel en niet zeggen. Wat wordt wel of niet gewaardeerd? Begrijpen mensen wel vanuit welk perspectief ik spreek als ik een mening deel? Dat ik constant het gevoel heb dat ik hiermee op de proef wordt gesteld. Geaardheid Geaardheid is pas later erachter gekomen, dat ik me realiseerde ook iets te dealen met mijn geaardheid. Ik wist vanaf het begin dat ik hierom buitengesloten zou worden. Daarom heb ik het vanwege die angst uit moeten stellen, niet wetende of wat ik er wel of niet mee kan en mag doen. Geaardheid heeft voor mij vanaf mijn 18e en nu 21 jaar lang wel een rol gespeeld. En daar heb ik last van, omdat ik geen contact heb met bepaalde familieleden. In familiaire kring en privékring was dat al snel duidelijk. Dat heeft ervoor gezorgd dat ik het heb uitgesteld, en alternatieven ben gaan zoeken. Iedereen wil ergens bij horen of erkend worden.

Je best doen dat je gezien wordt en geaccepteerd door de eerste kring, zoals door je ouders; voor de meeste van ons. Vervolgens ga je ermee naar buiten en dan krijg je te maken met de sociale kringen, vrienden en wat verdere familie. Dat zorgt ook wel voor discussies. Ik voel me gezegend en blij dat ik geen vrienden ben verloren hierdoor. Wel veel familieleden. Dan kom je ermee naar buiten en dan voel ik me verantwoordelijk, op de werkvloer, om na te denken, ‘o ja, ik heb een vriendin. Wat zal ik zeggen? Vriendin of partner, of zal ik het achterwege houden? 9 van de 10 keer is het niet relevant op de werkvloer, want daar heb je het over je werk en niet over privézaken. En niet te vergeten. Als vrouw zijnde heb ik ermee te maken dat ik constant moet opletten. Seksisme op de hoek en op de loer en dat gebeurt ook in de privésfeer zelfs. Voor sommige mensen is het

- 76 -

879 880 881 882 883 884 885 886 887 888 889 890 891 892 893 894 895 896 897 898 899 900 901 902 903 904 905 906 907 908 909 910 911 912 913 914 915 916 917 918 919 920 921 922 923 924 925 926 927 928 929

gewoon normaal om bepaalde opmerkingen te maken. Als vrouw én lesbisch en ik zie er niet stereotype lesbisch uit, dan pas ik op. 9 van de 10 keer heb ik niets met die mensen te maken, dus dat scheelt wel weer. Ook ben ik wel voorzichtig. Ik zit niet te wachten op opmerkingen van ‘O ben je lesbisch’ of weet ik veel. Je kent het allemaal wel. Privésfeer is eigenlijk wat dat betreft klein en vertrouwelijk. In de afgelopen periode is mijn sociale kring zo uitgebouwd met mensen zoals ik zelf waarin ik me niet hoef te verantwoorden over mijn geaardheid of hoe ik eruitzie. En daar heb ik grotendeels zelf voor gezorgd die netwerken om me heen te maken. De ervaring die ik heb meegemaakt als het gaat om mijn vrouw / lesbisch zijn, die combinatie, dan is dat toch echt seksistische opmerkingen van cis gender mannen. En dan maakt het niet uit of het familie of niet familie is. Ik weet nog dat ik uitging in een heterotent; zo vaak is dat gebeurd. Ik kan ook prima alleen uitgaan. Ook in een open minded, een gay café in Amsterdam is het me zelfs gebeurd. Dat ik daar zit en gewoon aan het socializen ben en dat ik gewoon overrompeld word met opmerkingen als: je bent wel een leuke aantrekkelijke vrouw. Dan zeg ik “Dankjewel voor het compliment” en ik denk mijn uiterlijk gaat wel verder. Ik heb ook intelligentie.

Als ik ook zeg dat ik lesbisch ben, krijg ik tot 2 keer te horen: ‘Je hebt gewoon geen goede man gehad.” Ook in huiselijke sfeer. Het seksisme van mannelijke vrienden, die dat heel subtiel kunnen doen, tolereer ik misschien nog wel een beetje. Gaat heel subtiel, micro-agressief. O dat moet wel een wel een mooi meisje zijn en hoe is ze dan in bed? Dan denk ik: dat wil ik helemaal niet vertellen, dat is een privézaak. Seksisme in familiekring Zelfs mijn broer met wie ik niet ben opgegroeid heeft last van seksisme. Hij is half Nederlands. Ik was afgelopen zomer 3 weken bij hem en zijn gezin (vrouw, twee zonen en een dochtertje) thuis op vakantie. Ik heb al die tijd stress gehad van het feit dat hij opmerkingen maakte. Een nicht was er ook op bezoek. En dan praat er één over een “Paramaribo'er” of mijn broer die elke keer “homo homo” zegt. Sorry, dat was stressful. En dan zeg ik er iets van en dan zegt hij ‘Maar ik heb het toch niet over jou, het is toch niet persoonlijk.” En dan zeg ik maar als je “homo” gebruikt om iets duidelijk te maken, maar dan hebben we het wel over mij en de mensen die ik ken. Het is heel normáál gewoon voor heel veel mensen. En dan wordt van mij verwacht dit als een grapje te zien. Met mijn broer ging het bijna mis. Het is natuurlijk vrij recent, omdat hij gepikeerd raakte dat ik erop reageerde.

Hij vertelde aan die nicht: “Eigenlijk wil ik een speedo, want ik wil helemaal bruin zijn, maar mijn vrienden die zullen me dan voor homo uitschelden. En toen zei ik: ‘Sorry, weet je wat homo is? Dat jouw vrienden überhaupt zo’n opmerking maken en gewoon daarop letten. Misschien moeten ze bij zichzelf te rade gaan, want misschien zijn ze zelf wel homo. Waarom moet alles perse homo zijn?” Toen flipte mijn broer. “Ik ben gewoon een verhaal aan het vertellen. Waarom moet je altijd opmerkingen maken.” En toen zei hij: “Iemand zoals jij moet toch juist weten dat je verschillende meningen moet kunnen hebben en dat je respect moet hebben.” En toen zei ik: “Er is een verschil tussen een goed onderbouwde mening en tussen racistische en discriminerende opmerkingen te maken over mensen.” Hij flipte daar helemaal over. Ik domineerde zijn huis. Dat voelde hij al een beetje. Dat deed de emmer overlopen bij hem. Toen begon hij met “Jullie vrouwen, jij als vrouw met jouw achtergrond hoort toch te weten wat je plek is”. En toen flipte ik ook. “Ik zeg, ik weet niet onder welke rots jij vandaan komt. For your information, de vrouwen waar ik vandaan kom die zijn wel de baas en dan hoor je de mannen niet in huis praten. Dus je praat te veel. Het werd een echte broer-zus discussie.

Mijn schoonzus zei: “Ik heb gewoon geleerd mijn mond te houden en uit de energie te stappen.” Ik zei: “Jij bent zijn vrouw, ik ben zijn zusje. Sorry hoor, dat doe ik niet.” Dit conflict gaat voor mij veel dieper dan broer-zus-dingetje. Ik denk dan weer ‘Sorry kerel, Jij hebt gewoon kinderen in huis lopen.’ Ook gaat hij met zijn ene zoon een beetje fysiek doen. Maar zijn tweede zoon is niet zo macho. Toen zei ik ook tegen hem: “Doe eens normaal tegen

- 77 -

930 931 932 933 934 935 936 937 938 939 940 941 942 943 944 945 946 947 948 949 950 951 952 953 954 955 956 957 958 959 960 961 962 963 964 965 966 967 968 969 970 971 972 973 974 975 976 977 978 979 980 981

hem, wat loop je met hem te dwingen.” “Ja, dat is mijn jongen, dat is geen homo”. Ik zei: “Hoezo homo, doe gewoon normaal!” Het is voor mij dus niet iets van op straat; weet je wel, aanvallen of aanspreken, maar vooral in huiselijke privésfeer gebeurt dit constant. De verstandhouding is nu hetzelfde. Een uur voor we vertrokken naar het vliegveld, zei hij: ‘Als je iemand anders was geweest, had ik je allang mijn huis uit gedonderd.” Ik was helemaal zen van een Ayahuasca-weekend dat ik via mijn broer toevallig had gevolgd, een soort van spirituele reis. Ik was heel erg zen en rustig en het heeft nog steeds effect op mij. Toen dacht ik: ‘Laat het. Als jij nu je mond opentrekt, zit je schoonzus straks met een man die helemaal overstuur is.’ Toen heb ik het gelaten. Alles wat ik zou zeggen, zou hij niet kunnen verwerken. Voor de goede lieve vrede, heb ik het gelaten. Daarna was er dus niks aan de hand. Voor mijn schoonzusje was het niet eens een probleem. Ik bracht zijn structuur in de war. Nog een voorbeeld. Ik sprak met mijn kleine nichtje en ik zei tegen haar dat geen enkele man, niemand, haar mag aanraken. En toen zei mijn broer: “Wat zeg je nou allemaal voor feministische dingen tegen mijn dochter?” Hoezo feministisch. Ze moet gewoon voor zichzelf opkomen. Weet je wel wat dat betekent? Het was eigenlijk heel bizar. Het is ook iemand die bang is dat zijn zoon homo is.

Mijn broer respecteert iedereen, ook mijn lesbisch zijn. Zodra het in de privésfeer gebeurt en het je eigen kind is, dan denken mensen toch wel weer anders. Maar voor mij is hij gewoon chill. Er is niks mis met hem naar mij toe, ook over mijn lesbisch zijn. Het gaat eerder over vrouwenrechten, als iets dat hem doet krabben. Vrouw zijn staat hierin meer centraal dan mijn seksuele voorkeur. Mijn schoonzus voelde zich bijgestaan door mij. Dat is wel grappig. Ik heb gezorgd dat mijn broer 3 weken zijn mond hield. Ik ging mijn schoonzus bijstaan en zij heeft zich erbij neergelegd dat ze met hem wil blijven. Ik had het eigenlijk met haar te doen, dat zij voor deze route koos. In haar schoenen, had ik waarschijnlijk heel anders gehandeld. Het is mijn eigen broer hoor, maar dat zij ervoor kiest om zo op deze manier door te gaan met mijn broer. Mijn broer is een goede huisman enzo, maar sommige dingen zijn schadelijk. Eigenlijk vind ik - vanuit mijn perspectief – het jammer dat ze niet zo voor zichzelf opkomt. Ze vond het ook jammer dat ik wegging. Andere ervaringen Het opkomen voor anderen, is een rol die me opgedrongen is [schiet vol]. Ik heb moeten opkomen voor mijn moeder. In 2006. Dat heeft er wel voor gezorgd dat zij bevrijd is van mijn vader. Daarvoor heb ik ook moeten opkomen voor mijn broertjes en zusjes.

Ik heb 1 broertje met mijn moeder en van mijn vader heb ik er 5 waar ik mee ben opgegroeid. Ik ben de oudste van 7 buiten de broer in Tenerife. Ik was bijna uitgehuwelijkt op mijn 13e, 14e. Ik had nog niet eens gezoend. Ook mijn vader had losse handjes en was manipulatief. Als ik bij hem was, moest ik opkomen voor mijn stiefmoeder en voor mijn zusjes. Mijn vader heeft mij nooit geslagen, nou ja nooit; hij heeft me 2 keer geslagen. Op mijn 15 e was ik niet op tijd thuis en zat ik met mijn nicht in het café op de hoek. Ja, maar naar mijn andere broertjes en zusjes was hij wel zo. Ook schelderig enzo. Dus elke keer als ik daar was; ik was ook al een stuk ouder. Op een gegeven moment had ik mijn rijbewijs en toen haalde ik hen elk weekend op en ontvoerde ik hen als het ware. Ze hadden ze gewoon een leuk weekend met mij. Ook al mochten ze niet, gingen ze toch mee. Als je de situatie met mijn ex-man ziet; het was bij zijn ouders en zijn broertje en zusje waren er ook bij. Toen deed hij heel laatdunkend over zijn vrouw. Wat weet jij nou, je bent analfabeet. Waarop de kinderen niks durfden te zeggen. En ik had zoiets van “Pardon, hoe durf jij zo tegen je vrouw te praten. Wat leer jij je kinderen, eigenlijk. Toen zei ik tegen mijn ex-schoonvader in het Turks: “Let op je tong.” Het kwam heel brutaal eruit. En ik moest dat drie keer zeggen. Niemand zei

- 78 -

982 983 984 985 986 987 988 989 990 991 992 993 994 995 996 997 998 999 1000 1001 1002 1003 1004 1005 1006 1007 1008 1009 1010 1011 1012 1013 1014 1015 1016 1017 1018 1019 1020 1021 1022 1023 1024 1025 1026 1027 1028 1029 1030 1031 1032

wat voor de rest. Ook mijn ex niet. Dat werd niet gewaardeerd door mijn ex-schoonmoeder. Ze vond dat heel brutaal. Toen zei ik tegen haar. “Sorry, Maar wat leert hij zijn kinderen. Gaat hij hen leren om zo met hun vrouw om te gaan. Dat accepteer het niet. Daarna hoorde ik wel dat mijn ex-schoonvader beter op zijn woorden ging letten. Ik zie er wel de benefit van. Ook al kan de persoon voor wie ik op kom het niet waarderen. Ik dacht aan een higher purpose. Ik denk, je hebt nog een zoon van 16 en een dochter hiero. Ik accepteer dat niet in mijn eigen privé omgeving dus ik ben ook iemand die dat nergens tolereert. Als ik aan die keukentafel zit, dan ga je me horen. Eenzaamheid. [Schiet weer vol] Als je voor anderen opkomt kan dit eenzaam zijn. Ook nu nog steeds. Het maakt dat ik me alleen voel. Er wordt heel erg van uitgegaan dat de dochters het allemaal maar gaan regelen. Als het gaat om ouders. Verschilt ook per gezin. Daarin wordt ook heel veel verantwoordelijkheid voor mijn gevoel bij de dochters gelegd. De dochters de ouders vangen de ouders op en zorgen. Voel je dit ook naar je moeder. Deze relatie is toch anders. Ze heeft een vriend. Maar eigenlijk ben ik haar kerel, want ik doe alles voor haar, snap je? De vriend die ze nu heeft mishandelt niet of slaat. Dus dat is voor haar heel wat. Bepaalde dingen mag hij wel verwachten, eigenlijk.

Ik heb dat maar te respecteren en zij vindt dat prima zo. Maar als het gaat om leuke dingen doen. Dat doe ik en dat is altijd zo geweest en ik denk ook niet dat dit zal veranderen. Zorgzaamheid en dingen regelen, die rol heb ik. Ik merk, ook in mijn omgeving, cultureel gebonden wellicht, dat bepaalde zorg toch op de meiden wordt neergezet. Want als de jongens getrouwd zijn dan worden ze voorziener van het gezin. Op het moment dat een meisje getrouwd is dan moet ze haar gezin én haar eigen en haar schoonouders voorzien. Dat valt me heel erg op. Vroeger deden de jongens dit, want vroeger kwamen de schoondochters in huis, ongeacht cultuur. Dat is niet perse Turks. De jongens blijven thuis bij de ouders. Ook nu dit niet meer zo is, komt de zorg voor ouders komt op de schouders van de meiden terecht. Zo ook bij mijn zusjes die zich over vader en stiefmoeder ontfermen. Daar hebben die meiden een grote rol in. Vaak wordt dit gebagatelliseerd. Mannen werken immers en dat is ook een vorm van zorgzaamheid. Het is heel opvallend. Het ging over “alleen zijn”. Ik ben geloof ik de enige activist in de hele familie. Echt activist, niet als voor je eigen benefit of met een politiek kleurtje, maar voor het grotere goed. Daarin ben ik een veranderaar. Voor anderen verpest je het feestje. Ik heb zoiets van nee.

Als je mij met kerst uitnodigt of je vraagt “Kom je naar het sinterklaasfeest”, dan ga ik vragen stellen. Dus ik word niet altijd echt geliefd bij iedereen, dat maakt niet uit. Dat maakt mij, mij. Zo wordt voor mij nog duidelijk waar ik voor sta en de ander niet. De persoonlijke gevolgen van het activisme Geestelijk is het wel schadelijk. Het heeft zeker mijn gevoel voor vertrouwen beschadigd. Het gevoel van vertrouwen, van de betekenis van wat familie betekent. Dat gaat dan weer diep en heel terug naar de kern. Dat bespreek ik met de jongeren die ik begeleid. Familie staat op nummer 1. De norm is: Mama en papa staan altijd voor je klaar sen zijn de enige die van je houden en zullen onvoorwaardelijk voor je gaan. Als er wat is moet je bij ons komen. En vervolgens sta je voor iets. En wat je dan krijgt, is of een klap in je gezicht, een dichte deur, of je spullen op straat of je wordt uitgemaakt voor gek en niet goed bij je hoofd zijn. En dat is best wel een mind fuck. Dat heb ik altijd wel meegedragen op een gegeven moment. En bij mij is dat van jongs af aan. Hiermee bedoel ik: opgroeiende leerde ik dat er is islam is en christendom. Over beiden wordt op een vredelievende verteld. Zelf heb ik moeten uitvinden wat dit betekent en hoe dit samen kan gaan. Ook wetende dat ik met een islamitische man van Turkse afkomst moet thuiskomen.

Ook daarin nadenkend over wat voor jou familiewaarden zijn, als ik zie hoe mijn vader mijn moeder behandeld heeft. Ik ben geen mannenhater, maar ik vertrouw ze niet. Het heeft mij echt beschadigd. Ik heb moeite met de autoriteit van mannen, ook met een bepaalde manier van doen. Ik trek dat gewoon

- 79 -

1033 1034 1035 1036 1037 1038 1039 1040 1041 1042 1043 1044 1045 1046 1047 1048 1049 1050 1051 1052 1053 1054 1055 1056 1057 1058 1059 1060 1061 1062 1063 1064 1065 1066 1067 1068 1069 1070 1071 1072 1073 1074 1075 1076 1077 1078 1079 1080 1081 1082 1083 1084

niet. Dan neem ik persoon niet meer serieus. Door wat ik heb gezien. Iedere man in mijn leven heb gehad heeft geprobeerd mij een bepaalde kant uit te duwen. Ook mijn ex. “Ja, jij als vrouw.” Hoe bedoel je “Jij als vrouw”. Het gaat over ‘s avonds laat op straat gaan. Daar heeft niemand ‘s avonds laat wat te zoeken. Of je nu een meisje bent of een jongen. Als het om bepaalde feesten of plekken gaat; hoezo hoor ik daar niet als vrouw. Zowel man als vrouw horen die dingen wel of niet te doen. Ik heb gewoon een sterk gevoel van rechtvaardigheid tegen onrechtvaardigheid. Dit vind ik belangrijker dan de normen en waarden koesteren en buigen en meelachen met mensen om me heen. Ik ben verantwoordelijk straks voor mijn handelingen en daden die ik doe. Dat zijn niet mijn ouders. En dit bedoel ik op een spirituele manier. Ik moet op mijn eigen karma letten. Als dit betekent dat ik tegen mijn broer op moet botsen of tegen het systeem of tegen een groep of wie dan ook in moet gaan, ook al is het mijn eigen oom, dan doe ik dat. Ik hoef die mensen dan ook niet in mijn leven verder. Want een dialoog voeren doe je met zijn tweeën. Mijn broer is wel in mijn leven omdat hij elke keer weer leert en hij mijn grenzen weet te respecteren. Dat is wel de voorwaarde. De voorwaarde daarbij is ook dat ik weet dat hij vanuit zijn intentie het niet zo bedoelt.

Alleen dient hij te leren en bewust te worden van de woorden die hij zegt en zijn handelen dat die effect hebben op anderen. Met name op zijn kinderen en dat vind ik belangrijk. Maar dat is een uitzondering. Mijn broer zie en spreek ik niet elke dag. Maar als je het dan zou hebben over de mensen hier in Amsterdam, die ik dan elke dag zou kunnen spreken. Die sla ik gewoon met alle liefde over. I need to save my energy. Dit is iets wat ik heb geleerd de afgelopen jaren met name. Ik heb me zo ondergedompeld in het werk. Wat wij doen, vind ik dat nog veel te weinig mensen doen. Daarom hebben wij zoveel te doen. En dit vind ik ook helemaal niet erg. Helemaal niet. Ik ondervind last van al die microagressie en uitsluiting binnen alles wat er om ons heen gebeurt in een groter geheel. Maar met name in onze privésfeer is dit drukkend. En ook binnen onze communities. In alle lagen komt dit wel voor. Waar heb je nu nog het meest van alles moeite mee? Morgen ga ik een verwijsbrief ophalen voor een therapie weer om uit te vogelen wat ik daarmee aan moet. Ik heb moeite met van alles eigenlijk nog steeds. En daarom moet ik ook in therapie om een manier te zien te vinden om het los te laten. Het is lastig in de wereld van waaruit ik denk om dingen los te laten. Hoe dichterbij het is, hoe meer ik het juist niet wil loslaten. Ik wil juist dat het voor mij en de ander beter gaat.

En als het dichtbij is in de privésfeer, dan heb ik daar last van. En dan heb ik het over hoe we onze kinderen opvoeden, hoe we met onze ouders omgaan. Het is echt heel breed. Het is lastig voor mij om daar één lijn in te houden. Van zwakte tot kracht Mensen die het niet begrijpen voeden me juist. Ik heb het juist nodig om nog duidelijker te zijn om nog meer te laten zien. Met nog meer op tafel te komen. Want dat beseffen deze mensen natuurlijk niet. Dat is wel zo. Het heeft me natuurlijk ook heel lang neergehaald maar het geeft me juist kracht en voeding om me uit te spreken en juist er wat over te zeggen. Hoe meer domme reacties ik juist krijg van die persoon, hoe meer voeding ik krijg dat er hier iets aan de hand is en er wat moet gebeuren. De ideale wereld. Van mij mag de big bang komen en dat we allemaal in vlinders veranderen. Ik kan wel mee gaan denken over hoe de ideale wereld er uit zou moeten zien. Ik blijf echter realistisch en rationeel. Ik vind dat wij gewoon moeten toewerken naar die ideale wereld, want daar zijn we nog lang niet. Wat ideaal zou zijn, wat haalbaar is, is te zorgen elk kind voorzien wordt van onderwijs, gelijke kansen. Dat de armoede bestreden wordt. Dat zijn realistische idealen. Als ik moet antwoorden: Hoe zou er dan omgegaan worden met alle verschillen tussen mensen, dan zeg ik in mijn straat is het al heel divers.

Het is nog nooit hier zo geweest of zover gegaan dat mensen het niet konden hebben met elkaar. In mijn ideale wereld kennen we geen armoede en dat is heel realistisch haalbaar. Als mensen al bewust

- 80 -

1085 1086 1087 1088 1089 1090 1091 1092 1093 1094 1095 1096 1097 1098 1099 1100 1101 1102 1103 1104 1105 1106 1107 1108 1109 1110 1111 1112 1113 1114 1115 1116 1117 1118 1119 1120 1121 1122 1123 1124 1125 1126 1127 1128 1129 1130 1131 1132 1133 1134 1135 1136

zijn over armoede, want daar zijn heel veel mensen, vind ik, ook niet mee bezig, dan hebben we al het een en ander weten te manifesteren als het gaat om “denk aan je medemens, aan een ander behalve jezelf je familie of je buren of je eigen grenzen”. Naastenliefde hebben we al weten te manifesteren als we armoede bestrijden. Als we gelijkwaardigheid voor vrouwen weten te manifesteren, dan hebben we ook al verdere bewustwording over seksisme en genderongelijkheid. Dat zijn hele realistische dromen en waarden die ik koester, waar ik naar streef. En naar een wereld zonder oorlog… de boeken staan er vol van en alles vervalt in herhaling. Ik vind dat mensen die herhaling moeten stoppen en er echt iets aan moeten doen. Als we in de kerk kijken weten we allemaal wel waar we het over hebben, eigenlijk. En dat willen mensen niet zien. 1a. Is ANTISEMITISME in Amsterdam tijdens de afgelopen 5 jaar volgens u toegenomen, afgenomen of gelijk gebleven? 1. 2. 3. 4. 5. 6.

Sterk toegenomen Een beetje toegenomen Gelijk gebleven Een beetje afgenomen Sterk afgenomen Ik weet het niet

1b. Kunt u dat toelichten? Als ik om mij heen kijk… Het was al erg en het is nu misschien een ietsje minder erg. Omdat het nog steeds ingebed en inherent in de Nederlandse cultuur, het antisemitisme, waardoor heel veel andere groepen en nieuwkomers dit over hebben genomen voor een deel. Dat het normaal is om zo te spreken erover. En ook dat media daar heel veel invloed op hebben uitgeoefend. Wat is antisemitisme? Ik kan voor antisemiet worden uitgemaakt. En voor anderen weer niet. Ik ben tegen het zionisme, het zionismestelsel en wat in Israël gebeurt. Maar ik heb geen hekel aan Joden of zo, het zijn mensen als jij en ik. 1c. Waarop baseert u deze indruk? 1. 2. 3. 4. 5. 6.

2a. Is RACISME, discriminatie op basis van huidskleur, in Amsterdam tijdens de afgelopen 5 jaar volgens u toegenomen, afgenomen of gelijk gebleven? 1. 2. 3. 4. 5. 6.

Sterk toegenomen Een beetje toegenomen Gelijk gebleven Een beetje afgenomen Sterk afgenomen Ik weet het niet

- 81 -

1137 1138 1139 1140 1141 1142 1143 1144 1145 1146 1147 1148 1149 1150 1151 1152 1153 1154 1155 1156 1157 1158 1159 1160 1161 1162 1163 1164 1165 1166 1167 1168 1169 1170 1171 1172 1173 1174 1175 1176 1177 1178 1179 1180 1181 1182 1183 1184 1185 1186 1187 1188

2b. Kunt u dat toelichten? Dat baseer ik op de Black Lives Matter. Het was er al en nu is het zichtbaarder geworden. Kan nog veel dingen noemen. Concreet. Naast BLM ook Black Pride. Ik was bij die demonstratie tijdens Pride 2020. Wat me pijn deed was dat ik heel veel mensen niet heb gezien die ik ken. Weet je hoe hoog en hoe groot mensen praten over de Pride Walk [tijdens de opening van Pride Amsterdam], hoe mensen massaal daarin meelopen elk jaar. Waar waren deze mensen met Black Pride? Want dat gaat over exact hetzelfde. Waar waren de organisatoren van de Pride Walk? 2c. Waarop baseert u deze indruk? 1. 2. 3. 4. 5. 6.

Sterk toegenomen Een beetje toegenomen Gelijk gebleven Een beetje afgenomen Sterk afgenomen Ik weet het niet

3b. Kunt u dat toelichten? Gelijk, omdat ik kan geen gevoel omschrijven dat het erger geworden is. Ondanks dat Amsterdam als gay capital werd gezien, als divers en als meest tolerante stad, zie ik ook op straat nog steeds dat mijn homovrienden scheef worden aangekeken en niet openlijk zichzelf kunnen zijn. Of daar nou wat van gezegd wordt of niet. Blikken en naroepen zeggen soms genoeg. En dit is niet anders geworden. Als je het nieuws volgt denk je dat het erger is geworden. Cijfers zijn echter niet realistisch. Het was al niet best en dat is zo gebleven. De aangiftebereidheid is groter geworden, en dan denkt men dat het erger is geworden. Dit zijn 2 verschillende dingen. 3c. Waarop baseert u deze indruk? 1. 2. 3. 4. 5.

- 82 -

1189 1190 1191 1192 1193 1194 1195 1196 1197 1198 1199 1200 1201 1202 1203 1204 1205 1206 1207 1208 1209 1210 1211 1212 1213 1214 1215

4a. Is INTOLERANTIE TEGEN MOSLIMS in Amsterdam tijdens de afgelopen 5 jaar volgens u toegenomen, afgenomen of gelijk gebleven? 1. 2. 3. 4. 5. 6.

Sterk toegenomen Een beetje toegenomen Gelijk gebleven Een beetje afgenomen Sterk afgenomen Ik weet het niet

4b. Kunt u dat toelichten? Niet alleen Amsterdam, nationaal, wereldwijd. Het is merkbaar en zichtbaar hoe Den Haag, de politiek ermee omgaat. Dat er mensen zijn die de vrijheid hebben binnen hun meningsuiting om moslims te verketteren, te benadelen neer te zetten als niet menselijk of als tweederangsburger. Ook in de privéomgeving van mensen die moslim zijn die dat niet helemaal snappen. Je eigenlijk aankijken met “Waar geloof jij nou eigenlijk in? Ik had je veel hoger ingeschat. Je bent een slimme meid, dus waarom geloof je daar überhaupt in?” Ook wereldwijd. Ik kan me goed voorstellen hoe een Jood zich voelt. Laten we het daar op houden. 4c. Waarop baseert u deze indruk? 1. 2. 3. 4. 5. 6.

- 83 -

1216 1217 1218 1219 1220 1221 1222 1223 1224 1225 1226 1227 1228 1229 1230 1231 1232 1233 1234 1235 1236 1237 1238 1239 1240 1241 1242 1243 1244 1245 1246 1247 1248 1249 1250 1251 1252 1253 1254 1255 1256 1257 1258 1259 1260 1261 1262 1263 1264 1265 1266 1267

Interview 4 Genderidentiteit – Non binair. “Dat is de afgelopen 10 jaar langzaam steeds meer gevoeld. Niet alleen van buiten maar ook van binnen. Als ik een knop had voor mijn biologische zijn, dan zou ik in de zomer voor een mannelijk en voor de winter een vrouwelijk type kiezen”, Seksuele oriëntatie - Semi lesbisch. “Ik ben me steeds meer queer aan het voelen. Toen ik 17 jaar was, was het helder dat ik niet verliefd werd op mannen en dat is ook niet zo. Ik word verliefd op vrouwen en anders en ik heb seks met mensen” Leeftijd - 45 jaar Woonplaats – Amsterdam (Nieuw West) Etnische afkomst - Nederlands Religieuze overtuiging - Geen Religieuze achtergrond – Rooms Katholiek / Joods Opleidingsniveau / werk- en denkniveau - Wetenschappelijk Eventuele fysieke of verstandelijke beperking - nee Eventuele psychische aandoening - nee Overig – werkzaam als fotograaf Discriminatie betekent voor mij… …dat je niet mee mag doen op gronden van wie je bent. Of op gronden van wie men denkt wat je bent. Ik zie eruit als vrouw en daarin reageert men en heb ik te maken met het feit dat men daarom soms op buitensluit, maar soms ook op seksuele geaardheid en soms ook genderidentiteit. Dus eigenlijk op alles dat wat men ziet en wat men denkt waar ik onder te plaatsen ben. Of als ik of mevrouw of meneer genoemd. Dan denk ik bij beiden, noem me maar bij mijn zelf verkozen naam. Ervaring 1.

Seksisme op werk. Op mijn werk heb ik seksisme ervaren. Een agentschap bleek het moeilijk te vinden om te gaan met een kritisch vrouwmens. Agentschap met alleen mannen neemt aan en support degene die op hen lijken. Ervaring 2. Geweld op straat in Utrecht Fysiek heb ik te maken met geweld op straat in Utrecht. 20 jaar terug. Mijn toenmalige vriendin en ik hadden op een donderdagavond boeken gekocht. We liepen op straat, een winkelstraat en liepen naar huis toe. Toen werden we door 3, 4 scootermensen, jongeren waar ook mensen achterop zaten, klemgereden en op straat in elkaar geslagen. Dat was kort en heftig. Onze jassen werden over ons hoofd heen getrokken. Gelukkig ben ik sterk en ik kreeg mijn arm los en ik kon een hijs teruggeven. Maar dit was een aanval op ons zijn. Het waren jongeren met scooters die net uit een kroeg kwamen en wij waren jongeren, studentikoos met boeken en we liepen hand in hand. Laat ik het zo zeggen: We waren anders en dus een target. Of het bewust was of niet, daar zijn we nooit achter gekomen. Ervaring 3. Incidenten voorkomen door aanpassen gedrag. Ik woon hier sinds '94. Ik ben toen de liefde achternagegaan en zo via het zuiden van het land teruggekomen in Amsterdam. Dus ik ben eventjes weggeweest 1,5 jaar of zo. Met mijn relatie van 2 jaar geleden, 2017/18, woonde ik in Amsterdam Oost, de Indische buurt, waar nu al die incidenten zijn.

← Vorig deel Volgend deel →

De tekst is automatisch uit het bestand gehaald en kan afwijken van het origineel (kolommen, tabellen en koppen lopen door elkaar). Het officiële stuk bij de gemeente is leidend. Bron: https://api.notubiz.nl/document/10598362/1