CConstaterende datZutphen
Koppel je AI →
Document · PDF

1340787- Bijlage 1 Concept Verordening bestaanszekerheid en participatie gemeente Zutphen 2026

Sociaal - Beeldvormend 17 september 2026, gemeente ZutphenBij agendapunt: Vaststellen concept Verordening bestaanszekerheid en participatie gemeente Zutphen 2026 vrijgave voor inspraak21.536 woorden

Open het PDF bij de gemeente ↗Naar de vergadering →

Tekst van het document

Uit het bestand gehaald, zonder opmaak, tabellen en afbeeldingen · deel 3 van 3

Dit sluit aan bij de wettelijke plicht om bij ontbreken van verwijtbaarheid van een maatregel af te zien en bij de ruimte om bij dringende redenen en bijzondere omstandigheden van verlaging af te zien. Artikel 4:3 Redelijke termijn bij opleggen maatregel Dit artikel borgt dat maatregelen voortvarend, maar met ruimte voor zorgvuldig onderzoek, worden opgelegd. De 8-wekentermijn en de informatieplicht bij overschrijding zijn direct geïnspireerd op het Awb-regime voor beslistermijnen en versterken rechtszekerheid en voorspelbaarheid voor inwoners. De redelijke termijn beschermt de inwoner tegen traag optreden van de overheid. Het eerste lid verduidelijkt dat de termijn start zodra het college beschikt over voldoende informatie om te kunnen beoordelen of een maatregel aan de orde is. Dat kan via een actieve melding van de inwoner (bijvoorbeeld het melden van verwijtbare werkloosheid) of via een signaal uit een eigen of externe administratie (bijvoorbeeld een UWV-signaal, Suwinet- gegevens of interne rapportage). Het gaat om het moment waarop het college de informatie ontvangt en daar kennis van kan nemen, vergelijkbaar met het startmoment van de beslistermijn bij aanvragen. Aangenomen wordt dat na en tijdsverloop van 8 weken de redelijke termijn in ieder geval is verstreken (tweede lid). Het wordt niet redelijk geacht om de inwoner daarna nog te confronteren met een maatregel.

Ook het herstelkarakter van de maatregel verzet zich daartegen. De 8 weken sluit aan bij artikel 4:13 van de Awb, waarin is bepaald dat een redelijke beslistermijn in ieder geval is verstreken als niet binnen 8 weken een besluit is genomen. De hoofdregel is dat het college binnen acht weken een besluit tot verlaging neemt. Alleen als de aard, omvang of complexiteit van het noodzakelijke onderzoek dit vereist, geldt een maximale termijn van 26 weken. Het college moet dan concreet kunnen onderbouwen waarom besluitvorming binnen acht weken niet mogelijk was. Kan het college niet binnen de toepasselijke termijn beslissen, dan moet het gemotiveerd aangeven waarom dit niet lukt en wanneer alsnog een besluit wordt genomen. Dit vraagt om actieve dossierbewaking en een schriftelijk, toetsbaar uitstelbericht. Het derde lid legt vast dat het college bij overschrijding van de 8 weken termijn een actieve informatieplicht heeft: uitleggen waarom niet tijdig een maatregel kon worden opgelegd en aangeven binnen welke aanvullende termijn alsnog besloten wordt. Dit sluit aan bij de verplichting in artikel 4:14 Awb, om bij termijnoverschrijding een nieuwe beslistermijn te noemen en de inwoner daarvan op de hoogte te stellen.

Artikel 4:4 Zienswijze over maatregel of waarschuwing Met dit artikel wordt het college vanuit het oogpunt van zorgvuldigheid verplicht tot het vragen van een zienswijze op de vastgestelde feiten of geïnventariseerde belangen (eerste lid). Uit artikel 4:8 Awb volgt al dat de inwoner in beginsel in de gelegenheid moet worden gesteld een zienswijze te geven voordat de maatregel wordt opgelegd. Het is in de eerste plaats aan het college om de relevante feiten en belangen in kaart te brengen, voordat een maatregel kan worden opgelegd. Het college informeert de inwoner vervolgens over de voorgenomen maatregel (tweede lid). Met het vragen van een zienswijze wordt de inwoner in de gelegenheid gesteld te reageren op de verzamelde kennis over de relevante feiten en de af te wegen belangen. Het college kan daarbij gerichte vragen stellen aan de inwoner, bijvoorbeeld of de gedraging inderdaad heeft plaatsgevonden, wat de reden daarvoor was en of er bijzondere (individuele) omstandigheden zijn die volgens de inwoner in de besluitvorming moeten worden betrokken. Het college is vervolgens gehouden om de zienswijze van de inwoner daarop te betrekken bij de verdere voorbereiding van de maatregel. In sommige gevallen zal het vragen van een zienswijze op zichzelf al kunnen resulteren in naleving zonder dat een maatregel nodig is.

In bepaalde gevallen kan van het vragen van een zienswijze worden afgezien (derde lid), namelijk als de inwoner eerder al een zienswijze naar voren heeft gebracht en er zich sindsdien geen nieuwe feiten of omstandigheden hebben voorgedaan (derde lid, onder a.) of als de inwoner (expliciet) heeft aangegeven van dit recht geen gebruik te maken (derde lid, onder b.). De zienswijzefase kan niet worden gebruikt om alvast bezwaar te maken tegen een voorgenomen besluit. 4:5 Inhoud maatregel Dit artikel schrijft voor welke informatie het besluit tot het opleggen van de maatregel ten minste moet bevatten. Dit artikel dient als invulling of explicitering van het motiveringsvereiste dat volgt uit artikel 3:47, eerste lid Awb. De inhoud maakt in elk geval voor de belanghebbende inzichtelijk waarom aan hem een maatregel wordt opgelegd, wat de hoogte en duur van de maatregel is en op welke wijze rekening is gehouden met de individuele omstandigheden van de belanghebbende. Het college moet per geval beoordelen of een maatregel passend is. Daarbij worden in ieder geval de aard en ernst van de overtreding, de mate van verwijtbaarheid en de mate waarin de overtreding het gevolg is van een handelen of nalaten van het college betrokken. De uitkomst van die beoordeling moet in het besluit vermeld worden.

Artikel 4:6 Tenuitvoerlegging maatregel Het eerste lid bepaalt als hoofdregel dat de verlaging ingaat op de eerste dag van de maand ná bekendmaking van het besluit. Dit sluit aan bij de maandelijkse vaststelling en betaling van de uitkering en bij de uitvoeringspraktijk die ook in de rechtspraak wordt geaccepteerd: verlagingen worden in de regel naar de toekomst toe opgelegd. Dit vergroot de voorspelbaarheid voor inwoners. Het tweede lid geeft het college ruimte om de verlaging over een andere periode toe te passen als dat, gelet op maatwerk en uitvoerbaarheid, beter past. Deze ruimte volgt uit de algemene afstemmingsbevoegdheid van artikel 18 Participatiewet en uit de mogelijkheid om bijstand over een andere periode dan een kalendermaand vast te stellen. De drie in het artikel genoemde opties maken die ruimte concreet. Onder a. toepassing over de periode van de gedraging: soms is het niet mogelijk om het (volledige) maatregelbedrag in mindering te brengen op nog uit te keren gelden, bijvoorbeeld omdat de inwoner nog maar een maand of tot een beperkt bedrag bijstand zal ontvangen. Het college kan er in dergelijke gevallen voor kiezen om de maatregel met terugwerkende kracht toe te passen over de periode waarin de aan de maatregel ten grondslag liggende gedraging plaatsvond. Dat betekent dat het maatregelbedrag wordt teruggevorderd.

De grondslag voor deze terugvordering is artikel 58, tweede lid, onder a. Participatiewet respectievelijk artikel 25, tweede lid IOAW of artikel 25, tweede lid IOAZ. Na beëindiging van de bijstand is oplegging van een maatregel niet meer mogelijk. Dat geldt ook als de redelijke termijn inmiddels is verstreken. Het college kan met de inwoner een betalingsregeling treffen als het direct terugbetalen van het volledige maatregelbedrag gelet op de vastgestelde aflossingscapaciteit van de inwoner in redelijkheid niet kan worden gevraagd. Daartoe biedt artikel 4:94 van de Awb een grondslag. Onder b. toepassing vanaf de datum van toekenning: dit geeft de mogelijkheid om de maatregel met terugwerkende kracht toe te passen vanaf de datum van toekenning van de uitkering. Op grond van artikel 44, vijfde lid Participatiewet, respectievelijk 16a, vierde lid IOAW en 16a, derde lid IOAZ, kan de uitkering tot maximaal drie maanden met terugwerkende kracht worden toegekend. Deze mogelijkheid kan bijvoorbeeld gebruikt worden als de bijstand zelf met terugwerkende kracht wordt toegekend. De maatregel kan dan direct geeffectueerd worden over de eerste maanden waarover met terugwerkende kracht wordt uitgekeerd. Onder c.

toepassing vanaf een later tijdstip (maximaal drie maanden na bekendmaking en niet nadat het recht op bijstand is beëindigd): in sommige gevallen kunnen onevenredige gevolgen van de maatregel worden voorkomen door de maatregel niet direct, maar op een later moment ten uitvoer te leggen. Artikel 4:6, tweede lid, onder c. biedt voor dergelijke gevallen dus de mogelijkheid om de tenuitvoerlegging van de maatregel aan te houden. Latere tenuitvoerlegging is mogelijk zolang de inwoner een uitkering ontvangt en tot maximaal drie maanden na bekendmaking van de maatregel. Daarbij is van belang dat op het moment van tenuitvoerlegging opnieuw wordt beoordeeld of het (gedeeltelijk) weigeren van de uitkering, gelet op de mogelijk gewijzigde omstandigheden van het geval, op dat moment nog steeds passend is. Na beëindiging van de uitkering is het niet (meer) mogelijk om alvast een maatregel op te leggen die op een later moment ten uitvoer wordt gelegd (CRvB 8 september 2009, ECLI:NL:CRVB:2009:BJ7732, rov. 4.2.1). Als de uitkering wordt beëindigd terwijl een al opgelegde maatregel nog niet (geheel) ten uitvoer is gelegd, kan het college op het moment van een nieuwe bijstandsverlening oordelen dat het resterende deel van de maatregel alsnog ten uitvoer moet worden gelegd. Een dergelijke beslissing is een nieuw besluit (nieuwe maatregel).

Daarbij moet rekening worden gehouden met de redelijke termijn. Ook moet beoordeeld worden of oplegging van de maatregel op dat moment mede gelet op het herstelkarakter, nog (steeds) gerechtvaardigd is. Ten slotte wordt opgemerkt dat de mogelijkheid tot latere tenuitvoerlegging niet mag worden gebruikt om een zwaardere maatregel op te leggen. Dat kan bijvoorbeeld aan de orde zijn als de inwoner door een eerdere maatregel al een lagere uitkering ontvangt, waardoor de nieuwe (tweede) maatregel niet volledig geeffectueerd kan worden. Bij een dergelijke samenloop van maatregelen, mag de uitgestelde tenuitvoerlegging niet worden aangewend om daarmee alsnog het volledige maatregelbedrag op de uitkering in te houden. Artikel 4:7 Tekortschietend besef van verantwoordelijkheid Dit artikel werkt artikel 18, tweede lid Participatiewet uit. Daarin is bepaald dat het college de uitkering verlaagt als de inwoner tekortschietend besef van verantwoordelijkheid voor de voorziening in het bestaan heeft betoond. Tekortschietend besef ziet op situaties waarin iemand, door eigen toedoen of nalaten, eerder, langer of tot een hoger bedrag een beroep op bijstand moet doen dan nodig was. Het is geen grond om het recht op bijstand te weigeren of in te trekken, maar uitsluitend om af te stemmen (verlaging toe te passen).

De opsomming in het tweede lid bevat gedragingen die in ieder geval als tekortschietend besef kunnen worden aangemerkt. De lijst is niet uitputtend; ook andere gedragingen kunnen hieronder vallen, afhankelijk van de concrete omstandigheden. Onder a. in het tweede lid gaat het om verwijtbaar niet behouden van algemeen geaccepteerde arbeid vóór de melding of aanvraag bijstand. Tweede lid, onder b. betreft het nalaten een tijdige aanvraag te doen voor een voorliggende voorziening (zoals WW of toeslagen), waardoor deze wordt geweigerd en (extra) bijstand nodig is. Onder c. en d. in het tweede lid gaat het om onverantwoord omgaan met het inkomen of vermogen, onder meer door te snel in te teren op vermogen of structureel meer dan 1,5 maal de toepasselijke bijstandsnorm te besteden aan algemene kosten van bestaan. Deze 1,5-norm sluit aan bij de in de jurisprudentie aanvaarde interingsnorm. Daarbij blijft een individuele beoordeling nodig, inclusief bijzondere omstandigheden (bijvoorbeeld hoge woonkosten of noodzakelijke vervangingen). Het derde lid geeft een vaste maatregel bij onverantwoord omgaan met inkomen of vermogen zoals omschreven in het tweede lid. Een verlaging van 20% gedurende maximaal drie maanden past binnen de beleidsvrijheid van het college en sluit aan bij de gebruikelijke bandbreedte bij tekortschietend besef.

Het college moet steeds toetsen of verwijtbaarheid aanwezig is en of er dringende redenen zijn om de maatregel te matigen of achterwege te laten. Dit sluit ook aan bij de algemene uitgangspunten zoals opgenomen in dit hoofdstuk van de verordening. Bij het vierde en vijfde lid: in overige gevallen wordt de maatregel afgestemd op het benadelingsbedrag: het bedrag waarmee de bijstandsuitgaven hoger zijn dan nodig was, bijvoorbeeld door het mislopen van een WW uitkering of door schenken van vermogen. Als het benadelingsbedrag niet exact kan worden vastgesteld, mag het college het bedrag naar redelijke schatting in een categorie plaatsen. Dit sluit aan bij de ruimte die gemeenten hebben om in de afstemmingsverordening te werken met benadelingscategorieën. Artikel 4:8 Waarschuwing Dit artikel geeft het college de bevoegdheid om bij schending van een verplichting uit deze verordening in plaats van een verlaging een schriftelijke waarschuwing te geven. Daarmee wordt invulling gegeven aan het evenredigheidsbeginsel: bij lichte, incidentele overtredingen kan een maatregel onevenredig zwaar zijn. Onder a. in het eerste lid is vastgelegd dat de gedraging naar aard en gevolgen ‘gering ernstig’ moet zijn. Het gaat dan om beperkte, licht verwijtbare schendingen, bijvoorbeeld een eenmalige lichte tekortkoming bij het nakomen van een re-integratie- afspraak. Onder b.

in het eerste lid is bepaald dat geen eerdere schending van dezelfde of vergelijkbare verplichting mag zijn vastgesteld in de voorafgaande zes maanden. Bij herhaling binnen deze termijn ligt een verlaging in de rede; de waarschuwing is nadrukkelijk bedoeld voor eerste, lichtere overtredingen. Dat de VNG-modelverordening per 1 januari 2027 geen afzonderlijk waarschuwingsartikel bevat, staat niet in de weg aan deze keuze. De Participatiewet laat ruimte om in de verordening vast te leggen in welke gevallen het college van verlaging afziet en volstaat met een waarschuwing. Het tweede lid bepaalt dat de waarschuwing altijd bij beschikking wordt gegeven. Dit sluit aan bij de lijn dat een waarschuwing een besluit in de zin van artikel 1:3 Awb is, als zij berust op een wettelijk voorschrift (de verordening) én een essentieel onderdeel vormt van het sanctieregime, bijvoorbeeld doordat zij bij een volgende overtreding tot een zwaardere maatregel kan leiden. De voorgeschreven motivering (onderdelen a tot en met c) borgt: • rechtszekerheid: de inwoner weet welke verplichting is geschonden en waarom de gedraging als gering ernstig is aangemerkt; • transparantie: duidelijk wordt gemaakt dat bij een volgende schending binnen 6 maanden een maatregel volgt, waardoor de waarschuwing relevant wordt voor herhaling van gedragingen.

Door dit expliciet in de verordening te regelen, is de waarschuwing appellabel (bezwaar en beroep mogelijk), in tegenstelling tot een louter beleidsmatige, informele waarschuwing. Paragraaf 2 Regels bestrijding misbruik Artikel 4:9 Handhavingsplan Dit artikel bevat de opdracht aan het college om periodiek een handhavingsplan vast te stellen voor de rechtmatige uitvoering van de Participatiewet, IOAW en IOAZ. Deze bepaling sluit aan bij artikel 8b Participatiewet, dat de gemeenteraad verplicht regels te stellen voor de bestrijding van misbruik en oneigenlijk gebruik van de wet en de daarop berustende bepalingen. Het handhavingsplan is een beleidsinstrument waarmee het college inzichtelijk maakt op welke wijze wordt gezorgd voor rechtmatige uitvoering, fraudebestrijding en het tegengaan van misbruik en oneigenlijk gebruik. Het plan moet periodiek worden vastgesteld, zodat het beleid actueel blijft en kan inspelen op nieuwe ontwikkelingen of risico’s. In het tweede lid is uitgewerkt welke onderdelen het handhavingsplan ten minste moet bevatten. Dit betreft: a. de wijze van communicatie over rechten en plichten richting uitkeringsgerechtigden, waarmee wordt voldaan aan de verplichting om inwoner tijdig en duidelijk te informeren; b. de manier van controle bij aanvraag, voortzetting en beëindiging van uitkeringen of voorzieningen, gericht op het waarborgen van rechtmatigheid; c.

het gebruik van signaal- en risicosturing, waaronder het omgaan met (anonieme) tips. Hierbij geldt dat tips aanleiding kunnen zijn voor onderzoek, maar dat aan anonieme tips geen zelfstandige bewijskracht toekomt; d. de uitvoering van onderzoeken en bestandsvergelijkingen, waarmee actuele gegevens worden gecontroleerd ter voorkoming van misbruik; e. de aanpak van agressie en geweld tegen medewerkers bij de uitvoering van taken, in lijn met de wettelijke verplichting om een veilige werkomgeving te waarborgen; f. de reactie op misbruik of oneigenlijk gebruik van uitkeringen of voorzieningen, waaronder het opleggen van maatregelen, terugvordering en eventueel aangifte bij het Openbaar Ministerie. Het handhavingsplan vormt zo een integraal kader voor rechtmatige uitvoering, preventie en handhaving, en borgt dat het college voldoet aan de wettelijke eisen en gemeentelijke beleidsdoelstellingen. Artikel 4:10 Kaders voor preventie en handhaving Dit artikel beschrijft de inhoudelijke uitgangspunten van het Zutphense preventie- en handhavingsbeleid. Het college kiest nadrukkelijk voor het adagium “voorkomen is beter dan genezen”: eerst goede informatie en dienstverlening, daarna zorgvuldig onderzoek en (als het moet) herstel en sanctionering.

Daarmee sluit het artikel aan bij lokale projecten gericht op de menselijke maat en bestaanszekerheid, zoals “Inwoner in beeld” en de “Lokale aanpak bestaanszekerheid”. Uitgangspunt is vertrouwen. Het college gaat er in beginsel van uit dat inwoners niet opzettelijk misbruik maken van de uitkering. Tegelijk blijft het college wettelijk verplicht om misbruik en oneigenlijk gebruik tegen te gaan (artikel 8b Participatiewet) en beschikt het over onderzoeksbevoegdheden (artikel 53a Participatiewet). Die bevoegdheden worden ingezet om tijdig onjuistheden te herstellen en te voorkomen dat terugvorderingen onnodig hoog oplopen, met nieuwe problemen tot gevolg. Daarbij gelden de beginselen van proportionaliteit en subsidiariteit uit de Awb en artikel 8 EVRM: een onderzoek mag niet verder gaan dan nodig is. Onderdelen a. en b. (vroegtijdig informeren en optimale dienstverlening) leggen de nadruk op preventie: inwoners moeten hun rechten en plichten begrijpen en de uitvoering moet toegankelijk zijn, zodat onbedoelde fouten zoveel mogelijk worden voorkomen. Onderdelen c. tot en met e.

zien op zorgvuldig, proportioneel ingrijpen als er toch signalen zijn: tijdige en passende reactie op signalen, terugvordering “op maat” en samenwerking met het Openbaar Ministerie (hierna ook: OM) waar misbruik ernstig is. Daarbij wordt rechtmatig onderzoek verricht, met respect voor privacy en alleen met middelen die noodzakelijk en passend zijn. Artikel 4:11 Waarborgen rechtmatigheidsonderzoek Dit artikel, onder a. benadrukt dat, zodra onderzoek (mede) ziet op mogelijke fraude (strafbare feiten), het college de regels moet naleven die gelden voor opsporing, zoals vastgelegd in strafvorderlijk recht en specifieke opsporingsprotocollen. Dit voorkomt dat bewijs onrechtmatig wordt verkregen en vervolgens buiten beschouwing moet blijven. Hiermee wordt geborgd dat serieuze fraudeonderzoeken niet ‘via de achterdeur’ van het bestuursrecht worden gevoerd, maar met de passende strafrechtelijke waarborgen. Het bepaalde onder b. in dit artikel verankert dat elk rechtmatigheidsonderzoek moet voldoen aan proportionaliteit en subsidiariteit: de inbreuk op de persoonlijke levenssfeer mag niet verder gaan dan noodzakelijk, passend en wettelijk toegestaan is. Dit volgt uit artikel 8 EVRM en de AVG en is uitgewerkt in de rechtspraak over onrechtmatig bewijs (bijvoorbeeld stelselmatige observaties, verborgen camera’s, peilbakens).

Artikel 4:12 Aangifte bij het Openbaar Ministerie Dit artikel regelt wanneer het college bij fraude of misbruik van de Participatiewet kiest voor strafrechtelijke aangifte bij het Openbaar Ministerie, naast of in plaats van bestuurlijke maatregelen zoals boete en terugvordering. Uitgangspunt van het gemeentelijke beleid is preventie en vertrouwen. Het gemeentebestuur wil problemen voorkomen door inwoners vroeg en duidelijk te informeren over rechten en plichten, aan te sluiten bij projecten als “Inwoner in beeld” en de “Lokale aanpak bestaanszekerheid”, en uit te gaan van de gedachte dat inwoners niet bewust willen misleiden. Strafrechtelijke aangifte is daarom voorbehouden aan uitzonderlijke, zwaardere gevallen. De Participatiewet kent bij schending van de inlichtingenplicht primair het instrument van bestuurlijke boete en terugvordering. Strafrechtelijke vervolging via het OM komt alleen in beeld als de omstandigheden dat rechtvaardigen én dit past binnen de landelijke uitgangspunten van het OM (zoals neergelegd in de aanwijzingen sociale zekerheidsfraude). Daarmee wordt voorkomen dat inwoners dubbel worden bestraft en blijft de inzet van strafrecht proportioneel. Het artikel benadrukt tegelijkertijd dat het gemeentebestuur zijn onderzoeksbevoegdheden zorgvuldig maar ook daadwerkelijk inzet.

Door tijdige en zorgvuldige controle kan vroeg worden ingegrepen, zodat terugvorderingen niet onnodig oplopen en daarmee geen nieuwe schuldenproblematiek ontstaat. Aangifte bij het OM sluit dan aan op een bredere, integrale handhavingsvisie waarin terugvordering, boete, eventuele kwijtschelding en schuldhulpverlening in samenhang worden bezien. Hoofdstuk 5 Schuldhulp Artikel 5:1 Beslistermijn schuldhulpverlening De Wet gemeentelijke schuldhulpverlening (Wgs) kent een vormvrije hulpvraag: een inwoner kan zich mondeling of schriftelijk melden, of via een samenwerkende organisatie. Het eerste gesprek waarin de hulpvraag wordt vastgesteld, moet binnen vier weken na de melding plaatsvinden (of binnen drie werkdagen bij een bedreigende situatie). Het eerste lid bepaalt dat de beslistermijn van maximaal 8 weken begint te lopen vanaf dat eerste gesprek; dus daarmee niet vanaf een later schriftelijk formulier. Dit sluit aan bij artikel 4a Wgs, dat de beschikking (plan van aanpak of weigering) “na het eerste gesprek” voorschrijft. Zo is voor inwoner duidelijk wanneer hij uiterlijk een formeel besluit mag verwachten en sluit de verordening aan bij de Awb-systematiek van beslistermijnen. Het tweede lid biedt het college de mogelijkheid de beslistermijn één keer te verlengen met een zo kort mogelijke termijn.

Dit is in lijn met de Awb, waar verlenging van een beslistermijn met een zo kort mogelijke extra termijn is toegestaan, als er een wettelijke termijn is bepaald, zoals hier het geval is met opnemen van de beslistermijn in de verordening, mits tijdig en schriftelijk meegedeeld, inclusief de nieuwe beslistermijn. Door de verlenging expliciet te beperken tot één keer en “zo kort mogelijk”, wordt de rechtszekerheid van de inwoner versterkt. Bij structurele overschrijding kan de inwoner gebruikmaken van de Awb-instrumenten (dwangsom, beroep wegens niet tijdig beslissen). Het derde lid verduidelijkt dat de algemene opschortingsgronden van artikel 4:15 Awb volledig van toepassing zijn op schuldhulpbesluiten. Denk aan: • aanvullen van een onvolledige aanvraag (artikel 4:5 Awb); • wachten op noodzakelijke informatie uit het buitenland; • uitstel met instemming van de inwoner; • vertraging die aan de inwoner kan worden toegerekend; • overmacht bij het college. Opschorting verlengt de feitelijke beslistermijn, maar alleen binnen de strikte kaders van artikel 4:15 Awb en met de vereiste mededeling aan de inwoner. Hoofdstuk 6 Slotbepalingen Artikel 6:1 Hardheidsclausule Dit artikel biedt een rechtsgrond voor afwijking in bijzondere gevallen.

Afwijking kan gelegen zijn in knellende situaties waar toepassing van de regels het ondersteunen bij het verwerven van inkomen of bij de arbeidsinschakeling juist in de weg staat in plaats van effectief ondersteunt. Dit kan echter alleen in die gevallen die niet zijn voorzien ten tijde van het vaststellen van de verordening. Wordt een geval onder de hardheidsclausule gebracht, dan heeft dit tot gevolg dat de verordening op dit punt moet worden aangepast. Het geval is immers voorzienbaar geworden. Artikel 6:2 Intrekking oude verordening Dit artikel behoeft geen nadere toelichting. Artikel 6:3 Inwerkingtreding Dit artikel behoeft geen nadere toelichting. Artikel 6:4 Overgangsrecht Dit artikel regelt hoe wordt omgegaan met oude én nieuwe gevallen bij de inwerkingtreding van deze (nieuwe) Verordening bestaanszekerheid en participatie gemeente Zutphen, mede in het licht van Participatiewet in balans en de nieuwe landelijke regels voor handhaving en terugvordering sociale zekerheidswetten.

Het uitgangspunt in het bestuursrecht is onmiddellijke werking: nieuwe regels gelden vanaf de datum van inwerkingtreding ook voor bestaande rechtsposities, tenzij de wet of het overgangsrecht anders bepaalt of toepassing van nieuw recht tot een ongunstiger resultaat voor de inwoner zou leiden. Dit artikel formuleert daarom expliciet welke regels op grond van de verordening gelden voor: • besluiten en trajecten die al lopen op het moment van inwerkingtreding (bijstand, maatregelen en schuldhulpverlening); • aanvragen en trajecten die ná inwerkingtreding starten; • bezwaar en beroep tegen besluiten onder oud recht. De verordening sluit aan bij de systematiek van het overgangsrecht in de Participatiewet, zoals opgenomen in de artikelen 78z, 78aa en 78ff Participatiewet: bestaande besluiten blijven in beginsel onder het oude recht, nieuwe besluiten vallen onder het nieuwe recht, en gunstiger nieuwe regels kunnen worden toegepast voor zover de wet dat toestaat. Het eerste en het vierde waarborgen dat een inwoner niet met terugwerkende kracht aan strengere gemeentelijke handhavingskaders wordt onderworpen: lopende besluiten en bezwaar/ beroep worden afgehandeld volgens het recht van de voorheen geldende Verzamelverordening werk en inkomen gemeente Zutphen.

Het tweede en derde lid leggen vast dat nieuwe en nog niet afgedane aanvragen zoveel mogelijk onder het nieuwe, meer op maatwerk en balans gerichte stelsel vallen, mits dit niet leidt tot een slechtere positie dan onder het oude recht. Het vijfde lid geeft het college tot slot de bevoegdheid om nadere regels te stellen om de overgang in de uitvoering (bijvoorbeeld aanpassing processen bij nieuwe AMvB-regels handhaving) ordelijk te laten verlopen. Artikel 6:5 Citeertitel Dit artikel behoeft geen nadere toelichting.

De tekst is automatisch uit het bestand gehaald en kan afwijken van het origineel (kolommen, tabellen en koppen lopen door elkaar). Het officiële stuk bij de gemeente is leidend. Bron: https://zutphen.bestuurlijkeinformatie.nl/Document/LoadAgendaItemDocument/1b9aad9f-288e-415f-aa00-a324d85b2a12?agendaItemId=c671a9bc-8081-4650-95a7-e2693ea14a38