Transcript raadscommissie - 2 februari 2022

TRANSCRIPT VAN DE RAADSCOMMISSIE VAN GEMEENTE ZANDVOORT d.d. 2 februari 2022

1.

Opening en mededelingen De voorzitter: Dames en heren, geachte leden. U bent nog een beetje in de startfase. Maar ik wil er toch aan dat wij gaan beginnen met onze raadscommissie van 2 februari. Ik heet u allen van harte welkom. En ik besef ook, en dat heeft u natuurlijk ook dat is u niet ontgaan, dat dit onze laatste raadscommissievergadering is van deze raad. Het is natuurlijk nooit de laatste raadscommissie want het gaat eeuwig door. Maar voor u, in deze samenstelling, wellicht wel. Ik kom daar straks nog een keertje op terug. Dat was mijn welkom. Er is … Heeft iemand mededelingen over belangen, danwel betrokkenheid voor deze avond? Ik kijk u allen rond. Geen belang en betrokkenheid. Dan, voor ik de agenda ga vaststellen, en dat gaan we ook doen, heb ik een mededeling vanuit het college. Mag ik mevrouw de wethouder verzoeken om bij ons aan te schuiven? U had een mededeling betreffende de agenda van vanavond denk ik. Mevrouw Verheij: Ja, dank u wel, voorzitter. En zoals mevrouw Duijn u ook al had bericht, is de invoering van de Omgevingswet wederom uitgesteld. Gister is er een brief vanuit minister De Jonge gericht aan de Eerste Kamer, met het voorstel om de invoering uit te stellen tot 1 oktober of 1 januari. Vanochtend is daar ook overleg over geweest, onder andere met de VNG. En het advies van de VNG is vooralsnog ongewijzigd.

Dat wil zeggen om het toch zo veel mogelijk al nu vast te stellen en ook met deze raad. En dat heeft ermee te maken dat u eigenlijk al een aantal jaar intensief ook betrokken bent bij de Omgevingswet en de producten die daar onder hangen. Het hangt samen, die uitstel, met het DSO. Dat is dat digitale systeem. De gemeenten zijn eigenlijk allemaal nagenoeg gereed. Alleen het systeem van het Rijk laat nog op zich wachten. En minister De Jonge voelt zich nog niet zeker genoeg, om het zo maar te zeggen, om dat op 1 juli in te voeren. Ik vond het juist om dat op voorhand en ook voor het vaststellen van de agenda met u te delen. En ik stel de gelegenheid op prijs. Dank u wel, voorzitter. De voorzitter: Dat wil ik even voor een nauwkeurige vraag. Dit gaat dus niet over de beleid, maar over het format? Over het systeem? Mevrouw Verheij: Exact. De Omgevingsvisie… of excuus, de Omgevingswet is inhoudelijk verder ongewijzigd. En het heeft ook geen gevolgen voor de voorstellen die vanavond op de agenda staan inhoudelijk.

2.

Vaststellen agenda De voorzitter: Dat beviel ik. Dan ga ik nu over naar het vaststellen van de agenda. Zijn we het er allemaal over eens dat dit de agenda kan worden? Dan dank ik u voor deze bijdrage. Mevrouw? Mevrouw Duijn: Ja, nee, ik snap helemaal … Nou, eerst bedankt voor de mededeling inderdaad van de wethouder. Alleen denk ik toch dat er zeer veel kan gebeuren in de tussentijd dat de inwerking of de intreding zal zijn. Het kan zelfs misschien tot volgend jaar pas zijn. Dus ik zou toch willen voorstellen om agendapunten zes, zeven en acht te verplaatsen naar de volgende raad. De voorzitter: Dank u voor deze opmerking. Ik kijk rond. Ik denk dat u alleen staat. Wij gaan verder … Oh, mijnheer Kramer.

De heer Kramer: Nee, voorzitter, ze staat niet alleen. Ik ben het met haar eens. Ik denk dat het ook aan een nieuwe raad is om daar straks een oordeel over te vormen. De voorzitter: Dank u, voor deze reactie. Ik kijk dan toch expliciet nog een keer rond. Iemand heeft een rood lampje, ja. Het is net zoals gisteren. Als u een rood lampje laat branden krijgt de ander alleen maar groen, en kan u niets zeggen. Mevrouw, gaat uw gang, nogmaals. Mevrouw Kuin: Ja, wij zijn het er ook mee eens. De voorzitter: Waar mee eens? Mevrouw Kuin: Met mevrouw Duijn en mijnheer Kramer. De voorzitter: Oké, dan kijk ik verder. CDA? Behandelen? Ik kijk naar GroenLinks. En ik kijk naar mijnheer Van Tiggelen. De heer Van Tiggelen: Steun voor het voorstel van mevrouw Duijn. De voorzitter: Steun voor mevrouw Kuin. Ja, Kuin, Duijn. En Duijn. D66? De heer De Graaf: Nee, voorzitter, wat de wethouder al terecht zegt: aan de Omgevingsvisie wijzigt niets. Het is puur een softwareprobleem en ik zie dan ook niet in waarom wij hier geen sluiting kunnen gaan nemen. Althans, in de raad. Dus ik ben een fel voorstander ervan om die drie agendapunten te laten staan. De voorzitter: Dank u. PvdA. Mevrouw Koper. Mevrouw Koper: Dank u wel, voorzitter. De stukken zijn klaar en wij zijn er ook klaar voor, dus ik wil het graag behandelen. Dank u wel. De voorzitter: Oké, hierbij vastgesteld: de agenda blijft zoals hij is.

Dan u vriendelijk voor deze reactie. De heer Kramer: Voorzitter. Waarop bepaalt u dat, dat de stemmen voor zijn en niet tegen? De voorzitter: Gewoon de meerderheid. De heer Kramer: Nou, telt u eens. Volgens mij is GBZ, OPZ, PVV en VVD tegen. En dat betekent dat die de meerderheid hebben in deze commissie. Dank u wel. Mevrouw Koper: Voorzitter? De voorzitter: Ik krijg ook te horen, er is geen beeld thuis. Mevrouw Koper: Volgens mij gaat dat niet … Geldt dat niet in de commissie. Ik ben er een paar keer tegenaan gelopen, dus dat geldt niet zo in de commissie. En ik zie gewoon dat … Ik ga ervanuit dat u ook het voorstel steunt. En dan zijn we met meer deelnemers die dit willen behandelen dan deelnemers die het niet willen behandelen. Maar ik laat het graag uitzoeken … Ik ben er tegenaan gelopen, vandaar.

De voorzitter: We gaan er niet over discussiëren. Ik breng dit gelijk bij de griffie lijkt mij en die doet daar een goed antwoord op. Mijnheer Kramer. De heer Kramer: Prima om het even te schorsen om dat uit te zoeken. De voorzitter: We schorsen voor enige ogenblikken deze vergadering. De voorzitter: Geachte leden, mijnheer Kramer. Ik heropen de vergadering. Wij hebben geen techniek, we hebben het op een hele ouderwetse methode. We bewaren wel alles, en we kunnen het op een later tijdstip uitzenden. We hebben dat gezamenlijk afgestemd en het is niet anders. We doen alles met datgene wat we hebben. We doen zoals het is, en we maken daar het mooiste van. Ik heb u al welkom geheten. Dat blijft dan ook zo. De agenda hebben we halverwege behandeld, ik heb toen gezegd: ik ga nog even afstemmen wat in de orde staat. Er staat weinig is wat hier nou uitsluitsel geeft, zeker bij het staken der stemmen en bij zo’n raadsvergadering. Maar ik heb besloten, in goed overleg en ik heb u ook zien knikken, deze agendapunten door te schuiven naar de eerstvolgende commissie waarin het dan eventueel wel behandeld zou kunnen worden. Ik weet niet of u … U blijft voor het eerste agendapunt, maar niet voor die andere drie, want daar gaat het om denk ik. Het gaat dus wel om bestemmingsplan Bentveld, en daar zit u er specifiek voor, hè? Hartelijk dank. Hiermee de agenda behandeld.

Mijnheer Kramer, mevrouw Duijn, mevrouw Kuin. Mijnheer Van Tiggelen. Oké, dank u zeer, dan is dit de agenda. 3.

Mededelingen van het college

4.

Rondvraag De voorzitter: Rondvraag staat er ook weer op. En dat is ook iets apart, want die hebben we gisteren ook gehad. Maar ik kan me voorstellen dat u dat toch wel leuk vindt, om iets te vragen. En wellicht vindt u dat niet leuk en dan is het ook goed. Ik kijk weer rond. Nee, geen rondvraag? Ik dank u vriendelijk.

5.

Bestemmingsplan Bentveld De voorzitter: Dan gaan we door naar bestemmingsplan Bentveld. En ik ben nu al dankbaar voor de insprekers die op de gang staan te wachten. En eigenlijk op ons hebben moeten wachten, dat wij zover zijn. Maar het is niet anders. Het bestemmingsplan, en dan heb ik het over Bentveld punt vijf, is hoofdzakelijk conserverend van aard. Noemenswaardige ontwikkelingen binnen het bestemmingsplan betreffen de ontwikkeling van de manege gelegen aan de Zuidlaan 51 naar vijf vrijstaande woningen en de toevoegingen van twee woningen aan de Duinrooslaan 3. Beide locaties in Bentveld. Het ontwerpbestemmingsplan heeft met ingang van 16 oktober 2020 gedurende zes weken ter inzage gelegen. De ingediende zienswijzen zijn verwerkt en voorzien van een reactie door de adviescommissie van de raad. Daarmee is bestemmingsplan Bentveld gereed voor vaststelling van de raad. En nu gereed voor u voor bespreken in de commissie. Er hebben zich negen insprekers gemeld. Ik stel voor … U bent er, mijnheer Mooij. Welkom, mijnheer Mooij. Mijnheer Mooij is reeds aanwezig en mijnheer Mooij, u krijgt van mij … Ik zei het net in de gang al, drie minuten. Per inspreker. Het is wat onaardig, maar ik ben er erg streng in en laten we er het mooiste van maken. Gaat uw gang. Wilt u uw naam zeggen? En daarna luisteren we naar u. Gaat uw gang. Rechterknopje, ja. De heer Mooij: Oké, dank u wel.

Mijn naam is Rob Mooij. En ik spreek namens de belangengroep Ruiters Bentveld en omstreken. Ten eerste willen wij graag het maatschappelijk belang van de manege voor de gemeente Zandvoort en de omliggende regio benadrukken. Vele honderden gebruikers van de manege,

waaronder een meerderheid aan kinderen, beoefenen wekelijks hun zo geliefde paardensport. Het gaat om ongeveer vijfhonderd lessen per week. Daaronder valt ook het opbouwen van een emotionele band met paard en pony. Het is elke keer weer een genot om de blije en enthousiaste kindergezichten te zien als we met de pony’s bezig zijn. Dit is een belangrijke bijdrage aan de geestelijke ontwikkeling van kinderen. Ook bij volwassenen geeft naast het sportieve element ook het omgaan met paarden veel geestelijke voldoening. Bij het verdwijnen van de manege zal dit grotendeels wegvallen. Andere maneges in de regio, voor zover die nog bestaan want dat worden er steeds minder, hebben niet de capaciteit om dit op te vangen. Daar zijn nu al wachtlijsten. Ten tweede begrijpen wij dat het verzoek tot bestemmingswijziging door de eigenaar van de grond en opstallen is ingegeven om niet meer bij de manege betrokken te zijn, en tegelijkertijd meer waarde te creëren voor zichzelf. Als de eigenaar echter van de grond en opstallen af wil, kunnen die ook met de huidige bestemming verkocht worden. Het is evident dat met de huidige bestemming, dit minder waarde vertegenwoordigt. Maar in die bestemming is het ook in het verleden aangeschaft. De huidige manegebedrijf die de opstal en grond huurt, is succesvol en wil niet anders dan de bedrijfsvoering voortzetten. Dat is hun broodwinning.

Net als voor het personeel dat er werkt. Naast deze broodwinning levert het de huidige eigenaar ook nog een geïndexeerde huuropbrengst van ongeveer een ton per jaar op. Bedrijfseconomisch gezien geeft de huidige bestemming als manege dus geen probleem. Uit dien hoofde, is derhalve geen bestemmingswijziging noodzakelijk. Als de huidige eigenaar van de grond en opstellen af wil, is dat met de huidige bestemming heel goed mogelijk. Zoals door de adviescommissie is aangegeven, gaat het hier primair om een politiek besluit. In het kader van goede ruimtelijke ordening en de leefbaarheid binnen de gemeente. Het gaat om het afwegen van aan de ene kant het maatschappelijk belang voor de vele gebruikers van de manege, het bedrijfsbelang van het manegebedrijf met de werkgelegenheid die zij biedt, en aan de andere kant de extra waarde die een gewijzigde bestemming de huidige eigenaar zou opleveren. Dit zou wat ons betreft een eenvoudige beslissing moeten zijn, tot behoud van de huidige bestemming ten gunste van een breed maatschappelijk belang. Dit standpunt wordt tevens ondersteund door de vele ondertekenaars van de petitie die op 3 december 2020 aan de gemeente is overhandigd. Dank u voor uw aandacht. De voorzitter: Mooi, dank u vriendelijk. Ik kijk de leden aan. Heeft iemand een toelichtende vraag? De heer De Graaf, gaat uw gang. De heer De Graaf: Ja, voorzitter, dank u wel.

Mijnheer Mooij, bedankt voor uw inspreken. Helder en duidelijk. Als ik het goed begrijp zegt u dat de manege al op zich zo verkocht kan worden. Heb ik u daarin goed begrepen? Dat klopt. Ik neem aan dat u daar onderzoek naar gedaan heeft? De heer Mooij: Als je kijkt naar wat het oplevert aan opbrengsten, dan is daar zeker een goede prijs voor te krijgen. Normaal gaan dit soort geïndexeerde prijzen gaan tussen de vijftien en twintig keer is de waarde, zegmaar, daarvan. De heer De Graaf: Dank u. Dat is niet helemaal het antwoord waar ik naar zoek. Wat ik vraag is aan u: heeft u onderzocht of er daadwerkelijk een koper is? Want wat u nu zegt is feitelijk gebaseerd op veronderstellingen. De voorzitter: Duidelijk. De heer Mooij, gaat uw gang. De heer Mooij: Er is wel degelijk een koper. En dat is de manege op dit moment, het manegebedrijf. Die heeft interesse getoond om het te kopen. Echter, die kan het … Is het alleen maar mogelijk om het te kopen tegen de hogere waarde na de gewijzigde bestemming. Dat heeft geen zin, want dat is veel te duur. Dus als die de huidige bestemming te koop aangeboden wordt, dan is denk ik de eerste gegadigde het huidige manegebedrijf.

De voorzitter: Dank mijnheer Mooij voor deze toelichting op de heer De Graaf. Ik kijk rond. Mijnheer Kramer. De heer Kramer: Ja, mijnheer Mooij. Er zijn, wat u terecht zegt, heel veel liefhebbers van de paardensport. En ook liefhebbers die gebruik maken van Naaldenhof. Is er wel eens nagedacht om een soort vennootschap te maken om met elkaar tot aankoop te komen? De voorzitter: Dank u. Mijnheer Mooij. De heer Mooij: Dat komt een beetje op hetzelfde neer als net. Dat is zeker mogelijk, alleen niet in een gewijzigde bestemming. Als er een gewijzigde bestemming is, dan is de waarde een veelvoud van wat het eigenlijk nu waard is in de huidige bestemming en dat is gewoon niet te doen. De voorzitter: Dank u. Mevrouw gaat uw gang. Oh sorry. De heer Kramer: Nog aanvullend, maar … Als die vennoten het kopen met de gewijzigde bestemming, dan blijft altijd de waarde datgene wat het is natuurlijk. Dus in die zin … De heer Mooij: Nou, als je nu kijkt naar wat die vijf percelen zouden kunnen opbrengen dan spreek je tussen de zeven en de tien miljoen euro, alleen maar aan grondwaarde. Als je praat over het manegebedrijf, die kan dat niet dragen. Dus zeg maar de rente en aflossing daarop kan het bedrijf niet dragen op dit moment. Dus dat is een onmogelijke zaak. Dus dan zou daar verlies op geleden worden. Dus dat is niet de bedoeling.

Als het in de huidige bestemming aangeboden wordt, met een gewone prijs die daarbij hoort, dan is dat wel degelijk te dragen en daar zijn zeker dan gegadigden. Ofwel het manegebedrijf zelf, of met steun van mensen die daar belang bij hebben, om dat te realiseren. Dat is geen enkel probleem. De voorzitter: Dank u vriendelijk. Mijnheer Keuning. En daarna wou ik de volgende inspreker de gelegenheid geven want die zit ook te wachten. Mijnheer Keuning, kort toelichten de vraag. De heer Keuning: U zei wat over wachtlijsten, zou u dat kunnen herhalen? Het is me even ontschoten wat u daarbij zei. De heer Mooij: Ja. Als je op dit moment je kind wil aanmelden bij een manegebedrijf om lessen te volgen, dan zijn daar wachtlijsten. En dat zijn geen kleine wachtlijsten, dat is in de hele regio zo. En die worden alleen maar erger omdat er meer manegebedrijven gesloten worden. De voorzitter: Mijnheer Mooij, dank u vriendelijk voor deze bijdrage. We stellen het bijzonder op prijs. Mevrouw Brouwers. Ik heb mevrouw Brouwers op de lijst staan. Goedenavond mevrouw Brouwers, welkom. Ik verzoek u straks de knop in te drukken, dan eerst uw naam te zeggen en dan kunt u drie minuten inspreken. En ik heb het al eerder gezegd, ik moet er een beetje streng in zijn. Uw tijd gaat nu in. Ja. Mevrouw Brouwers: Mijn naam is Brouwers.

Ik heb ook een stuk ingediend, een document ingediend, daar verwijs ik even naar. Daaruit volgt dat veel onderzoek die geadviseerd zijn door de adviescommissie niet zijn gedaan, danwel ontbreken in de stukken. Ook met betrekking tot de ontsluiting heeft de adviescommissie gevraagd om de heer Tollenaar zijn zienswijze vijftien verder te onderzoeken. Dat betreft het welbekende Houtsnipperpaadje en ontsluiting. Zie stuk adviescommissie. Wanneer er sprake is van een ingrijpende verandering, is er sprake van een ander te belopen route. Daar zijn allerlei beleidsstukken en verordeningen voor. Dat omschrijft ook de adviescommissie, maar na contact met de provincie hebben zij mij daar ook op

geattendeerd, en ook verwezen naar de NH-2020 maar ook naar de op hand zijnde Herziening Provinciale Omgevingsverordening NH-2022. Zij adviseren hier dan ook uitstel en nader onderzoek te doen, ook omdat het besluit van begin maart daarvan valt, van NH-2022 en dan van kracht is. En een nieuw gemeentecollege de adviezen van een adviescommissie kan opvolgen. Ik heb contact opgenomen met de omgevingsdienst IJmond. Die ook geen aanvraag hieromtrent hebben ontvangen. En wat ik hiermee wil aangeven is dat dit voorstel tot wijziging bestemmingsplan Bentveld van tafel kan of minimaal uitstel plaats moet vinden in verband met het ontbreken van onderzoeken en tegenstrijdig zijn met de Structuurvisie Woningverordening 2020, Sportnota en andere beleidsstukken. De sprong van de wethouder gaat veel te ver om te zeggen dat omdat de eigenaresse van de grond heeft gezegd te stoppen met de manege of de verhuur ervan, dat er dan maar vijf of zeven villa’s moeten komen. De gemeenteraad gaat over het beleid en de bestemming van grond in haar gemeente. Wanneer zij besluiten de enige beschikbare plek voor een manege met bestemmingsplan manege te waarde te geven die het heeft in de gemeente en omliggende gemeenten, dan kan de gemeente gewoon besluiten dat de bestemming manege blijft. Mocht de eigenaresse deze dan willen verkopen, dan is er al een koper voor. Namelijk de huidige huurders/uitbaters.

Dat hebben ze ook al aangegeven bij de eigenaresse. De burgers/inwoners hebben al in grote getalen aangegeven dat de manege een zeer belangrijke maatschappelijke rol heeft. Binnen de paardensport KNHS, opleiding ruiterbewijs, jeugdzorg, jeugdgezondheidszorg, buitensportfaciliteiten, buurtfunctie, verenigingsfunctie, kinderen met beperkingen, toerisme, 1300 wekelijkse lesklanten, vijftig pensionstalhouders en 2300 handtekeningen voor behoud van de manegebestemming. Daarbij opgeteld dat deze wijziging bestemmingsplan in strijd is met allerlei beleidsstukken, visies en nota’s die door jullie zelf zijn opgesteld, is het in mijn ogen onvoorstelbaar dat deze wijziging bestemmingsplan doorgang kan vinden. Afrondend. Het is de gemeenteraad die beslist of deze manegebestemming in onze gemeente blijft. Ruckert is al gestopt als manege per 1 januari 2022. 2027 komt er woningbouw. Bentveld heeft geen sportfaciliteiten, alleen deze manege, die daarom zo’n belangrijke functie heeft op het maatschappelijk gebied. Laten we dat vooral zo houden. En dat kan ook, want met vijf kapitale villa’s van drie miljoen per stuk lossen we het woningbouwprobleem in onze gemeente niet op. Dat was hem. De voorzitter: Perfect. Fantastisch. Ruim binnen de tijd. Dank u. Blijft u nog even zitten voor toelichtende vragen eventueel. Ik kijk rond. U bent duidelijk geweest, u bent erg duidelijk geweest.

Mijnheer Van Tiggelen, gaat uw gang. De heer Van Tiggelen: Dank u wel, voorzitter. Bedankt voor uw inbreng, helder verhaal. Eén ding ging even mijn wenkbrauw van omhoog. U had het over 1300 wekelijkse klanten. Ik neem aan dat dat een verspreking was? Mevrouw Brouwers: Nee. Naar aanleiding van het locatiebezoek van afgelopen zaterdag heb ik een correctie van de uitbaters gekregen, dat er 1300 klanten wekelijks zijn. De voorzitter: 1300 klanten wekelijks. Dank mevrouw Brouwer. Ik kijk rond. Dit is het, mevrouw. Hartelijk dank voor uw inbreng. We stellen dat zeer op prijs. Dat klinkt als een dooddoener, maar we menen het vaak. Dank u vriendelijk. De heer Hoekstra. Ja, mijnheer Hoekstra, het is net een operatiekamer, we maken alles schoon. U kent het proces inmiddels. Ik verzoek u eerst uw naam te zeggen in de microfoon, daarna heeft u drie minuten. En ik wens u veel plezier en sterkte. U moet op het knopje drukken van de microfoon. Ja. De heer Hoekstra: Ja. Mijn naam is Diederik Hoekstra. Ik rijd paard bij Stal de Naaldenhof en ik vraag om behoud van Stal de Naaldenhof. Want het bouwen van vijf grote villa’s is geen goede ontwikkeling. Iedere week rijden veel kinderen en volwassenen paard op de manege. De betrokkenheid van de ruiters is groot, en het geeft kinderen zelfvertrouwen. Ook is het goed voor toerisme. Als de stal weggaat, dan gaat dit verloren.

Alternatieven zijn er niet meer, nu meerdere maneges in onze omgeving al gestopt zijn met het aanbieden van manegelessen. Er is woningnood. Zeshonderd woningen in het goedkope en middeldure segment moeten erbij komen in Zandvoort. De nieuwe inwoners willen meer dan alleen wonen. Ook sporten. Vijf grote villa’s gaan hier niet bij helpen. Een stal kan dat wel. De gemeente heeft een duidelijke visie. Zie de Jaarrondambitie, zie de Structuurvisie, zie de Sportnota en andere beleidsstukken. Een visie die het groene karakter van Bentveld wil bewaren en bovenal ruimte wil bieden voor recreatieve voorzieningen, zodat de jeugd kan sporten. Het voorstel is totaal tegenstrijdig met deze visie. De adviescommissie vraagt daarom ook duidelijk dat de gemeente benoemt waarom zij afwijkt van haar eigen uitgangspunten. Waarom dit een goed plan zou zijn en adviseert nader onderzoeken om tot een besluit te kunnen komen. Maar het college gaat hier niet op in. Alsof ze het stuk niet gelezen heeft. Dit is geen zorgvuldige besluitvorming, noch goede ruimtelijke ontwikkeling. De grond is al sinds jaar en dag in gebruik als manege. De huidige eigenaar heeft het zo gekocht, maar de eigenaar wil niet verder. De manege moet weg, de huurovereenkomst met de stalhouders is beëindigt en tegen het beleid in moeten er vijf grote villa’s komen.

Er had toch ook andere woningbouw kunnen komen? Waarom dan geen seniorenwoningen? Maar dit wordt allemaal niet besproken. Alleen vijf villa’s in het allerduurste segment. Het kan niet anders. Ik vind dit heel discutabel. Geen enkele weging van het gemeenschappelijk belang. Alsof er maar één enkele uitkomst mag zijn. Waarom kan de grond niet weer als manegebedrijf verkocht worden? Het is een goedlopende stal. Het is niet raar om te verwachten van een eigenaar dat de manege een manege blijft. Desnoods kan de gemeente toch helpen met het zoeken van een koper? Het is ook haar belang. Ruimte voor sport voor haar burgers. Als de grond straks in kavels is verdeeld, de bomen gerooid zijn, wat groen was rood is geworden, dan is deze plek voor altijd verloren. Daarom wil ik u vragen: waarom gaat het monetair belang van een enkeling voor op het belang van de gemeenschap? Waarom zou hier de bestemming moeten veranderen? Er is geen goede reden. Volg uw eigen uitgangspunten en behoud deze mooie plek voor de toekomst. Dit was mijn … De voorzitter: Ik kan niet eens doorslikken, zo mooi heeft u dat gedaan. De heer Hoekstra: Dank u vriendelijk, dank u wel. De voorzitter: Wilt u uw microfoon even uitdoen en dan wil ik vragen aan de leden of iemand een toelichtende vraag heeft. Mijnheer Kramer, gaat uw gang.

De heer Kramer: Ja, ik hoor u in een tussenzin zeggen: waarom dan geen seniorenwoningen? Stel dat daar een complex met seniorenwoningen zou kunnen komen, zou u dan van gedachten veranderen? De heer Hoekstra: Goed dat u het vraagt. Mijn voorkeur zou zijn dat het een stal blijft. Dus seniorenwoningen zouden niet mijn voorkeur hebben. Alleen wat mij verbaast, waarom de sprong van: oké, we doen geen stal. En dan gaan we gelijk maar villa’s in het allerduurste segment neerzetten. Terwijl vijfhonderd meter verderop staan gewoon seniorenwoningen. En volgens mij is daar vraag naar. Dus ik kan er wel … Laat ik het zo zeggen. Mijn voorkeur is dat de stal blijft. Maar ik kan er nog wel een soort begrip voor hebben, dat u, want u moet een keuze maken, dat u dan zegt: dan liever seniorenwoningen. Waarom is er die sprong naar die villa’s, en waarom wordt gesuggereerd dat dit de enige uitkomst mag zijn? De voorzitter: Dank u, mijnheer Hoekstra. De heer Kramer: Ik ben blij dat u ons meerdere uitkomsten geeft. Dank u wel.

De voorzitter: Ik kijk de leden rond. En ik dank u voor uw inbreng. Het was fantastisch. Fijne avond verder, en wel thuis. De heer Hulsker. Dag mijnheer Hulsker, goedenavond. U weet dat het werk inmiddels denk ik. U mag de knop indrukken straks, eerst uw naam zeggen, dan heeft u drie minuten de tijd en daarna geef ik de heren en dame nog even de gelegenheid voor toelichtende vragen. Gaat uw gang. De heer Hulsker: Goedenavond. Ik heb maar een klein onderwerp dus dat is makkelijk voor u. Ik ben Heiko Hulsker, architect in Haarlem. En ik zit hier voor Zandvoortselaan 363. En voorheen het restaurant Zonnemans. Wij zijn al enige tijd bezig met de ontwikkeling om dat ietsje beter te maken. In het bestemmingsplan zijn een aantal van onze wensen opgenomen, en ook een aantal wensen niet. We hebben in 2018 een kleine uitbreiding getekend op een plek waar die nu niet zou mogen. We hebben die tekeningen aangeleverd aan de gemeente, die zouden verwerkt worden en dat is niet gebeurd. Ik begreep dat dat door een tijdsgebrek is, maar niet per se dat iemand daar tegen is. Maar het staat niet in een nieuw bestemmingsplan. Dat is punt één. Punt twee. Er staat ter plaatse van een specifieke aanduiding een luifel, en een bestaande luifel is toegestaan.

Dat betekent als wij die luifel gaan vernieuwen, daar hebben we net een vergunning voor aangevraagd, dan kan dat niet want dat wordt een nieuwe luifel. Het is allemaal maar heel klein ten opzichte van de onderwerpen van zojuist. Maar betekent dat wij eigenlijk die luifel niet kunnen vervangen en ik denk dat dat een foutje in het bestemmingsplan is. Daar moet gewoon staan dat je ook een nieuwe luifel zou mogen maken. Hij is nu dus weg bestemd. En het derde aspect, en dan ben ik alweer klaar. De hoogte van de luifel zouden wij graag goothoogte drie en nokhoogte vier hebben, waardoor we iets fatsoenlijks kunnen maken. Dat was het. De voorzitter: Fantastisch mijnheer Hulsker. De heer Hulsker: Dat is wel ruim binnen de tijd hè. Binnen de tijd. De voorzitter: Ja, fantastisch, kort en krachtig en duidelijk. Wilt u de microfoon even uitdoen? Dan vraag is aan de leden of ze toelichtende vragen hebben. Mevrouw Koper. En bij Kramer zag ik ook de vinger? Oh nee. Mevrouw Koper, gaat uw gang. Mevrouw Koper: Mijnheer Hulsker, als ik u goed begrijp zegt u: we hebben een aantal wijzigingen voorgesteld, die zijn toegezegd, maar niet doorgevoerd. Is dat wat u zegt? Oké, dank u wel. De heer Hulsker: Juist tussen nu en gister contact over gehad en begrepen dat er op zich niks mee aan de hand is. Maar niet verwerkt, ja. De voorzitter: Dank u. Mevrouw Koper, moet u even uitdoen.

Mevrouw Koper: Dat zou dus nog gewijzigd moeten worden, dat begrijp ik eruit? Oké, dank u wel. De voorzitter: Mijnheer Kramer, dat was hetzelfde denk ik? De heer Kramer: Even … U zei Zonnemans. Bedoelt u het huidige restaurant Le Belle? De voorzitter: Fantastisch. Dank u voor uw inbreng. Ik wens u wel thuis en dank u voor uw bijdrage. Mevrouw Brouwers. Mevrouw Brouwers, de tweede inspreekster, heeft nog een wijziging. Een aanvulling op haar betoog en ik ben zo vrij om dat even toe te staan. Mevrouw Brouwers. Gaat uw gang. Niet nog een keer drie minuten hè, dat begrijpt u.

Mevrouw Brouwers: Nee. Ik moet even terugkomen op de vraag van de heer Van Tiggelen. Zojuist door een meekijker zijn de juiste aantallen aan mij doorgegeven. De 1300 klanten zitten in het bestand en er zijn 450 wekelijkste lessen. Dat is de correctie. De voorzitter: Dank u vriendelijk. Heel goed. Niets is zo mooi als fouten herstellen. Wilt u het licht nog uitdoen? De heer Minks. De heer Minks: Goedenavond, bedankt voor uw tijd. De voorzitter: U heeft drie minuten, u kent het systeem. U mag eerst uw naam zeggen en daarna krijgt u drie minuten en ik probeer daar streng in te zijn. Gaat uw gang. De heer Minks: Goedenavond. De naam is Minks. Dank dat ik wat mag zeggen. Er zijn een aantal sprekers geweest over het bestemmingsplan Bentveld. Ik haak daar even kort op in. De heer De Mooij, Hoekstra en mevrouw Brouwers. Er werd gevraagd, ik meen dat het D66 was, is er een koper? Heeft u dat onderzocht als alternatief op de manege? Het heeft niet te koop gestaan, dus hoe kan je je melden als koper? Maar ik bied me hierbij aan als koper van de manege, zoals deze is in de staat van manege. Kunt u daar notie van nemen. Waar gaat het vanavond over? Het gaat vanavond over de familie Lindeman. Ik heb net met hen gesproken, charmante familie. Maar die is het na tig jaar zat. Ik begrijp het, zou ik ook doen.

Als ik een bloemteler ben en mijn handen worden iedere dag vies en ik sta daar in die akker en het waait, en ik doe dat al veertig jaar, dan droom ik ook wel van een aantal woningen en gewoon cashen. Wie zou dat niet doen en wie neemt het ze kwalijk? Ik in ieder geval niet. Alleen wat staat je dan vrij om te doen: het te proberen. Dat doen we vanavond, gelukkig bent u hier om daar een fatsoenlijke beoordeling van te maken. En wat is de beoordeling die gemaakt moet worden? Dat is: waar hebben we het hier over? We hebben het hier over een manege, die is gekocht als manege, functioneert als manege. Functioneert heel goed. Alleen de eigenaar wil er vanaf. Zet het te koop. Ik meld me, nogmaals, het staat ongetwijfeld goed in de notulen neem ik aan. Op band zelfs. Alleen dat is niet het verhaal wat hier speelt. Men wil cashen. En dat begrijp ik, en dat neem ik iemand niet kwalijk. Maar daarmee ontnemen we heel veel mensen het plezier van de manege. Daar heeft de heer Hoekstra veel over gezegd, de heer Mooij heeft dat beter geformuleerd dan ik kan doen. Dus daar ga ik niet op in. Waar ik wel op in wil gaan is het adviesrapport. Het is een lijvig rapport, 52 pagina’s, en daar staan heel veel onderzoeksvragen in. En die onderzoeksvragen worden niet fatsoenlijk beantwoord.

Ik haal er eentje uit, er staan er ongeveer twaalf in die aandacht behoeven, maar één is wel echt expliciet en in mijn optiek vrij schokkend. Er zijn twee aanvragers, dat is de familie Lindeman, dat is de heer Tollenaar. Maar de heer Tollenaar heeft ook zelf een zienswijze ingediend. En die zienswijze staat haaks op het bestemmingsplan. Ik refereer even aan punt vijftien, zienswijze vijftien, pagina 25 is dat verwoord. En in de tabel op pagina vijftig, ik help u eventjes, ziet u heel helder dat ook geadviseerd wordt om de bestemmingsplan aan te wijzen. Alleen de visie van de heer Tollenaar, waarvoor u het college moet adviseren om een anterieure overeenkomst aan te gaan, is in strijd met hoe het adviesrapport is geschreven. Dus aan u wordt gevraagd het college de adviseren in te stemmen met het bestemmingsplan en ergo dus ook het aangaan van een anterieure overeenkomst, met iemand die notabene een afwijkende zienswijze heeft op dat bestemmingsplan. Nou, dat wordt gezellig. Ik adviseer u dat niet te doen. In aanvulling met de andere zienswijze die u vandaag gehoord heeft en die ik ook gevoeglijk even snel herhaald heb. Dank u. Tijd voor vragen. De voorzitter: Dit is het? Hartelijk dank. De heer Minks: Ja, dat is toch knap zo? Doet u dat maar eens na.

De voorzitter: Nee, maar dat is ook hetgeen dat ik me afvraag. Ik denk: nu komt de salto… Dank u vriendelijk. Wilt u uw microfoon uitdoen, dan vraag ik aan de leden of iemand een toelichtende vraag zou willen stellen. Gaat uw gang. De heer Stephan: Nou, ik moet eigenlijk zeggen, ik wil eigenlijk toch wel even een complimentje geven. Dat was toch even verhelderend en amusant. Bedankt voor uw inbreng. De voorzitter: U stelde toch een vraag? Ik dacht dat u een vraag wilde stellen, sorry. De heer Stephan: Nee, ik zei dat ik af en toe ook een complimentje wil uitdelen. De voorzitter: Natuurlijk mag dat. Mag u dat zelfs door de microfoon doen. De heer Stephan: We hebben toch wat tijd over vandaag, dus dan neem ik de vrijheid denk ik. De voorzitter: Ik kijk even rond. Dat is het jammere, als je zo helder bent, dan is de voorstelling ook korter vaak. Dank u vriendelijk voor uw inbreng. We stellen het op prijs. Wel thuis. Dank u. De heer Verduijn. En er is een inspreker bijgekomen, mevrouw Fischer-Maijers. Dag mijnheer Verduijn. Hartelijk welkom. Als u zit mag u het afdoen. Dat hebben ze ooit bepaald met het managementteam. Even de spelregels. U mag straks de knop indrukken en dan mag u eerst uw naam zeggen, en dan mag u beginnen met uw inspraak en u krijgt van mij drie minuten. Ik wens u plezier, succes en een prettige inspraak. Gaat uw gang.

De heer Verduijn: Goedenavond nogmaals, dames en heren. Mijn naam is Hans Verduijn. Dank, via u voorzitter, aan de raadscommissie om hier kort te kunnen inspreken op het voorliggende plan. Ik heb als inwoner van Bentveld en min of meer als nabuur van het project waar we over spreken, twee vragen ter zaken. De eerste is: in de Structuurvisie Parel aan zee, die nog onverkort geldt, staat als één van de uitgangspunten voor het Bentveld dat vermeden moet worden kavels te splitsen. Teneinde de lage dichtheid van de bebouwing als onderdeel van de groene uitstraling te kunnen behouden. In een eerder stadium van de voorbereiding heb ik aan de betrokken ambtenaar gevraagd waarom van dit standpunt is afgeweken. En daarop is geen bevredigend antwoord gekomen. Ook in de inspraakronde is die vraag nog een keer aan de orde geweest. Helaas is echter in het voorliggende plan niets hierover terug te vinden. Ik vraag daarom nu, via u, aan de raad, om daar uw standpunt over te bepalen. Dat is het eerste punt. Het tweede punt is het volgende. Het plan voorziet thans in inritten voor de twee extra geplande woningen vanaf de groenstrook tussen Groot Bentveld en het bebouwingsterrein. Die groenstrook is overigens min of meer de situatie zoals hij op dit moment is, zij het dat het een beetje meandert. Daardoor dreigt deze toch wel zeer welkome groenstrook toch een soort verkeersbestemming te krijgen.

En dat terwijl een alternatieve oplossing zonder enig probleem voorhanden is. Sterker nog, dat alternatieve voorstel is ons min of meer door de betrokken ambtenaar toegezonden in een mail van oktober 2020 die ik uiteraard graag aan de raad ter beschikking stel. Namelijk dat de ontsluiting van die twee percelen plaatsvindt over het erf van Duinrooslaan 3. Die groenstrook is, zoals u weet, deels publiek en deels privaat. En het zou naar mijn gevoel buitengewoon simpel zijn als dat nodig zou zijn, om daar een scheiding tussen die twee stukken aan te brengen en dan inrit over het private deel naar die twee huizen toe te leiden. Dat waren mijn twee opmerkingen, voorzitter. Ik verzoek de raad, met name dat tweede punt als het aan de orde komt, dienovereenkomstig vast te stellen. En ik wil graag vast bekendmaken dat ik mijn vragen ook aan de raad zal doen toekomen via de griffie zoals gebruikelijk. En tenslotte dank ik u dan nogmaals voor de mijn toegestane tijd.

De voorzitter: Dank u. U zegt dat u de vragen aan de raad stuurt, en u bent ook bereid eventueel toelichting over te geven achteraf? Oké. Wilt u uw lichtje uitdoen? Dan kijk ik nu naar de leden of één van de leden behoefte heeft aan een toelichtende vraag. U bent ook helder geweest. Dank u vriendelijk voor uw bijdrage en wel thuis. De heer Harninke. Dag mijnheer Harninke. Goedenavond. U kent het systeem denk ik, u zal het gehoord hebben al door de intercom. Straks uw knopje indrukken, eerst uw naam zeggen en dan heeft u drie minuten de tijd. Daarna vraag ik u nog even de gelegenheid voor toelichtende vragen eventueel. Ik wens u succes en plezier ook. Gaat uw gang. De heer Harninke: Dank u. Mijn naam is Ivan Harninke. Vanaf 1984 ben ik op de Naaldenhof gestart en ruim dertig jaar bij Stal de Naaldenhof in meer of mindere mate betrokken geweest. De Zandvoort Inside YouTubefilm gaf mij de doorslag een beroep te doen op de inspraak bij u, de raad. Geschrokken van de citaten welke hier worden geuit. Terug naar het begin, 1984, gekocht inderdaad door de familie Lindeman. Echter, waarom heeft de gemeente Zandvoort destijds zelf de grond niet gekocht? Laten we wel wezen, ruimte voor recreatie was toen en nu ook van belang.

Was het destijds al niet een insteek dat een projectontwikkelaar de noodstal, wat het was, uit 1969, al wilde kopen? De familie Lindeman kocht uiteindelijk de noodstal, met de missie om er een recreatieve paardenstal te ontwikkelen. Hierdoor is nu ruim 38 jaar paardensport voor jong en oud. Pluis heeft inderdaad met veel enthousiasme Stal de Naaldenhof uitgebuit. Tot 2014 als zelfstandig familiebedrijf. In de eerste dertig jaar na overname is er altijd veel weerstand vanuit de gemeente Zandvoort en omwonenden geweest. Daarmee refereer ik bijvoorbeeld naar gedoe om stank van manege Bentveld, medio 2012. Discussies over de hoeveelheid paarden. Met de gemeente Zandvoort. En discussies met omwonenden. De paarden op de Zuidlaan, de paarden op de Duinrooslaan voor de buitenritten. De afweging nu betreft vijf villa’s, ten opzichte van Stal de Naaldenhof, welke als familiale onderneming 38 jaar succesvol bestaat. Is volgens mij hun goed recht, van de familie als ondernemer, om dat te wijzigen. Gezien de gewijzigde, onverwachte omstandigheden staat het volledig vrij een aanvraag voor woningbouw uit te voeren. De beslissing zal een afgewogen afweging moeten zijn in bredere zin.

Daarbij wij ik u ook op het stuk Vogelenzang Aerdenhout, het gebied, waar bijvoorbeeld Stal ’s Gravenweg, van de Peet in de volksmond, waar vanwege stikstof met het gebied wil vernatten en terug wil brengen naar natuurgebied. Aangejaagd door provinciaal beleid. Maar ook gemeentelijk beleid, welke is geënt op reduceren van paardensport, door aangescherpte normeringen en regelgeving. Je zou je dan ook kunnen afvragen: zou je dan überhaupt nog met een paard in het Waterleidingduin mogen rijden anno 2028? Heeft de locatie wel een toekomst met al het omliggend stikstofbeleid? In 2028 loopt de pacht af. Dit is een lange tijd vooraf. En dus bekend bij de pachters, en kunnen hierop als ondernemer op anticiperen. Tevens zijn klanten zeer ruim van tevoren op de hoogte van de ontwikkeling, hetgeen de tijd geeft andere mogelijkheden in de vorm van andere stallen te benaderen of voor stalling van de dieren. Tot slot zal het aantal bewegingen in de directe omgeving forst afnemen. Met de aangegeven 450 klanten en 50 pensionklanten, dat betekent dat een totaal paardenbestand zou moeten zijn van 75 á 90 pony’s en paarden. Iets wat vijftien jaar geleden echt volledig onbespreekbaar was met de gemeente. Is er een vergunning voor dergelijk aantal paarden, of zijn er minder klanten en pensionklanten? Ik heb onlangs, enkele weken geleden op het stal gekeken. En ben geschrokken van de staat.

En de hoeveelheid, en de onoverzichtelijkheid van alle bijgebouwde boxen, verspreid op het terrein. Met name ook de staat van de stallingen is in vergelijking tot tien jaar geleden, toen ik me eigenlijk teruggetrokken heb uit de stal, of van de stal moet ik dan zeggen, is hopeloos achteruit gegaan. En er staan forse investeringen voor de boeg voor een gegarandeerde continuïteit. Dank u wel. De voorzitter: U rijdt scherp aan de wind. Dank u. Ik kijk de leden aan. U bent duidelijk en concreet geweest en u hebt ook uw tijd geweest. Perfect, dank u. Hartelijk dank voor uw bijdrage en wel thuis. Mevrouw Lindeman. Mevrouw Lindeman, u kent het proces. Dag mevrouw. Ja, we zijn bezig nu. Nee, nee, wacht even. Ik ga u

vertellen: u mag straks de knop indrukken, eerst uw naam zeggen en dan krijgt u drie minuten de gelegenheid. Daarna vraag ik u nog, blijft u nog even zitten. Dan kunnen even de leden wellicht een toelichtende vraag stellen. En dan daarna dank ik u vriendelijk voor uw bijdrage. U mag beginnen. Mevrouw Lindeman: Nou, dan begin ik met geachte voorzitter, raadsleden en geachte aanwezigen. Ik stel me aan u voer. Ik ben Heleen Lindeman. En ik ben 89 jaar en al een hele tijd bezig met de stal. Ik ben de vroegere eigenaresse. Voordat we ingaan op wat er nu speelt, wil ik u een klein stukje achtergrond meegeven. De toenmalige stal, nu spreken we over 1966, brandde af. En zodoende werd er een noodstal neergezet op het huidige terrein, die tot op de dag van vandaag nog steeds in gebruik is. In 1984 nam ik Naaldenhof over, waarmee ik het toen redde van een dreigend faillissement. En met veel passie en liefde heb ik het bedrijf nieuw leven ingeblazen, samen met mijn dochter Pluis. In een later stadium heb ik stap voor stap de stal aan mijn dochter Pluis overgedragen. En samen hebben we er toch een mooi bedrijf van gemaakt. Het is ons in de tijd bepaald niet gemakkelijk gemaakt. We hebben heel veel obstructie van de buurt ondervonden. Overlast, te intens verkeer, moeders, kinderen op en neer, stank, milieuverontreiniging enzovoorts. Men wilde daar rustig wonen.

Wat hebben wij een milieuorganisaties over de vloer gehad. Desondanks, we gingen door, met succes en veel enthousiasme. In 2012 kwam de schok dat mijn dochter Pluis ongeneeslijk ziek was. Dat kwam hard aan. Hoe moest het nu verder met de stal? Onze familie deelt onze bevlogenheid voor paarden absoluut niet, en wilde Naaldenhof niet voortzetten. Wat nu? Stoppen? Konden we niet. We begrepen hoeveel iedereen van de stal hield. We vonden de huidige pachters, Minne en Layla, bereid om de stal met dezelfde liefde voor de paarden en de klanten voort te zetten in onze stijl. We spraken af dat ze de komende tien jaar het bedrijf zouden continueren, dus tot 2022. Echter, door de goede samenwerking en aan de wens van de klanten tegemoet te komen, hebben we het contract toch nog eens met zes jaar verlengd. Zo gaven we iedereen nog meer de tijd om zich aan de toekomstige veranderingen aan te passen. En dat gaf Pluis en mij rust. Naar mijn gevoel hebben we heel goed gezorgd voor iedereen, en het proces goed begeleid. De familie heeft een hele emotionele band met deze plek. De kinderen van Pluis zijn er opgegroeid en zouden daar dus in de toekomst dolgraag zelf willen gaan wonen. Ik wil zorgen dat deze bijzondere plek voor hun bewaard blijft. En ik hoop zo van ganser harte, dat u hier begrip voor kunt opbrengen.

Ik geef absoluut toe dat ik heel veel begrip heb voor de mensen die hier vandaag gesproken hebben dat ze het zo’n prachtige stal vinden. Alleen moet u niet vergeten dat er heel veel bij komt kijken, wat mijn kleindochter zo meteen zal toelichten. En ik begrijp dat iedereen het jammer vindt. Maar ik hoop ook dat u begrijpt, dat er op een gegeven moment aan iets een eind komt. Ik geef zo direct het woord aan mijn kleindochter, Sanneke, de dochter van Pluis, zij zal u verdere onderbouwing geven en daarna uw vragen beantwoorden. Mocht u echter vragen hebben over de historie, dan ben ik graag bereid om daarop te antwoorden. En ik dank u voor uw aandacht. De voorzitter: Dank u vriendelijk, mevrouw, voor deze bijdrage. Blijft u nog even zitten, misschien moet u uw microfoon even uit doen. Dan kijk ik de leden rond. Mevrouw Kuin. Een toelichtende vraag. Mevrouw Kuin: Ja, mevrouw Lindeman, hartelijk dank voor uw woorden. Ik heb een vraagje. U heeft het over een pachtovereenkomst die u met de huidige pachters heeft afgesloten destijds. In eerste instantie voor tien jaar, en daarna heeft u hem verlengd. Was er vanaf het begin af aan al duidelijk dat er een einddatum aan zou zijn? Zijn er dus in de gesprekken die u heeft gevoerd op dat moment al afgesproken: oké, jullie mogen dit tien jaar doen, en daarna stoppen we met het bedrijf. De voorzitter: Duidelijk.

Mevrouw Lindeman, u mag uw microfoon weer aan doen, dat gaat voor de band namelijk ook. Dank u wel.

Mevrouw Lindeman: Ja, ik geef u even antwoord. Het was eigenlijk, zoals ik u vertelde, de familie wilde sowieso de stal niet voortzetten. Maar omdat wij met ons hart erg bij de stal waren en we eigenlijk ook de klanten de gelegenheid wilden geven, hebben wij dus gezegd die tien jaar. En toen wisten ook de pachters, dan is het afgelopen. En misschien is het een zekere zwakheid, dat zou je kunnen zeggen, maar we hebben ten eerste had ik een hele goede band met de klanten. En vooral ook met de pachters. We hebben het ze gegund. We hebben het ze gewoon gegund. Maar er komt een eind aan, en zo meteen zal mijn kleindochter u verder vertellen waarom. Want er staan mega investeringen voor de deur en voor een familie die totaal geen bemoeienis meer wil hebben met de paarden, komt er een moment dat je zegt: nu gaan we er zelf wonen, want dat willen ze dolgraag. We zijn een hechte familie en we willen er gewoon zelf dolgraag gaan wonen en van deze prachtige plek genieten. Dat is mijn antwoord. De voorzitter: Dank mevrouw Lindeman. Wilt u uw microfoon weer uitdoen? Ik zag ook dat zeker mijnheer De Graaf en ik dacht ook meneer Keuning … Ja? Mijnheer Keuning, gaat uw gang. De heer Keuning: Dank u wel. U gaf aan dat de omgeving er vroeger moeite mee had. U gaf aan dat de omgeving vroeger moeite had met de paardenstal vroeger.

Hoe ziet u dat dan nu, in vergelijking met toen? Heeft de omgeving nog steeds er last van, of minder? De voorzitter: Mevrouw Lindeman. Mevrouw Lindeman: Weet u, het is heel wonderlijk dat zoiets zo gaat. Als u echt eens wist wat ik voor troubles heb gehad. En een bedreigingen van ‘…’ en touwen eromheen. Het is verontreinigend, die paarden poepen de boel onder, ze bederven het terrein, de bomen gaan eraan. Ik moet bekennen dat dat zo is, want ze kluiven aan de bomen. Dus er zijn minder bomen dan er waren, klopt. En het was vooral vies en stank en alles. Dat was niet zo, maar … Ik heb de hele buurt tegen me gehad. En nu is het ineens heel anders. Nu is het heel anders. We waren ‘…’ een kop kleiner, we hadden minder paarden, dat mocht niet. We mochten niet zoveel paarden hebben. Dat is nu allemaal wel toegestaan. En wij hebben heel veel obstructie gehad dus ik heb heel wat … IJmond, oh, ik kan ze uittekenen. De voorzitter: U krijgt nog een vraag. Mevrouw Lindemans: Ja, is goed, ik doe hem weer uit hè? De voorzitter: Mijnheer De Graaf, gaat uw gang. De heer De Graaf: Ja, voorzitter, dank u wel. Mevrouw Lindeman hartelijk dank voor uw inspreek, helder. En mijn complimenten dat u dat zo goed heeft gedaan. Mede gezien uw leeftijd. Dat is een oprecht compliment voor u.

Wat mij in het hele verhaal door heel erg aanspreekt, is dat u zelf één van degenen bent geweest die destijds de stal voor een faillissement heeft behoed. En samen met uw dochter het initiatief heeft genomen om Naaldenhof te continueren, voort te zetten. Ik kan me heel goed voorstellen dat er voor de familie een keer een tijd komt om te stoppen. Zeker wanneer er geen opvolging is. Maar dan blijft bij mij de cruciale vraag: u bent een paardenmeisje. Als ik het zo mag uiten. Heeft u de stal aangeboden aan eigenaren van andere stallen of heeft u daar onderzoek naar gedaan? Want wat u laat doorschemeren, en dat is u goed recht, is dat u onder andere van de stal af wil omdat uw kleindochters daar zo aan gehecht zijn, aan die grond. Maar daar in plaats van een stal te continueren, huizen willen laten bouwen. En concreet is mijn vraag: heeft u dat voor uzelf onderzocht?

De voorzitter: Dank u, mijnheer De Graaf. Mevrouw Lindeman. Mevrouw Lindeman: Natuurlijk kan ik u daar een antwoord op geven. Wij waren … Ik heb veel dressuur gereden. En met veel plezier. En dan … Kijk, wij willen niet meer met de paarden verder. We willen nu van die plek die ik gekocht heb, ook omdat ik het er inderdaad zo mooi vond, om er zelf te gaan wonen. Hoe heerlijk is het? Dat je op een gegeven … Weet u, ik heb zo naar mijn gevoel, ben ik de mensen zo tegemoet gekomen. Met ze de ruimte te geven. Ik heb naar de klanten geluisterd. En ik weet zelf hoe mooi het is en hoe fijn het is met de kinderen. Dat hebben we zelf allemaal in het leven geroepen. Maar nu is er een punt, niemand van de familie wil er iets mee te maken hebben. Ik heb het gekocht met … Doodeng. Maar het is een mooi bedrijf geworden, en nu willen we dolgraag zelf daar gaan wonen. Op de plek die je gekocht hebt. Er is geen sprake van verder dat het bedrijf wordt voortgezet. De voorzitter: Dank u, mevrouw Lindeman. De heer De Graaf: Met alle respect, maar dat is niet echt een antwoord op de vraag die ik u stel. Mijn vraag is: heeft u … Bezijden het feit dat u de grond wil verkopen feitelijk te maken met een projectontwikkelaar die daar huizen gaat bouwen. U bent zelf heel erg gebonden geweest aan die stal. U heeft daar uw ziel en zaligheid aan gegeven. Ook uw inmiddels overleden dochter Pluisje.

Is het dan bij u niet opgekomen om ook het maatschappelijk belang van de manege in de buurt … Want de tijden veranderen, er is nu geen weerstand meer, zoals u zelf heeft aangegeven zoals in het verleden. Dat er heel veel mensen zijn die bijzonder graag de stal bezoeken, daar ook daadwerkelijk vreugde aan beleven. Dat u zegt: nou ja, ik wil van die stal af, mijn familie heeft niets meer met die stal. Ik ga op zoek naar iemand die de stal wil overnemen. De voorzitter: Helder. Dank u. Mevrouw Lindeman, gaat uw gang. Wie wil de stal overnemen? Mevrouw Lindeman: Weet u, het is klaar. Het is klaar. Ik ben 89 jaar. Ik heb potverdorie veertig jaar ben ik er mee bezig geweest. En het is goed zo. Het is klaar. Ik wil er nu dolgraag gelukkig zijn met mijn familie. Dat is het. Dus ik hoop dat ik nu wel een antwoord heb gegeven. De voorzitter: Mevrouw Lindeman, u bent duidelijk, concreet. Het kan niet helderder zou ik zeggen, en ik dank u voor uw bijdrage. En voor de invulling van uw tijd. Wel thuis. Ik hoop dat u alle gelegenheid gekregen heeft om toch uw gram … Uw luxe, uw plezier … Dat is u gelukt. Ja, dank u vriendelijk. Wel thuis. Nu uw kleindochter. U mag haar naar binnen sturen. Wie zei dit? U vindt dit zo onaardig hè. Welkom. U kent het proces inmiddels. U mag de knop straks indrukken, en dan eerst uw naam, en dan krijgt u drie minuten.

Daarna vraag ik aan u of u nog heel even blijft zitten voor de toelichtende vragen. Ja? Veel plezier, gaat uw gang. Mevrouw ‘…’: Dag allemaal, ik ben Sanneke. De dochter van Pluis. Zoals mijn oma net vertelde werd mijn moeder Pluis ongeneeslijk ziek in 2012. De conclusie was al snel dat de stal door mijn familie niet gecontinueerd zou worden, maar denkend aan het belang van de klanten hebben we Minne en Layla, de huidige pachters, gevraagd of zij de stal wilden voortzetten. We begrepen als geen ander hoe belangrijk de stal voor vele personen is, en vonden het verschrikkelijk om de stal abrupt te moeten stoppen. We spraken een termijn af van tien jaar. Afgesproken van tevoren. Dat zou dit jaar afgelopen zijn. Minne en Layla hebben ons tegen het einde van het termijn gevraagd om verlenging. Om en de klanten, en de pachters tegemoet te komen, hebben we ons bereid verklaard de termijn nog eens te verlengen met zes jaar. Dit betekent dat we de stal zestien jaar langer hebben laten voortbestaan. Het hoofdgebouw van de paardenstallen verkeerd in zeer slechte staat. De stal is ooit gebouwd als noodstal, in 1969, en staat nu meer dan vijftig jaar later nog. De stal

voldoet totaal niet aan de huidige normen en moet hoognodig vervangen worden. Velen van u zijn recent op stal geweest. En ik neem aan dat u heeft gezien in wat voor deplorabele staat deze stal zich bevindt en hoe hard deze aan vervanging toe is. Hoe nostalgisch het er ook, in uw ogen, uit mag zien. Er moeten grote investeringen plaatsvinden om aan de huidige normen te kunnen voldoen. Voor ons niet haalbaar. Wie kan van ons verwachten dat we enorm moeten gaan investeren, voor eens wens van derden om de stal te behouden? Lotje, mijn zusje, en ik, en niemand anders van onze familie, wil de manege voortzetten. Iedereen heeft een andere richting gekozen. De stal is de plek waar mijn zusje en ik zijn opgegroeid. Mama was altijd op stal en heeft deze plek voor ons … En daarom heeft deze stal voor ons een sterk emotionele waarde en het brengt vele herinneringen aan mijn moeder. Wij willen hier in de toekomst dan ook zelf graag gaan wonen. Wij begrijpen heel goed hoe moeilijk het is voor velen, om afscheid te moeten nemen van de manege. En dat is precies waarom wij de stal zestien jaar hebben laten voortbestaan en het contract hebben verlengd. Wij wilden iedereen tegemoet komen en hebben ze alle tijd gegund. Nu is de tijd gekomen om beslissingen te nemen. Ons besluit om de stal te gaan stoppen in 2028 staat vast en is niet meer bespreekbaar.

Het verder voortzetten van de stal is daarom geen discussiepunt. De stal stop. Deze keuze is aan ons om te maken, en niet aan de raad. Het gaan erom wat er gebeurt met de locatie nadat de manege is gestopt in 2028. Wij hebben er alles aan gedaan om een plan te presenteren dat aansluit bij het karakter van de omgeving en zich houdt aan de regelgeving. Daarnaast zal er een significantie stikstofreductie zijn. Wij hopen dat u daarvoor ook begrip heeft. Daarnaast zou ik toch nog even kort willen ingaan op het filmpje dat wij gezien hebben op Zandvoort Inside. Daarin is te zien dat de raadsleden op bezoek zijn bij de stal, op uitnodiging van de moeder van een manegeklant. Zonder ons daarvan op de hoogte te hebben gesteld. Wij zijn zeer geschrokken van de citaten van mijn moeders begrafenis, en vinden het respectloos en misplaatst dat dit door een vreemde gebruikt is die daarvoor ook nog gaat huilen. Dat raakt ons. Tot slot geeft het filmpje een volledig eenzijdig beeld en bevat het enorm veel desinformatie. Ik zou nogmaals graag willen benadrukken: welk besluit u ook zult nemen omtrent het bestemmingsplan, de stal sluit in 2028. Ik wil u graag bedanken voor uw aandacht. De voorzitter: Dank u, mevrouw. Ik kijk de zaal rond. Mijnheer Stephan. En ik zie mijnheer Keuning. Ik ga eerst naar de heer Stephan. De heer Stephan. De heer Stephan: Dank u wel. Dank u wel voor de inbreng ook.

Wel een contrast moet ik zeggen, met de vorige spreker. Maar dat is de leeftijd hè. De voorzitter: Mijnheer Stephan, duidelijk in uw microfoon graag. U praat er niet duidelijk in. De heer Stephan: Soms sta ik te hard, soms te dichtbij. Zo is het beter? Wat ik u wilde vragen was … Ik ben al een half jaar geleden even een kijkje gaan nemen want toen kwamen de eerste geluiden inderdaad dat er een ontwikkeling gewenst was. Mij is toen ter ore gekomen. Ik moet zeggen: het valt me op dat u vandaag ook heel erg krachtig dat standpunt inneemt. Het is afsluitend in 2028. Kijk, ik moet u eerlijk zeggen: uw grootmoeder geeft een beetje ook het dilemma van heel veel raadsleden weer op het moment. Enerzijds de liefde voor de stal, voor de paardensport. En anderzijds, ja, het is wel onze grond en wij hebben daar ideeën bij. Dat is een dilemma waar ook de raadsleden. Wij zijn ook mensen. Wij zitten daar ook mee. Alleen we willen toch meegeven waar de raad niet zo goed op reageert. Althans, ik niet zo goed op reageer is: het voelt een beetje als een dreigement. Als het niet zo gaat, dan stopt het gewoon. Ik wil toch vragen van: zou u niet die overweging die vandaag ook door andere sprekers is gedaan. Staat u ervoor open om daar ook met mensen in gesprek te gaan? Of is dat voor u geen optie? De voorzitter: Dank, mijnheer Stephan. Mevrouw, gaat uw gang.

Mevrouw Van Walsem: Bedankt voor uw vraag. Ja, dit is een vraag. Zoals ik al eigenlijk heel duidelijk vernoemde is deze beslissing echt gemaakt en hebben wij besloten om de stal zestien jaar langer voort te zetten. Ik ben nu 28. Dat is een heel groot deel van mijn leven. Nu komen we op gegeven moment over zes jaar, het gaat nog zes jaar door, dat wij daar heel graag zelf zouden willen wonen. Vooral omdat wij daar zijn opgegroeid en er zo’n sterke band mee hebben dat we dit niet willen verkopen. En ook als ik aangaf: er zijn zulke grote investeringen. Die kunnen wij ook niet zelf doen. En we zouden daar graag zelf willen wonen. En daarom hebben we met heel veel overleg met de familie dus echt de knoop doorgehakt dat het dus echt gaat stoppen. En daarom wil ik daar ook duidelijk in zijn. Dat het niet de insteek geeft dat dit toch nog anders zou zijn. Wat de beslissing ook zal zijn zullen wij de grond in onze familie willen houden, omdat het ons zo dierbaar is. En zullen wij niet de investeringen gaan doen. Dus vandaar dat mijn standpunt of ons standpunt, dat ik dat daarom ook zo duidelijk naar voren breng. En dit was heel moeilijk, want we weten hoeveel liefde iedereen heeft voor de stal. En daarom hebben we het zestien jaar laten voortbestaan. De voorzitter: Helder, mevrouw. Ik geef nu het woord aan mijnheer Keuning. Daarna mijnheer Kramer. Daarna mevrouw Kuin.

Mijnheer Keuning. De heer Keuning: Ja, dank. De voorzitter: Daarna komt mijnheer. Het is in ieder geval nu op een volgorde. Mijnheer Keuning, gaat uw gang. De heer Keuning: Mijn vraag is in een andere setting eigenlijk al gesteld, dus ik heb geen vragen meer. De voorzitter: Geen vraag? De heer Keuning: Nee. De voorzitter: Dank u. Mijnheer Kramer. De heer Kramer: Ja, mijnheer Keuning spreekt net namens de raad. Dat wil ik eventjes nuanceren. Hij spreekt namens zichzelf en niet namens mij. Dat is het allereerste. En ik volg mevrouw heel goed. Dat zij de beslissing neemt om te stoppen en niet deze raad. Dank u wel. De voorzitter: U heeft verder geen vragen. Dank u. Mevrouw Kuin. Mevrouw Kuin: Ja, dank u wel. Ook bedankt voor uw betoog. U bent heel duidelijk in dat u zegt: wij stoppen met de stal. Stel nou dat de raad besluit om de bestemming niet te veranderen, dus de bestemming als manege te houden. Blijft u dan bij uw besluit om te stoppen en de stal, laat ik maar zeggen, weg te halen en dan het als een soort braakliggend stuk grond met de bestemming? Begrijp ik dat goed? Mevrouw Van Walsem: Ja, dat begrijpt u heel goed. De voorzitter: Gaat uw gang. Mevrouw Van Walsem: Dank u wel. De voorzitter: Voor de band is dat beter. Anders denken ze nog steeds dat mevrouw Kuin aan het praten is. Maar nu bent u aan het praten. Mevrouw Van Walsem, gaat uw gang.

Mevrouw Van Walsem: Dank u wel. Ja, ja. Als wij de bestemming niet wordt toegediend, dan zullen wij alsnog stoppen. En wij zullen ons blijven inzetten voor dit plan totdat dit eventueel mogelijk zou zijn. De voorzitter: Dank u. Duidelijk. Toen zag ik mijnheer Van Tiggelen. Mijnheer Van Tiggelen. De heer Van Tiggelen: Voorzitter, dank u wel. Ik had twee vragen, maar na mevrouw Kuin heb ik er nog maar eentje over. Ze was me voor. Een beetje het gras voor mijn voeten weggemaaid. U heeft het over achterstallig onderhoud. Nou, dat geloof ik graag. Kunt u daar bij benadering een bedrag aan plakken? De voorzitter: Dat is mijnheer Van Tiggelen. Dank u. Mevrouw. Mevrouw Van Walsem: Ik durf daar niet volledige uitspraken over te doen. Ik weet wel dat toen mijn moeder nog leefde dat zij is bezig geweest met de ontwikkeling van een nieuw gebouw, omdat het toentertijd eigenlijk al niet meer kon. En dat ging over, ja, heel veel geld. Meerdere tonnen. En dat was heel veel. Maar daar zou ik later op terug moeten komen hoeveel dat toen was. Dat weet ik niet uit mijn hoofd. Maar dat was een significant groot bedrag. De voorzitter: Dank u wel. Dat was hem. Iedereen is tevreden met uw betoog. En we zijn onder de indruk. Dank u vriendelijk voor uw bijdrage. Wel thuis en een goedenavond. Dan hebben we nog mevrouw FischerMaijers. Mevrouw Fischer-Maijers, welkom. U weet het proces wellicht.

U heeft drie minuten de tijd. Ik vraag u straks om de knop in te drukken en uw betoog te beginnen en dan eerst uw naam te zeggen. En dan wens ik u sterkte en plezier misschien. Gaat uw gang. Mevrouw Fischer-Maijers: Op de valreep ben ik hier binnengekomen, want ik had eigenlijk dienst. Ik ben huisarts en woonachtig in Zandvoort. Ik werk elders. Ik heb lang nagedacht of ik van mijn recht van inspraak, wat ik begreep wat ik had, gebruik wilde maken. En op de valreep heb ik dat toch gedaan. Ik ben niet juridisch onderlegd. De voorzitter: U hoeft de knop niet vast te houden. Mevrouw Fischer-Maijers: Niet vasthouden? De voorzitter: Het blijft goed zitten. Mevrouw Fischer-Maijers: Oké. Ik ben niet juridisch onderlegd, maar ik wil wel iets vertellen. Waarbij ik het heel belangrijk vind om stil te staan, omdat me dat ook vanuit mijn vak is geleerd, bij het betoog van mevrouw Lindeman en haar kleindochter, waar we allemaal denk ik niets anders dan respect voor kunnen hebben. De manier waarop de familie dit bedrijf heeft opgebouwd is bewonderenswaardig en heeft nogal een erfenis achtergelaten. Die zo groot is dat ik enkele jaren geleden in aanraking kwam met de manege, omdat mijn dochter daar met veel plezier paardrijdt en ik kennismaakte met deze unieke plek. Dat maakt ook dat ik hier zit. Zelf te druk in de coronaperiode heb ik niet eerder mijn stem kunnen laten horen.