Agendabundel

In de Staten van Horeca-activiteiten worden zoals gezegd verschillende categorieën bedrijven toegestaan, waarbij ook bedrijven expliciet genoemd worden. Er zijn Staten van Horeca-activiteiten die de categorie benoemen en dan met een dubbele punt een opsomming van mogelijke bedrijven geven. Andere Staten van Horeca-activiteiten benoemen hetzelfde, maar geven dan nog aan dat het gaat om bedrijven "zoals", waarna een opsomming volgt. Dit wordt aangehaald omdat het relevant is of deze opsomming van bedrijven al dan niet uitputtend bedoeld is. Zou dat het geval zijn, dan zijn alleen bedrijven als genoemd in de opsomming mogelijk. Het verstrekken van nachtverblijf is dan slechts mogelijk in bijvoorbeeld een hotel, bed & breakfast of pension (als zij in de opsomming opgenomen zijn). Echter, omdat vooral de openingstijden en de te verwachten hinder van horecabedrijven bepalend zijn voor de categorie waarbinnen een bedrijf valt en niet zozeer het 'label' dat op het bedrijf kan worden geplakt, moeten we aannemen dat de opsomming van bedrijven niet uitputtend bedoeld is. Alle bestemmingsplannen binnen het plangebied met een horecabestemming of -aanduiding van tenminste categorie 1b van de Staat van Bedrijfsactiviteiten maken zodoende "het bedrijfsmatig verstrekken van nachtverblijf' mogelijk, ongeacht in welke bedrijfsvorm dat plaatsvindt.

Het verstrekken van nachtverblijf wordt niet aan verdere beperkingen gekoppeld, zodat het onduidelijk kan zijn of ook langdurige huisvesting voor (tijdelijke) arbeidsmigranten mogelijk is. Dit speelt en speelde bij meerdere gemeenten, zodat er de nodige jurisprudentie op dit gebied is. In een zaak waarin onder de bestemming 'horeca, het verstrekken van nachtverblijf en/of van het ter plaatse nuttigen van voedsel en dranken', kamergewijze verhuur aan arbeidsmigranten plaatsvond, was aangevoerd dat dit in strijd met de bestemming was, omdat de arbeidsmigranten ook overdag ter plaatse verbleven, er enkele maanden verbleven en er ook geen voedsel en drank werden verstrekt. Hierop oordeelde de Afdeling Bestuursrechtspraak van de Raad van State (ABRvS) dat onder het verstrekken van nachtverblijf mede wordt begrepen het verstrekken van verblijf overdag en 's avonds, voor zover dit aan het verstrekken van verblijf gedurende de nacht is verbonden. Het feit dat buitenlandse arbeidsmigranten gedurende enkele maanden in het pand verblijven, maakt niet dat de kamergewijze verhuur niet onder de begripsomschrijving van horecabedrijf valt, nu zij hun hoofdverblijf elders hebben. Het verstrekken van nachtverblijf zonder het verstrekken van consumpties wordt onder horecabedrijf begrepen (ABRvS 14-10-2015, ECLI:NL:RVS:2015:3162).

Hieruit volgt dat inderdaad huisvesting van arbeidsmigranten binnen de algemene bestemming 'horeca' mogelijk zou zijn. In een zaak waarin een "kamergewijze bewoning" (gebaseerd op de bestemming 'wonen') was toegelaten, voerde het college van Utrecht aan dat de woonbestemming huisvesting van tijdelijke arbeidsmigranten niet mogelijk maakte. Huisvesting van tijdelijke arbeidsmigranten zou immers moeten worden opgevat als "logies" (verstrekken van nachtverblijf). De ABRvS overwoog dat in deze geen sprake was van logies. Bij logies behorende faciliteiten zoals gemeenschappelijke maaltijdverstrekking ontbraken en de kamers werden niet louter aangeboden om te overnachten. Gemeente Utrecht had nog aangevoerd dat de mensen 3 a 4 maanden in de kamers verbleven, terwijl ze ook nog een woonadres in Polen hadden en dat de kamers onpersoonlijk waren ingericht met weinig persoonlijke eigendommen,

9

zodat geen sprake kon zijn van kamergewijze bewoning, maar juist van logies. De Afdeling overweegt dat op grond van die omstandigheden niet kan worden vastgesteld dat het pand voor logies werd gebruikt en niet voor kamerbewoning (ABRvS 14-08-2019, ECLI:NL:RVS:2019:2761). Relevant voor de vraag of er sprake is van logies zijn hier faciliteiten als gemeenschappelijke maaltijdverstrekking en de vraag of kamers alleen worden aangeboden om te overnachten. Is dat niet het geval, is er geen sprake van "het verstrekken van nachtverblijf', maar zou er sprake kunnen zijn van kamergewijze bewoning. Gelet op het vorenstaande is het wenselijk de definitie van "horeca: het verstrekken van nachtverblijf' in ieder geval aan te passen aan de criteria gemeenschappelijke maaltijdverstrekking en de mogelijkheid dat kamers alleen worden aangeboden om te overnachten. Hier wordt nader op ingegaan nadat de drie mogelijke bedrijven voor het verstrekken van nachtverblijf uit de Staten van Horeca-activiteiten, te weten hotels, pensions en bed&breakfast, besproken zijn. (Definitie) hotel In alle Staten van Horeca-activiteiten wordt het hotel genoemd als mogelijke "verstrekker van nachtverblijf' (en tevens het verstrekken van maaltijden en dranken en het exploiteren van zaalaccommodatie).

De ABRvS heeft in ieder geval uitgemaakt dat permanente bewoning in strijd is met de bestemming horeca I hotel (ECLI:NL:RVS:2017:2345), maar kan een hotel voor het huisvesten van (tijdelijke) arbeidsmigranten gebruikt worden? Het overgrote gedeelte van de bestemmingsplannen van Westland voorziet niet in een definitie van het begrip hotel. In dat geval sluit de ABRvS aan bij hetgeen in het algemeen spraakgebruik daaronder wordt verstaan, zoals dat door "Van Dale Groot woordenboek van de Nederlandse taal" wordt omschreven (ABRvS 4-10-2017, ECLI :NL:RVS:2017:2684). Van Dale geeft als definitie van 'hotel': gebouw waarin reizigers tegen betaling op een kamer kunnen overnachten. Een reiziger is iemand die reist en dat veronderstelt een bepaalde kortstondigheid. Het is goed overeind te houden dat een hotelkamer gebruiken voor langere tijd, omdat arbeid in de buurt wordt verricht, niet valt onder het gebruik van de kamer als 'reiziger'. Uitspraken van de ABRvS bevestigen dit. Bij de in Van Dale gegeven omschrijving van gebruik als hotel gaat het om verblijf van korte duur. Langdurig verblijf kan daarom niet onder gebruik als hotel worden begrepen. De omstandigheid dat verblijf van niet meer dan 6 maanden niet als woonverblijf zou kunnen worden aangemerkt, betekent niet dat dat verblijf dan moet worden aangemerkt als hotelverblijf (ABRvS 19-9-2018, ECLI:NL:RVS:2018:3029).

Ook in een andere uitspraak wordt gesteld dat de periode waarvoor het nachtverblijf wordt verstrekt een rol speelt bij de beoordeling van het hotel. In dit geval ging het om verblijf van een maximale aaneengesloten periode van drie maanden. Een hotelbedrijf verstrekt in het algemeen nachtverblijf voor beperktere duur. Dat in voorkomende gevallen personen langdurig in een hotel verblijven, doet hieraan niet af. Dat betreft uitzonderingsgevallen (ABRvS 14-3-2018, ECLI:NL:RVS:2018:823). Bij een verblijf van enkele weken oordeelde de ABRvS ook dat geen sprake was van verblijf van korte duur (ABRvS 13-8-2014, ECLI:NL:RVS:2014:3017). Op basis van deze rechtspraak lijkt de conclusie gerechtvaardigd dat de (tijdelijke) huisvesting arbeidsmigranten niet als 'hotel' plaats kan vinden, maar het gaat niet alleen om de kortstondigheid, ook om de manier van exploitatie en de inrichting van het gebouw. De aard van het verblijf, zakelijk of toeristisch, is niet van belang. Dat een pand beschikt over een gezamenlijke entree, receptie en keuken, in het pand personeel aanwezig is en het pand bouwtechnisch niet geschikt is voor bewoning, maken ook nog niet dat er sprake is van een hotel. Roomservice, dagelijkse schoonmaak van kamers en beddenopmaak maken wel verschil (zelfde uitspraak als hierboven).

Verder speelt een rol of er een bar of restaurant is waar tegen vergoeding spijzen enIof dranken worden gebruikt, of er een ruimte is voor het nuttigen van ontbijt, lunch of diner, en of er een mogelijkheid is ter plaatse een kamer te reserveren of te betalen. Wanneer gasten zelf hun eten en drinken verzorgen of

10