A2.1 Negen commentaren op de Communistische Partij

Een cultuur van beschuldiging De CCP negeerde het principe van regeren door middel van de wet in een moderne maatschappij volledig en promootte rigoureus de politiek van implicatie. Ze gebruikte haar absolute macht om familieleden te straffen van mensen die bestempeld werden als ‘landheren’, ‘rijk’, ‘reactionairen’, ‘slechte elementen’, en ‘Rechtsen’. Ze stelde de ‘klasse-origine’ theorie voor.[82] Vandaag de dag zal de CCP “de verantwoordelijkheid leggen bij de hoofdleidinggevenden en hen publiekelijk berispen indien zij falen in hun rol om voldoende maatregelen te nemen om te voorkomen dat Falun Gong beoefenaars naar Beijing gaan om problemen te veroorzaken”. “Voor 15

ernstige gevallen zullen disciplinaire maatregelen genomen worden.” “Als een werknemer Falun Gong beoefent, zal elk familielid ontslagen worden.” “Als een werknemer Falun Gong beoefent, zal de bonus van iedereen in het bedrijf ingehouden worden.” De CCP voerde ook een discriminerend beleid door dat kinderen classificeerde als ‘degenen die kunnen worden opgevoed en getransformeerd’. Verder classificeerde zij de ‘vijf zwarte klassen’ (landheren, rijken, reactionairen, slechte elementen, en Rechtsen). De Partij promootte gehoorzaamheid aan de Partij en ‘het plaatsen van rechtschapenheid boven loyaliteit aan de familie’. Systemen werden opgericht (zoals persoonlijke en organisatorische archiefsystemen en tijdelijke relocatiesystemen) om de implementatie van het beleid te verzekeren. Men werd aangemoedigd anderen te beschuldigen en te verraden en beloond voor geleverde ‘bijdragen’ aan de Partij. Aspecten van propaganda

A. Een cultuur van één stem Tijdens de Culturele Revolutie was China vol van slogans als “opperste instructies”, “Eén zin (van Mao) draagt het gewicht van tienduizend zinnen, elke zin is de waarheid.” Alle media werd opgedrongen lof te zingen en collectief de Partij te steunen. Waar nodig werden leiders van elk niveau van de Partij, overheid, leger, arbeiders, Jeugdliga en vrouwenorganisaties naar voren gebracht om hun steun te uiten. Iedereen moest door deze beproeving heen. B. Een cultuur om geweld te promoten Mao Zedong zei ooit: “Met 800 miljoen mensen, hoe kan het werken zonder strijd?” In de vervolging van Falun Gong zei Jiang Zemin: “Er staat geen straf op het doodslaan van Falun Gong beoefenaars.” De CCP bepleitte “totale oorlog”, en “de atoombom is slechts een papieren tijger… zelfs wanneer de helft van de bevolking zou sterven, zou de resterende helft het thuisland weer opnieuw opbouwen uit de ruïnes.” C. Een cultuur die aanzet tot haat Het wordt een fundamentele nationale politiek om “het lijden van de arme klassen niet te vergeten, en het vijandschap kordaat te herinneren in bloed en tranen.” Wreedheid tegen klassevijanden werd geprezen als zijnde een deugd. De CCP onderwees: “Bijt je vast in je haat, kauw het en slik het door. Plant de haat in je hart zodat het kan ontluiken.”[83] D.

Een cultuur van misleiding en leugens Hier zijn een paar voorbeelden van de leugens van de CCP: “De opbrengst per mu[84] is meer dan tienduizend jin” tijdens De Grote Sprong Voorwaarts (1958), “Geen enkele persoon werd gedood op het Plein van de Hemelse Vrede” tijdens de slachting van 4 juni 1989, en “Wij hebben het SARS virus onder controle” in 2003, “Op dit moment is het de beste tijd voor mensenrechten in China” en de ‘Drie Representaties’.[85] E. Een cultuur van hersenspoeling Dit zijn een aantal slogans die de CCP verzon om mensen te hersenspoelen: “Er zal geen nieuw China zijn zonder de Communistische Partij”, “De kracht die onze zaak in de kern voortstuwt is de Chinese Communistische Partij, en de theoretische basis die ons denken leidt is het MarxismeLeninisme”[86], “Behoud maximale overeenstemming met het Centrale Comité van de Partij” en “Voer het Partij bevel uit, of je het nu begrijpt of niet. Zelfs als je het niet begrijpt, voer het dan toch maar uit en je begrip zou zich moeten verdiepen tijdens het uitvoeren ervan.” F. Een cultuur van ophemeling “Hemel en aarde zijn groots, maar nog grootser is de goedheid van de Partij”, “Wij danken al onze successen aan de Partij”, “Ik neem de Partij als mijn moeder”, “Ik gebruik mijn leven om het 16

Centrale Comité van de Partij te beschermen”, “De grootse, glorieuze en correcte Partij”, “Een onverslaanbare Partij”, enzovoorts. G. Een pretentieuze cultuur De Partij zette modellen neer en stelde het één na het andere voorbeeld en lanceerde de ‘socialistisch ideologische en ethische voortgang’ en ‘ideologisch onderwijs’ campagnes. Uiteindelijk gingen mensen gewoon door met wat ze deden vóór de campagnes. Alle conferenties, studiesessies en ervaringsuitwissellingen zijn een ‘enthousiaste uitstalkast’ geworden en de morele standaard van de samenleving blijft met grote sprongen achteruit gaan. Het aspect van interpersoonlijke relaties

A. Een cultuur van jaloezie De Partij bevorderde ‘absolute gelijkheid’ zodat “iedereen die opvalt doelwit van een aanval wordt.” Mensen zijn jaloers op degenen die grotere vaardigheden hebben en degenen die rijker zijn – het zogenaamde ‘rode ogensyndroom’.[87] B. Een cultuur van mensen die elkaar vertrappelen De CCP bevorderde “vechten in elkaars aangezicht en rapporteren achter elkaars rug”. Verklikken van compagnons, documenten creëren om ze erin te luizen, feiten fabriceren en hun fouten overdrijven – deze duivelse praktijken zijn gebruikt om de genegenheid voor de Partij en het verlangen om zich op te werken, te meten. Subtiele invloeden op de interne psyche en het externe gedrag van mensen

A. Een cultuur die mensen transformeert in machines De Partij wil dat mensen “de nimmer roestende bouten in de revolutiemachine zijn”, dat ze “het getemde gereedschap van de Partij” zijn, of “aanvallen in om het even welke richting de Partij ons dirigeert”. “De soldaten van voorzitter Mao luisteren het best naar de Partij; zij gaan waar ze ook maar nodig zijn en vestigen zich waar er ontberingen zijn.” B. Een cultuur die goed en kwaad in verwarring brengt Gedurende de Culturele Revolutie zou de CCP “eerder het socialistische onkruid willen dan de kapitalistische gewassen”. Tijdens de slachting van 4 juni werd het leger bevolen te schieten en te doden ‘in ruil voor 20 jaar stabiliteit’. De CCP “doet bij een ander, wat zij niet wil dat haarzelf geschiedt”. C. Een cultuur van zelfopgelegde hersenspoeling en onvoorwaardelijke gehoorzaamheid “Lagere rangen gehoorzamen de orders van de hogere rangen en de hele Partij gehoorzaamt het Centrale Comité van de Partij”. “Vecht meedogenloos om alle zelfzuchtige gedachten die door je geest flitsen uit te roeien”. “Ontketen een revolutie in het diepste van je ziel”. “Behoud maximale overeenstemming met het Centrale Comité van de Partij”. “Verenig de gedachten, verenig de voetsporen en verenig de orders en bevelen.” D.

Een cultuur van het waarborgen van onderdanig gedrag “China zou in chaos zijn zonder de Communistische Partij”, “China is zo uitgestrekt. Wie anders dan de CCP kan het leiden?”, “Wanneer China uiteenvalt zou het een wereldwijde ramp zijn, dus moeten we de CCP helpen haar leiderschap in stand te houden.” Uit angst en zelfbescherming lijken de groeperingen die onderdrukt worden vaak linkser en radicaler dan de CCP zelf. Dit zijn slechts enkele van de slogans die de CCP heeft gebruikt. Waarschijnlijk kan elke lezer verschillende soorten elementen van de Partijcultuur vinden in zijn persoonlijke ervaringen. 17

Mensen die de Culturele Revolutie hebben ervaren, kunnen zich misschien nog levendig de ‘model voorstelling’ van de moderne opera’s herinneren, de liederen met Mao’s woorden als tekst, en de ‘loyaliteitsdans’. Velen herinneren zich nog steeds de woorden uit de dialogen uit Het meisje met de witte haren[88], Tunneloorlogsvoering[89] en Mijnenoorlog.[90] Via deze literaire werken heeft de CCP het volk gehersenspoeld, hun gedachten dwangmatig gevuld met boodschappen als ‘hoe briljant en groots’ de Partij is, hoe ‘moeizaam’ de Partij heeft geworsteld tegen de vijand, welke ‘totale toewijding aan de Partij’ de Partijsoldaten hebben; hoe bereid ze zijn zichzelf voor de Partij op te offeren, en hoe dom en venijnig de vijanden zijn. Dag in dag uit injecteert de propagandamachine van de CCP met kracht de overtuigingen die zij vereist, in ieder individu. Als men vandaag de dag terugkijkt op ‘het epische gedicht’ Het Oosten is rood, zal men zich realiseren dat het complete thema en stijl van de show draaien om ‘moord, moord en nog eens moord’.

Tegelijkertijd heeft de CCP haar eigen manieren van redevoering en conversatie gecreëerd, zoals beledigende taal tijdens massale besprekingen, de vleiende woorden om de Partij te loven, en de banale officiële formaliteiten gelijkaardig aan het ‘Achtdelige Essay’.[91] Mensen spreken onbewust volgens denkpatronen die het concept van ‘klassestrijd’ promoten en ‘de Partij verheerlijken’, en gebruiken autoritaire taal in plaats van kalme en rationele redenering. De CCP misbruikt ook de religieuze woordenschat en verdraait de inhoud van die termen. Bedrog ligt één stap voorbij de waarheid. De CCP’s Partijcultuur misbruikt tot een bepaalde hoogte ook de traditionele moraliteit. Bijvoorbeeld, traditionele cultuur waardeert ‘trouw’, dat doet de CCP ook. Wat het echter promoot is ‘trouw en eerlijkheid aan de Partij’. De traditionele cultuur benadrukt ‘loyaliteit aan (voor-)ouders’. De CCP kan mensen gevangen zetten als ze niet zorgen voor hun ouders, maar de echte reden is dat deze ouders anders een ‘last’ zouden worden voor de overheid. Wanneer het de Partij uitkomt, wordt van de kinderen geeist dat ze duidelijke scheidingslijnen trekken tussen henzelf en hun ouders. De traditionele cultuur benadrukt ‘loyaliteit’.

Desalniettemin, “het volk is van superieur belang; de natie komt daarna, en op de laatste plaats komt de heerser.” De ‘loyaliteit’ die de CCP prefereert is ‘blinde toewijding’ – in die mate, dat van mensen geeist wordt de CCP onvoorwaardelijk te geloven en haar te gehoorzamen zonder vragen te stellen. De woorden die de CCP gebruikt zijn vaak misleidend. Bijvoorbeeld, zij noemde de burgeroorlog tussen de Kuomintang en de Communisten de ‘Bevrijdigingsoorlog’, alsof er toen mensen ‘bevrijd’ werden van de onderdrukking. De CCP noemde de periode na 1949 ‘na het stichten van de natie’, terwijl China in werkelijkheid reeds lang daarvoor bestond. De CCP stichtte enkel een nieuw politiek regime. De drie jaar lange Grote Hongersnood[92] werd ‘drie jaren van natuurlijke rampen’ genoemd, terwijl het in feite helemaal geen natuurramp was, maar volledig door mensen was veroorzaakt. Echter, bij het horen van deze dagelijks gebruikte woorden worden mensen er ongemerkt door beïnvloed en accepteren ze onbewust de ideologieën die de CCP hen wilde inprenten. In de traditionele cultuur wordt muziek gezien als een manier om de menselijke verlangens te beteugelen. In het Boek van Song (Yue Shu), volume 24 van The Records of the Historian (Shi Ji), zei Sima Qian[93] (145–85 v.

Chr.)dat de natuur van de mens vreedzaam is; gewaarwording van externe zaken raken iemands emoties en doen, op basis van iemands karakter en wijsheid, het sentiment van liefde en haat oplaaien. Wanneer deze sentimenten niet beteugeld worden, zal men verleid worden door eindeloze externe verlokkingen en - gedreven door interne sentimenten - vele slechte daden verrichten. Zodoende, zei Sima Qian, gebruikten de keizers uit het verleden rituelen en muziek om het volk in goede banen te leiden. De liederen zouden “vrolijk maar niet obsceen moeten zijn, droevig maar niet verontrustend.” Ze zouden gevoelens en verlangens moeten uitdrukken, maar wel de beheersing over deze sentimenten moeten behouden. Confucius zei in De Analecta: “De driehonderd verzen van De Odes (een van de zes klassiekers samengesteld en bewerkt door Confucius) kunnen opgesomd worden in één enkele zin: ‘Denk aan geen kwaad.’”

18

Zoiets moois als muziek werd door de CCP echter gebruikt als een methode om het volk te hersenspoelen. Liederen als “Socialisme is goed”, “Er zou geen nieuw China zijn zonder de Communistische Partij” en vele anderen worden van de kleuterklas tot aan de universiteit gezongen. Door het zingen van deze liederen hebben mensen onbewust de betekenissen van de songteksten geaccepteerd. Verder roofde de CCP de melodie van de meest melodieuze volksliederen en verving ze de originele teksten door teksten die het lof van de Partij bezongen. Dit diende zowel om de traditionele cultuur te vernietigen, als om de Partij aan te prijzen. In Talks at the Yan’an Forum on Literature and Art[94] – een van de klassieke CCP-documenten – riep Mao de culturele inspanningen en het leger uit tot de twee voornaamste ‘strijdfronten’. Het document stelde dat het niet enkel voldoende was een gewapend leger te hebben; een ‘leger van literaire kunsten’ was tevens nodig. Het stipuleerde tevens dat “de literaire kunsten de politiek zouden moeten dienen” en dat “de literaire kunsten van de proletarische klasse de tandwielen en schroeven van de revolutiemachine zijn.” Een complete Partijcultuur werd hieruit ontwikkeld met atheïsme en klassestrijd als kern. Dit systeem gaat volledig tegen traditionele cultuur in.

De Partijcultuur heeft inderdaad een aanzienlijke bijdrage geleverd aan de CCP’s macht en controle over de samenleving. Net zoals haar leger, gevangenissen en politiemacht, is ook de Partijcultuur een machine van geweld, één die een andere vorm van wreedheid levert – ‘culturele wreedheid’. door 5000 jaar aan traditionele cultuur te vernietigen, heeft deze culturele wreedheid de wil van het volk doen verminderen en de samenhorigheid van de Chinese nationaliteit ondermijnd. Vandaag de dag zijn vele Chinezen volledig onwetend over de essentie van hun traditionele cultuur. Sommigen stellen 50 jaar Partijcultuur zelfs gelijk aan 5000 jaar traditionele Chinese cultuur. Dit is een droevige constatering voor het Chinese volk. Velen realiseren zich niet dat hun aversie voor de zogenaamde traditionele cultuur, in feite een afkeer voor de Partijcultuur van de CCP is, en niet van de werkelijke traditionele cultuur van China. Velen hopen het huidige Chinese systeem te vervangen door een westers democratisch systeem. In werkelijkheid is de westerse democratie ook gestoeld op een culturele basis, met name op het Christendom, dat stelt dat ‘iedereen gelijk is in de ogen van God’, en zo de menselijke natuur en eigen keuzes respecteert. Hoe kan de heerszuchtige, onmenselijke Partijcultuur van de CCP gebruikt worden als basis voor een democratisch systeem volgens westerse stijl? **********

Besluit China begon in de Song Dynastie (960–1279 n. Chr.) af te wijken van haar traditionele cultuur. Die cultuur heeft sindsdien een constant verval ervaren. Na de ‘Vier Mei Beweging’ van 1919[95] probeerden sommige intellectuelen, die ingesteld waren op snel succes en directe winst, een pad te vinden voor China door af te dwalen van de traditionele cultuur naar de westerse beschaving. Conflicten en veranderingen in het culturele domein bleven echter een punt van academische twist zonder de bemoeienis van staatspartijen. Toen de CCP echter ontstond, bracht zij culturele conflicten naar het niveau van een strijd op leven en dood voor de Partij. De CCP begon een directe aanval uit te voeren op de traditionele cultuur, waarbij zowel gebruik gemaakt werd van vernietigende middelen als van indirect misbruik in de vorm van het ‘aanvaarden van het afval en verwerpen van de essentie’. De vernietiging van de nationale cultuur maakte deel uit van het oprichten van de ‘Partijcultuur’. De CCP ontwrichtte het menselijk geweten en het morele oordeel en zette daarmee het volk ertoe aan om de traditionele cultuur de rug toe te keren. Als een nationale cultuur volledig is verwoest, zal de essentie van een land daarmee verdwijnen en zal alleen een lege naam voor het land achterblijven. Dit is geen overdreven waarschuwing.

19

Tegelijkertijd heeft de vernietiging van de traditionele cultuur ons onverwacht fysieke schade toegebracht. De traditionele cultuur hecht waarde aan de eenheid tussen de mens en de hemel en een harmonieuze samenleving tussen de mens en de natuur. De CCP heeft verklaard eindeloze vreugde te hebben in het ‘strijden met hemel en aarde’. Deze cultuur van de CCP heeft direct geleid tot ernstig verval van de natuurlijke omgeving die China nu plaagt. Neem de watervoorraden als een voorbeeld. Terwijl het Chinese volk de traditionele waarde van “een man van adel waardeert weelde, maar zijn fortuin vergaart hij op eerlijke wijze” verworpen heeft, heeft het het milieu moedwillig geplunderd en vervuild. Op dit moment is meer dan 75% van de 50.000 kilometers aan rivieren in China ongeschikt als natuurlijke omgeving voor vissen. Meer dan één derde van de grondwaterreserves was al meer dan een decennium geleden vervuild en de situatie verslechtert nog steeds. Een vreemdsoortig incident deed zich voor bij de Huaihe rivier: een klein kind was er aan het spelen in de met olie vervuilde rivier en veroorzaakte een vonk, die bij het raken van de oppervlakte van de rivier een vlam deed ontsteken van wel vijf meter hoog.

Met het opstijgen van het vuur werden meer dan 10 wilgen in de directe omgeving in de as gezet.[96] Men kan gemakkelijk inzien dat het onmogelijk is voor mensen die zulk water drinken om geen kanker of andere vreemde ziektes op te lopen. Andere milieuproblemen zoals woestijnvorming en bodemverzilting in het noordwesten van China en industriële vervuiling in groeigebieden, zijn allemaal gerelateerd aan het verlies van respect voor de natuur. Traditionele cultuur respecteert het leven. De CCP benadrukt dat ‘opstand te rechtvaardigen is’ en ‘strijden tegen menselijke wezens vol vreugde is’. In naam van de revolutie kon de Partij tientallen miljoenen mensen vermoorden en uithongeren. Dit heeft ertoe geleid dat mensen het leven minder zijn gaan waarderen, wat vervolgens het verspreiden van namaak- en giftige produkten op de markt aanmoedigt. In de stad Fuyang in de provincie Anhui bijvoorbeeld, ontwikkelden vele gezonde baby’s gedurende hun borstvoedingsperiode korte ledematen, dunne en zwakke lichaampjes en vergrote hoofden. Acht baby’s stierven aan deze vreemde kwaal. Na onderzoek werd ontdekt dat de ziekte veroorzaakt was door een giftig melkpoeder dat door een kille en gretige producent geproduceerd was.

Sommige mensen voeren krabben, slangen en schildpadden met hormonen en antibiotica, mengen industriële alcohol met consumptiewijn, polijsten rijst met industriële olieën en maken brood wit door middel van industriële bleekmiddelen. Acht jaar lang produceerde een fabriek in de provincie Henan iedere maand duizenden tonnen aan bakolie door gebruik te maken van materialen die kankerverwekkende stoffen bevatten zoals afvalolie, olie gefilterd uit maaltijdrestjes, of afgedankte klei die residu-olie bevatte. Het produceren van giftig voedsel is noch een lokaal noch een beperkt verschijnsel; het is gemeengoed door heel China. Dit heeft alles te maken met een doelbewust streven naar materiële verrijking dat voortkomt uit de vernietiging van cultuur en een daaruit voortvloeiend verval van menselijke moraliteit. In tegenstelling tot het absolute monopolie en de exclusiviteit van de Partijcultuur, heeft de traditionele cultuur een geweldige integratiecapaciteit. Gedurende de voortvarende Tang Dynastie bestonden Boeddhistische leringen, Christendom en andere westerse religies harmonieus naast elkaar met Taoïstische en Confucianistische gedachten. Authentieke traditionele Chinese cultuur zou een open en tolerante houding naar de moderne westerse beschaving gehouden hebben.

De vier ‘tijgers’ van Azië (Singapore, Taiwan, Zuid-Korea en Hongkong) hebben een ‘Nieuwe Confucianistische’ culturele identiteit gecreëerd. Hun rijzende economieën hebben bewezen dat traditionele cultuur geen belemmering vormt voor sociale ontwikkeling. Tegelijkertijd meet de authentieke traditionele cultuur de kwaliteit van het leven af op basis van innerlijk geluk in plaats van extern materieel comfort. “Ik zou liever niemand hebben die me achter mijn rug om beschuldigt, dan iemand die me openlijk prijst; ik zou liever vrede in mijn geest hebben dan comfort in mijn lichaam.”[97] Tao Yuanming[98] (365–427 n. Chr.) leefde in armoede maar hield er een vreugdevol karakter op na en vermaakte zich met het “plukken van asters onder de Oostelijke schutting, starend naar het Zuidelijke Gebergte in de verte”. 20

Cultuur biedt geen antwoorden op vragen hoe de industriële productie uit te breiden of welke sociale systemen te adopteren. Het speelt eerder een belangrijke rol door het bieden van morele leiding en beheersing. Het ware herstel van de traditionele cultuur betekent het herwinnen van nederigheid ten opzichte van van hemel, aarde en natuur, van respect voor het leven en ontzag voor God. Het zal de mensheid toestaan samen te leven met hemel en aarde en van een door de hemel geschonken hoge leeftijd te genieten. **********

Voetnoten [1] Pangu was het eerste levende wezen en de schepper van alles volgens de Chinese mythologie. [2] Nüwa was de moedergodin die de mensheid schiep in de Chinese mythologie. [3] Shennong (letterlijk “De Hemelse Boer”) is een legendarische figuur in de Chinese mythologie die zo’n 5000 jaar geleden leefde. Hij leerde de mensen het concept van agricultuur. Men zegt tevens dat hij zijn leven geriskeerd zou hebben om honderden medicinale (en giftige) kruiden en diverse planten te ïdentificeren, wat cruciaal was voor de ontwikkeling van de traditionele Chinese geneeskunde. [4] Cangjie of Cang Jie is een legendarische figuur uit het oude China, waarvan gezegd wordt dat hij de officiële historicus van de Gele Keizer was en de uitvinder van Chinese karakters. De Cangjie methode voor de invoer van Chinese karakters op een computer is naar hem vernoemd. [5] Uit Dao De Jing (ook Tao-Te Ching), een van de belangrijkste werken uit het Taoïsme, geschreven door Lao Zi (ook bekend als Lao Tze, Li Er of Li Dan). [6] Openingswoorden uit The Great Learning van Confucius. [7] Uit The Records of the Historian (Shi Ji, ook vertaald als The Grand Scribe’s Record) door Sima Qian (145–85 v. Chr.), die de eerste belangrijke Chinese geschiedkundige was. Het documenteert de geschiedenis van China en haar buurlanden vanaf de oudheid tot aan zijn eigen tijd.

Het patroon van Sima Qian’s geschiedkundige werk was uniek en diende als model voor de officiële standaardhistories van de keizerlijke dynastieën voor de volgende 2000 jaren. [8] Uit De Analecta van Confucius. [9] Idem. [10] Idem. [11] Confucius zei in The Great Learning: “Als hun persoonlijkheid wordt gecultiveerd, worden hun families gereguleerd. Als hun families gereguleerd worden, worden hun staten juist geregeerd. Als hun staten juist geregeerd worden, wordt het hele koninkrijk vredig en gelukkig gemaakt.” [12] Dong Zhongshu (ca. 179–104 v. Chr.), een Confucianistische denker uit de Han Dynastie, zei in de verhandeling Drie manieren om mensen met de hemel te harmoniseren (Tian Ren San Ce): “Als de hemel behouden blijft, zal de Tao niet veranderen.” [13] De reis naar het Westen, in het Westen bekend als de Apenkoning, geschreven door Wu Cheng’en (1506–1582), is één van de beroemde klassieke Chinese romans. Het is gebaseerd op een waar gebeurd verhaal van een bekende Chinese monnik uit de Tang dynastie, Xuan Zang (602–664), die te voet reisde naar wat nu India is, de geboorteplaats van het Boeddhisme, om naar de Soetra’s te zoeken. In de roman arrangeerde de Boeddha dat de Apenkoning, Pigsy en Sandy discipelen zouden worden van Xuan Zang en hem zouden begeleiden naar het Westen om de Soetra’s te verkrijgen.

Zij trotseerden 81 gevaren en rampen voor zij uiteindelijk in het Westen arriveerden en een ware vruchtstatus verwierven. [14] De droom van de rode kamer (Hung Lou Meng) is geschreven door Xao Xueqin (of Tsao Hsueh-Chin) (1715–1763) in de Qing Dynastie. Het is een tragisch liefdesverhaal dat zich afspeelt in de achtergrond van het verval van een aristocratische familie. Met dit centraal thema ontvouwt de roman zich door een snel bewegend panorama van sociale geschiedenis. Het paradeert tevens een herdenkingswaardige en duizelingwekkende cast aan personages, met de belangrijkste Jia Baoyu en Lin Daiyu. Haar uitgebreide en uiterst nauwgezette 21

structuur samen met haar literaire verdiensten in de vorm van hoogstaande taal, maken het een universeel erkend meesterwerk en een belichaming van de klassieke romankunst in China. [15] De rovers van de waterkant, één van China’s grote klassieke romans, geschreven in de veertiende eeuw door Shi Nai’an. De roman beschrijft hoe 108 mannen en vrouwen zich verenigen en de rovers van de waterkant worden [16] Drie Koninkrijken, een van de meest bekende Chinese klassieke romans geschreven door Luo Guanzhong (1330–1400), gebaseerd op de geschiedenis van de periode der Drie Koninkrijken (220 n. Chr. – 280 n. Chr.). De roman beschrijft de gecompliceerde en intense strijd voor de troon onder drie machtige politieke krachten, Liu Bei, Cao Cao en Sun Quan, en richt zich op diverse grote talenten en onverschrokken strategieën in die periode. [17] The Romance of the Eastern Zhou is een roman oorspronkelijk geschreven door Yu Shaoyu tijdens de Ming Dynastie, gereviseerd en herschreven door Feng Menglong aan het eind van de Ming Dynastie, en verder gereviseerd door Cai Yuanfang in de Qing Dynastie. De roman beschrijft een geschiedenis van meer dan 500 jaar gedurende het Tijdperk van de Lente en de Herfst (770–476 v. Chr.) en de Periode der Strijdende Rijken (475–221 v. Chr.). [18] The Complete Story of Yue Fei is geschreven door Qian Cai in de Qing Dynastie.

Het beschrijft het leven van Yue Fei (1103–1142) uit de zuidelijke Song Dynastie, één van de meest bekende generaals en patriottische helden uit de Chinese geschiedenis. Generaal Yue Fei onderscheidde zichzelf in veldslagen tegen noordelijke indringers uit de natie Jin. Hij werd in de val gelokt voor misdaden die hij niet begaan had, naar de gevangenis gestuurd en geëxecuteerd, terwijl premier Qin Hui probeerde de oorlogspartij te elimineren. Yue Fei werd later verschoond van de valselijke beschuldigingen en er werd een tempel ter zijner nagedachtenis gebouwd. Vier gietijzeren beelden werden voor zijn graftombe gemaakt. Met de borst ontbloot en de handen op de rug gebonden en geknield, vertegenwoordigen ze de personen die verantwoordelijk waren voor Yue Fei’s moord. Yue Fei is een rolmodel geworden in de Chinese cultuur voor trouw aan het land. [19] Dit citaat komt uit Abstract of Collected Taoist Scriptures (Dao Cang Ji Yao), samengesteld tijdens de Qing Dynastie. [20] zie [8]. [21] Uit Mao’s toespraak tijdens de Achtste Zitting van de Tiende Plenaire Vergadering van de CCP. [22] Mao’s originele woorden in het Chinees gebruikten een woordspeling: “Ik ben als een monnik die een paraplu vasthoudt – geen Tao (of Fa, woordspeling voor “haar”) noch hemel (woordspeling voor “lucht”).” [23] Jie is de naam van de laatste heerser van de Xia Dynastie (ca. 21–16 v.

Chr.), en Zhou is de naam van de laatste heerser van de Shang Dynastie (ca. 16–11 v. Chr.). Beiden staan bekend als despoten. [24] Wen Tianxiang (1236–1283 n. Chr.), een militaire bevelhebber die vocht tegen de Mongoolse troepen om de integriteit van de zuidelijke Song Dynastie te beschermen. Hij werd gedood op 9 januari 1283 voor het weigeren zich over te geven aan de Mongolen na te zijn gevangengenomen. [25] Uit Mencius. [26] Van een zeer bekend gezegde door Mencius: “Leven, mijn verlangen; gerechtigheid, eveneens mijn verlangen. Wanneer ik niet beiden tegelijkertijd kan hebben, zal ik gerechtigheid bewaken ten koste van mijn leven.” [27] Uit het Communistische Internationale volkslied. De Chinese vertaling betekent letterlijk: “Er is nooit een redder geweest, en we vallen ook niet terug op God; om menselijk geluk te creëren, bouwen we volledig op onszelf.” [28] Keizer Taiwu van de noordelijke Wei Dynastie, alias Tua Tao (424–452 n. Chr.). [29] Keizer Wuzong van de Tang Dynastie, alias Li Yan (840–846 n. Chr.). [30] Keizer Wu van de noordelijke Zhou Dynastie, alias Yu Yong (561–579 n. Chr.). [31] Keizer Shizong van de late Zhou Dynastie, alias Chairong (954–959 n. Chr.). [32] De campagne van de ‘verwerping van de vier oudheden’ vond plaats gedurende de Culturele Revolutie in China in de late jaren 1960. In augustus 1966 verklaarde de Rode Garde ‘de 22