B1 Verordening maatschappelijke ondersteuning gemeente Vlieland 2027
Tekst van het document
1 Wmo VERORDENING MAATSCHAPPELIJKE ONDERSTEUNING GEMEENTE VLIELAND 2027 De raad van de gemeente Vlieland; gelezen het voorstel van het college van burgemeester en wethouders van; gelet op de artikelen 2.1.3, [artikel 2.1.4 eerste, tweede, derde, vierde en zesde lid en artikel 2.1.4a eerste, tweede, derde, vijfde en zesde lid], 2.1.4b tweede lid, [2.1.5 eerste lid,] 2.1.6, [2.1.7,] [2.3.6 vierde lid] en 2.6.6 eerste lid van de Wet maatschappelijke ondersteuning 2015; overwegende dat: • Inwoners zelf verantwoordelijk zijn voor de manier waarop zij hun leven inrichten en deelnemen aan de samenleving; • Wanneer inwoners beperkingen ervaren in hun maatschappelijke participatie of zelfredzaamheid, en zelf geen oplossing kunnen vinden, zij ondersteuning nodig hebben; • Inwoners die te maken hebben met psychische of psychosociale problemen, of die vanwege huiselijk geweld of andere redenen hun thuissituatie hebben verlaten, hulp nodig hebben om zich in de samenleving staande te houden; • Bij het beoordelen van de noodzaak van ondersteuning eerst gekeken wordt naar de eigen kracht van de inwoner, de gebruikelijke hulp, de inzet van mantelzorg, het sociale netwerk en de beschikbare algemene voorzieningen of algemeen gebruikelijke voorzieningen; • Het noodzakelijk is om bij verordening regels vast te stellen voor de invulling van de verplichting om ondersteuning te bieden; besluit vast
te stellen de Verordening maatschappelijke ondersteuning gemeente Vlieland 2027. 2 Wmo Hoofdstuk 1: Begrippen en algemene bepalingen Artikel 1. Begripsbepalingen In deze verordening wordt verstaan onder: a. algemene voorziening: het aanbod van diensten of activiteiten dat, zonder voorafgaand onderzoek naar de behoeften, persoonskenmerken en mogelijkheden van de gebruikers, toegankelijk is en dat gericht is op maatschappelijke ondersteuning; b. algemeen gebruikelijke voorziening: een voorziening die: • niet specifiek bedoeld is voor personen met een beperking; • daadwerkelijk beschikbaar is; • een passende bijdrage levert aan het realiseren van een situatie waarin de inwoner in staat is tot zelfredzaamheid of participatie en; • financieel gedragen kan worden met een inkomen op minimumniveau; c. beleidsregels: beleidsregels maatschappelijke ondersteuning gemeente Vlieland; d. bijdrage in de kosten: bijdrage in de kosten als bedoeld in artikel 2.1.4a van de wet; e. college: de burgemeester en wethouders van de gemeente Vlieland; f. de Dienst: de Dienst Sociale Zaken en Werkgelegenheid Noardwest Fryslân; g. eigen kracht: het vermogen van een inwoner om zijn beperking in zelfredzaamheid of participatie zelf op te lossen, zonder ondersteuning van de gemeente; h.
gebruikelijke hulp: hulp die naar algemeen aanvaarde opvattingen in redelijkheid mag worden verwacht van de inwonende partner, inwonende ouders, inwonende kinderen of andere huisgenoten; i. gebiedsteam: het in de gemeente actieve team van professionals; j. hoofdverblijf: de woonruimte, bestemd en geschikt voor permanente bewoning, waar de persoon met beperkingen zijn vaste woon- en verblijfplaats heeft; k. hulpvraag: behoefte aan maatschappelijke ondersteuning als bedoeld in artikel 2.3.2 lid 1 van de wet; l. ingezetene: inwoner die hoofdverblijf heeft in de gemeente Vlieland; m. melding: kenbaar maken van de hulpvraag aan het college als bedoeld in artikel 2.3.2 lid 1 van de wet; n. persoonlijk plan: plan waarin de inwoner de omstandigheden, bedoeld in artikel 2.3.2. lid 4 Wmo 2015 onderdelen a. tot en met g. van de wet, beschrijft en aangeeft welke maatschappelijke ondersteuning naar zijn mening het meest is aangewezen; o. pgb: persoonsgebonden budget; p. sociaal netwerk: een sociaal netwerk is de groep mensen met wie iemand een sociale relatie heeft en die hem of haar kunnen ondersteunen, zoals familie, vrienden, buren en andere belangrijke contacten; q. uitvoeringsbesluit: Uitvoeringsbesluit Wmo 2015; r. wet: Wet maatschappelijke ondersteuning 2015 (Wmo 2015); s. ZIN: zorg in natura.
Alle begrippen die in deze verordening worden gebruikt en die niet nader worden omschreven, hebben dezelfde betekenis als in de wet, het Uitvoeringsbesluit Wmo 2015 en de Algemene wet bestuursrecht. 3 Wmo Artikel 2. Algemene bepalingen De gemeente Vlieland volgt het beleid van de gemeente Leeuwarden in haar rol als centrumgemeente ten aanzien van de volgende regionale voorzieningen: • Beschermd wonen • Maatschappelijke opvang en vrouwenopvang • Veilig thuis-organisatie Deze voorzieningen zijn vastgesteld in de Verordening Wmo 2026 gemeente Leeuwarden, de Beleidsregels Wmo 2026 gemeente Leeuwarden en het Financieel Besluit Wmo 2026 gemeente Leeuwarden en de gewijzigde versies hiervan. Het betreft alleen wijzigingen die voortvloeien uit bepaalde verantwoordelijkheden. Deze verantwoordelijkheden zijn vastgelegd in de gemeenschappelijke regeling ‘Centrumregeling samenwerking Sociaal Domein Fryslân 2022’ en de gewijzigde versies hiervan. Artikel 3. Privacy 1. Het college informeert de inwoner duidelijk over zijn privacy rechten en hoe zijn gegevens worden gebruikt in het kader van de ondersteuning. 2. Het college moet zich houden aan de wetgeving bij het verwerken van persoonsgegevens.
Dit betekent dat het college de regels volgt die staan in de Wet maatschappelijke ondersteuning (Wmo), de Algemene Wet Bestuursrecht, de Archiefwet, de Algemene Verordening Gegevensbescherming (AVG) en andere regels die hierover gaan. 3. Als het college gegevens overdraagt voor onderzoek of om passende ondersteuning te bieden aan de inwoner, moet de betrokken professional – met toestemming van de inwoner – de benodigde informatie verstrekken. 4. Het binnentreden van de woning gebeurt in overleg met de inwoner, tenzij het noodzakelijk is om zonder toestemming binnen te treden. Dit kan het geval zijn als er acuut levensgevaar dreigt voor de inwoner of anderen, of als er een groot risico is op ernstig lichamelijk of psychisch letsel, ernstige schade (financieel of anders), verwaarlozing of ernstige schade aan de ontwikkeling van de inwoner. Hoofdstuk 2: Melding en onderzoek Artikel 4. Melding 1. Een melding kan door of namens de inwoner vormvrij bij het college worden gedaan. 2. Het college bevestigt de ontvangst van de melding schriftelijk en maakt zo spoedig mogelijk een afspraak voor een gesprek. Artikel 5. Beoordeling melding 1. In aanvulling op de artikelen 1.2.1, onder a, en 2.3.5, derde lid, van de wet wordt geen maatwerkvoorziening verstrekt voor zover de inwoner de problematiek waarvoor een maatwerkvoorziening wordt aangevraagd zelf kan verminderen of oplossen door: a.
inzet van de eigen mogelijkheden en het probleemoplossend vermogen (eigen kracht); b. gebruikelijke hulp van huisgenoten; c. mantelzorg of hulp van personen uit het sociale netwerk; d. gebruik te maken van algemene voorzieningen; 4 Wmo e. gebruik te maken van algemeen gebruikelijke voorzieningen of diensten; f. ondersteuning door het gebiedsteam. 2. Gebruikelijke hulp is hulp die naar algemeen aanvaarde opvattingen in redelijkheid mag worden verwacht van: a. de inwonende partner; b. inwonende ouders; c. inwonende kinderen; d. of andere huisgenoten. 3. Het is de normale, dagelijkse hulp die huisgenoten elkaar onderling moeten bieden, omdat ze samen een duurzaam huishouden voeren en op die grond een gezamenlijke verantwoordelijkheid hebben voor het functioneren van dat huishouden en voor elkaar. 4. Het college maakt bij de beoordeling of de (gebruikelijke) hulp van de huisgenoot verwacht mag worden onderscheid tussen kortdurende en langdurende situaties. Hierbij wordt ondermeer gekeken naar: a. de mate van hulp die de inwoner nodig heeft; b. de aard en de duur van de hulp en de benodigde ondersteuningsintensiteit; c. de mate waarin en de wijze waarop de inwoner voorafgaand aan de melding is ondersteund door diens huisgenoot op het gebied van zelfredzaamheid en participatie, dan wel het meedoen in de samenleving; d. de mate van planbaarheid van de hulp; e.
de behoeften en mogelijkheden van de inwoner. 5. Bij de beoordeling of sprake is van gebruikelijke hulp in langdurende situaties houdt het college in ieder geval rekening met de volgende factoren betreffende de huisgenoot: a. de leeftijd van de huisgenoot; b. de woonsituatie; c. de beschikbaarheid om hulp te bieden; d. de kennis, kunde en leerbaarheid van de huisgenoot om de noodzakelijke hulp te bieden; e. de lichamelijke en mentale belastbaarheid van de huisgenoot; f. of er sprake is van problematiek bij de huisgenoot (zoals relationele problemen of schulden); g. welke verplichtingen de huisgenoot heeft, bijvoorbeeld voor werk en sociale verplichtingen; h. het belang van de huisgenoot om een inkomen uit arbeid te krijgen; i. de vraag of financiële problemen (kunnen) ontstaan door het bieden van hulp. 6. Het college kan ten aanzien van de gebruikelijke hulp nadere regels stellen. Artikel 6. Cliëntondersteuning 1. Het college draagt zorg voor de beschikbaarheid van gratis onafhankelijke cliëntondersteuning. 2. Het college wijst de inwoner en eventueel zijn mantelzorger voor het onderzoek op de mogelijkheid gebruik te maken van gratis cliëntondersteuning. Artikel 7. Persoonlijk plan 1. Het college informeert de inwoner over de mogelijkheid tot het indienen van een persoonlijk plan en stelt hem gedurende zeven dagen na de melding in de gelegenheid het plan te overhandigen. 2.
Het college betrekt het persoonlijk plan bij het onderzoek als bedoeld in artikel 9 van deze verordening. 5 Wmo Artikel 8. Informatie en identificatie 1. De inwoner levert de informatie en de documenten aan die nodig zijn voor het onderzoek en die hij zelf heeft of gemakkelijk kan krijgen. 2. Bij het onderzoek, bedoeld in artikel 9 van deze verordening, stelt het college de identiteit van de inwoner vast aan de hand van een geldig identiteitsbewijs. Artikel 9. Onderzoek 1. Een gesprek maakt deel uit van het onderzoek. Het gesprek wordt gevoerd met de inwoner of zijn vertegenwoordiger, voor zover mogelijk zijn mantelzorger en andere personen. 2. De factoren genoemd in artikel 2.3.2 lid 4 van de wet, maken in ieder geval deel uit van het onderzoek en vormen de basis van het gesprek. 3. De in artikel 5 genoemde criteria (zoals eigen kracht en gebruikelijke hulp) maken onderdeel uit van deze beoordeling en worden toegepast tijdens dit onderzoek. 4. Tijdens het gesprek wordt aan de inwoner in begrijpelijke bewoordingen medegedeeld welke mogelijkheden bestaan om te kiezen voor een pgb en wat de gevolgen van die keuze zijn. 5. Het college informeert de inwoner over de mogelijkheid om een aanvraag als bedoeld in artikel 10 in te dienen. 6.
Als dit nodig is voor het onderzoek, kan het college de inwoner, zijn mantelzorger of bij gebruikelijke hulp zijn huisgenoten oproepen voor een gesprek of een onderzoek door een daartoe aangewezen deskundige. 7. Als dit nodig is voor het onderzoek, kan het college een door hem daartoe aangewezen adviesinstantie om advies vragen. 8. Het college geeft de inwoner een schriftelijke weergave van de uitkomsten van het onderzoek. Hoofdstuk 3: Aanvraag maatwerkvoorziening Artikel 10. Aanvraag 1. Een aanvraag voor een maatwerkvoorziening wordt door of namens een inwoner schriftelijk ingediend bij het college. 2. Een aanvraag voor een maatwerkvoorziening kan pas worden ingediend nadat het onderzoek is uitgevoerd, tenzij het onderzoek niet is uitgevoerd binnen zes weken na de ontvangst van de melding. 3. Een aanvraag wordt ingediend door middel van een door het college vastgesteld aanvraagformulier. Artikel 11. Criteria maatwerkvoorziening 1. Een inwoner komt in aanmerking voor een maatwerkvoorziening ter compensatie van de beperkingen in zijn zelfredzaamheid of participatie, als de inwoner de beperkingen niet kan verminderen of wegnemen door gebruik te maken van: a. eigen kracht en/of; b. gebruikelijke hulp en/of; c. mantelzorg en/of; d. hulp van andere personen uit het sociale netwerk en/of; e. algemeen gebruikelijke voorzieningen en/of; f. algemene voorzieningen en/of; g.
ondersteuning door het gebiedsteam; 6 Wmo 2. Een inwoner met psychische of psychosociale problemen, of een inwoner die de thuissituatie heeft verlaten in verband met huiselijk geweld of andere omstandigheden, kan in aanmerking komen voor een maatwerkvoorziening gericht op beschermd wonen of opvang indien dit noodzakelijk is en geen passende oplossing mogelijk is met de in het eerste lid genoemde mogelijkheden. 3. Een maatwerkvoorziening kan worden verstrekt als ZIN, pgb of financiële tegemoetkoming. 4. Het college kan nadere regels stellen over de maatwerkvoorzieningen die op grond van lid 1 en lid 2 beschikbaar zijn. Artikel 12. Voorwaarden en weigeringsgronden 1. Als een maatwerkvoorziening noodzakelijk is, verstrekt het college de goedkoopste compenserende voorziening. 2. De maatwerkvoorziening wordt alleen verstrekt als deze, gezien de beperkingen van de inwoner, veilig voor hemzelf en zijn omgeving is, doelmatig is en geen gezondheidsrisico’s met zich meebrengt en niet anti-revaliderend werkt. 3. Bij de te verstrekken vervoersvoorziening wordt alleen rekening gehouden met de verplaatsingen in de directe woon- en leefomgeving met een maximum van 300 ritten per jaar (enkele reis) en vanaf Harlingen haven 1.500 km op jaarbasis. 4. Geen maatwerkvoorziening wordt verstrekt: a.
als voor de problematiek die aanleiding geeft voor de noodzaak tot ondersteuning een voorziening op grond van een andere wet bestaat; b. als de inwoner de gevraagde voorziening voor de melding heeft gerealiseerd of geaccepteerd; c. als de inwoner de gevraagde voorziening na de melding en vóór datum van besluit heeft gerealiseerd of geaccepteerd, tenzij het college daarvoor schriftelijk toestemming heeft gegeven of de noodzaak en geschiktheid van de voorziening en de gemaakte kosten achteraf nog kan beoordelen; d. als de inwoner de voorziening eerder al heeft gekregen en de normale gebruiksduur nog niet voorbij is. Dit geldt niet wanneer de voorziening is verloren gegaan door omstandigheden buiten de schuld van de inwoner of wanneer de inwoner (een deel van) de restwaarde vergoed; e. als deze niet hoofdzakelijk op de individuele inwoner is gericht; f. als de voorziening niet noodzakelijk was geweest wanneer de inwoner rekening had gehouden met bestaande en bekende beperkingen en de te verwachten ontwikkelingen daarvan; g. als een eerder verstrekte voorziening nog een passende bijdrage levert aan de zelfredzaamheid of participatie van de inwoner en de aangevraagde voorziening daarom niet noodzakelijk is; h.
als de inwoner een indicatie heeft op grond van de Wet langdurige zorg, of naar verwachting daarvoor in aanmerking komt, maar niet meewerkt aan het verkrijgen van een besluit hierover, tenzij artikel 8.6a van de wet van toepassing is; i. voor zover de inwoner op eigen kracht, met gebruikelijke hulp, met mantelzorg of met hulp van andere personen uit zijn sociale netwerk of op grond van een andere wet de beperkingen in de zelfredzaamheid en/of participatie kan wegnemen; j. voor zover de inwoner met gebruikmaking van een algemene voorziening de beperkingen in de zelfredzaamheid en/of participatie kan wegnemen; k. Voor zover de inwoner met behulp van lichte kortdurende ondersteuning door het gebiedsteam de beperkingen in de zelfredzaamheid en/of participatie kan wegnemen. 5. Een maatwerkvoorziening gericht op zelfredzaamheid en participatie wordt niet verstrekt als: a. deze niet langdurig noodzakelijk is, tenzij het gaat om hulp bij het huishouden of begeleiding of collectief vervoer; 7 Wmo b. de inwoner geen ingezetene is van de gemeente Vlieland. 6. Geen woonvoorziening wordt verstrekt: a. als de beperkingen voortkomen uit de aard van de in de woning gebruikte materialen, de slechte staat van het onderhoud of de omstandigheid dat de woning niet voldoet aan de geldende wettelijke eisen; b.
als de inwoner zijn hoofdverblijf niet heeft of niet zal hebben in de woning waaraan de voorziening wordt getroffen; c. ten behoeve van woonruimten die niet geschikt zijn voor permanente bewoning. Er kan dan wel een voorziening voor verhuizing en (her)inrichting worden verstrekt; d. als het om voorzieningen in gemeenschappelijke ruimten gaat, anders dan voorzieningen die noodzakelijk zijn om de woning toegankelijk te maken, zoals automatische deuropeners, hellingbanen, het verbreden van gemeenschappelijke toegangsdeuren, het aanbrengen van drempelhulpen of vlonders of het aanbrengen van een opstelplaats bij de toegangsdeur van de gemeenschappelijke ruimte. Er kan dan wel een voorziening voor verhuizing en inrichting worden verstrekt; e. als de inwoner verhuist zonder dat dit nodig was vanwege beperkingen in zelfredzaamheid of deelname aan de samenleving, en er ook geen andere belangrijke reden voor de verhuizing was; f. als de inwoner niet is verhuisd naar de voor zijn beperkingen meest geschikte beschikbare woning, tenzij daarvoor vooraf schriftelijk toestemming is gegeven door het college; g. als de voorziening in het geval van nieuwbouw of renovatie zonder noemenswaardige meerkosten meegenomen kan worden. 7. In afwijking van lid 6 onder b van dit artikel en artikel 2.3.5.
lid 6 van de wet kan voor inwoners die in een Wlz-instelling wonen een woonvoorziening treffen die de woning bezoekbaar maakt. Onder bezoekbaar wordt verstaan dat de woning toegankelijk is en dat ten minste één verblijfsruimte en een toilet bereikbaar zijn. Artikel 12a. Zorgvuldige omgang met verstrekte voorzieningen 1. De inwoner maakt zorgvuldig gebruik van een verstrekte maatwerkvoorziening (ZIN en pgb). 2. De inwoner treft redelijke maatregelen om verlies, diefstal, beschadiging of onnodige slijtage van een voorziening te voorkomen. 3. De inwoner meldt schade, verlies, diefstal of defecten aan een maatwerkvoorziening zo spoedig mogelijk aan het college of de door het college aangewezen uitvoerder. 4. Kosten van noodzakelijk onderhoud, reparatie en verzekering van voorzieningen die in bruikleen zijn verstrekt komen voor rekening van de gemeente, tenzij sprake is van opzet, grove schuld of verwijtbaar handelen van de inwoner. 5. Indien schade aan een voorziening is ontstaan door opzet, grove schuld of verwijtbaar handelen van de inwoner, kunnen de kosten van herstel, vervanging of waardevermindering geheel of gedeeltelijk op de inwoner worden verhaald. Artikel 13. Besluit 1. Het college legt het besluit om wel of geen maatwerkvoorziening te verstrekken vast in een beschikking. 2.
De maatwerkvoorziening wordt na de besluitdatum zo spoedig mogelijk gestart en in beginsel binnen 6 maanden, tenzij dit redelijkerwijs niet mogelijk is. Artikel 14. Inhoud beschikking 8 Wmo 1. In de beschikking tot verstrekking van een maatwerkvoorziening staat of deze voorziening als ZIN of als pgb of als financiële tegemoetkoming wordt verstrekt. 2. Bij het verstrekken van een maatwerkvoorziening als ZIN vermeldt de beschikking in ieder geval: a. welke maatwerkvoorziening verstrekt wordt; b. de ingangsdatum en de duur van de verstrekking; c. of een bijdrage in de kosten verschuldigd is en de daarbij door het college gehanteerde uitgangspunten, zoals de kostprijs van de voorziening; d. welke rechten en plichten de maatwerkvoorziening met zich meebrengt. 3. Bij het verstrekken van een maatwerkvoorziening in de vorm van een pgb vermeldt de beschikking in ieder geval: a. voor welke voorziening het pgb bedoeld is; b. wat de hoogte van het pgb is en hoe deze is bepaald; c. de ingangsdatum en de duur van de verstrekking; d. de termijn van 6 maanden waarbinnen de inwoner het pgb moet besteden tenzij dit redelijkerwijs niet mogelijk is als bedoeld in artikel 13 lid 2; e. hoe de besteding van het pgb verantwoord moet worden en; f. of een bijdrage in de kosten verschuldigd is en de daarbij door het college gehanteerde uitgangspunten, zoals de kostprijs van de voorziening; g.
welke rechten en plichten het pgb met zich meebrengt. Artikel 15. Regels voor een pgb 1. Als een inwoner in aanmerking komt voor een maatwerkvoorziening en de ondersteuning zelf wenst in te kopen door middel van een pgb, toetst het college of voldaan wordt aan de in artikel 2.3.6. lid 2 van de wet opgenomen voorwaarden. De inwoner dient daarvoor een budgetplan in. In het budgetplan is in elk geval opgenomen: a. hoe de inwoner zelf of met hulp van iemand uit het sociale netwerk of zijn vertegenwoordiger de aan een pgb verbonden taken op verantwoorde wijze gaat uitvoeren; b. waarom een pgb voor de inwoner een passende vorm van ondersteuning is; c. welke voorziening de inwoner met het pgb zou willen inkopen en bij welke uitvoerder; d. op welke wijze de kwaliteit van de voorziening is gewaarborgd en duidelijk is dat de voorziening geschikt is voor het doel waarvoor het pgb wordt verstrekt; e. de kosten van de voorziening, uitgedrukt in aantal eenheden en tarief. 2. Het college verstrekt geen pgb als de inwoner het pgb zelf beheert met hulp van de ondersteuner die de ondersteuning levert, of dit beheer laat uitvoeren door die ondersteuner of door personen of organisaties die aan deze ondersteuner zijn verbonden. Dit is om ongewenste belangenverstrengeling te voorkomen. 3. Het pgb mag niet worden besteed aan: a. kosten voor bemiddeling, tussenpersonen of belangenbehartigers; b.
kosten voor het voeren van een pgb-administratie; c. kosten voor ondersteuning bij het aanvragen en beheren van een pgb; d. kosten voor een feestdagenuitkering en een eenmalige uitkering; e. reiskosten; f. uitbetaling in de vorm van een maandloon. Het pgb bevat geen vrij besteedbaar deel. 4. Het college kan de Sociale verzekeringsbank gemotiveerd verzoeken om betalingen uit het pgb voor ten hoogste dertien weken geheel of gedeeltelijk op te schorten indien er een redelijk vermoeden bestaat van onrechtmatige besteding of oneigenlijk gebruik van het pgb. Artikel 16. Onderscheid inzet formele en informele hulp 9 Wmo 1. Bij het vaststellen van de hoogte van het persoonsgebonden budget wordt onderscheid gemaakt tussen formele en informele hulp. 2. Van formele hulp is sprake indien de ondersteuning wordt verleend door: a. een aanbieder of instelling; of b. een zelfstandig werkende hulpverlener (zzp’er), die niet behoort tot het sociaal netwerk van de inwoner en die beschikt over de voor het leveren van de ondersteuning noodzakelijke deskundigheid, opleiding en ervaring. 3. Het college kan nadere eisen stellen aan de kwaliteit van formele hulp, waaronder het beschikken over een relevante opleiding, werkervaring en, indien noodzakelijk, een geldige verklaring omtrent het gedrag (VOG). 4. Informele hulp is hulp die wordt geboden door: a.
personen uit het sociaal netwerk van de inwoner; of b. personen die niet voldoen aan de criteria voor formele hulp als bedoeld in het tweede lid. 5. Hulp verleend door personen uit het sociaal netwerk wordt altijd aangemerkt als informele hulp. 6. Voor het verlenen van informele hulp is een geldige verklaring omtrent het gedrag (VOG) vereist, tenzij het de inwonende partner of inwonende kinderen betreft. Artikel 17. Hoogte pgb 1. De hoogte van het pgb voor een hulpmiddel of woningaanpassing wordt maximaal vastgesteld op: a. het bedrag van de goedkoopst compenserende voorziening in natura bij de leverancier waarmee de gemeente een overeenkomst heeft gesloten; b. het bedrag van de kosten volgens de door het college geaccepteerde offerte indien de gemeente voor het hulpmiddel of de woningaanpassing geen overeenkomst heeft gesloten, zo nodig aangevuld met een vergoeding voor onderhoud, verzekering en reparatie; c. bij aanschaf van een tweedehandsvoorziening wordt het pgb budget naar verhouding vastgesteld. 2. Het pgb voor vervoer is per rit gelijk aan het in de regio voor het reguliere openbare vervoer geldende basistarief plus het kilometertarief vermenigvuldigd met het aantal gereisde kilometers. Het uitgangspunt is dat maximaal 300 ritten per jaar (enkele reis) en vanaf Harlingen haven 1.500 km op jaarbasis binnen de eigen woon- en leefomgeving kan worden afgelegd. 3.
Als het op basis van lid 1 vastgestelde pgb in een individueel geval onvoldoende is om de aangewezen voorziening te kunnen inkopen, wordt het tarief zodanig aangepast dat de hulp hiermee bij tenminste één aanbieder kan worden ingekocht. 4. De hoogte van het pgb is bij het bestaan van een arbeidsovereenkomst gelijk aan het op dat moment geldende uurtarief voor pgb. Voor de indicaties die voorafgaand aan de Wet aanpassing Regeling dienstverlenging aan huis toegekend zijn en waarbij sprake is van een arbeidsovereenkomst, geldt een overgangsperiode voor de duur van de betreffende indicatie (met een maximumperiode van 2 jaar). 5. De hoogte van het persoonsgebonden budget (pgb) wordt vastgesteld op basis van een tarief dat: a. toereikend is om op verantwoorde wijze te voorzien in veilige, doeltreffende en kwalitatief goede ondersteuning; b. is gebaseerd op een redelijke kostprijs, waarbij rekening wordt gehouden met de kosten die noodzakelijk zijn voor het leveren van de ondersteuning, waaronder loonkosten, vervanging bij ziekte, verzekeringen, scholing en redelijke overheadkosten. 6.
De hoogte van het pgb voor formele en informele hulp wordt vastgesteld op de volgende percentages: Productgroep | Formeel % van ZIN | Informeel % van ZIN Huishoudelijke ondersteuning | 75% | 60% Individuele begeleiding | 75% | 60% Begeleiding in groepsverband | 80% | 60% Kortdurend verblijf | 80% | 60% Vervoer begeleiding in | 80% | 80% groepsverband en kortdurend verblijf 7. De Dienst stelt in het Financieel Besluit maatschappelijke ondersteuning conform de percentages genoemd in lid 6 de tarieven voor pgb’s vast. 8. Indien het tarief van de door de inwoner gekozen zorgaanbieder hoger is dan het maximum vastgestelde tarief in het Financieel Besluit maatschappelijke ondersteuning, betaalt de inwoner het meerdere zelf. 9. Rolstoelvoorzieningen. Het pgb is maximaal gelijk aan het ZIN-tarief. Onderhoud, reparatie en verzekering zijn gedurende de technische levensduur van de voorziening onderdeel van het pgb. Bij een tweedehands rolstoel wordt het bedrag naar verhouding vastgesteld. Als geen ZIN-tarief mogelijk is zijn twee offertes verplicht. Het pgb wordt gebaseerd op de laagste offerte. Bij een tweedehands rolstoel wordt het bedrag naar verhouding vastgesteld. 10. Vervoersvoorzieningen (algemeen). Hiervoor gelden dezelfde uitgangspunten als bij de rolstoelvoorzieningen. Twee offertes zijn verplicht indien er geen ZIN-tarief beschikbaar is. 11. Woonvoorzieningen.
Het pgb is gebaseerd op het ZIN-tarief. Onderhoud, reparatie en verzekering zijn gedurende de technische levensduur van de voorziening onderdeel van het pgb. Voor vaak voorkomende woonvoorzieningen wordt het bedrag van het pgb bepaald met behulp van een regionale tarievenlijst met standaardprijzen. Het college gebruikt deze regionale tarievenlijst om te berekenen hoeveel pgb iemand krijgt. Ze passen de lijst aan als dat nodig is. In de beschikking staat altijd welk bedrag is gebruikt en hoe dit bedrag is berekend op basis van de regionale tarievenlijst. Wanneer de aanpassing niet op de lijst staat zijn twee offertes verplicht. Het pgb wordt gebaseerd op de laagste offerte. 12. Auto- en fietsaanpassingen. Het pgb wordt bepaald aan de hand van te overleggen offertes. Deze zijn gebaseerd op de goedkoopste compenserende aanpassingen. Twee offertes zijn verplicht. Het pgb wordt gebaseerd op de laagste offerte. Artikel 18. Financiële tegemoetkoming Een inwoner komt in aanmerking voor een financiële tegemoetkoming als dit een passende bijdrage levert aan de zelfredzaamheid en participatie en het om een van de volgende voorzieningen gaat: a. | de kosten voor verhuizen en herinrichting. De hoogte is gebaseerd op marktonderzoek naar de kosten voor verhuizing en de Nibud-normen voor stoffering; b.
| voor maximaal 6 maanden kan een financiële tegemoetkoming worden verstrekt voor huurderving van een woonruimte De kosten daarvan worden bepaald door de werkelijke huur van die woonruimte (inclusief verbruik van gas, water en elektra); c. | financiële tegemoetkoming vervoerskosten (rolstoel)taxi; d. | de Dienst legt jaarlijks de hoogte van de onder a en c genoemde financiële tegemoetkomingen vast in het Financieel Besluit maatschappelijke ondersteuning. Hoofdstuk 4: Bijdrage in de kosten 10 | Wmo 11 Wmo Artikel 19. Bijdrage voor maatwerkvoorzieningen 1. Een inwoner is een bijdrage in de kosten verschuldigd voor een maatwerkvoorziening in natura of een pgb zolang hij van de maatwerkvoorziening gebruik maakt of gedurende de periode waarvoor het pgb wordt verstrekt. 2. Als een maatwerkvoorziening in natura of pgb voor een minderjarige inwoner wordt verstrekt is geen bijdrage in de kosten verschuldigd. 3. Op het moment dat de inwoner als bedoeld in lid 2 van dit artikel de meerderjarige leeftijd bereikt wordt een bijdrage in de kosten opgelegd evenredig naar de resterende looptijd van de maatwerkvoorziening 4. Voor de volgende voorzieningen is geen bijdrage in de kosten verschuldigd: a. een financiële tegemoetkoming; b. vervoer dat noodzakelijk is in verband met het deelnemen aan een maatwerkvoorziening gericht op begeleiding in groepsverband of kortdurend verblijf. 5.
Voor collectief vervoer geldt een afwijkende bijdrage. De reizigersbijdragen daarvoor zijn door de Dienst vastgelegd in het Financieel Besluit maatschappelijke ondersteuning. 6. Onder de in dit artikel genoemde voorzieningen worden mede begrepen de voorzieningen die daarvoor in de plaats treden. Artikel 20. Hoogte bijdrage in de kosten 1. Voor maatwerkvoorzieningen in natura of in de vorm van een pgb, zoals genoemd in artikel 19 lid 1, is de inwoner van 18 en jaar en ouder een maandelijkse bijdrage in de kosten verschuldigd. Dit bedrag geldt voor een ongehuwde inwoner of voor gehuwde inwoners samen. 2. De bijdrage, bedoeld in het eerste lid, wordt vastgesteld overeenkomstig het bepaalde bij of krachtens de wet en bedraagt ten hoogste het door het Rijk vastgestelde abonnementstarief, tenzij het college een lagere bijdrage vaststelt. 3. Voor het gebruik van collectief vervoer is de inwoner een ritbijdrage verschuldigd. De hoogte hiervan wordt vastgesteld in het Financieel Besluit maatschappelijke ondersteuning. 4. De bijdrage voor een hulpmiddel, woonvoorziening, vervoersvoorziening of een algemene voorziening is nooit hoger dan de kostprijs van de voorziening. 5. De kostprijs van een maatwerkvoorziening in natura is gelijk aan de kosten die het college hiervoor betaalt. 6.
De kostprijs van een maatwerkvoorziening in de vorm van een pgb is gelijk aan de hoogte van het toegekende pgb. 7. De kostprijs van een algemene voorziening is gelijk aan de kosten die het college per inwoner voor deze voorziening maakt. 8. De bijdragen voor de maatwerkvoorzieningen beschermd wonen, maatschappelijke opvang en vrouwenopvang worden vastgesteld en geïnd overeenkomstig de daarvoor geldende wettelijke bepalingen en regionale afspraken. 9. In afwijking van dit artikel kan een inwoner op grond van hoofdstuk 3 van het uitvoeringsbesluit vrijgesteld zijn van het betalen van een bijdrage. Artikel 21. Herziening, intrekking, beëindiging en terugvordering van maatwerkvoorzieningen in natura en pgb’s 1. Het college informeert inwoners of hun vertegenwoordiger op begrijpelijke wijze over: a. de rechten en plichten die verbonden zijn aan het gebruik van een maatwerkvoorziening of een persoonsgebonden budget; 12 Wmo b. de gevolgen van het niet naleven van deze verplichtingen, waaronder herziening, intrekking, beëindiging en terugvordering. 2. De inwoner of diens vertegenwoordiger doet onverwijld mededeling aan het college van feiten en omstandigheden waarvan redelijkerwijs duidelijk moet zijn dat deze van invloed kunnen zijn op het recht op een maatwerkvoorziening of pgb. 3.
Het college kan een besluit tot toekenning van een maatwerkvoorziening of pgb herzien of beëindigen indien: a. de inwoner niet langer is aangewezen op de voorziening; b. de voorziening niet langer passend of toereikend is; c. de inwoner niet voldoet aan de aan de voorziening verbonden voorwaarden; d. de voorziening of het pgb niet of niet voor het beoogde doel wordt gebruikt; e. de inwoner langer dan zes weken verblijft in een instelling als bedoeld in de Wet langdurige zorg of de Zorgverzekeringswet. 4. Het college kan een besluit tot toekenning van een maatwerkvoorziening of pgb geheel of gedeeltelijk intrekken indien het besluit is genomen op basis van opzettelijk verstrekte onjuiste of onvolledige gegevens en de juiste gegevens tot een andere beslissing zouden hebben geleid. 5. Het college kan een besluit tot toekenning van een persoonsgebonden budget intrekken indien het budget niet binnen zes maanden na uitbetaling is ingezet voor de afgesproken ondersteuning. 6. Indien het college een besluit als bedoeld in het vierde of vijfde lid intrekt, kan het de ten onrechte verstrekte voorziening of de geldswaarde daarvan geheel of gedeeltelijk terugvorderen.
Indien het persoonsgebonden budget geheel of gedeeltelijk is besteed aan een derde die wist of redelijkerwijs kon weten dat het budget ten onrechte werd verstrekt, kan het college het betreffende bedrag mede van deze derde terugvorderen. 7. Als het recht op een geleende voorziening wordt ingetrokken, moet deze worden ingeleverd bij de leverancier of de gemeente. 8. Het college kan nadere regels stellen over de wijze waarop herziening, intrekking, beëindiging en terugvordering plaatsvinden. Artikel 22. Opschorten van betalingen uit het persoonsgebonden budget 1. Het college kan de Sociale verzekeringsbank gemotiveerd verzoeken om betalingen uit het persoonsgebonden budget geheel of gedeeltelijk op te schorten voor een periode van ten hoogste dertien weken, indien er een ernstig vermoeden bestaat dat: a. het persoonsgebonden budget onrechtmatig wordt besteed; of b. niet wordt voldaan aan de aan het persoonsgebonden budget verbonden verplichtingen. 9. Het college kan de Sociale verzekeringsbank verzoeken betalingen uit het persoonsgebonden budget op te schorten indien de inwoner langer dan zes weken verblijft in een instelling als bedoeld in de Wet langdurige zorg of de Zorgverzekeringswet. 10. De inwoner of diens vertegenwoordiger wordt onverwijld schriftelijk geïnformeerd over het verzoek tot opschorting en de redenen daarvoor. 11.
Gedurende de opschorting onderzoekt het college of sprake is van een situatie als bedoeld in artikel 21, derde of vierde lid, en besluit het college zo nodig tot herziening, intrekking of beëindiging. Hoofdstuk 5: Kwaliteit en veiligheid Artikel 23. Kwaliteitseisen maatschappelijke ondersteuning 1. Aanbieders dragen zorg voor een goede kwaliteit van voorzieningen door: 13 Wmo a. de voorzieningen af te stemmen op de persoonlijke situatie, behoeften en mogelijkheden van de inwoner; b. de voorzieningen af te stemmen op andere vormen van zorg en ondersteuning die de inwoner ontvangt; c. te zorgen voor de inzet van voldoende deskundige en geschikte personen, afgestemd op de aard en complexiteit van de ondersteuning; d. zorg te dragen voor een adequate borging van kwaliteit, waaronder – voor zover van toepassing – het voldoen aan relevante kwaliteitsstandaarden of keurmerken; e. erop toe te zien dat personen die de ondersteuning verlenen handelen in overeenstemming met de professionele standaard. 2. Het college waarborgt dat ook ondersteuning die wordt ingekocht met een persoonsgebonden budget van voldoende kwaliteit is en kan daartoe eisen stellen aan de personen die de ondersteuning verlenen. 3. Het college kan nadere regels stellen over de kwaliteit van voorzieningen, waaronder eisen met betrekking tot de deskundigheid van personen die de ondersteuning verlenen. 4.
De Dienst ziet toe op de naleving van deze eisen en kan daartoe onder meer gebruik maken van periodiek overleg met aanbieders, cliëntervaringsonderzoek, kwaliteitscontroles en toezicht. Artikel 24. Verhouding prijs en kwaliteit levering voorziening door derden 1. Ter waarborging van een goede verhouding tussen de prijs voor de levering van een dienst door een derde als bedoeld in artikel 2.6.4 van de wet en de eisen die gesteld worden aan de kwaliteit van de dienst stelt het college vast: a. een vaste prijs, die geldt voor een inschrijving als bedoeld in de Aanbestedingswet 2012 en het aangaan overeenkomst met derde; of b. een reële prijs die geldt als ondergrens voor: 1) een inschrijving en het aangaan overeenkomst met de derde; 2) de vaste prijs, bedoeld in onderdeel a. 2. Het college stelt de prijzen, bedoeld in het eerste lid, vast: a. conform de eisen aan de kwaliteit van die dienst, waaronder de eisen aan de deskundigheid van de personen die de ondersteuning verlenen, bedoeld in artikel 2.1.3 lid 2 onderdeel c van de wet, en b. rekening houdend met de continuïteit in de hulpverlening, bedoeld in artikel 2.6.5 lid 2 van de wet, tussen degenen aan wie de dienst wordt verstrekt en de betrokken hulpverleners. 3.
Het college houdt overeenkomstig artikel 5.4 van het Uitvoeringsbesluit Wmo 2015 in het belang van een goede prijs-kwaliteitverhouding bij de vaststelling van de tarieven die het hanteert voor door derden te leveren diensten, in ieder geval rekening met: a. kosten van de personen die de ondersteuning verlenen; b. redelijke overheadkosten; c. kosten voor niet-productieve uren van de personen die de ondersteuning verlenen als gevolg van verlof, ziekte, scholing en werkoverleg; d. reis- en opleidingskosten; e. indexatie van loon binnen een overeenkomst; f. overige kosten als gevolg van gemeentelijke eisen, zoals rapportageverplichtingen en administratieve verplichtingen. 4. Het college houdt in het belang van een goede prijs-kwaliteitverhouding bij de vaststelling van de tarieven die het hanteert voor door derden te leveren overige voorzieningen, in ieder geval rekening met: a. de marktprijs van de voorziening; b. de eventuele extra taken die in verband met de voorziening van de leverancier worden gevraagd, zoals: 14 Wmo 1) aanmeten, leveren en plaatsen van de voorziening; 2) instructie over het gebruik van de voorziening; 3) onderhoud van de voorziening; 4) verplichte deelname in bepaalde samenwerkingsverbanden. 5. Het college kan nadere regels stellen over de wijze waarop de prijs-kwaliteitverhouding wordt vastgesteld. Artikel 25. Meldingsregeling calamiteiten en geweld 1.
De Dienst treft een regeling voor het melden van calamiteiten en geweldsincidenten bij de levering van een voorziening door een aanbieder en wijst een toezichthoudend ambtenaar aan. 2. Aanbieders melden iedere calamiteit en ieder geweldsincident dat zich heeft voorgedaan bij de verstrekking van een voorziening onmiddellijk aan de toezichthoudend ambtenaar. 3. De toezichthoudend ambtenaar, bedoeld in artikel 6.1, van de wet, doet onderzoek naar de calamiteiten en geweldsincidenten en adviseert het college over het voorkomen van verdere calamiteiten en het bestrijden van geweld. Hoofdstuk 6: Waardering mantelzorgers Artikel 26. Jaarlijkse waardering mantelzorgers Het college draagt zorg voor een jaarlijkse blijk van waardering voor mantelzorgers van inwoners van de gemeente. Het college bepaalt op welke wijze deze waardering wordt vormgegeven en voor welke mantelzorgers deze geldt. Hoofdstuk 7: Klachten en medezeggenschap Artikel 27. Klachtregeling 1. Het college stelt een regeling vast voor afhandeling van klachten van inwoners die betrekking hebben op: - de wijze van afhandeling van meldingen; - verzoeken en aanvragen op grond van deze verordening. Hoofdstuk 9 van de Algemene wet bestuursrecht is hierop van toepassing. 2.
Aanbieders stellen een regeling vast voor de afhandeling van klachten van inwoners die betrekking hebben op voorzieningen die op grond van deze verordening worden verstrekt. 3. De Dienst ziet toe op de naleving van artikel 27 lid 2 door periodieke overleggen met de aanbieders en een jaarlijks cliëntervaringsonderzoek te organiseren. Artikel 28. Medezeggenschap 1. Aanbieders zijn verplicht te beschikken over een regeling voor de medezeggenschap van inwoners en over voorgenomen besluiten van de aanbieder die voor de inwoners van belang zijn 2. De Dienst ziet toe op de naleving van artikel 28 lid 1 door periodieke overleggen met de aanbieders en een jaarlijks cliëntervaringsonderzoek te organiseren. Artikel 29. Betrekken van ingezetenen bij het beleid 1. Het college zorgt ervoor dat inwoners en hun vertegenwoordigers, waaronder begrepen door het college ingestelde adviesorganen, tijdig worden betrokken bij het beleid voor maatschappelijke 15 Wmo ondersteuning. Zij krijgen de mogelijkheid om voorstellen te doen en advies uit te brengen over verordeningen en beleidsplannen. Het college biedt daarbij de ondersteuning die nodig is om deze rol goed te kunnen vervullen 2. Het college zorgt voor regelmatig overleg met inwoners en hun vertegenwoordigers.
Zij kunnen onderwerpen aandragen voor de agenda en ontvangen de informatie en ondersteuning die nodig is om goed aan het overleg deel te nemen. 3. Het college kan nadere regels stellen over de uitvoering van het eerste en tweede lid. Hoofdstuk 8: Overgangsrecht en slotbepalingen Artikel 30. Onvoorziene gevallen In gevallen waarin deze verordening niet voorziet, beslist het college. Artikel 31. Pilot 1. Het college mag een pilot uitvoeren om te onderzoeken hoe maatschappelijke ondersteuning verbeterd kan worden. Voor een pilot mag het college tijdelijk afwijken van regels in deze verordening en van beleidsregels, maar alleen als die regels de pilot in de weg staan. Alle andere regels blijven gewoon gelden. 2. Het college stelt de gemeenteraad vooraf in kennis van een voorgenomen pilot. Een pilot wordt uitgevoerd op basis van een plan en is altijd tijdelijk. In het plan wordt in ieder geval vastgelegd: a. wat de pilot inhoudt; b. hoe lang de pilot duurt; c. welke regels uit deze verordening en/of de beleidsregels tijdelijk niet worden toegepast. Artikel 32. Hardheidsclausule, evenredigheid en nadere regels 1. Het college kan in uitzonderlijke gevallen ten gunste van de inwoner afwijken van de bepalingen in deze verordening, indien toepassing van de verordening leidt tot een onbillijkheid van overwegende aard, gelet op het doel van de Wmo 2015. 2.
Bij het nemen van een besluit over een maatwerkvoorziening weegt het college de nadelige gevolgen voor de aanvrager af tegen het beoogde doel van de ondersteuning. 3. Het besluit dient in redelijke verhouding te staan tot de te bereiken doelen van zelfredzaamheid en maatschappelijke participatie. 4. Het college kan nadere regels stellen over de uitvoering van deze verordening Artikel 33. Intrekking oude verordening en overgangsrecht 1. De Verordening maatschappelijke ondersteuning gemeente Vlieland 2024 wordt per 1 januari 2027 ingetrokken. 2. Een inwoner houdt recht op een lopende voorziening verstrekt op grond van de Verordening maatschappelijke ondersteuning gemeente Vlieland 2024 totdat het college een nieuw besluit heeft genomen. 3. Aanvragen ingediend vóór inwerkingtreding van deze verordening worden afgehandeld volgens de Verordening maatschappelijke ondersteuning gemeente Vlieland 2024, tenzij toepassing van de Verordening maatschappelijke ondersteuning gemeente Vlieland 2027 gunstiger is voor de aanvrager. 16 Wmo 4. Het beslissen op bezwaarschriften tegen besluiten op grond van de Verordening maatschappelijke ondersteuning gemeente Vlieland 2024, gebeurt op grond van de Verordening maatschappelijke ondersteuning gemeente Vlieland 2024 die daarvoor zijn geldigheid behoudt. 5. Van lid 4 kan ten gunste van de inwoner worden afgeweken. Artikel 34.
Inwerkingtreding en citeertitel 1. Deze verordening treedt in werking op 1 januari 2027. 2. Deze verordening wordt aangehaald als: Verordening maatschappelijke ondersteuning gemeente Vlieland 2027. 17 Wmo TOELICHTING OP DE VERORDENING Algemeen Opdracht aan de gemeente Deze verordening geeft uitvoering aan de Wet maatschappelijke ondersteuning 2015 (Wmo 2015). De Wmo 2015 geeft de gemeente de opdracht om zorg te dragen voor de maatschappelijke ondersteuning en voor de kwaliteit en continuïteit van de voorzieningen. Het begrip maatschappelijke ondersteuning is uiteengezet in 3 hoofdelementen waarop van de gemeente inzet wordt verwacht: 1. Het bevorderen van de sociale samenhang, de mantelzorg en het vrijwilligerswerk, de toegankelijkheid van voorzieningen, diensten en ruimten voor mensen met een beperking, de veiligheid en leefbaarheid in de gemeente, alsmede het voorkomen en bestrijden van huiselijk geweld. 2. Het ondersteunen van de zelfredzaamheid en de participatie van personen met een beperking of met chronische psychische of psychosociale problemen, zoveel mogelijk in de eigen leefomgeving. 3. Het bieden van beschermd wonen en opvang. Op grond van artikel 2.1.2 van de Wet maatschappelijke ondersteuning 2015 stelt de gemeenteraad periodiek een beleidsplan vast waarin het te voeren beleid inzake maatschappelijke ondersteuning wordt beschreven.
De wet schrijft de inhoudelijke vereisten voor, maar laat ruimte voor de wijze waarop dit beleidsplan wordt vormgegeven. In onze gemeente en de regio is ervoor gekozen om het beleidsplan vorm te geven als een samenhangend en dynamisch stelsel van beleidsdocumenten. Dit stelsel bestaat uit een strategisch kader op regionaal niveau, aangevuld met thematische beleidskaders, doelgroepgerichte plannen en uitvoeringsagenda’s. Onder dit beleidskader worden mede begrepen: • bestaande en toekomstige regionale plannen, akkoorden en visies op het gebied van zorg, welzijn en het sociaal domein; • nadere uitwerkingen en actualisaties daarvan; • en daarmee samenhangende uitvoerings- en werkagenda’s. Deze documenten worden in onderlinge samenhang gelezen en vormen gezamenlijk het beleidsplan als bedoeld in artikel 2.1.2 Wmo 2015, voor zover zij invulling geven aan de wettelijke eisen ten aanzien van doelstellingen, doelgroepen, voorzieningen, samenwerking en monitoring. De inhoud van dit beleidskader is dynamisch van aard en kan door het college en/of de gemeenteraad worden geactualiseerd of aangevuld, onder meer naar aanleiding van nieuwe landelijke en regionale ontwikkelingen, akkoorden of wetgeving. Actualisaties leiden niet tot het vervallen van het beleidsplan, maar tot een doorontwikkeling binnen dezelfde beleidsmatige samenhang.
De gekozen systematiek laat de wettelijke verplichting onverlet. In materiële zin vormt de verzameling van deze documenten één integraal beleidsplan. De raad beschouwt deze documenten daarom, inclusief toekomstige actualisaties en aanvullingen, als het geldende Wmo‑beleidsplan. De Wmo 2015 schrijft voor dat de gemeente per verordening de regels moet vaststellen die noodzakelijk zijn voor de uitvoering van het beleidsplan (artikel 2.1.3 lid 1 Wmo 2015). Inhoud verordening In de verordening moet in elk geval bepaald worden (artikel 2.1.3 lid 2 tot en met lid 4, artikel 2.1.4b lid 2 en artikel 2.1.6 van de wet): 18 Wmo • op welke manier en op basis van welke criteria wordt vastgesteld of een inwoner voor een maatwerkvoorziening voor zelfredzaamheid, participatie, beschermd wonen of opvang in aanmerking komt; • op welke wijze de hoogte van een pgb wordt vastgesteld; • door welke instantie de bijdrage voor een maatwerkvoorziening wordt vastgesteld en geïnd; • welke eisen worden gesteld aan de kwaliteit van voorzieningen, inclusief eisen met betrekking tot de deskundigheid van personen die de ondersteuning verlenen; • voor welke voorzieningen een regeling voor de afhandeling van klachten van inwoners vereist is; • voor welke voorzieningen een regeling voor medezeggenschap van inwoners over voorgenomen besluiten van de aanbieder die voor de gebruikers van belang zijn vereist is; • op
welke manier ingezetenen, waaronder inwoners of hun vertegenwoordigers, worden betrokken bij uitvoering van de wet, voorstellen voor beleid kunnen doen, gevraagd en ongevraagd advies kunnen uitbrengen over verordeningen en beleidsvoorstellen, worden voorzien van ondersteuning en deel kunnen nemen aan periodiek overleg; • op welke wijze het college zorg draagt voor een jaarlijkse blijk van waardering voor de mantelzorgers van inwoners in de gemeente. Ook moet de gemeente per verordening regels stellen (artikel 2.1.3 lid 3 en 2.6.6 lid 1 van de wet): • om het ten onrechte ontvangen van een maatwerkvoorziening en om misbruik of oneigenlijk gebruik van de wet te bestrijden; • ter waarborging van een goede verhouding tussen de prijs voor de levering en de eisen die worden gesteld aan de kwaliteit van de Wmo voorzieningen die het college door derden laat uitvoeren. Hierbij moet rekening gehouden worden met de deskundigheid van de personen die de ondersteuning verlenen en de toepasselijke arbeidsvoorwaarden.
Belang zorgvuldige procedure Er moet steeds een zorgvuldige toegangsprocedure doorlopen worden om: • de hulpvraag van de inwoner, zijn behoeften, situatie en de gewenste resultaten helder te krijgen; • de beperkingen in de zelfredzaamheid en participatie van de inwoner te inventariseren; • te achterhalen welk oplossingen de inwoner zelf kan inzetten om zijn zelfredzaamheid en participatie te verbeteren, zoals eigen kracht, gebruikelijke hulp, mantelzorg, hulp van het sociaal netwerk, het verrichten van maatschappelijk nuttige activiteiten, een beroep op andere wetten en algemeen gebruikelijke voorzieningen. • te bepalen of zo nodig met gebruikmaking van een algemene voorziening kan worden volstaan of dat een maatwerkvoorziening nodig is en welke voorziening dan (goedkoopst) compenserend is voor de beperkingen van de inwoner. De Wmo 2015 en deze verordening leggen deze toegangsprocedure daarom in hoofdlijnen vast. Als de procedure goed wordt uitgevoerd, moet deze steeds tot een juiste beslissing leiden; ondersteuning waar ondersteuning nodig is. Als de inwoner van mening is dat het college hem ten onrechte geen maatwerkvoorziening verstrekt of dat de maatwerkvoorziening onvoldoende bijdraagt aan de zelfredzaamheid of participatie, kan betrokkene daartegen vanzelfsprekend bezwaar maken en daarna eventueel in beroep gaan.
De rechter zal toetsen of de gemeente zich heeft gehouden aan de voorgeschreven procedures, het onderzoek naar de omstandigheden van betrokkene op zorgvuldige wijze heeft verricht en of de ondersteuning een passende bijdrage levert aan het realiseren van een situatie waarin de inwoner in staat wordt gesteld tot zelfredzaamheid of participatie en zo lang mogelijk in de eigen leefomgeving kan blijven. 19 Wmo Uitvoering door college De Wmo 2015 en deze verordening bepalen dat veel zaken door het college gedaan worden. In de praktijk worden deze zaken niet door het college zelf gedaan, maar in mandaat of delegatie door ambtenaren of de Dienst Sociale Zaken en Werkgelegenheid Noardwest Fryslân (de Dienst). Zij doen dit namens het college. Het college kan taken die in de wet en verordening aan haar worden opgedragen mandateren/delegeren aan ondergeschikten of niet-ondergeschikten op grond van de regels van de Algemene wet bestuursrecht (Awb). Op grond van artikel 2.6.3 van de wet kan het college de vaststelling van rechten en plichten van de inwoner (ten aanzien van een voorziening) mandateren aan een aanbieder. Het college kan de vaststelling van rechten en plichten ook aan ondergeschikten mandateren. Artikelsgewijs Dit hoofdstuk bevat een artikelsgewijze toelichting. De verordening is zorgvuldig en achtereenvolgens opgebouwd aan de hand van een aantal onderwerpen.
De volgende groepen artikelen vormen samen de systematiek van de verordening: • art. 4–9: toegang • art. 10–18: toekenning • art. 19–22: financiën en rechtmatigheid Hoofdstuk 1: Begrippen In hoofdstuk 1 wordt uitgelegd wat er verstaan wordt onder de begrippen die gebruikt worden in deze verordening. Artikel 1. Begripsbepalingen Begripsbepalingen die voor zich spreken worden niet toegelicht. Lid 1 onder c. algemeen gebruikelijke voorziening: Bij de beoordeling of sprake is van een algemeen gebruikelijke voorziening voor de inwoner, draait het om het beantwoorden van de vraag of de inwoner ook over de voorziening kon beschikken als hij geen beperkingen zou hebben gehad. De in deze bepaling opgenomen criteria volgen uit jurisprudentie van de CRvB. Het is de vraag wat precies verstaan moet worden onder een 'inkomen op minimumniveau'. Zolang hier niet meer jurisprudentie over is verschenen, gaan we ervan uit dat het gaat om een inkomen op bijstandsniveau. Het is hierbij niet van belang of de betreffende inwoner een inkomen op minimumniveau heeft. Het draait om de vraag of de voorziening in algemene zin financieel gedragen kan worden met een inkomen op minimumniveau. Lid 1 onder h. eigen kracht: Eigen kracht is het vermogen van een inwoner om zijn beperking in zelfredzaamheid of participatie zelf op te lossen, zonder ondersteuning van de gemeente.
De Wmo 2015 geeft geen formele definitie, maar het uitgangspunt is dat een inwoner eerst kijkt of hij zelf, of samen met zijn directe omgeving, zijn situatie kan verbeteren. Partners, familieleden en het sociaal netwerk kunnen daarbij helpen. Bij het Wmo-onderzoek moet de gemeente nagaan in hoeverre de inwoner op eigen kracht zijn situatie kan verbeteren. Dit omvat het benutten van eigen mogelijkheden, het inschakelen van het sociaal netwerk en het gebruikmaken van voorzieningen uit andere wettelijke regelingen, zoals de Wet Langdurige Zorg, de Zorgverzekeringswet of de Participatiewet. Als de inwoner via deze wegen zijn beperking kan compenseren, hoeft de gemeente geen Wmo-voorziening te verstrekken Eigen kracht ziet niet op het inkomen of vermogen van de inwoner. De gemeente mag een aanvraag niet afwijzen omdat iemand de voorziening zelf kan betalen. Wel mag de gemeente in het gesprek wijzen op de mogelijkheid om de voorziening zelf te regelen, maar dit is geen verplichting 20 Wmo Lid 1 onder i. gebruikelijke hulp Onder gebruikelijke hulp wordt verstaan: de hulp die naar algemeen aanvaarde opvattingen in redelijkheid mag worden verwacht van huisgenoten, zoals een inwonende partner, ouders, kinderen of andere huisgenoten. Voor een uitgebreide uitleg wordt u verwezen naar de toelichting op artikel 5 (Beoordeling aanwezigheid gebruikelijke hulp na melding) Lid 1 onder l.
hulpvraag: De hulpvraag is de behoefte aan maatschappelijke ondersteuning als bedoeld in artikel 2.3.2 lid 1 van de wet. Als iemand met behoefte aan maatschappelijke ondersteuning zich tot het college wendt, is het van belang dat het college allereerst onderzoekt wat de hulpvraag van inwoner is. Wanneer de betrokkene zich voor het eerst meldt, is in veel gevallen niet op voorhand duidelijk of en in welke vorm het college in actie moet komen. Een zorgvuldig onderzoek als bedoeld in artikel 2.3.2 lid 4 van de wet is noodzakelijk. Lid 1 onder m. ingezetene: Een ingezetene van Nederland kan in aanmerking komen voor een maatwerkvoorziening (artikel 1.2.1 van de wet) en het college beslist op een aanvraag van een ingezetene van de gemeente om een maatwerkvoorziening (artikel 2.3.5 van de wet). Uit de Memorie van Toelichting van de Wet maatschappelijke ondersteuning 2015 volgt dat een ingezetene zich voor een maatwerkvoorziening moet wenden tot het college van de gemeente waar hij woont. De term 'wonen' is niet verder uitgelegd. Uit de jurisprudentie bij de Wmo 2007 (CRvB 22-09-2010, nr. 09/1743 WMO) volgt dat het gaat om de feitelijke verblijfplaats. De inschrijving in de Basisregistratie Personen vormt daarbij een belangrijke aanwijzing, maar is niet doorslaggevend. Lid 1 onder n. melding: Iedere inwoner kan zich melden bij zijn gemeente met een hulpvraag.
Door het melden maakt de inwoner de hulpvraag aan het college kenbaar. In vervolg op deze melding doet het college in samenspraak met de inwoner zo spoedig mogelijk onderzoek. Als een ingezetene alleen informeert naar bijvoorbeeld de beschikbaarheid van een algemene voorziening of kenbaar maakt gebruik te willen maken van een algemene voorziening, is er geen aanleiding om een onderzoek in te stellen. Lid onder o. persoonlijk plan: In het plan kan de inwoner, al dan niet samen met zijn persoonlijke netwerk, de hulpvraag nader beschrijven en ook aangeven welke mogelijkheden of oplossingen hij zelf voor ogen heeft. Die informatie kan het college meenemen bij zijn onderzoek. Het opstellen van een persoonlijk plan kan de eigen regie en de betrokkenheid van het sociale netwerk van inwoners versterken. Het aantal definities van artikel 1 is beperkt omdat de wet (in artikel 1.1.1) al een flink aantal definities kent die ook bindend zijn voor deze verordening. Voor de duidelijkheid zijn een aantal belangrijke wettelijke definities hieronder weergegeven.
- aanbieder: natuurlijke persoon of rechtspersoon die door het college gehouden is een algemene voorziening of een maatwerkvoorziening te leveren; - begeleiding: activiteiten gericht op het bevorderen van zelfredzaamheid en participatie van de inwoner opdat hij zo lang mogelijk in zijn eigen leefomgeving kan blijven; - inwoner: persoon die gebruik maakt van een algemene voorziening of aan wie een maatwerkvoorziening is verstrekt of door of namens wie een melding is gedaan als bedoeld in artikel 2.3.2 lid 1 van de wet; - cliёntondersteuning: onafhankelijke ondersteuning met informatie, advies en algemene ondersteuning die bijdraagt aan het versterken van de zelfredzaamheid en participatie en het verkrijgen van een zo integraal mogelijke dienstverlening op het gebied van maatschappelijke ondersteuning, preventieve zorg, zorg, jeugdhulp, onderwijs, welzijn, wonen, werk en inkomen; 21 Wmo - - maatschappelijke ondersteuning: 1°. bevorderen van de sociale samenhang, de mantelzorg en vrijwilligerswerk, de toegankelijkheid van voorzieningen, diensten en ruimten voor mensen met een beperking, de veiligheid en leefbaarheid in de gemeente, alsmede voorkomen en bestrijden van huiselijk geweld, 2°. ondersteunen van de zelfredzaamheid en de participatie van personen met een beperking of met chronische psychische of psychosociale problemen zoveel mogelijk in de eigen leefomgeving, 3°.
bieden van beschermd wonen en opvang; - maatwerkvoorziening: op de behoeften, persoonskenmerken en mogelijkheden van een persoon afgestemd geheel van diensten, hulpmiddelen, woonvoorzieningen en andere maatregelen: 1°. ten behoeve van zelfredzaamheid, daaronder begrepen kortdurend verblijf in een instelling ter ontlasting van de mantelzorger, het daarvoor noodzakelijke vervoer, alsmede hulpmiddelen, woonvoorzieningen en andere maatregelen, 2°. ten behoeve van participatie, daaronder begrepen het daarvoor noodzakelijke vervoer, alsmede hulpmiddelen en andere maatregelen, 3°. ten behoeve van beschermd wonen en opvang; - mantelzorg: hulp ten behoeve van zelfredzaamheid, participatie, beschermd wonen, opvang, jeugdhulp, het opvoeden en opgroeien van jeugdigen en zorg en overige diensten als bedoeld in de Zorgverzekeringswet, die rechtstreeks voortvloeit uit een tussen personen bestaande sociale relatie en niet wordt verleend in het kader van een hulpverlenend beroep; - participatie: deelnemen aan het maatschappelijke verkeer; - pgb: bedrag waaruit namens het college betalingen worden gedaan voor diensten, hulpmiddelen, woonvoorzieningen en andere maatregelen die tot een maatwerkvoorziening behoren, en die een inwoner van derden heeft betrokken; - sociaal netwerk: personen uit de huiselijke kring of andere personen met wie de inwoner een sociale relatie onderhoudt; -
vertegenwoordiger: persoon of rechtspersoon die een inwoner vertegenwoordigt die niet in staat kan worden geacht tot een redelijke waardering van zijn belangen ter zake; - voorziening: algemene voorziening of maatwerkvoorziening; - zelfredzaamheid: in staat zijn tot het uitvoeren van de noodzakelijke algemene dagelijkse levensverrichtingen en het voeren van een gestructureerd huishouden. Artikel 2 Algemene bepalingen Artikel 2 regelt dat de gemeente Vlieland voor een aantal specialistische, regionale voorzieningen aansluit bij het beleid van de gemeente Leeuwarden in haar hoedanigheid als centrumgemeente. Dit betekent dat Vlieland voor deze voorzieningen geen eigen, afwijkend beleidskader vaststelt, maar het vastgestelde beleid van Leeuwarden volgt. Centrumgemeenteconstructie Binnen het sociaal domein is gekozen voor een centrumgemeenteconstructie. De gemeente Leeuwarden treedt hierbij op als centrumgemeente voor de regio Fryslân. Dit houdt in dat Leeuwarden verantwoordelijk is voor de beleidsontwikkeling, inkoop, contractbeheer en (een deel van) de uitvoering van specifieke, specialistische voorzieningen. De overige Friese gemeenten, waaronder Vlieland, hebben deze taken via een gemeenschappelijke regeling belegd bij de centrumgemeente.