Alternatieve inspreekbijdragen bundeling

Een leidraad in het gemeentelijk beleid was dat ‘Rotterdam het voorbeeld stelde.’ Ik spreek over de grote Stadsvernieuwingsoperatie in de jaren 70/80, waarbij de gemeente samen optrok met de bewoners om een omvangrijke metamorfose van de oude stadswijken voor elkaar te krijgen. In het belang van de bewoners. Ik spreek over de Sociale Vernieuwing in de jaren daarna, waarbij de gemeente en de bewoners samen optrokken om de leefbaarheid van de wijken met het ‘opzoomeren’ op een nieuwe manier gestalte te geven. In het belang van de bewoners. En ik spreek bijvoorbeeld over het Nationaal Programma Rotterdam Zuid. Een omvangrijkrijk en ambitieus traject waarbij de gemeente samen met o.a. de bewoners hard werkt om Rotterdam-Zuid op een hoger niveau te tillen. In het belang van de bewoners. Met deze drie grote thema’s - ja, er zijn er meer , maar die laat ik nu buiten beschouwing heeft de gemeente Rotterdam voorbeelden gesteld van gemeentelijk beleid, die hebben geleid tot nationale en internationale bewondering. Rotterdam liep voorop. Stak de nek uit, ging onconventioneel te werk : samen aan de slag. De gemeente zij aan zij met de burgerij. Ik ben daar altijd trots op geweest, in mijn ‘Stadhuistijd’ en ik ben het nog. Rotterdam doet het anders. Wij durven het anders te doen. Om daarmee een voorbeeld te stellen.

Mijn pleidooi is als volgt, waarde commissie. Hou die goede naam en faam en de inzet en de ambitie van het gemeentebestuur hoog, waar het belang en het welzijn van Rotterdammers aan de orde is. Het College van B. en W. stelt in zijn raadsvoorstel dat het exploiteren van een recreatieoord geen ‘kerntaak’ is van de gemeente. Twee vragen daarbij. Ten eerste. Heeft u goed inzicht in de exploitatiekosten van het recreatieoord in de context van de gemeentebegroting ? Wij recreanten krijgen namelijk op geen enkele manier in de exploitatiekosten, en de vraag is waarom niet ???? Is het in feite een gering bedrag, en liggen er andere argumenten ten grondslag aan de verkoop ? Ten tweede. Een kerntaak van de gemeente is zich in te zetten voor het welzijn van de bewoners. Het welzijn van de bewoners van het recreatieoord hoort daar dus ook toe. De bewoners van het recreatieoord genieten van hun rust en ruimte op hun ‘eigen kleine plekkie’. Dankzij het feit dat de gemeente Rotterdam de eigenaar is van het terrein, wat kleinschalig toerisme op het terrein mogelijk maakt.

Geen kerntaak van de gemeente? Het welzijn van een grote groep Rotterdammers die niets vragen dan een klein beetje rust en ruimte geen kerntaak van de gemeente ? Mijn pleidooi is: ga niet ‘ grote stappen gauw thuis ‘ in zee met een internationale vastgoed exploitant/acquitiy firm die het terrein snel overneemt om er fors winst te maken /weer snel door te verkopen. Die partijen willen natuurlijk wel, en snel : mede door de coronacrisis is het binnenlands toerisme ‘booming’ en het bezit van een recreatiepark dus goud waard. Om door te verhandelen met winstmaximalisatie. En het gaat hen dus alleen om SNEL GELD. Verder niets, dat weet u ook. De ‘consumenten’ op een recreatieoord zijn niets meer dan melkkoeien. Maar waarom daaraan meedoen? Rotterdam doet toch niet aan zo’n plat, kortzichtig, snellejongensbeleid ? Dat is toch onze eer te na ? Nee, mijn advies is : maak pas op de plaats. Niemand zal dat zien als gezichtsverlies, maar juist als blijk van voortschrijdend inzicht. Maak samen met de bewoners een plan voor de toekomst van het recreatieoord. Op zo’n manier dat wij niet de hete adem van de grote snelverdieners in onze nek voelen. Wil de gemeente het terrein verkopen, zoek dan naar een constructie waarbij de bewoners daar deel van kunnen uitmaken.

Verkoop aan de bewoners / Vereniging van Eigenaren ? Een corporatie met verschillende partijen ? De gemeente als toezichthouder ? Ik kan dat niet zo snel bedenken; daar hebben we andere deskundigen voor, zeker ook onder de bewoners van het recreatieoord. Hou de Rotterdamse aanpak hoog, leden van de gemeenteraad. Stel een voorbeeld. Maak je sterk voor de Rotterdammers met hun ‘kleine plekkie’ in De Hoek.

Vanuit mijn ervaring in de gemeentelijke communicatie voeg ik daaraan toe : breng het verhaal de wereld in. Zodat de rest van Nederland kan zeggen : “Zo , die gemeente Rotterdam flikt het hem toch maar. “ Met vriendelijke groet, Anja de Jong

Beste, Als geboren en getogen Rotterdamse, kom ik al mijn hele leven in de Hoek. Als kind ging ik daar met mijn ouders vaak naar het strand en later met vrienden. Toen ik (dankzij een kleine erfenis van mijn moeder) afgelopen zomer een huisje op het Recreatieoord kon kopen, kon ik mijn geluk niet op. Het was een droom die uitkwam! De staat van het huisje liet te wensen over, maar ik ben lekker in de tuin begonnen en ik wilde nu in maart, het nieuwe seizoen, een kleine uitbouw (tweede slaapkamer) laten plaatsen en alles schilderen. De vergunning hiervoor heb ik in oktober 2020 aangevraagd en nog voor ik deze eind november kreeg, lag de beruchte brief van de gemeente op de mat…. Voor dit moment heb ik besloten de kleine reparaties die nodig zijn te laten doen, plus een paar aanpassingen die nodig zijn om het huisje prettig en leefbaar te maken. Eigenlijk dus zonde van het geld, maar zo als het nu is, kan het ook niet. En dit is niet wat ik voor ogen had! Mijn grote wens om een fijne plek dicht bij het strand te hebben, met een extra slaapkamer voor familie en vrienden, is door deze totaal onverwachte verkoop in het water gevallen. Behalve de emotionele kant, is er het gedrag van de gemeente Rotterdam…..

Hoe kunnen zij mij een huisje laten kopen en een huurcontract laten ondertekenen op het moment dat zij weten dat zij het recreatieoord willen verkopen? Dit zou je verwachten van een onbetrouwbare huisjemelker, maar niet van een gemeente, van wie je mag verwachten dat zij betrouwbaar is en netjes met de huurders omgaan. In geval van verkoop en/of verlies van mijn huisje, stel ik de gemeente Rotterdam dan ook aansprakelijk voor alle kosten die ik heb gemaakt. Ik hoop dat de gemeente Rotterdam voor het recreatieoord, de houten kampeerstad van Rotterdam aan zee, een koper vindt die het waardeert en respecteert zoals het nu is, of dat de gemeente van de verkoop af ziet en alles bij het oude laat. Met vriendelijke groet, Annette Boere

Als je drie en zeventig ben, heb je meestal kwaaltjes. We hebben ernstiger en minder ernstiger. Dat is niet fijn, maar als je dan, kan vertoeven in het huisje, daar vergeet je je de ongemakken. Kan je langer thuis blijven wonen en voel je je niet eenzaam. Hoeven we niet naar een verpleegtehuis. Willen jullie dat van ons AFNEMEN? We komen er al vanaf 1950,eerst onze ouders en in 1982 bouwde ons eigen honk. Toen vond niemand bij de GEMEENTE het een probleem, om de verantwoording van een RECREATIE-OORD opzicht te nemen. Waarom kan het 100 geleden wel. De grond is door Koningin Wilhelmina geschonken ,welk recht hebben jullie dan, omdat te mogen verkopen. Jullie hebben ons vertrouwen ,in 2016 al verbruikt, nu zal dat niet meer goed komen. Je kunt mensen hun huisje niet afnemen, waar ze hun hele leven voor gewerkt hebben.

Geachte Meneer, Mevrouw, In 2016 zaten wij in een financiële dip. We hadden geen geld voor vakantie. In het najaar bood een vriendin van ons aan om een lang weekend gebruik te maken van haar huisje op Camping Hoek van Holland. Die paar dagen de stad uit waren heerlijk en we leerden de camping, de stranden en de duinen bij Hoek van Holland op een hele andere manier kennen. In de jaren daarna kwamen we als 't even mooi weer was graag weer een dagje terug. Toen we in 2019 een financiële meevaller hadden, besloten we met dat we die samen met wat spaargeld wilden gebruiken om een plekje te zoeken op Camping Hoek van Holland. In het najaar zijn we begonnen met zoeken. We kenden het huisjes kamp maar na een rondje langs de lege plekken op de camping begonnen we na te denken over een stacaravan. Ieder pad dat we in liepen werden we vriendelijk begroet en op elke lege plek maakten we een praatje of kregen we zelfs een rondleiding van de buren er om heen. We zijn daarna nog een aantal keer terug gekomen om goed te kijken en te overleggen en uiteindelijk hebben we net voor het einde van het seizoen onze huidige kavel 378 gereserveerd. De start van het seizoen liep natuurlijk heel anders dan verwacht, maar wij waren daardoor extra gemotiveerd om onze plek op de camping voor elkaar te krijgen.

Een stacaravan laten plaatsen valt nog niet mee. We wilden een redelijk nieuwe caravan maar wel een die voldoet aan de maximale afmetingen. We zijn wederom een aantal keren op het terrein geweest om te kijken of de caravan die we op het ogen hadden wel langs het pad kon en langs de andere caravans er om heen. Na veel bezoekjes, mailtjes en telefoontjes met caravan dealers, transportbedrijven, hijskraan bedrijven en de camping zelf hadden we begin juli eindelijk alles voorelkaar. We hebben een caravan aangeschaft, een deal gemaakt met de verkoper om voor transport en plaatsing, een hijskraan laten komen voor het takelen van de caravan en een installatie monteur voor het aansluiten van sanitair. De maanden daarna hebben we altijd gehad om bij te komen van deze hele klus en te genieten van de vrijheid die onze caravan ons biedt in deze zware tijden. U kunt zich vast wel voorstellen dat toen wij de brief van de gemeente ontvingen met het besluit tot verkoop een zwarte dag was voor ons. Natuurlijk zijn we inmiddels gehecht geraakt aan onze plek, en willen we die niet graag kwijt. Maar dat we dit bericht binnen een half jaar ontvangen nadat we ontzettend veel tijd, geld en energie hebben geïnvesteerd is heel erg zuur. We begrijpen het argument dat de plannen nog niet concreet of concreet genoeg waren om publiek te maken.

Maar ik hoop dat u ook begrijpt dat wij met deze plannen een voor ons aanzienlijke investering verliezen. En dat u als de plannen werkelijkheid worden nog een extra beroep doet op onze tijd, geld en energie om onze caravan te verplaatsen of te verwijderen. We zouden het dan ook niet meer dan fatsoenlijk vinden dat wij na en andere recente recreanten worden gecompenseerd voor onze verliezen. Met vriendelijke groet, Bas Ben Zineb 3000 Rotterdammers dreigen 40 miljoen Euro aan zuurverdiende centen te verliezen. Wat de ver van ons af staande bestuurders niet weten, is, dat velen van ons opgenomen zijn in de sociale structuur van Hoek van Holland. In ons geval al sinds 1951. Onze kinderen zijn er op de vier wintermaanden na opgegroeid, speelden met vrienden, liepen de Avondvierdaagse, gingen uit in Hoek van Holland, hielden er verkeringen en later echtgenoten aan over, kregen ook weer kinderen en kochten op het Recreatieoord een huisje. Wij zien er nu onze kleinkinderen opgroeien. Rondom dit Recreatieoord zijn beslissingen genomen. Waar je bent gaan wonen om optimaal van het Recreatieoord te genieten. Er zijn huizen verkocht en hypotheken aangegaan en keuzen gemaakt. We hoefden geen tuin, een flat kon best: je was toch 8 maanden in de mooiste tuin van het Westland.

Als ons Recreatieoord worden verkocht aan een commerciële partij dan zijn wij overgeleverd aan buitenlandse return on investment figuren, die met één jaar opzegtermijn ons vrolijk wegsturen. Ook al zijn er mooie beloften. Zolang het niet contractueel is vastgelegd, kunnen zij naar eigen goeddunken het Recreatieoord saneren.

Recent hebben wij een vaartocht gemaakt over de Friese meren en eens gekeken naar de beheersstructuur van de vele jachthavens met of zonder bijbehorende campings en restaurants. Je struikelt daar over de VvE’s en Beheersstichtingen, waarvan de leden allen beamen dat eigen beheer de beste oplossing is. Er is kwaliteit en reuring: de eigenaren en/of huurders zien waarvoor men betaalt. Waarom zou dat hier ook niet kunnen? Net zoals het bijna 100 jaar geleden ooit mode was een Oord te stichten waar de gewone Rotterdammer zijn vakantie kon doorbrengen en dat dit al 100 jaar door Rotterdam in stand wordt gehouden, is het nu in zwang om dit Recreatieoord te lozen. Dan is dat een beslissing die op korte termijn en scoringsdrift leunt en geen rekening houdt met de al bijna honderd jaren durende besluiten van uw voorgangers in de Raad. Het is behoorlijk bestuur, als je de al honderd jaar durende periode van samenwerking tussen de Recreatieoord bewoners en de Rotterdamse Gemeenteraad in acht neemt. En als Rotterdam het niet tot haar taak vindt behoren om ons Recreatieoord te exploiteren, dan laten ze het toch gewoon door een Bewonersbeheerstichting doen. Wat is nou het verschil met wat Rotterdam nu wil? Ze krijgen ook hun geld. Kijk naar het eigen beheer van Zeerust, Rotterdam: wij kunnen dat óók.

Dan blijf je als Raad trouw aan de visies van je voorgangers en maak je duizenden mensen gelukkig. Theo en Miep Derksen

Geachte heer/mevrouw, Voor ons is de eenvoudige plek die wij nu hebben ideaal. Wij hebben zoon die ernstig beperkt is, omdat hij 'tot het meubilair' hoort voelen wij ons thuis op recreatieoord en niet bekeken of nagestaard. Als de bewoners steeds wisselen is dat thuisgevoel weg. Ook het aspect van veiligheid moet meegenomen worden. als vakantiegangers midweek of week wisselen over het gehele Park is er helemaal geen zin meer op wie waar verblijft en voel je je niet meer thuis en dus onveilig. Verder is het belangrijk dat het park autovrij blijft, ook om je veilig te voelen en om te voorkomen wat je op andere bungalowparken ziet ,dat er de gehele dag heen en weer gereden wordt. Geeft veel onrust je hebt veel ruimte nodig voor de auto's ,geeft vieze lucht, geluid etcetera. De gemeente geeft aan dat het recreatieoord op de schop moet om van Hoek van Holland een vier seizoenen badplaats te maken. Ik geloof daar niet in en zie het niet gebeuren. De gemeente mag van mij gaan werken aan die vier seizoenen badplaats en als dat dan gelukt is ,dan pas komt de camping in beeld. In Hoek van Holland is nog zoveel werk te verzetten Ik denk graag mee.

Als er geld verdiend moet worden kan de gemeente er ook voor kiezen om iets te exploiteren bv appartementen op de plek waar nu de bouwval staat bij de receptie,zo kan het ,volgens mij zelf creëerde, exploitatietekort weer gelijk getrokken worden. Dank voor uw aandacht. Lot Dobbelaar van Draanen

STOP VERKOOP!!

Mijn huisje, gebouwd in 1950, staat op het recreatieoord Hoek van Holland en hoort bij het Erfgoed van Rotterdam. Met afgrijzen en nog niet bekomen van de schrik dat ik, alleenstaande moeder met zoon, mijn huisje wat ik nu 10 jaar bezit, zou moeten missen! Ik wend mij tot u en alstublieft help dit absurde idee van verkoop door onze gemeente Rotterdam tegen te houden! Het is een paradijs voor alle bewoners en zo moet u dit ook zien! Een paradijs kan niet zomaar worden geofferd door een Roompotpark of aanverwante een in het dozijn huisjescomplex. Ons Park is eigen en het past bij Rotterdam en al helemaal in Hoek van Holland. Hopelijk realiseert u zich dit ook en kunt u er mede zorg voor dragen dat dit plan van verkoop zo spoedig mogelijk in de prullenbak kan en wij een verblijfgarantie behouden.

Geachte , Hierbij ontvangt u mijn alternatieve inspreekbijdrage als bewoner van het Recreatieoord Hoek van Holland. Met veel plezier komen wij - nu voor inmiddels het tiende seizoen alweer - bijna wekelijks naar ons huisje op het recreatieoord, en vieren wij er zoveel mogelijk vakanties. Het is voor alle leden van het gezin een feestje; voor de één om tot rust te komen, voor de ander om actief aan (water)sporten te doen en voor onze zoon om er vrij en blij buiten te kunnen spelen. Thuis wonen wij in een drukke straat op tweehoog met beperkte mogelijkheden om naar buiten te gaan, maar hier in Hoek hebben wij de deur het liefst de hele dag open en genieten we zoveel mogelijk van de buitenlucht.

Dat zien we ook bij de andere bewoners van het park; er wordt hier door iedereen echt genoten; in de grappige kleine huisjes met kleine tuintjes waar mensen heerlijk genieten van de rust, de natuur, het strand en de zee. Op het kamp hebben mensen veel sociale contacten, vele praatjes over de heg, vriendelijk knikkende passanten. Bij ons thuis kennen we net de directe buren en nog een enkeling in de straat; hier kennen we inmiddels het halve park en hebben we veel leuke contacten. Het is een hechte gemeenschap. Voor veel mensen is dit echt een uitloop; een stukje vakantie in de weekenden, elke keer weer een uitje om er te zijn. Het zou zeer gewenst zijn om dat voor alle bewoners van het kamp in stand te kunnen houden. En wij denken dat dat kan. Inmiddels bestaat het kamp uit een zeer divers gezelschap van mensen, met een veelheid aan achtergronden, talenten en competenties op zeer uiteenlopende terreinen. Zelf bijvoorbeeld ben ik jurist, en in het dagelijks leven werkzaam als secretaris bij een landelijke brancheorganisatie. Er is zeker een groep te vinden die in de een of andere rechtspersoonlijkheid het beheer van het terrein goed op zich kan nemen, desgewenst ondersteund door een partij met specifieke kennis hierover.

Daarmee kan er aandacht komen voor de wensen van de bewoners van het kamp; kan er een langetermijnplan gemaakt worden waarin aandacht komt voor zaken die voor het in stand houden van het park noodzakelijk zijn en waarin aandacht wordt gegeven aan zaken die de bewoners zelf écht belangrijk vinden. Ik ben ervan overtuigd dat de bewoners van het kamp gezamenlijk in staat zijn om dit kamp tot een succes te maken! En ik ben zeker bereid daaraan mijn steentje bij te dragen. In het vertrouwen u hiermee voldoende te hebben geïnformeerd, Met vriendelijke groet, Mr. R.F. Houbaer Hier nogmaals verhaal In september heb ik een stacaravan gekocht op camping hoek v holland. Dit met de gedachte hier begin van seizoen 2021 een nieuwe caravan te laten plaatsen. Echter heb ik pas na de aankoop vernomen dat de gemeente van plan is om de camping te verkopen. De huidige caravan is niet in dergelijke staat om hier het komende seizoen gebruik van te maken. Daarom heb ik nu de keuze om de plek leeg op te leveren(waar de nodige kosten mee gemoeid zijn) Of om toch een caravan te plaatsen met de onzekerheid over het voortbestaan van de camping. Ik heb de camping hierover gemaild en er word geen reden gezien om mij hier in wat voor manier dan ook in tegemoet te komen of met mij mee te denken. Ik voel mij gedupeerd en vind niet netjes dat dit proces op deze manier verloopt.

Uiteraard zijn er meer zorgen en gedupeerden indien de gemeente daadwerkelijk de camping op deze wijze gaat verkopen. Ik hoop dat u als betrokkenen nadenkt over de gevolgen als wel de procedure(en dat hierbij niet alleen het financiele belang voorop staat)met als hopelijk gevolg het terug komen op het besluit om de camping te verkopen of om de camping op dergelijke wijze te verkopen dat de

mensen die een plek hebben met fatsoen behandeld worden(aanvaardbaar termijn bevoorbeeld 5jaar,en vergoeding in geinvesteerde kosten) Vriendelijke groeten Marian Lecluse plaats 334

Judith Mulder 1 Aan de gemeenteraadsleden van Rotterdam

17 maart 2021

Betreft: Inspreekmoment 6 en 7 april 2021 in briefvorm over de verkooplannen recreatieoord Hoek van Holland Geachte gemeenteraadsleden,

Het was voor mij een grote schok om te lezen in de brief van 3 november 2020, na de wintersluiting van het park, over de mededeling van het voornemen van de gemeente Rotterdam het recreatieoord Hoek van Holland te verkopen. Dit ondemocratisch handelen heeft de grond onder mijn voeten weg doen zakken. Mijn vertrouwen in de politiek heeft een flinke knauw gekregen en is nog niet hersteld! In mei 2019 heb ik mijn handtekening gezet onder het contract voor de kavel in vertrouwen dat ik de komende 30 jaar van mijn huisje kan genieten en van de sociale cohesie dat het park biedt. Een uniek park met unieke bewoners, al 100 jaar! Wat was ik blij! In 1 klap is dat toekomstbeeld vernietigd zo ook mijn investering. Weg is mijn toekomst beeld van gezellige omvang met de bewoners en hulp die een ieder de ander biedt. Weg is het leven in een veilige omgeving en de sociale cohesie verdampt. De bewoners zijn tegen verkoop zoals deze nu wordt voorgesteld. Nog steeds wordt dit niet meegewogen. De commissie Bouwen, Wonen en Buitenruimte presenteert doodleuk met trots, in de digitale raadsvergadering die wij konden volgen, het plan van 2020. Niets aan gewijzigd. Terwijl ons protest oorverdovend is.

Waarom nu plotseling tot verkoop overgaan? Om het budget van de gemeente op te krikken omdat deze ontoereikend is? Moeten daarom de bewoners de dupe worden van onbehoorlijk bestuur? Wat wilt u verkopen? Niet de huisjes van de bewoners, dat is eigendom van de bewoners, die bij elkaar miljoenen waard zijn. Niet de grond, dat is gemeentelijke erfpacht. Het enige dat u kunt verkopen is het recht tot nieuwbouw anders zal geen enkele partij interesse hebben in het recreatieoord. Dat betekent immateriële en materiele schade van de huidige bewoners van het recreatieoord met haar 100 jaar aan traditie. De sociale cohesie die alle politieke partijen preken is dan vernietigd met een miljoenen verlies aan kapitaal voor de bewoners van het recreatiepark Hoek van Holland. Nederland wordt overspoeld door recreatieparken die nooit vol te krijgen zijn. Asielzoekers en seizoenarbeiders krijgen daar een plaats. Immers, de (buitenlandse) investeerders willen geld zien en nog wel van gemeenschapsgeld. Worden

(buitenlandse) investeerders wel gecontroleerd? Wie zijn die (buitenlandse) investeerders? Heden worden de vakantieparken goed bezocht vanwege het Corona virus. Zodra het mogelijk is gaat de aandacht van burgers weer naar buitenlandse vakanties. Lege parken blijven over. Zoals je door heel Nederland kan zien. De financiële situatie van de gemeente Rotterdam geeft geen vertrouwen in de juiste afhandeling van de situatie waarin het recreatieoord in is gemanoeuvreerd. U zegt dat de kosten de baten overstijgt van het recreatiepark maar levert daar geen bewijs voor. Dat is jammer en geeft een heel vervelend gevoel dat bewust informatie wordt achterhouden. Wij worden niet serieus genomen en de gang van zaken vind ik een gebrek aan democratisch handelen. Wat er gezegd wordt klopt gewoon niet. U geeft aan dat het college zich realiseert dat recreanten zich zorgen kunnen maken over hun eigen positie en onze belangen zo goed mogelijk willen waarborgen. Het belang van recreanten is een belangrijke factor voor u. Tot nu toe spreken alle handelingen dat tegen! Right to Challenge, geïnitieerd vanuit de overheid, wordt in 2020 het uitdaagrecht in de gemeentewet vastgelegd, zodat in 2021 iedere Nederlander er gebruik van kan maken. In 75 gemeenten kan dit nu al. In het land zijn reeds tal van initiatieven opgestart. Right to challenge zou goed kunnen werken voor het Recreatieoord.

De bewoners willen wel. Stop de verkoop van het recreatiepark totdat de belangen van de bewoners van het recreatiepark zijn zeker gesteld en wij minimaal een Right to Challange kunnen opzetten. Dank voor uw aandacht, Judith Mulder 28 maart 2021 Denkend aan Hoek van Holland zie ik enorme vaartuigen traag over de Waterweg naar de Maasvlakte gaan…. Dit is mijn persoonlijke verhaal over 72 jaar herinneringen aan ons zomerhuisje in Hoek van Holland. Mijn ouders begonnen met hun eerste tenthuisje in 1949, ik was toen drie jaar. Er zijn foto’s dat ik achter de wastobbe loop tussen mijn moeder en mijn tante Lenie. Elk jaar moest dat huisje worden afgebroken tot het moment waarop we een vaste plek kregen en mijn vader samen met zijn zwager een lief huisje bouwde op Kamp 7 nummer 65. Zoveel vrijheid, zoveel plezier, zoveel herinneringen: We woonden in het centrum van Rotterdam, bij de Kruiskade om precies te zijn. Mijn ouders waren zo zuinig op hun dochter dat buitenspelen maar sporadisch mocht. Maar we gingen elk weekend en de hele zomervakantie naar de Hoek!! En daar mocht alles; alleen naar het strand, schelpen zoeken, elke dag via de bunkers naar de pier waar je over het “gat van de Faustus” gleed alsof het een ijsbaan was, over het altijd natte zeewier, naar het einde waar de vuurtoren stond.

Samen met mijn vader en moeder over het strand naar de pier en dan door het bos weer terug. En als het stormde kijken hoe hoog het water tegen de duinen aan stond. Rupsen zoeken, je wist precies op welke planten de meeste rupsen zaten,lieveheersbeestjes vangen,

mieren en torretjes observeren, af en toe zelfs een duinkonijntje vangen dat dan een paar dagen in een doos zat met wat gras en water, maar altijd weer werd vrij gelaten. Mooie plantjes en bloemetjes plukken en drogen en de namen erbij zoeken voor in het herbarium voor een schoolopdracht. Mijn liefde voor de natuur is daar begonnen… En niet te vergeten de ringen van Ome Jaap, die stonden vlak voor ons huisje en daar was ik uren te vinden, de turnlessen die hij ’s avonds aan de kinderen gaf, onvergetelijk. De spelletjes ’s avonds na het eten met alle kinderen en de vaders en moeders; Ome Henk, of tante Mien of ome Arie of tante Nel, touwtje springen, verstoppertje, tikkertje… Nergens tuintjes, hekjes of poortjes, je kon overal doorheen lopen. Meedoen met alle activiteiten die werden georganiseerd door de Jeugdhaven, volksdansen (Joepie Joepie is gekomen heeft m’n meisje weggehaald…) mijn vader die ging volleyballen. En als het regende spelletjes doen, kaarten, monopoly, puzzelen, met een zak drop of zeekaken met boter en suiker en een kop thee. 's Avonds nog even lezen bij het licht en het suizen van de gaslamp. De kattekwaad die mijn broertje uithaalde, in de duinen waar je echt niet in mocht, maar daar stonden wel de mooie blauwe distels, bramen plukken in september. Ruziën over wie de watertank moest vullen.

In het Gebouw drie keer in de week naar de film voor een kwartje en twee keer per week naar de Jeugdhaven spelletjes doen, sjoelen, tafeltennis of zomaar een beetje kletsen of baldadig doen met je vriendinnetjes. De avondvierdaagse met de Lords, je eerste vriendje, de eerste zoen, verkering.... Zo vlogen de jaren voorbij en ineens was je volwassen en kwam je daar met je man en kind en nog een kind, een nieuw huisje werd gebouwd, ineens was er stromend water en een eigen wc en zelfs een douche en er was tv, eerst op een batterij, later op elektriciteit. Mensen bleven meer binnen, het was afgelopen met het samen dingen doen, er kwamen tuintjes, afscheidingen, maar altijd was daar het strand met de schelpen, de sloot waarin werd gevist, de schepen op de Waterweg. Ook mijn jongens werden groot in de Hoek. Lekker skelteren, veel naar het strand, vissen, ravotten, altijd welkom bij opa en oma... Opa en oma leven niet meer, ik ben nu zelf oma van vijf mooie, alweer bijna volwassen kleindochters die, toen ze klein waren, veel in de Hoek kwamen bij mij, hún oma, en dezelfde herinneringen hebben aan het huisje, de zee en het strand. Zomers gaan ze met hun ouders in Frankrijk of Spanje of Oostenrijk kamperen maar als het even kan komen ze elke zomer nog een weekje met elkaar logeren of zo maar door de week lekker een dagje naar het strand.

Nog steeds genieten we volop van de Hoek, zeker nu in deze lastige coronatijd. In 2014/2015 hebben mijn broer en ik, samen met mijn vriend een nieuw zomerhuis gebouwd, het derde inmiddels, met mooie materialen en voldoende plek voor al die kleindochters en als ik er niet meer ben hoop ik dat zij als vierde generatie nog heel veel plezier aan dit huis mogen beleven, maarrrrr..... de Gemeente Rotterdam wil van het recreatieoord af en heeft het in de etalage gezet, voor wie en tegen welke prijs???? Mijn hart breekt bij de gedachte dat dit alles ophoudt te bestaan, de Hoek zit in onze genen, we kunnen niet zonder! Ik hoop dat mijn verhaal bijdraagt aan begrip voor wat de Hoek betekent voor alle bewoners en wens degenen die verantwoordelijk zijn voor de verkoop veel wijsheid bij het nemen van de juiste beslissingen over de toekomst van ons recreatieoord. Nelleke Schoonmade

Inleiding In juni 2019 belde mijn moeder in paniek op een avond dat mijn vader (slechts 73 jaar) dood was. Ze sliepen op hun zeer geliefde volkstuin op het Blijdorp complex in Overschie, waar ik van kinds af aan al kwam, toen hij op de wc aan een hartstilstand bleek te zijn overleden. Tuinieren was alles voor mijn zeer geliefde en handige vader en hij was er dan ook bijna elke dag voor zichzelf of om anderen te helpen. Mijn moeder was er graag voor en met hem, maar na zijn onverwachte heengaan wilde ze er toch direct vanaf. De verkoop heeft nog enkele maanden geduurd, omdat daar vanuit de bond allerlei eisen aan verbonden zijn. In die tijd heb ik, mijn vadersliefde voor zijn volkstuin in gedachten erend, met veel zorg en aandacht de tuin onderhouden en zelfs diverse groenten (die hij had gezaaid en geplant) verder gekweekt en gegeten. Toen is ook bij mij figuurlijk een zaadje gepland een eigen huisje voor de toekomst te willen... Het Kamp In de nazomer van 2019 zijn mijn vrouw en ik met een lijstje van via de website van de gemeente aangeboden huisjes over het recreatieoord gaan wandelen. Wat ons opviel was de Rotterdamse spontane jovialiteit en dat iedereen bereid was uitleg te geven als we een huisje bekeken op het Oude of Nieuwe Kamp. Op Fregat zagen we een keurig onderhouden houten huisje te koop staan en de aanwezige mensen nodigden ons spontaan uit voor een rondleiding.

Of het kwam door ons enthousiasme of die van onze beagle Pippa, maar er was direct een klik met de oudere bewoners. Ondanks overbieding later van andere gegadigden gunden Jan en Nel ons het huisje en de complete inventarisatie met hun vele herinneringen vanaf 1956. Ze zagen ons enthousiasme voor hun met liefde onderhouden bezit en gunden ons dat wij hier ook heel lang en gelukkig van zouden gaan genieten. We hebben er na het afsluiten van de huurovereenkomst met de gemeente er het laatste weekend voor de wintersluiting nog één keer kunnen slapen. Ons eigen huisje De hele winter van 2020 zijn we in gedachten met ons nieuwe bezit aan de slag gegaan. Aangezien mijn te vroeg overleden vader de man was met gouden handjes die ook altijd voor ons klaar stond heb ik 's nachts menig uurtje liggen woelen of ik, ondanks mijn gezondheidsklachten, alle klusideeën wel alleen zou kunnen realiseren. Om het kort samen te vatten: Met mijn handige vader in gedachten en de fantastische hulp van familie en vrienden is dat gelukt en hebben we de binnenzijde van het huisje onderhanden genomen! In de zomer hebben we onze aanschaf gevierd en o.a. een groot tuinfeest gegeven volgens de corona richtlijnen. Naast de vele gezellige bezoeken en logeerpartijen van familie en vrienden zijn later in het jaar ook de vorige eigenaars bij ons op bezoek geweest en hebben zij vol trots foto’s gemaakt.

Dit om aan hun kinderen te laten zien met hoeveel liefde wij hun oude bezit hadden gemoderniseerd. Zij wensten ons voor de toekomst dat we er een gezellige en fijne tijd zouden gaan beleven, net als zij al die jaren hadden gehad. Verkoopplannen Toen wij na de wintersluiting een brief kregen van de gemeente met daarin hun plan om het recreatieoord te verkopen schrokken we niet direct. Eerst waren we in de veronderstelling dat we een doorlopend huurcontract met de gemeente hadden, maar na bestudering van de tekst bleek dat elke nieuwe eigenaar van het recreatieoord dit na een jaar mag opzeggen. Even dachten we nog dat een nieuwe eigenaar ook positief zou kunnen uitpakken, maar onze schrik werd pas echt groot toen wij de wethouders hoorden uitleggen waarom en hoe tot de besluiten waren gekomen. Het riep alleen maar ‘waarom’ vragen op:

-

Waarom kan een wereldstad wel hele wijken, maar geen stukje grond met ca. 4000 recreanten met duidelijke afspraken beheren? Waarom niet gewoon het hele jaar openstellen en de huur evenredig verhogen om de exploitatie sluitend te krijgen? Waarom een tweede zwembad in Hoek van Holland, terwijl de zee op minimale loopafstand ligt? Waarom is een midgetgolfbaan opeens een benodigde verbetering? Waarom voor verkoop geen recht van opstal bieden voor de huidige bewoners? Waarom kapitaalvernietiging huisjes zonder goede compensatie afspraken vooraf? Waarom zijn de huurders niet veel eerder betrokken bij de verkoopplannen?

Tot slot Wat deze ambitieuze verkoopplannen voor onze toekomst op het recreatieoord brengt weten wij niet, maar de wijze waarop ‘Rotterdam’ dit heeft aangepakt verdiend absoluut niet de schoonheidsprijs. Het gevoel overheerst dat het belang van huidige huurders geen eerste prioriteit heeft, ondanks vage toezeggingen dat bijvoorbeeld huurcontracten (met opzegging van een jaar!) worden gerespecteerd. Kortom, ons toekomstgeluk en dat van vele andere gezinnen ligt nu in handen van het college… En als verkoop dan echt niet is tegen te houden: Gemeentebestuur Rotterdam luister a.u.b. naar de recreanten en regel de verkoop van recreatieoord Hoek van Holland eerlijk en fatsoenlijk!

Goedemorgen Actiecomité, Hierbij mijn geschreven tekst…. Ik wil het graag hebben over integriteit. Ik ben al vele jaren werkzaam als beroepsbrandweerman bij de Veiligheidsregio Rotterdam. Ik ben dus ambtenaar! Als ik de hele gang van zaken rond de verkoop op een rijtje zet bekruipt mij een ontzettend naar gevoel.... Het gelieg en bedrieg, het verdraaien van woorden, de aangedragen argumenten en de hele manier waarop dit in gang is gezet is ronduit bijzonder triest te noemen. Er worden beloftes gemaakt welke vervolgens weer worden ontkend of waarvan gezegd wordt: 'dat bedoelen wij anders bla bla bla'. Het hele traject rondom de verkoop van ons zo geliefde recreatieoord wordt omringd door valse voorwendselen en verdient absoluut geen schoonheidsprijs. Alle door mij eerder benoemde vormen van handelen wordt in mijn beroep gezien als niet integer of zelfs aangeduid als stemmingmakerij. Hier staat dan ook disciplinaire straf op. Ik bedoel hiermee te zeggen dat: 'als zelfs onze bestuurders op die manier te werk gaan dan is in mijn ogen het eind ver zoek'! Als voorbeeld wil ik noemen dat er informatie is achter gehouden. Denk hierbij aan mensen die vorig jaar voor veel geld een huisje hebben gekocht, die hierdoor in financiële moeilijkheden komen terwijl er al veel langer sprake was van verkoop van ons zo geliefde

recreatieoord. Zeker een punt van niet integer zijn. Zo zijn er nog legio voorbeelden te noemen. Ik zeg u allen eerlijk... hiermee kom je in onze organisatie echt niet zomaar weg! Met andere woorden, deze wethouders zijn absoluut geen voorbeeld voor de stad! Eerder een schande. Als brandweerman heb ik met veel verschillende uitzonderlijke situaties te maken, welke zeker niet altijd prettig zijn om mee te maken. Ons 'huissie in de Hoek' is mijn uitlaatklep en ook dat van mijn gezin. Daar zet ik alles van mij af en doe ik nieuwe energie op. Onmogelijk dat dit ons op deze manier ontnomen dreigt te worden. Ga eens niet voor het grote geld en gun eenieder met een kleiner budget zijn of haar geliefde ''plekkie''. Ons 'huissie in de Hoek'. M. vr. gr. Martin Kok

Beste wethouders Kasmi en Kurvers, beste raadsleden, Met stijgende verbazing heb ik het artikel gelezen dat u het beheer van het eiland van Brienenoord over gaat nemen van Zuid-Hollands Landschap wat 18 jaar lang het natuurbeheer op het eiland verzorgt heeft. In het artikel staat vervolgens beschreven; "De gemeente Rotterdam maakt het eiland toegankelijker en aantrekkelijker voor recreatie en heeft besloten het gebied, na afronding van de werkzaamheden, zelf als stadspark te gaan beheren. Om deze reden heeft de gemeente ervoor gekozen de samenwerking te beëindigen". Ik ben zelf een vervent wandelaar op het eiland van Brienenoord en zie nu al maanden hoe het eiland verandert. Vooralsnog zie ik de natuurbehoud en de aantrekkelijkheid er niet in maar ben hoopvol en verwacht dat de natuur zich weet te herstellen als alles achter de rug is. Met ook nog de hoop dat er geen kilometers asfalt wordt neer gelegd zoals nu wel het geval lijkt te worden maar dat de loop paadjes behouden blijven. Dat wat het eiland zo eigen maakte. Maar wat mij nu echt stoord in dit artikel is ' zelf het stadspark te gaan beheren'. Is dit een kerntaak van de gemeente dan? Ik ben als door een wesp gestoken door deze woorden en ik zal u uitleggen waarom; ik ben tevens één van de huisjesbezitters op het recreatieoord Hoek van Holland.

En wat wethouders Kasmi en Kurvers in de afgelopen maanden veelal in de media hebben verwoord is "Het is geen kerntaak van gemeentes om zo’n recreatieoord te exploiteren. Dit kun je natuurlijk veel beter overlaten aan een professionele praktijk die als corebusiness het exploiteren en beheren van zo’n recreatieoord heeft.” Uiteraard zal een eilandje nabij de stad niet te vergelijken zijn met een groots mooi recreatiepark in Hoek van Holland. Het is mijn inziens wel een grote tegenstelling en lijkt het sterk op willekeur waar de

gemeente wel of niet zijn belang in wilt hebben. Hoe bijzonder is het, het recreëren op het eiland van Brienenoord wordt verward met het achter laten van (drugs) afval en moet blijkbaar voor deze vorm nog toegankelijker worden gemaakt terwijl het beschermd dient te worden zodat natuurliefhebbers daadwerkelijk ervan kunnen genieten en de hooglanders rustig terug kunnen komen op het eiland. En hoe bijzonder is het dat een park al bijna 100 jaar oud, waar recreatie in zijn puurste vorm wordt beleefd, waar generaties groot zijn gebracht, kinderen vrij kunnen spelen en de zomer kunnen beleven, afgenomen wordt?! Maar hoe dan ook recreatieoord Hoek van Holland moet kosten wat het kost van de hand ... zo is het maar net ...dan heeft u alle tijd om u zich bezig te houden met uw nieuwe belangrijke kerntaak... een stadspark beheren! Het is u niet op uw lijf geschreven!! Germaine van Trijffel

Geachte raadsleden, Binnenkort neemt u een besluit over de toekomst van Recreatieoord Hoek van Holland. Alvorens u dit doet neem ik u graag mee in wat het recreatieoord voor mij betekent. Ik ben geboren en getogen in Vlaardingen en ging vroeger met mijn ouders vaak naar Hoek van Holland, ik bewaar er erg goede herinneringen aan. Eerst met de trein, best een onderneming met koelbox en broodjes naar het strand. We gingen bijna ieder weekend. Later kwam er een auto en werd het wat makkelijker met de Daf 33, 44 enz. en gingen vriendinnen, stoeltjes en windscherm mee. Nog steeds bijna iedere weekend. Als puber werden het meestal strandwandelingen, liefst met stormachtig weer (balen als in de herfst de trein maar tot Haven reed) of fietsten we er naar toe voor een dag aan het strand. Ik ging in Rotterdam wonen, studeren en werken en nog steeds vaak naar Hoek. Jaren later brachten werk en de liefde me naar Utrecht. Als ik mijn ouders bezocht (nog altijd in Vlaardingen), dan reed ik vaak eerst naar Hoek. Even opladen; de wind voelen, de zee ruiken, de meeuwen horen, zand in je sokken… heerlijk! Later, na het overlijden van mijn vader haalde ik vaak mijn moeder op en gingen we samen even naar Hoek; naar de pier en koffie met wat lekkers aan de Waterweg en goede herinneringen ophalen. Begin 2012 overleed mijn moeder.

Behalve het verlies van mijn ouders, was ik ook mijn “bed aan zee” kwijt- niet meer kunnen blijven slapen en er een Hoekse dag aan vast plakken. Ze liet me wat geld na en daar kocht ik ons huisje van op het recreatieoord. Het is mijn beste koop ooit, het voelde als thuiskomen! Ik ben er ieder weekend en op nietwerkdagen. Ook mijn man, zonder strand- of zee wortels is daar helemaal thuis. Het recreatieoord is geweldig. Niet alleen heb ik weer een Bed aan zee, maar ik vond er zoveel meer. Hier staan mensen die hun vakantie-en spaargeld steken in dat houten huisje/caravan. Het is onze trots, er zijn generaties opgegroeid, we brengen er de weekenden en vakanties door. We ervaren er een vrijheid die we nergens anders vinden. Over smaak valt niet te twisten, dus is het een bonte verzameling van stijlen en kleuren en alles staat en leeft vrolijk naast elkaar. We vinden dit juist de charme en de kracht van het oord, waar vind je dit nog?

Het unieke aan dit recreatieoord is ook dat we ons er niet alleen vrij voelen, maar ook veilig. Weet u hoe bijzonder en waardevol dat is… (!) In dit kader; kunt u zich nog herinneren wat Jan Terlouw teweeg bracht met zijn betoog over “het touwtje uit de brievenbus” in DWDD? Zijn gedachtegoed werd omarmd, hij gaf woorden aan het verlangen dat veel mensen hebben aan een samenleving waarin we meer naar elkaar omkijken. Waarin ons vertrouwen niet beschaamd wordt. Waarin controle niet de boventoon voert, maar omkijken naar elkaar. Dat wat in de context van de Toeslagenaffaire vaak “de menselijke maat” wordt genoemd. Hier is dat springlevend! Kijken mensen naar elkaar om, helpen elkaar. Kan je als vrouw alleen gewoon laat over straat zonder alert of bang te hoeven zijn. Kan je je kind gerust kan laten spelen, in de speelplekken buiten of bij vriendjes thuis. Ook al ken je de ouders nog niet zo goed. Kan je als kind in deze vrijheid en veiligheid opgroeien en dus een wereldbeeld mee krijgen dat gebaseerd is op vertrouwen. Of, om in politieke termen te spreken, waar sociale cohesie en inclusieve samenleving geen loze woorden zijn (al zal niemand hier het zo noemen). Het recreatieoord is veel meer dan een huisjespark voor recreatie. Het is een wereld op zich.

Er hangt geen touwtje uit de brievenbus, die deur staat gewoon open… Voor mij is het leven op het recreatieoord samen te vaten in “Vrijheid en veiligheid”, ik gun het iedereen. Ik vraag u de kernwaarden van het recreatieoord te onderschrijven én zeker te stellen. Linda van der Plas

Rotterdam, 21 maart 2021 Geachte heer, mevrouw, Het leven in de Hoek: We vinden hagedisjes en kikkers in de waterput, er woont een egeltje in onze heg. We leggen koekkruimeltjes neer voor de vogeltjes en brengen met honing uitgeputte hommels en bijen weer tot leven. In de zomer zoeken we bij zonsondergang vossen in de duinen, die we nooit vinden. Het maakt niet uit. Dat we ver buiten bedtijd zitten, maakt het al leuk genoeg. In mei neem ik de kinderen van het kamp mee om brandnetels te plukken in de duinen en leer ze wat ze moeten doen als ze toch geprikt zijn. Daarna kook ik brandnetelsoep en alle kinderen eten mee, ook al is het een beetje spannend. Ons leven in de hoek is er een zonder tv, maar mét buitenleven in een warme trui. Als het regent gaan we met een paraplu naar de wc, want ons huisje heeft nog een toilet buitenom. De kinderen leren over natuur en vrijheid. Ze mogen zelf over het terrein fietsen, de jongste met mijn telefoonnummer in zijn zak. De oudste mag in haar eentje naar de supermarkt. We sleutelen zelf aan ons huisje, terwijl je weet dat het nooit af is, er is altijd wel een lieve buurman die ons bijstaat met raad en daad. In de zomer wordt er van alles georganiseerd voor de kinderen, allemaal door enthousiaste “kampbewoners” met een groot hart voor kinderen. Knutselclubs, dansles, vossenjacht en ijs.

Toen wij 5 jaar geleden ons kleine huisje in de hoek overnamen van een ouder echtpaar uit Schiebroek, maakten we al snel vrienden. Ons huisje is gelegen op een rustig stukje met wat oudere mensen om ons heen. We kregen ineens buren uit Vreewijk, de Provenierswijk en Nesselande. En wat vonden zij het gezellig dat wij met onze kinderen wat onrust kwamen brengen. Tot op de dag van vandaag komen ze langs met de oude fietsjes van hun kleinkinderen, kinderkleren en veel te veel snoep. De kinderen brengen ze zelfgemaakte tekeningen en vers geplukte bloemen als dank. Als wij in de “hoek” zijn, hebben wij een tegenwicht van het Stadse leven. Als je via de duinen naar het recreatieoord fietst, word ik intens vrolijk van alle verschillende huisjes en tuintjes. Het voelt rijk aan historie. Het is een groot contrast met de vakantieparken die er al liggen, langs de Noordzeekust, alles hetzelfde, strak aangeveegd. Vervangbaar. Dit is mijn angstbeeld voor de toekomst, vervangbaar. Wat als we niet koesteren wat uniek is, wat als we dat winstgevend gaan maken? Al die eigen huisjes, al die liefde en kracht die we daar aantreffen. Alle verschillen, uniek en authentiek. Als dat verkocht wordt om winstgevend te worden, dan raken we dat kwijt. De gehele Noordzeekust vervalt zo tot hetzelfde en meer van hetzelfde. En het allerergste: je krijgt het nooit meer terug.

Ik weet niet wie bepaalt wat tot de kerntaken van een gemeente behoort. Dat bepalen we toch altijd nog zelf? Is er niet een andere waarde toe te kennen dan een winst- en verliesbalans? Iets als behoud, eigenheid, bescherming van bijzondere historie? Sociale interactie, een gezonde plek met vrijheden van Rotterdamse kinderen? Een sociaal netwerk voor de gepensioneerden? Mijn man en ik werken allebei voor de gemeente Rotterdam om de stad sterker, inclusiever

en weerbaarder te maken. We weten allebei wat het vergt om deze waarden te creëren. Juist deze waarden dreigen nu verkocht te worden. Is het recreatieoord verliesgevend? Als dat zo is, dan moeten we daar iets aan doen. Dat vinden we allemaal. Het is iets anders om iemand hier geld aan te gaan laten verdienen. Nog in eigendom van de gemeente, van een stichting, of in eigen beheer? Op een manier dat het ook bereikbaar blijft voor mensen met een wat smallere beurs? Kunnen we met elkaar vaststellen dat we dat zouden moeten willen? Wanneer de discussie zich gaat enten op termen als moderniseren, dan hebben we niet begrepen waar de waarde van het recreatieoord zit. Is het beschermen van een unieke Rotterdamse plek niet bij uitstek een kerntaak van de gemeente? Met vriendelijke groet, Floor van Amerongen Geachte gemeenteraadsleden, Met zorg vraag ik uw aandacht om het volgende. Net voor de eerste lockdown-periode in maart 2020 hebben wij een mooi huisje gekocht in het recreatieoord Hoek van Holland. Mijn gezin en ik komen al jarenlang op het oord op bezoek bij onze lieve vrienden, en zijn in die periode verknocht geraakt aan het huisjeskamp.

Niet alleen vanwege de bonte mix van mensen, afkomstig uit verschillende lagen van de bevolking, het saamhorigheidsgevoel dat heerst onder de bewoners, maar ook de ruimtelijke kwaliteiten van het kamp, een mini-dorp met eigen voorzieningen en bijzondere architectuur. Een reeks unieke houten huisjes, alle uitgedost met persoonlijke verbijzonderingen, met op de achtergrond een prachtig duinlandschap. Toen de gelegenheid zich voordeed om een kavel te kunnen huren en een huisje te kopen, maakte ons hart een sprong en gingen we rekenen of we de stap financieel aandurfden. Wij wonen sinds 2006 in Rotterdam-West in een bovenwoning, de buitenruimte voor onze dochters (7 en 9 jaar) is daar zeer beperkt, ze kunnen niet onbegeleid naar buiten vanwege het verkeer maar ook vanwege de nabije coffeeshop en bijbehorend publiek. De veilige omgeving van het recreatieoord heeft hen de afgelopen zomer de gelegenheid geboden hun eerste stappen in zelfstandigheid te maken. Alleen naar de kampwinkel, op bezoek bij hun nieuwe vriendjes, op onderzoek uit in de duinen. Omdat wij ons bewust zijn van de bijzondere situatie hebben wij gedurende de zomer zoveel mogelijk andere gezinnen uit de stad uitgenodigd om met ons, op gepaste afstand, te genieten van de frisse lucht, de wind, het gemoedelijke leven op het kamp. Zo is de impact van ons huisje veel groter geweest dan alleen op ons eigen gezin.

Nu het volgende, toen wij het kopen van het huisje en het ondertekenen van het huurcontract overwogen, hebben we nagevraagd of er toekomstplannen waren voor het recreatieoord, wetende dat deze er eerder waren maar waren verworpen door uw collega’s/voorgangers. Daar werd bij de receptie ontkennend op geantwoord. Gecombineerd met het feit dat er recentelijk fors was geïnvesteerd in grote, nieuwe speeltuinen en een wijkgebouw door de gemeente werden we overtuigd dat het kamp er op de lange termijn zou zijn. Daarnaast werd ons bij de overdracht door de beheerder die verantwoordelijk was voor oplevering op het hart gedrukt dat we wel snel de door houtrot aangetaste zijgevel moesten vervangen, en dat het

schilderwerk en dakbedekking achterstallig waren. Omdat wij niet willen detoneren in deze mooie omgeving hebben we besloten deze werkzaamheden versneld uit te voeren. Een investering van 6.000 euro bovenop de 30.000 die we hebben uitgegeven aan het huisje zelf. Daarbij hebben we gekozen om inkoop te doen bij de lokale houthandel om de plaatselijke economie te steunen in plaats van de Gamma’s. U begrijpt de paniek die is ontstaan toen we een paar dagen na de wintersluiting op 31 okt uit de krant moesten vernemen dat de gemeente heeft besloten het kamp te verkopen. Een dag later volgde de officiële brief op de deurmat. Bij de overdracht in maart heeft niemand ons geïnformeerd over de ophanden zijnde veranderingen, sterker nog we werden gemaand meer onderhoudsinvesteringen te doen. Ons spaargeld (mijn vrouw en ik zijn beide zelfstandige ondernemers) dreigt plotsklaps te verdampen. Maar meer dan dat maak ik me zorgen over het voortbestaan van niet alleen het kamp, met zijn bijna 100 jaar echt cultuurhistorisch erfgoed van de gemeente Rotterdam, maar ook de sociale cohesie tussen haar bewoners die er vaak decennialang wonen. Het doet met twijfelen aan mijn stad Rotterdam, komt die op voor het welzijn van haar bewoners of voor het grote geld en de (buitenlandse) toeristen? Het lijkt vooral het laatste.

Ik geef u een voorbeeld, afgelopen zomer boekten we een strandhuisje van Landal in Hoek van Holland voor mijn schoonouders om samen met hen in een Covid-veilige situatie hun jubileum te kunnen vieren. Door het strand konden zij van hub kleinkinderen genieten die zij al sinds de lockdown niet lang hadden kunnen zien. In totaal rekende ik samen met de familie 1.500 euro af voor 3 nachten.. De andere Landal-huisjes waren gevuld met Duitse toeristen. Ook de camping in ‘s Gravenzande vroeg om 300 euro per nacht. Is dit het beeld dat Rotterdam voor ogen heeft voor Hoek van Holland als vierseizoenenlocatie? Een generieke badplaats met uniforme opgepompte huizen met exploitanten die opgestuwd door de vraag het aandurven (en voor elkaar krijgen) om deze prijzen te vragen? Gewone Rotterdammers kunnen dit niet betalen. Ik word er droevig van. Ik vraag u met klem om, alvorens u een onherroepelijk besluit neemt over de verkoop, na te denken over wat voor een stad u wilt zijn, een stad met toegankelijke voorzieningen voor de Rotterdammers of louter en alleen voor (buitenlandse) toeristen met een gevulde portemonnee. Geef ons alstublieft een serieuze kans om inzicht te krijgen in het genoemde tekort op de begroting en een alternatief op te zetten voordat het oord de vrije markt opgaat en op korte termijn verwordt tot een beleggingsobject.

De korte tijd die ons nu gegeven wordt om te reageren, enkele weken, is onbegrijpelijk, onrechtvaardig, en de vooropgezetheid druipt ervan af. Met vriendelijke groet, Jeroen van Poecke

Inspreekbijdrage ‘Verkoop recreatieoord Hoek van Holland’ Aad Scheffer, 20 maart 2021, Dennenlaan 9 Ik ben voor behoud van het recreatieoord en voor modernisering. Dat kan ook zonder verkoop. Is verkoop onvermijdelijk? Zorg dan voor: een huurgarantie van minstens 15 jaar, een ruimhartige vergoeding voor de opstallen bij vrijwillige beëindiging van het huurcontract of verkoop. Neem de tijd voor modernisering en voor de kwaliteit- en verduurzamingslag. Als eindbeeld zie ik duurzame Tinyhouses in het groen met een ruimere opzet dan nu. Geef huidige huurders voorrang en voordeel bij het verkrijgen van het nieuwe aanbod. Bestuur: creëer weer een beetje vertrouwen en zeg toe dat de voorwaarden voor verkoop juridisch en contractueel vastgelegd worden.

Ik ben Aad Scheffer. Geboren in Rotterdam, opgegroeid in de Hoek, nu wonend in Brabant. Om de zee, vrienden en familie in de Hoek, na het overlijden van mijn moeder, gemakkelijk te kunnen bezoeken, hebben we in oktober 2018 het huisje op Dennenlaan 9 gekocht. We hadden veel plezier bij de mooie vooruitzichten. En dan valt opeens die brief in de bus. Een flinke deuk in de toekomstplannen. Want die zijn nu wel heel onzeker geworden. Extra zuur is dat wij met veel plezier al twee seizoenen bezig zijn met het opknappen van ons huisje. We doen flinke investeringen in tijd en geld om ons perceel groener te maken en het huisje van buiten en binnen te renoveren. In 2020 hebben we het gehele dak laten renoveren voor vijf duizend euro. Kunt u zich voorstellen dat de plannen voor de verkoop bij mij grote onzekerheid oproepen? Een prettige plek om te recreëren wordt mijn gezin ontnomen en ik ervaar grote onzekerheid over de investeringen die we bij aankoop van huisje en de renovatie hebben gedaan. De mantra van uw bestuur dat de huidige huurrechten worden gerespecteerd, werkt bij mij averechts. Het komt denigrerend over. U en ik weten dat mijn rechten zeer beperkt zijn. Wat ik echt niet begrijp is dat het bestuur zo gemakkelijk over de historie van het “kamp” stapt.

Iets dat al zo lang bestaat en aan zoveel mensen en generaties plezier en ontspanning biedt, lijkt met een pennestreep afgeschreven te worden. Waarom is de gemeente niet trots op dit fenomeen als cultureel erfgoed? In uw communicatie hoor ik er niets over en het lijkt erop dat uw bestuur vooral van een last af wil. Ik kan begrip opbrengen voor de wens voor modernisering en verduurzaming. Ik zie ook verbeter mogelijkheden. Sommige kavels zijn erg klein, de bereikbaarheid is beperkt en er is weinig groen. Maar is verkoop dan de enige mogelijkheid om hier iets in te verbeteren? Als verkoop onvermijdelijk is, dan: “zal de nieuwe eigenaar in de plannen respect moeten tonen voor het landschap, de historie en de belangen van de huidige recreanten” [D66 wethouder Kasmi]. Mooie woorden, maar veel te vaag. Maak het concreet en leg dat contractueel en juridisch keihard vast. Daarmee creëert u weer een beetje vertrouwen bij mij. En laat u zien dat u ook voor mijn belangen staat. Een paar suggesties: • Biedt een huurgarantie van minstens 15 jaar. Via een uitsterf constructie ontstaat op lange termijn ruimte voor aanpassingen en verduurzaming van park en kavels. • Biedt mensen die vrijwillig stoppen met huren en hun huisje verkopen een ruimhartige vergoeding van 25% boven de marktprijs en compenseer aantoonbare investeringen.

• Laat huurders meedenken en meebeslissen over de toekomstplannen. Rotterdam vindt participatie belangrijk en zorgt dat de koper hier contractueel aan gehouden wordt. • Koper neemt de tijd voor modernisering met een grote kwaliteit- en verduurzamingslag • Nieuwe huisjes zijn volledig duurzaam volgens concept van ‘Tinyhouses in het groen’ met een ruimere opzet dan nu. • Creëer een divers aanbod van nieuwe huisjes voor de kleine en grotere beurs. • Huidige bewoners krijgen voorrang en korting bij de aanschaf van een ander nieuw huisje

Als trouwe bewoner/gebruiker van kavel Jonk 41 maken wij en onze familie inmiddels meer dan 60 jaar gebruik van de faciliteiten van het Recreatieoord te Hoek van Holland. Uitgroeiend van een recreatieoord met naar huidige maatstaven soms primitieve recreatie voorzieningen zoals gasverlichting, gezamenlijke douches en wasplaatsen, tot individuele aansluitingen voor gas en water en collectieve aansluitingen voor elektriciteit en TV in elke recreatiewoning. Dit is een voortgaand proces wat in de loop der jaren is meegegaan met de economische vooruitgang en mogelijkheden voor iedere burger. Het doet dan ook vreemd aan dat de wethouders, tijdens de recente openbare digitale

hoorzitting, met argumenten komen die vergezocht zijn. Deze argumenten zijn duidelijk bijeengezocht om een mogelijke verkoop te verantwoorden: Zoals 1) Uitgifte grond in erfpacht. 2) Respecteren van de huurcontracten van de recreanten. 3) Grootschalige vernieuwing en vergroting van de kavels. 4) Van Hoek van Holland een 4-seizoenen badplaats maken. 5) Het is geen taak van de gemeente om een Recreatieoord annex camping te exploiteren. 6) Er zouden teveel Niet-Rotterdammers op het recreatieoord verblijven. 7) Onbehoorlijk bestuur. 8) De Financiële tekorten op de huidige exploitatie. Onderstaand volgt een puntsgewijze weerlegging of toelichting van deze argumenten: 1) Uitgifte grond in erfpacht 1) De uitgifte van grond in erfpacht is slechts een schijn constructie en argument. Dit argument varieert per 4 jaar met een ander college en er zijn zeer veel voorbeelden, waarbij grond in erfpacht is uitgegeven en na enkele jaren op verzoek van de erfpachter in eigendom zijn overgegaan. .Ook ik spreek hier uit eigen ervaring. Een recente actie van de bewoners om grond in eigendom of erfpacht te verkrijgen is door de Gemeente Rotterdam met kracht tegen gewerkt. Hier had de gemeente Rotterdam op in kunnen springen door in overleg de grond naar keuze in eigendom of erfpacht over te dragen aan de bewoners/huurders.

Daar is toen niet voor gekozen en nu plotseling wel? Een heel vreemde move en is in het geheel niet in het belang voor het vertrouwen in de Gemeente Rotterdam als partner. Kortom, een niet valide argument! 2) Respecteren van de huurcontracten van de recreanten. 2) Respecteren van huurcontracten van de huurders. Dit is een wettelijke regeling waaraan niet valt te ontkomen. Echter in alle bestaande huurcontracten van de laatste jaren is een artikel opgenomen, als voorbereiding op de verkoop, met een opzegtermijn van slechts 1 jaar. Een nieuwe eigenaar/erfpachter kan dus recht doen aan het huurcontract en dit binnen 1 jaar opzeggen, met alle nare gevolgen van dien. Wij hebben dit in onze regio op Voorne – Putten op meerdere campings ook zien gebeuren, dus voorbeelden te over en de enige gelukkige is dan de nieuwe eigenaar /erfpachter. Bij de verkoop kan weliswaar als onderdeel van de eigendomsoverdracht een afkoelingsperiode van 10 jaar opgenomen worden, maar dat is veel te kort. In die periode kan een nieuwe eigenaar/pachter in alle rust een renovatie en herindeling voorbereiden en terloops leeg komende kavels laten verpauperen. Zie bijgaand artikel uit het AD van 6 februari 2021 waarin kampeerders/bewoners zich opnieuw beklagen over het gedrag van de eigenaar. .

Is dit wat de Gemeente Rotterdam wil? KORTOM, EEN LOZE KREET EN EEN NIET VALIDE ARGUMENT.! 3) Grootschalige vernieuwing en vergroting van de kavels 3) De grootschalige vernieuwing en vergroting van de kavels kan op sommige plekken leiden tot een grotere veiligheid. De wethouders geven dit argument mee om het veiligheids aspect te benadrukken. Hoe groot is echter het verschil en de afstand tussen deze argumenten van de wethouders en de realiteit. Zelf heb ik schriftelijk in 2013 al voorstellen gedaan bij de toenmalige beheerster, om van een 3-tal krappe kavels, waarvan er 2 niet meer werden verhuurd wegens te kleine afmetingen en als onrendabel werden aangegeven, er 2 modernere en ruimere kavels van te maken en dat wij mee wilden denken om dit te realiseren. Ondanks regelmatig navragen naar de stand van zaken, is in 2017 plotseling en zonder ons te informeren, een van de krappe kavels verhuurd omdat de huidige beheerder niet wenste mee te werken aan deze voorstellen en of er niet van op de hoogte was. Frappant is dus dat de wethouders dergelijke aanpassingen voorstaan, en de werkvloer er

een heel andere mening op na houdt en zelfs geen of te weinig rekening houdt met de voorschriften, zoals het bestemmingsplan en het huishoudelijk reglement. Een klachten procedure hierover loopt nog steeds. Kortom werk aan de winkel voor een krachtdadige wethouder om eindelijk de neuzen in dezelfde richting te krijgen en de gemaakte fouten te herstellen. Ruimere kavels zou op zich toe te juichen zijn, als men maar daarnaar handelt, maar de huidige beheerder trekt zich nergens wat van aan en doet gewoon waar hij zelf zin in heeft, om niet te spreken van vriendjes politiek. Ook dient de Gemeente Rotterdam er rekening mee te houden dat bij een herverkaveling naar modernere maatstaven, een veel kleiner aantal recreatiewoningen zal overblijven. Kortgezegd: De argumenten van de wethouders dienen in de Rotterdamse organisatie dan ook met spoed tot beleid van hoog tot laag te worden gemaakt en niet de zaak op zijn beloop laten. 4) Van Hoek van Holland een 4-seizoenen badplaats maken 4) Dit is een heel aardig argument, maar waarom niet beginnen bij het Recreatieoord i.p.v. het gebruiken als verkoop argument? Om te beginnen is Hoek van Holland nu niet het Benidorm van Zuid-Holland en gelet op het weer type in ons land zal dat een moeilijke zaak worden om hier verandering in aan te brengen. Dat wordt niet opgelost door een mogelijke verkoop en privatisering.