RIB 26 060 Bijlage E PlanMER - Ecologische Voortoets Binckhorst plansituatie B
Tekst van het document
Depositie neemt daardoor tijdelijk | toe van gemiddeld 897 naar 897,30 mol N /ha/jaar in de ontwikkelingsfase. In de gebruiksfase van Binckhorst is de permanente depositietoename maximaal 0,01 mol N/ha/jaar | op een oppervlakte van 4,28 ha (1% van de oppervlakte van het habitattype). Effectbeoordeling - | Op een klein deel van het habitattype (ca. 9,9 % van de oppervlakte) is sprake van overschrijding van de KDW. De gemiddelde stikstofdepositie was in 2023 | lager dan de KDW. - | Op deze oppervlakte vindt in het Natura 2000-gebied een tijdelijke toename | van de stikstofdepositie plaats als gevolg van het plan met maximaal 0,30 mol N/ha/jaar. Op 91% van de oppervlakte van het habitattype zijn effecten daarom op voorhand uitgesloten. In de gebruiksfase (vanaf 2050 | ) is er een toename van maximaal 0,01 mol op 1% van de oppervlakte van het habitattype. - | De depositietoename | als gevolg van het project is | voornamelijk tijdelijk. Deze tijdelijke toename heeft geen invloed op de trend in de stikstofbelasting in het gebied, ongeacht welke trend hierbij optreedt, en heeft daarom geen invloed op het behalen van de instandhoudingsdoelen voor zover deze te maken hebben met de trend in stikstofdepositie in de komende jaren.
- | Omdat depositietoename voornamelijk tijdelijk en bovendien gering is leidt deze in het areaal van het habitattype waar deze plaatsvindt niet tot een meetbare verandering in het nutriëntenaanbod voor het habitattype (zie ook hoofdstuk 4 en bijlage 2). Er zijn daarom geen meetbare veranderingen in de biomassaproductie van de vegetatie als gevolg van vermestingseffecten. De structuur en soortensamenstelling van de vegetatie verandert daarom niet als gevolg van de positietoename. De voornamelijk tijdelijke en bovendien geringe depositietoename leidt daarom niet tot verdere vergrassing en verstruweling in het habitattype. De bestaande kwaliteit van het habitattype wordt daarom niet aangetast. - | De bodem van het habitattype is redelijk goed gebufferd, waardoor een meetbare verandering van de zuurgraad van de bodem als gevolg van de geringe depositie uitgesloten kan worden. - | Omdat de samenstelling en structuur van de vegetatie niet verandert, zijn er geen gevolgen voor typische soorten planten en dieren in het habitattype. - | De geringe toename van de stikstofdepositie heeft geen invloed op de effecten van maatregelen die de verstuivingsdynamiek in het gebied versterken, op de kansrijkdom van maatregelen die het habitat uitbreiden en op de effecten van aanvullende beheermaatregelen.
De structuurkenmerken van de vegetatie worden niet beïnvloed omdat er geen meetbare toename optreedt van vergrassing en verstruweling. Voortoets stikstofeffecten Ontwikkeling Binckhorst | KE348-01 | 11 | december | 2025 | Pagina 25 van 147 Voortoets stikstofeffecten Ontwikkeling Binckhorst | KE348-01 | 11 december 2025 | Pagina 26 van 147 Conclusie Voor het habitattype H2130A Grijze duinen (kalkrijk) is in Natura 2000-gebied Meijendel & Berkheide sprake van een lichte tot matige overbelasting met stikstof op een klein deel van de oppervlakte van het habitattype (9,9%). Stikstof is daarmee een drukfactor van enige betekenis voor het habitattype in het gebied. De voornamelijk tijdelijke en bovendien geringe toename van de stikstofdepositie met maximaal 0,30 mol N/ha/jaar leidt echter niet tot meetbare veranderingen in de samenstelling en structuur van de vegetatie van het habitattype. De oppervlakte en kwaliteit van het habitattype in het Natura 2000-gebied Meijendel & Berkheide zullen daarom niet significant veranderen. De geringe depositietoename door de ontwikkeling en het gebruik van Binckhorst heeft daarom geen invloed op de mogelijkheden om de oppervlakte van het habitattype uit te breiden en de kwaliteit te verbeteren. Er zijn geen gevolgen voor het behalen van de instandhoudingsdoelstellingen voor het habitattype.
5.2.6 H2130B Grijze duinen (kalkarm) Ecologische typering, ecologische condities en stikstofgevoeligheid van dit habitattype Zie bijlage 3. Instandhoudingsdoelstelling De instandhoudingsdoelstelling voor het habitattype H2130B Grijze duinen (kalkarm) in Meijendel & Berkheide is uitbreiding van de oppervlakte en verbetering van de kwaliteit. Figuur 5-9 Verspreiding van het habitattype H2130B Grijze duinen (kalkarm) in het Natura 2000-gebied Meijendel & Berkheide (AERIUS Monitor versie 2025).
Oppervlakte en kwaliteit Kalkarme duingraslanden komen in het gebied voor met een oppervlakte van 302 ha, verspreid door het hele gebied, maar met name in het midden- en binnenduin (Figuur 5-9). De vegetatiekundige kwaliteit van kalkarme grijze duinen in het gebied varieert. Op 62% van de oppervlakte komen vegetatiegemeenschappen voor die een goede kwaliteit van het habitattype aanduiden. De kwaliteit op basis van typische soorten is overwegend goed. Minimaal 17 van de 21 typische soorten komen in het habitattype voor in het gebied. In enkele delen van het gebied lijken zuurgraad en voedselrijkdom van de bodem niet overeen te komen met de gunstige condities voor het habitattype. Het is niet voor alle kenmerken van goede structuur en functie bekend of het habitattype voldoet (vegetatiestructuur). De begrazingsdruk door konijnen is te laag. Wel zijn er stuifplekken aanwezig en is er lokaal sprake van doorstuiving van kalkrijk zand via kerven in de zeereep. De functionele omvang is goed. (Arcadis et al., 2022). Figuur 5-10 Afstand tot de KDW voor het habitattype H2130B Grijze duinen (kalkarm) in het Natura 2000- gebied Meijendel & Berkheide. Achtergronddepositie huidige situatie De KDW voor H2130B Grijze duinen (kalkarm) is 929 mol N/ha/jaar (Wamelink et al., 2023).
In 2023 was er op 77,5% van de oppervlakte sprake van een voornamelijk matige overschrijding van de KDW ( Figuur 5-10). De achtergrond depositie varieerde in 2023 tussen 799 | en 1419 mol N/ha/jaar (10- en 90-percentielen) en was gemiddeld 1058 mol N/ha/jaar (AERIUS Monitor, 2025). De gemiddelde depositie | is dus 129 mol N/ha/jaar hoger dan de KDW. Voortoets stikstofeffecten Ontwikkeling Binckhorst | KE348-01 | 11 | december | 2025 | Pagina 27 van 147 Voortoets stikstofeffecten Ontwikkeling Binckhorst | KE348-01 | 11 december 2025 | Pagina 28 van 147 Overige drukfactoren, knelpunten en maatregelen naast stikstof De Natuurdoelanalyse voor het gebied (Arcadis et al., 2022) noemt als knelpunten het gebrek aan dynamiek, het ontbreken van veel typische soorten, een te lage zuurgraad en gebrek aan begrazing door konijnen. In het beheerplan zijn diverse maatregelen opgenomen om het habitattype te versterken, waaronder een pilot voor dynamisch zeereepbeheer, ontwikkeling van nieuw duingrasland, verwijderen van exoten en struweel, aanvullend beheer (plaggen, maaien, begrazing) (Arcadis et al., 2022).
Toename van de stikstofdepositie als gevolg van het plan In de ontwikkelingsfase (bouwfase) van Binckhorst is de tijdelijke depositietoename op het habitattype H2130B Grijze duinen (kalkarm) maximaal 0,30 mol N/ha/jaar en is berekend voor een oppervlakte van 245,52 ha (inclusief zoekgebied; 81,4% van het areaal van dit habitattype in het Natura 2000-gebied. De tijdelijke stikstofdepositie neemt dus toe van gemiddeld 1058 naar 1058,30 mol N /ha/jaar. In de gebruiksfase van Binckhorst is de permanente depositietoename maximaal 0,01 mol N/ha/jaar op een oppervlakte van 26,28 ha (9% van de oppervlakte). Effectbeoordeling - Op 77,5% van de oppervlakte van het habitattype is sprake van een overschrijding van de KDW. De gemiddelde stikstofdepositie was in 2023 hoger dan de KDW. - Op dit deel van het areaal van het habitattype vindt een tijdelijke toename plaats van de stikstofdepositie als gevolg van het plan. De toename van de stikstofdepositie is maximaal 0,30 mol N/ha/jaar. In de gebruiksfase (vanaf 2050) is er een toename van maximaal 0,01 mol op 9% van de oppervlakte van het habitattype. - De depositietoename als gevolg van het project is tijdelijk.
Deze tijdelijke toename heeft geen invloed op de trend in de stikstofbelasting in het gebied, ongeacht welke trend hierbij optreedt, en heeft daarom geen invloed op het behalen van de instandhoudingsdoelen voor zover deze te maken hebben met de trend in stikstofdepositie in de komende jaren. - Omdat depositietoename voornamelijk tijdelijke en bovendien gering is leidt deze in het areaal van het habitattype waar deze plaatsvindt niet tot een meetbare verandering in het nutriëntenaanbod voor het habitattype (zie ook hoofdstuk 4 en bijlage 2). Er zijn daarom geen meetbare veranderingen in de biomassaproductie van de vegetatie als gevolg van vermestingseffecten. De structuur en soortensamenstelling van de vegetatie verandert daarom niet als gevolg van depositietoename. De voornamelijk tijdelijke en bovendien geringe depositietoename leidt daarom niet tot verdere vergrassing en verstruweling in het habitattype. De bestaande kwaliteit van het habitattype wordt daarom niet aangetast. - De bodem van het habitattype is weinig gebufferd, waardoor het habitattype gevoelig is voor verdere verzuring. Effecten van verzuring treden in dit habitattype gradueel op, waardoor er geen risico bestaat van plotselinge omslagpunten bij kleine depositieverhogingen.
Depositieverhoging is daarbij, mede gelet op de hoge achtergronddeposities die al lange tijd plaatsvinden, te gering om een meetbare verandering van de zuurgraad van de bodem te veroorzaken. Verdere verzuring van de standplaatsen als gevolg van de geringe depositie in het zeer kleine deel van het areaal van het habitattype waar deze verhoging plaatsvindt kan daarom worden uitgesloten. - Omdat de samenstelling en structuur van de vegetatie niet verandert, zijn er geen gevolgen voor typische soorten planten en dieren in het habitattype. - De geringe toename van de stikstofdepositie heeft geen invloed op de effecten van maatregelen die de verstuivingsdynamiek in het gebied versterken, op de kansrijkdom van maatregelen die het habitat uitbreiden en op de effecten van aanvullende beheermaatregelen. De structuurkenmerken van de vegetatie worden niet beïnvloed omdat er geen meetbare toename optreedt van vergrassing en verstruweling. Voortoets stikstofeffecten Ontwikkeling Binckhorst | KE348-01 | 11 december 2025 | Pagina 29 van 147 Conclusie Voor het habitattype H2130B Grijze duinen (kalkarm) is in Natura 2000-gebied Meijendel & Berkheide sprake van een lichte tot matige overbelasting met stikstof op een groot deel van de oppervlakte van het habitattype (77,5%). Stikstof is daarmee een drukfactor van betekenis voor het habitattype in het gebied.
De voornamelijk tijdelijke en bovendien geringe toename van de stikstofdepositie met maximaal 0,30 mol N/ha/jaar leidt echter niet tot meetbare veranderingen in de samenstelling en structuur van de vegetatie van het habitattype. De oppervlakte en kwaliteit van het habitattype in het Natura 2000-gebied Meijendel & Berkheide zullen daarom niet significant veranderen. De geringe depositietoename door de ontwikkeling en het gebruik van Binckhorst heeft daarom geen invloed op de mogelijkheden om de oppervlakte van het habitattype uit te breiden en de kwaliteit te verbeteren. Er zijn geen gevolgen voor het behalen van de instandhoudingsdoelstellingen voor het habitattype. 5.2.7 H2180A Duinbossen (droog) Ecologische typering, ecologische condities en stikstofgevoeligheid Zie bijlage 3. Figuur 5-11 Verspreiding van het habitattype H2180Ao Duinbossen (droog), overig in het Natura 2000-gebied Meijendel & Berkheide (AERIUS Monitor versie 2025). Instandhoudingsdoelstelling De instandhoudingsdoelstelling voor het habitattype H2180A Duinbossen (droog) in Meijendel & Berkheide is behoud van de oppervlakte en kwaliteit.
Voortoets stikstofeffecten Ontwikkeling Binckhorst | KE348-01 | 11 december 2025 | Pagina 30 van 147 Oppervlakte en kwaliteit Droge duinbossen komen in het gebied voor met een oppervlakte van 421 ha, verspreid door het hele gebied maar met een zwaartepunt in het zuiden (Figuur 5-11). Het grootste deel bestaat uit de categorie ‘overig’ (H2180Ao). Vrijwel de hele oppervlakte van het habitattype (97%) heeft een goede vegetatiekundige kwaliteit. Beide typische soorten (eikenpage en grote bonte specht) komen wijd verspreid voor in het gebied. De abiotische condities voldoen over het algemeen, maar er zijn vanuit de vegetatie indicaties dat de voedselrijkdom lokaal te hoog is. De kenmerken van goede structuur en functie zijn niet allen bekend. Onbekend is wat het aandeel exoten is in de vegetatie en wat de mate is waarin soortenrijke open plekken, bosranden en oude levende of dikke dode bomen voorkomen. Wel voldoet het habitattype aan dominantie met loofbomen en de optimale functionele omvang (Arcadis, 2022). Achtergronddepositie huidige situatie De KDW voor H2180A Duinbossen (droog) is 1071 mol N/ha/jaar (Wamelink et al., 2023). In 2023 was er op 64,5% van de oppervlakte van H2180Abe sprake van een overwegend matige overschrijding van de KDW (Figuur 5-12). De achtergrond depositie was in 2023 gemiddeld 1308 mol N/ha/jaar.
Op 59% van de oppervlakte van H2180Ao was in 2023 sprake van een overwegend matige overschrijding van de KDW (Figuur 5-12). De achtergrond depositie varieerde in 2023 tussen 828 en 1439 mol N/ha/jaar (10- en 90-percentielen) en was gemiddeld 1204 mol N/ha/jaar (AERIUS Monitor, 2025). Figuur 5-12 Afstand tot de KDW voor habitattype H2180Ao Duinbossen (droog), overig in het Natura 2000- gebied Meijendel & Berkheide (AERIUS Monitor versie 2025).
Overige drukfactoren, knelpunten en maatregelen naast stikstof De Natuurdoelanalyse voor het gebied (Arcadis et al., 2022) noemt geen specifieke | knelpunten voor het habitattype. In het beheerplan zijn maatregelen opgenomen om Amerikaanse vogelkers te bestrijden. Toename van de stikstofdepositie als gevolg van het plan In de ontwikkelingsfase (bouwfase) van Binckhorst is de tijdelijke depositietoename | op het habitattype H2180Ao Duinbossen (droog) overig, maximaal 0,29 mol N/ha/jaar en is berekend voor een oppervlakte van 375,26 ha (inclusief zoekgebied). Op het habitattype H2180Abe Duinbossen (droog), berken-eikenbossen is depositietoename ook maximaal 0,29 | mol N/ha/jaar op een oppervlakte van 4,60 ha (inclusief het zoekgebied). Samen is het 90,2% van het areaal van habitattype | H2180A in het Natura 2000 | -gebied. De tijdelijke depositie neemt daardoor toe van gemiddeld 1439 naar 1439,29 mol N/ha/jaar. In de gebruiksfase van Binckhorst is de permanente depositietoename maximaal 0,01 mol N/ha/jaar over een oppervlakte van 158,47 ha (38% van de oppervlakte). Effectbeoordeling - | Op een deel van het habitattype (59 tot 64,5% van de oppervlakte) is sprake van een matige overschrijding van de KDW. - | Op dit deel van het areaal van het habitattype vindt een t ijdelijke toename van de stikstofdepositie plaats met maximaal 0,29 mol N/ha/jaar als gevolg van het plan | .
In de gebruiksfase (vanaf 2050 | ) is er een toename van maximaal 0,01 mol op 38% van de oppervlakte van het habitattype. - | De depositietoename | als gevolg van het project is tijdelijk. Deze tijdelijke toename heeft geen invloed op de trend in de stikstofbelasting in het gebied, ongeacht welke trend hierbij optreedt, en heeft daarom geen invloed op het behalen van de instandhoudingsdoelen voor zover deze te maken hebben met de trend in stikstofdepositie in de komende jaren. - | Omdat depositietoename voornamelijk tijdelijk en bovendien gering is leidt deze in het areaal van het habitattype waar deze plaatsvindt niet tot een meetbare verandering in het nutriëntenaanbod voor het habitattype (zie ook hoofdstuk 4 en bijlage 2). Er zijn daarom geen meetbare veranderingen in de biomassaproductie van de vegetatie als gevolg van vermestingseffecten. De structuur en soortensamenstelling van de vegetatie verandert daarom niet als gevolg van de positietoename. De depositietoename | leidt daarom niet tot verdere vergrassing en verstruweling in het habitattype. De bestaande kwaliteit van het habitattype wordt daarom niet aangetast. - | De bodem van het habitattype is weinig gebufferd, waardoor het habitattype gevoelig is voor verdere verzuring.
Effecten van verzuring treden in dit habitattype gradueel op, waardoor er geen risico bestaat van plotselinge omslagpunten bij kleine depositieverhogingen. | De voornamelijk tijdelijke en bovendien geringe de | positieverhoging is daarbij, mede gelet op de hoge achtergronddeposities die al lange tijd plaatsvinden, te gering om een meetbare verandering van de zuurgraad van de bodem te veroorzaken. Verdere verzuring van de standplaatsen als gevolg van de geringe depositie in het zeer kleine deel van het areaal van het habitattype waar deze verhoging plaatsvindt kan daarom worden uitgesloten. - | Omdat de samenstelling en structuur van de vegetatie niet verandert, zijn er geen gevolgen voor typische soorten planten en dieren in het habitattype. - | De geringe toename van de stikstofdepositie heeft geen invloed op de effecten van maatregelen die de kwaliteit van het habitattype versterken, zoals het verwijderen van exoten. De structuurkenmerken van de bossen worden niet beïnvloed. Conclusie Voor het habitattype H2180A Duinbossen (droog) is in Natura 2000 | -gebied Meijendel & Berkheide sprake van een lichte tot matige overbelasting met stikstof op een deel van de oppervlakte van het habitattype (59 tot 64,5%) . Stikstof is daarmee een drukfactor van betekenis voor het habitattype in het gebied.
De voornamelijk tijdelijke en bovendien gering e toename | van de stikstofdepositie met maximaal 0,29 mol N/ha/jaar leidt echter niet tot meetbare veranderingen in de samenstelling en structuur van de vegetatie van het habitattype. Voortoets stikstofeffecten Ontwikkeling Binckhorst | KE348-01 | 11 | december | 2025 | Pagina 31 van 147 Voortoets stikstofeffecten Ontwikkeling Binckhorst | KE348-01 | 11 december 2025 | Pagina 32 van 147 De oppervlakte en kwaliteit van het habitattype in het Natura 2000-gebied Meijendel & Berkheide zullen daarom niet significant veranderen. De geringe depositietoename door de ontwikkeling en het gebruik van Binckhorst heeft daarom geen invloed op de mogelijkheden om de oppervlakte en de kwaliteit van het habitattype te behouden. Er zijn geen gevolgen voor het behalen van de instandhoudingsdoelstellingen voor het habitattype. 5.2.8 H2190B Vochtige duinvalleien (kalkrijk) Ecologische typering, ecologische condities en stikstofgevoeligheid Zie Bijlage 3 Instandhoudingsdoelstellingen De instandhoudingsdoelstelling voor het habitattype H2190B Vochtige duinvalleien (kalkrijk) in het Meijendel & Berkheide is uitbreiding van de oppervlakte en verbetering van de kwaliteit. Oppervlakte en kwaliteit Kalkrijke vochtige duinvalleien komen in het gebied voor met een oppervlakte van 21,35 ha, verspreid in het gebied (zie Figuur 5-13).
De kwaliteit van het habitattype op basis van vegetatie, typische soorten en abiotische kenmerken in Meijendel & Berkheide is goed. Van de structuur en functie van het habitattype zijn weinig gegevens bekend. (Arcadis et al., 2022).
Figuur 5-13 Verspreiding van | het habitattype H2190B Vochtige duinvalleien (kalkrijk) in het Natura 2000- gebied Meijendel & Berkheide. Achtergronddepositie huidige situatie De KDW voor H2190B Vochtige duinvalleien (kalkrijk) is 1429 mol N/ha/jaar (Wamelink et al., 2023). In 2023 | was sprake van overschrijding van de KDW op een zeer klein deel ( 0,7%) van de oppervlakte van het habitattype. De achtergronddepositie varieerde in 2023 | tussen 749 | en 1.061 mol N/ha/jaar (10- en 90- percentielen) en was gemiddeld 828 mol N/ha/jaar (Figuur 5-15) . De gemiddelde depositie is dus 601 | mol N/ha/jaar lager dan de KDW (Bron : Aerius Monitor 2025). Overige drukfactoren, knelpunten en maatregelen naast stikstof De natuurdoelanalyse noemt als knelpunt voor het habitattype dat de oppervlaktes zeer klein zijn en dat ze erg verspreid liggen in het gebied. Daardoor is de functionele omvang te klein (Arcadis et al., 2022). Depositiebijdrage als gevolg van het plan Depositietoename | op het habitattype | H2190B Vochtige duinvalleien (kalkrijk) bedraagt maximaal 0,26 mol N/ha/jaar en is berekend voor een oppervlakte van 2,23 | ha (10,4% van de oppervlakte van het habitattype in het Natura 2000-gebied). De depositietoename | op delen van het habitattype met een overschrijding van de KDW vindt echter plaats op maximaal 0,7% van de oppervlakte.
De tijdelijke depositie op het habitattype neemt daardoor toe van gemiddeld 828 | naar 828,26 mol N/ha/jaar. In de gebruiksfase van Binckhorst is de permanente depositietoename maximaal 0,01 mol N/ha/jaar | over een oppervlakte van 0,02 ha (0,1 van de oppervlakte). Voortoets stikstofeffecten Ontwikkeling Binckhorst | KE348-01 | 11 | december | 2025 | Pagina 33 van 147 Voortoets stikstofeffecten Ontwikkeling Binckhorst | KE348-01 | 11 december 2025 | Pagina 34 van 147 Figuur 5-14 Afstand tot de KDW voor het habitattype H2190B Vochtige duinvalleien (kalkrijk) in het Natura 2000-gebied Meijendel & Berkheide. Effectbeoordeling - Op een zeer klein deel van het habitattype (0,7%) is nog sprake van overschrijding van de KDW. De gemiddelde stikstofdepositie was in 2023 lager dan de KDW. - Op deze oppervlakte vindt een tijdelijke toename van de stikstofdepositie plaats met maximaal 0,26 mol N/ha/jaar door het plan. In de gebruiksfase (vanaf 2050) is er een toename van maximaal 0,01 mol op 0,1% van de oppervlakte van het habitattype. Op 99% van de oppervlakte van het habitattype zijn effecten van depositietoename daarom op voorhand uitgesloten. - De depositietoename als gevolg van het project is tijdelijk.
Deze tijdelijke toename heeft geen invloed op de trend in de stikstofbelasting in het gebied, ongeacht welke trend hierbij optreedt, en heeft daarom geen invloed op het behalen van de instandhoudingsdoelen voor zover deze te maken hebben met de trend in stikstofdepositie in de komende jaren. - Omdat depositietoename voornamelijk tijdelijke en bovendien gering is leidt deze in het areaal van het habitattype waar deze plaatsvindt niet tot een meetbare verandering in het nutriëntenaanbod voor het habitattype (zie ook hoofdstuk 4 en bijlage 2). Er zijn daarom geen meetbare veranderingen in de biomassaproductie van de vegetatie als gevolg van vermestingseffecten. De structuur en soortensamenstelling van de vegetatie verandert daarom niet als gevolg van depositietoename. De voornamelijk tijdelijke en bovendien geringe depositietoename leidt daarom niet tot verdere vergrassing en verstruweling in het habitattype. De bestaande kwaliteit van het habitattype wordt daarom niet aangetast. - Goed ontwikkelde vormen van het habitattype komen voor onder relatief goed gebufferde omstandigheden, die van nature ontstaan door de kalkrijke ondergrond en toestroming van enigszins basenhoudend grondwater. Het standplaatsmilieu van het habitattype is daardoor relatief goed gebufferd, waardoor het habitattype in beginsel weinig gevoelig is voor sterke verdere verzuring.
Effecten van verzuring treden in dit habitattype echter gradueel op, waardoor er geen risico bestaat van plotselinge omslagpunten bij kleine depositietoenames. De depositietoename is daarbij te gering om een meetbare verandering in de zuurgraad van de bodem te veroorzaken, mede gelet op de veel hogere permanente achtergronddeposities die op het habitattype van toepassing zijn. Verdere verzuring van de standplaatsen als gevolg van de geringe depositietoename kan daarom worden uitgesloten. - Omdat de samenstelling en structuur van de vegetatie niet verandert door depositietoenames, zijn er geen gevolgen voor typische soorten planten en dieren in het habitattype, voor zover deze aanwezig zijn. - Omdat de samenstelling en structuur van de vegetatie niet verandert, worden de overige kenmerken van goede structuur en functie (beperkte opslag van struiken en bomen, beperkte bedekking van hoge grassen) niet beïnvloed. - De geringe bijdrage aan de stikstofdepositie heeft geen invloed op de effecten van maatregelen die uitgevoerd zijn of nog uitgevoerd worden, zoals het periodiek opschonen van de wateren en herstel van de hydrologie langs de binnenduinrand. De structuurkenmerken van de vegetatie worden niet beïnvloed omdat er geen meetbare toename optreedt van verruiging, vergrassing en verstruweling.
Conclusie Voor het habitattype H2190B Vochtige duinvalleien (kalkrijk) is in Natura 2000-gebied Meijendel & Berkheide sprake van een lichte overbelasting met stikstof op een zeer klein deel van de oppervlakte van het habitattype (0,7%). Stikstof is daarmee geen drukfactor van betekenis voor het habitattype in het gebied. De voornamelijk tijdelijke en bovendien geringe toename van de stikstofdepositie met maximaal 0,26 mol N/ha/jaar leidt bovendien niet tot meetbare veranderingen in de samenstelling en structuur van de vegetatie van het habitattype. De oppervlakte en kwaliteit van het habitattype in het Natura 2000-gebied Meijendel & Berkheide zullen daarom niet significant veranderen. De geringe depositietoename door de ontwikkeling en het gebruik Voortoets stikstofeffecten Ontwikkeling Binckhorst | KE348-01 | 11 december 2025 | Pagina 35 van 147 van Binckhorst heeft daarom geen invloed op de mogelijkheden om de oppervlakte van het habitattype uit te breiden en de kwaliteit te verbeteren. Er zijn geen gevolgen voor het behalen van de instandhoudingsdoelstellingen voor het habitattype.
5.2.9 H2190C Vochtige duinvalleien (ontkalkt) Ecologische typering, ecologische condities en stikstofgevoeligheid Zie Bijlage 3 Instandhoudingsdoelstellingen De instandhoudingsdoelstelling voor het habitattype H2190C Vochtige duinvalleien (ontkalkt) in het Meijendel & Berkheide is uitbreiding van de oppervlakte en verbetering van de kwaliteit. Oppervlakte en kwaliteit Ontkalkte vochtige duinvalleien komen in het gebied voor met een oppervlakte van minder dan 1 ha, (zie Figuur 5-15). De kwaliteit van het habitattype in Meijendel & Berkheide is goed. Van de structuur en functie van het habitattype zijn weinig gegevens bekend. (Arcadis et al., 2022). Figuur 5-15 Verspreiding van het habitattype H2190C Vochtige duinvalleien (ontkalkt) in het Natura 2000- gebied Meijendel & Berkheide (Bron Aerius Monitor 2025). Achtergronddepositie huidige situatie De KDW voor H2190C Vochtige duinvalleien (ontkalkt) is 1071 mol N/ha/jaar (Wamelink et al., 2023).
In 2023 | was sprake van overschrijding van de KDW op een deel (28,8%) van de oppervlakte van het habitattype. De achtergronddepositie | in 2023 was gemiddeld 964 | mol N/ha/jaar (Figuur 5-15) . De gemiddelde depositie is dus 107 mol N/ha/jaar lager dan de KDW (Bron: Aerius Monitor 2025). Overige drukfactoren, knelpunten en maatregelen naast stikstof De natuurdoelanalyse noemt als knelpunt voor het habitattype dat de oppervlaktes zeer klein zijn en dat ze erg verspreid liggen in het gebied. Daardoor is de functionele omvang te klein (Arcadis et al., 202). Depositiebijdrage als gevolg van het plan Depositietoename | op het habitattype | H2190C Vochtige duinvalleien (ontkalkt) bedraagt maximaal 0, 23 mol N/ha/jaar en is berekend voor een oppervlakte van 0,05 ha (28,8% van de oppervlakte). De tijdelijke depositie op het habitattype neemt daardoor toe van gemiddeld 964 naar 964,23 | mol N/ha/jaar. In de gebruiksfase van Binckhorst is de permanente depositietoename maximaal 0,01 mol N/ha/jaar op een oppervlakte van 0,05 (28,8% van de oppervlakte). Effectbeoordeling - | Op een deel van het habitattype (28,8%) is nog sprake van overschrijding van de KDW. De gemiddelde stikstofdepositie was in 2023 lager dan de KDW. - | Op deze oppervlakte vindt in beide fasen een toename van de stikstofdepositie plaats met maximaal 0,02 mol N/ha/jaar door het plan .
Op 71,2% van de oppervlakte van het habitattype zijn effecten van depositietoename | daarom op voorhand uitgesloten. - | Omdat depositietoename gering is leidt deze in het areaal van het habitattype waar deze plaatsvindt niet tot een meetbare verandering in het nutriëntenaanbod voor het habitattype (zie ook hoofdstuk 4 en bijlage 2). Er zijn daarom geen meetbare veranderingen in de biomassaproductie van de vegetatie als gevolg van vermestingseffecten. De structuur en soortensamenstelling van de vegetatie verandert daarom niet als gevolg van de positietoename. De depositietoename | leidt daarom niet tot verdere vergrassing en verstruweling in het habitattype. De bestaande kwaliteit van het habitattype wordt daarom niet aangetast. - | Goed ontwikkelde vormen van het habitattype komen voor onder relatief goed gebufferde omstandigheden, die van nature ontstaan door de kalkrijke ondergrond en toestroming van enigszins basenhoudend grondwater. Het standplaatsmilieu van het habitattype is daardoor relatief goed gebufferd, waardoor het habitattype in beginsel weinig gevoelig is voor sterke verdere verzuring. Effecten van verzuring treden in dit habitattype echter gradueel op, waardoor er geen risico bestaat van plotselinge omslagpunten bij kleine depositietoenames.
De depositietoename | is daarbij te gering om een meetbare verandering in de zuurgraad van de bodem te veroorzaken, mede gelet op de veel hogere permanente achtergronddeposities die op het habitattype van toepassing zijn. Verdere verzuring van de standplaatsen als gevolg van de geringe depositietoename | kan daarom worden uitgesloten. - | Omdat de samenstelling en structuur van de vegetatie niet verandert door depositietoenames, zijn er geen gevolgen voor typische soorten planten en dieren in het habitattype, voor zover deze aanwezig zijn. - | Omdat de samenstelling en structuur van de vegetatie niet verandert, worden de overige kenmerken van goede structuur en functie (beperkte opslag van struiken en bomen, beperkte bedekking van hoge grassen) niet beïnvloed. - | De geringe bijdrage aan de stikstofdepositie heeft geen invloed op de effecten van maatregelen die uitgevoerd zijn of nog uitgevoerd worden, zoals het periodiek opschonen van de wateren en herstel van de hydrologie langs de binnenduinrand. De structuurkenmerken van de vegetatie worden niet beïnvloed omdat er geen meetbare toename optreedt van verruiging, vergrassing en verstruweling.
Voortoets stikstofeffecten Ontwikkeling Binckhorst | KE348-01 | 11 | december | 2025 | Pagina 36 van 147 Figuur 5-16 Afstand tot de KDW voor het habitattype H2190C Vochtige duinvalleien (ontkalkt) in het Natura 2000- | gebied Meijendel & Berkheide (Bron Aerius Monitor 2025) . Conclusie Voor het habitattype H2190C Vochtige duinvalleien (ontkalkt) is in Natura 2000 | -gebied Meijendel & Berkheide sprake van een lichte tot matige overbelasting met stikstof op een deel van de oppervlakte van het habitattype (29%). Stikstof is daarmee een drukfactor van enige betekenis voor het habitattype in het gebied. De gering | e toename van de stikstofdepositie met maximaal 0,02 mol N/ha/jaar leidt echter niet tot meetbare veranderingen in de samenstelling en structuur van de vegetatie van het habitattype. De oppervlakte en kwaliteit van het habitattype in het Natura 2000-gebied Meijendel & Berkheide zullen daarom niet significant veranderen. De gering | e depositietoename door | de ontwikkeling en het gebruik van Binckhorst heeft daarom geen invloed op de mogelijkheden om de oppervlakte van het habitattype uit te breiden en de kwaliteit te verbeteren. Er zijn geen gevolgen voor het behalen van de instandhoudingsdoelstellingen voor het habitattype.
5.2.10 | Conclusie In het Natura 2000-gebied Meijendel & Berkheide neemt depositie van stikstof als gevolg van de ontwikkeling van Binckhorst tijdelijk toe met maximaal 0,30 mol N/ha/jaar in zes habitattypen. In de gebruiksfase (vanaf 2050) | is de permanente depositietoename maximaal 0,01 mol N/ha/jaar. De geringe depositietoename als gevolg van de ontwikkeling en het gebruik van Binckhorst zal niet leiden tot meetbare of waarneembare verdere verslechtering van de overwegend goede kwaliteit van deze habitats. De natuurlijke kenmerken van het Natura 2000-gebied worden niet aangetast. Het plan heeft daarom geen gevolgen voor de huidige kansen op het realiseren van de instandhoudingsdoelstellingen in dit Natura 2000- gebied. Voortoets stikstofeffecten Ontwikkeling Binckhorst | KE348-01 | 11 | december | 2025 | Pagina 37 van 147 Voortoets stikstofeffecten Ontwikkeling Binckhorst | KE348-01 | 11 december 2025 | Pagina 38 van 147 5.3 Natura 2000-gebied Westduinpark & Wapendal 5.3.1 Beknopte gebiedsbeschrijving Het Westduinpark is een duingebied aan de rand van Den Haag. Het is een breed, gevarieerd en kalkrijk duingebied met kenmerkende habitats van de Hollandse duin- en kuststreek. Er is een breed scala aan vegetatietypen van jonge en oude, droge duinen, met ruigten, graslanden en struwelen en binnenduinbos aanwezig, met karakteristieke flora.
Het veel kleinere, tussen de bebouwing van Den Haag gelegen Wapendal bestaat uit een oud duin met struikheivegetatie. Figuur 5-17 Begrenzing Natura 2000-gebied Westduinpark & Wapendal. 5.3.2 Instandhoudingsdoelstellingen en stikstofgevoeligheid habitats In Tabel 5-4 zijn de habitattypen opgenomen waarvoor Westduinpark & Wapendal is aangewezen als Natura 2000-gebied. Van elk habitattype is de KDW weergegeven, en is aangegeven voor welk deel van de aanwezige oppervlakte sprake is van overschrijding van de KDW (op basis van de achtergronddepositie in 2023, gegevens Aerius Monitor 2025). Figuur 5-18 geeft de verwachte ontwikkeling van de gemiddelde stikstofdepositie in het gebied over de periode 2020-2030. Voor alle habitattypen in Natura 2000-gebied Westduinpark & Wapendal is in 2023 een overschrijding van de kritische depositiewaarde opgetreden. Al deze habitattypen zijn opgenomen in deze passende beoordeling.
Tabel 5-4 Samenvatting van de instandhoudingsdoelstellingen en stikstofgevoeligheid van Westduinpark & Wapendal. In de tabel is aangegeven over welk deel van de oppervlakte van het habitattype overschrijding van de KDW plaatsvindt in 2032. (Bron: AERIUS Monitor 2025). Habitattype | Doel | Doel | KDW mol | Oppervlakte | % hoger KDW oppervlakte | kwaliteit | N/ha/jaar | (ha) | 2023 H2120 Witte duinen | = | = | 1429 | 15,62 | 0,4 H2130A Grijze duinen (kalkrijk) | > | > | 1071 | 40,00 | 39,8 H2130B Grijze duinen (kalkarm) | = | = | 929 | 5,04 | 65,2 H2150 Duinheiden met struikhei | = | = | 857 | <1,00 | 100 H2160 Duindoornstruwelen | - | = | 2000 | 45,17 | 1,8 H2180A Duinbossen (droog), berken- | = | > | 1071 | 1,48 | 98,6 eikenbos H2180Ao Duinbossen (droog), overig | = | > | 1071 | 100 H2180C Duinbossen (binnenduinrand) | - | > | 1786 | 70,26 | 16,1 Legenda: Instandhoudingsdoelstellingen: = behoudsdoelstelling; > verbeter- of uitbreidingsdoelstelling; Figuur 5-18 Ontwikkeling Stikstofdepositie (in mol N/ha/j), Westduinpark & Wapendal (Bron: AERIUS Monitor versie 2025) 5.3.3 | Toename stikstofdepositie Als gevolg van de ontwikkeling van Binckhorst vindt in het Natura 2000-gebied Westduinpark & Wapendal een toename van de depositie plaats met maximaal 0,20 mol N/ha/jaar. In Figuur 5-19 | is de verspreiding van de depositietoenames in het gebied weergegeven.
In Tabel 5-5 zijn de maximale depositietoenames voor de hierboven beschreven habitattypen opgenomen. De achtergronddeposities in het Natura 2000-gebied Westduinpark & Wapenveld varieerden in 2023 (AERIUS Monitor 2025) tussen ca. 690 en 1733 mol N/ha/jaar en was gemiddeld 1177 mol N/ha/jaar. De berekende toename is dus maximaal 0,02% van de al bestaande gemiddelde achtergronddepositie in 2023. Anders gezegd: de achtergronddepositie is ruim 5.800 keer hoger dan de maximale depositietoename als gevolg van het plan. Voortoets stikstofeffecten Ontwikkeling Binckhorst | KE348-01 | 11 | december | 2025 | Pagina 39 van 147 Figuur 5-19 Verdeling depositietoenames als gevolg van het plan | in Natura 2000-gebied Westduinpark & Wapendal (Bron: AERIUS Calculator 2025). Tabel 5-5 Berekende depositieveranderingen op habitats waar in 2023 nog sprake is van een (gedeeltelijke) overschrijding van de KDW, Natura 2000-gebied Westduinpark & Wapendal. Aangegeven is de toename van de depositie en de oppervlakte van het habitattype waarover deze toename plaatsvindt. Ook is de totale oppervlakte van de habitats in Westduinpark & Wapendal aangegeven (AERIUS Calculator 2025).
Habitattype / Leefgebiedtype | Depositie- | Berekende | % van totale toename | oppervlakte | oppervlakte Mol N/ha/jaar | Ha | % H2120 Witte duinen | 0,12 | 0,48 | 3 H2130A Grijze duinen (kalkrijk) | 0,17 | 15,88 | 40 H2130B Grijze duinen (kalkarm) | 0,16 | 4,13 | 82 H2150 Duinheiden met struikhei | 0,15 | 0,56 | 100 H2160 Duindoornstruwelen | 0,17 | 17,57 | 39 H2180A Duinbossen (droog), berken-eikenbos | 0,16 | 1,10 | 100 H2180Ao Duinbossen (droog), overig | 0,14 | 0,39 H2180C Duinbossen (binnenduinrand) | 0,20 | 48,57 | 69 Voortoets stikstofeffecten Ontwikkeling Binckhorst | KE348-01 | 11 | december | 2025 | Pagina 40 van 147 Voortoets stikstofeffecten Ontwikkeling Binckhorst | KE348-01 | 11 december 2025 | Pagina 41 van 147 5.3.4 H2120 Witte duinen Ecologische typering, ecologische condities en stikstofgevoeligheid van dit habitattype Zie bijlage 3. Instandhoudingsdoelstelling De instandhoudingsdoelstelling voor het habitattype H2120 Witte duinen in Westduinpark & Wapendal is behoud van de oppervlakte en van de kwaliteit . Oppervlakte en kwaliteit Witte duinen komen in het gebied voor met een oppervlakte van 15,62 ha, verspreid door het hele gebied (zie Figuur 5-20). De vegetatiekundige kwaliteit van het habitattype is overwegend goed (81% van de oppervlakte). De kwaliteit op basis van het voorkomen van typische soorten is daarentegen slecht tot matig.
Er komt slechts een beperkt aantal soorten in het habitattype voor. Voor zover bekend voldoet het habitattype aan de abiotische eisen en is de kwaliteit op basis van kenmerken van structuur en functie matig tot goed. In het zuidelijk deel van de zeereep vindt relatief weinig verstuiving plaats en treedt opslag van struweel op (Arcadis et al., 2022b). Figuur 5-20 Verspreiding van het habitattype H2120 Witte duinen in het Natura 2000-gebied Westduinpark & Wapendal (AERIUS Monitor versie 2025). Achtergronddepositie huidige situatie De KDW voor H2120 Witte duinen is 1429 mol N/ha/jaar (Wamelink et al., 2023). In 2023 was er op 1% van de oppervlakte sprake van een lichte tot matige overschrijding van de KDW. Deze overbelasting treedt lokaal op
in het binnenduin (Figuur 5-21). De achtergrond depositie varieerde in 2023 tussen 807 en 1364 mol N/ha/jaar (10- en 90-percentielen) en was gemiddeld 981 mol N/ha/jaar. | De gemiddelde depositie ligt dus 448 mol N/ha/jaar lager dan de KDW. (AERIUS Monitor, 2025). Overige drukfactoren, knelpunten en maatregelen Volgens de natuurdoelanalyse voor het gebied (Arcadis et al., 2022) is verstruweling met duindoorn en rimpelroos in minder dynamische delen zeereep een knelpunt voor het habitattype. In het beheerplan zijn maatregelen opgenomen om dit knelpunten aan te pakken (Provincie Zuid-Holland, 2018). Figuur 5-21 Afstand tot de KDW van het habitattype H2120 Witte Duinen in het Natura 2000-gebied Westduinpark & Wapendal (AERIUS Monitor 2025). Toename van de stikstofdepositie als gevolg van de aanleg van het plan De depositietoename op het habitattype H2120 Witte duinen bedraagt maximaal 0,12 mol N/ha/jaar en is berekend voor een oppervlakte van 0,48 ha (3% van het areaal van het habitattype in het Natura 2000-gebied. De depositietoename op delen van het habitattype met een overschrijding van de KDW betreft echter maar 1% van de oppervlakte. De depositie neemt daardoor lokaal toe van gemiddeld 981 naar 981,12 mol N /ha/jaar. In de gebruiksfase is er geen depositietoename.
Effectbeoordeling - | Op een gering deel van het habitattype (1% van de oppervlakte) is sprake van een overschrijding van de KDW. Stikstof is daarmee voor het gebied geen drukfactor van betekenis meer. - | Op deze oppervlakte vindt een depositietoename | plaats van maximaal 0,12 mol N/ha/jaar. Op 99% van de oppervlakte van het habitattype zijn effecten op voorhand uitgesloten. - | De depositietoename | als gevolg van het project is tijdelijk. Deze tijdelijke toename heeft geen invloed op de trend in de stikstofbelasting in het gebied, ongeacht welke trend hierbij optreedt, en heeft daarom Voortoets stikstofeffecten Ontwikkeling Binckhorst | KE348-01 | 11 | december | 2025 | Pagina 42 van 147 Voortoets stikstofeffecten Ontwikkeling Binckhorst | KE348-01 | 11 december 2025 | Pagina 43 van 147 geen invloed op het behalen van de instandhoudingsdoelen voor zover deze te maken hebben met de trend in stikstofdepositie in de komende jaren. - Omdat de depositietoename tijdelijk en gering is leidt deze in het areaal van het habitattype waar deze plaatsvindt niet tot een meetbare verandering in het nutriëntenaanbod voor het habitattype. Er zijn daarom geen meetbare veranderingen in de biomassaproductie van de vegetatie als gevolg van vermestingseffecten. De structuur en soortensamenstelling van de vegetatie verandert niet als gevolg van de depositietoename.
De depositietoename leidt niet tot verdere vergrassing en verstruweling in het habitattype. - De bodem van het habitattype is over het algemeen goed gebufferd. Het habitattype is daarmee weinig gevoelig voor verzuring. Effecten van verzuring treden in dit habitattype gradueel op, waardoor er geen risico bestaat van plotselinge omslagpunten bij kleine depositieverhogingen. De depositieverhoging is daarbij, mede gelet op de hoge achtergronddeposities die al lange tijd plaatsvinden (momenteel gemiddeld 981 mol N/ha/jaar), te gering om een meetbare verandering van de zuurgraad van de bodem te veroorzaken. Verdere verzuring van de standplaatsen als gevolg van de geringe depositie in het habitattype waar deze verhoging plaatsvindt kan daarom worden uitgesloten. - Omdat de samenstelling en structuur van de vegetatie niet verandert, zijn er geen gevolgen voor typische soorten planten en dieren in het habitattype. - De geringe toename van de stikstofdepositie heeft geen invloed op de effecten van maatregelen die de kwaliteit van het habitattype versterken, zoals het creëren van open plekken en verwijderen van exoten. Conclusie Voor het habitattype H2120 Witte duinen is in Westduinpark & Wapendal sprake van een lichte tot matige overbelasting met stikstof op 1% van de oppervlakte van het habitattype. Stikstof is daarmee geen drukfactor van betekenis voor het habitattype in het gebied.
De geringe toename van de stikstofdepositie met maximaal 0,12 mol N/ha/jaar leidt niet tot meetbare veranderingen in de samenstelling en structuur van de vegetatie van het habitattype. De oppervlakte en kwaliteit van het habitattype in het Natura 2000-gebied Westduinpark & Wapendal zullen daarom niet significant veranderen. De geringe depositietoename door de ontwikkeling van Binckhorst heeft daarom geen invloed op de mogelijkheden om de oppervlakte en de kwaliteit van het habitattype te behouden. Er zijn geen gevolgen voor het behalen van de instandhoudingsdoelstellingen voor het habitattype. 5.3.5 H2130A Grijze duinen (kalkrijk) Ecologische typering, ecologische condities en stikstofgevoeligheid Zie bijlage 3. Instandhoudingsdoelstelling De instandhoudingsdoelstelling voor het habitattype H2130A Grijze duinen (kalkrijk) in Westduinpark & Wapendal is uitbreiding van de oppervlakte en verbetering van de kwaliteit. Oppervlakte en kwaliteit Kalkrijke grijze duinen komen in het gebied voor met een oppervlakte van 40 ha, verspreid door het hele gebied (zie Figuur 5-22). Dit habitattype bestaat uit duingraslanden op kalkrijke bodems. Deze bodems zijn daarom goed gebufferd tegen verzurende effecten van stikstofdepositie.
De kwaliteit van het habitattype is overwegend matig tot goed (vegetatietypen, typische soorten en kenmerken van goede structuur en functie, kalkgehalte van de bodem). De voedselrijkdom van de bodem lijkt in een aantal deelgebieden te hoog te zijn (Arcadis et al., 2022b). Voortoets stikstofeffecten Ontwikkeling Binckhorst | KE348-01 | 11 december 2025 | Pagina 44 van 147 Figuur 5-22 Verspreiding van het habitattype H2130A Grijze duinen (kalkrijk) in het Natura 2000-gebied Westduinpark & Wapendal (AERIUS Monitor versie 2025). Figuur 5-23 Afstand tot de KDW voor het habitattype H2130A Grijze duinen (kalkrijk) in het Natura 2000-gebied Westduinpark & Wapendal (AERIUS Monitor 2025).
Voortoets stikstofeffecten Ontwikkeling Binckhorst | KE348-01 | 11 december 2025 | Pagina 45 van 147 Achtergronddepositie huidige situatie De KDW voor H2130A Grijze duinen (kalkrijk) is 1071 mol N/ha/jaar (Wamelink et al., 2023). In 2023 was er op 63,7% van de oppervlakte sprake van een matige overschrijding van de KDW. Deze overschrijdingen treden vooral op in het noordelijk deel van het gebied en in de binnenduinrand (Figuur 5-23). De achtergrond depositie varieerde in 2023 tussen 889 en 2037 mol N/ha/jaar (10- en 90-percentielen) en was gemiddeld 1253 mol N/ha/jaar. De gemiddelde depositie ligt dus 182 mol N/ha/jaar hoger dan de KDW (AERIUS Monitor, 2025). Overige drukfactoren, knelpunten en maatregelen Volgens de natuurdoelanalyse voor het gebied (Arcadis et al., 2022) zijn er de volgende knelpunten voor dit habitattype: - Aanwezigheid van exoten als rimpelroos, mahonie, Japanse duizendknoop en esdoorn; - Gebrek aan verstuivingsdynamiek; - Recreatieve druk (o.a. loslopende honden). In het beheerplan zijn maatregelen opgenomen om deze knelpunten aan te pakken zoals uitbreiding van de begrazing, lokaal plaggen en verwijderen van de exoten (Provincie Zuid-Holland, 2018).
Toename van de stikstofdepositie als gevolg van de aanleg van het plan De depositietoename op het habitattype H2130A Grijze duinen (kalkrijk) bedraagt maximaal 0,17 mol N/ha/jaar is berekend voor een oppervlakte van 15,88 ha (40% van het areaal van het habitattype in het Natura 2000-gebied). De depositie neemt daardoor lokaal toe van gemiddeld 1253 naar 1253,17 mol N /ha/jaar. In de gebruiksfase is er geen depositietoename. Effectbeoordeling - Op een groot deel van het habitattype (63,7% van de oppervlakte) is sprake van overschrijding van de KDW. - Op 40% van de oppervlakte vindt toename van de stikstofdepositie plaats als gevolg van het plan. De toename op dit deel van het areaal is maximaal 0,17 mol N/ha/jaar. Op 60% van de oppervlakte van het habitattype zijn effecten dus op voorhand uitgesloten. - De depositietoename als gevolg van het project is tijdelijk. Deze tijdelijke toename heeft geen invloed op de trend in de stikstofbelasting in het gebied, ongeacht welke trend hierbij optreedt, en heeft daarom geen invloed op het behalen van de instandhoudingsdoelen voor zover deze te maken hebben met de trend in stikstofdepositie in de komende jaren. - Omdat de depositietoename tijdelijk en gering is leidt deze op de overige delen van het habitattype niet tot een meetbare verandering in het nutriëntenaanbod voor het habitattype (zie hoofdstuk 4).
Er zijn daarom geen meetbare veranderingen in de biomassaproductie van de vegetatie als gevolg van de mogelijk vermestende effecten van deze depositietoename. De structuur en soortensamenstelling van de vegetatie verandert daarom niet als gevolg van de geringe depositietoename. De depositietoename leidt daarom ook niet tot verdere verruiging en verstruweling in het habitattype. - Goed ontwikkelde vormen van het habitattype komen voor onder relatief goed gebufferde omstandigheden, die van nature ontstaan door de kalkrijke ondergrond en overstuiving met kalkrijk zand vanuit de zeereep. Het standplaatsmilieu van het habitattype is daardoor relatief goed gebufferd, waardoor het habitattype in beginsel weinig gevoelig is voor sterke verdere verzuring. Effecten van verzuring treden in dit habitattype gradueel op, waardoor er geen risico bestaat van plotselinge omslagpunten bij kleine depositieverhogingen. De depositietoename is daarbij te gering om een meetbare verandering in de zuurgraad van de bodem te veroorzaken, mede gelet op de veel hogere achtergronddeposities die op het habitattype van toepassing zijn (gemiddeld 1253 mol N/ha/jaar). Verdere verzuring van de standplaatsen als gevolg van de geringe depositietoename kan daarom worden uitgesloten.
Voortoets stikstofeffecten Ontwikkeling Binckhorst | KE348-01 | 11 december 2025 | Pagina 46 van 147 - Omdat de samenstelling en structuur van de vegetatie niet verandert door de depositietoename, zijn er geen gevolgen voor typische soorten planten en dieren in het habitattype, voorzover deze aanwezig zijn. - Omdat de samenstelling en structuur van de vegetatie niet verandert, worden de overige kenmerken van goede structuur en functie (lage begroeiing, geen of weinig opslag van struiken, begrazing door konijnen, aanwezigheid van stuifplekken of overstoven gedeelten) niet beïnvloed. - De geringe toename van de stikstofdepositie heeft geen invloed op de effecten van uitgevoerde en geplande maatregelen die uitgevoerd zijn of nog uitgevoerd worden om verdere verslechtering van het habitattype te voorkomen en herstel in te zetten, zoals stimulatie van verstuivingsdynamiek en begrazingsbeheer. De structuurkenmerken van de vegetatie worden niet beïnvloed omdat er geen meetbare toename optreedt van verruiging, vergrassing en verstruweling. Conclusie Voor het habitattype H2130A Grijze duinen (kalkrijk) is in Westduinpark & Wapendal sprake van een lichte tot matige overbelasting met stikstof op 63,7% van de oppervlakte van het habitattype. Stikstof is daarmee een drukfactor van betekenis voor het habitattype in het gebied.
De geringe toename van de stikstofdepositie met maximaal 0,17 mol N/ha/jaar leidt echter niet tot meetbare veranderingen in de samenstelling en structuur van de vegetatie van het habitattype. De oppervlakte en kwaliteit van het habitattype in het Natura 2000- gebied Westduinpark & Wapendal zullen daarom niet significant veranderen. De geringe depositietoename door de ontwikkeling van Binckhorst heeft daarom geen invloed op de mogelijkheden om de oppervlakte van het habitattype uit te breiden en de kwaliteit te verbeteren. Er zijn geen gevolgen voor het behalen van de instandhoudingsdoelstellingen voor het habitattype. 5.3.6 H2130B Grijze duinen (kalkarm) Figuur 5-24 Verspreiding van het habitattype H2130B Grijze duinen (kalkarm) in het Natura 2000-gebied Westduinpark & Wapendal (AERIUS Monitor versie 2025).
Voortoets stikstofeffecten Ontwikkeling Binckhorst | KE348-01 | 11 december 2025 | Pagina 47 van 147 Ecologische typering, ecologische condities en stikstofgevoeligheid Zie bijlage 3. Instandhoudingsdoelstelling De instandhoudingsdoelstelling voor het habitattype H2130A Grijze duinen (kalkrijk) in Westduinpark & Wapendal is behoud van de oppervlakte en verbetering van de kwaliteit. Oppervlakte en kwaliteit Kalkarme grijze duinen komen in het gebied voor met een oppervlakte van 5,04 ha, met name in het zuidelijk deel van het gebied in het binnenduin en in Wapendal (zie Figuur 5-24). De kwaliteit van het habitattype is overwegend matig (vegetatietypen, typische soorten en kenmerken van goede structuur en functie, kalkgehalte van de bodem). De voedselrijkdom van de bodem lijkt in een aantal deelgebieden te hoog te zijn. Gebrek aan (verstuivings)dynamiek vormt het grootste knelpunt voor het habitattype. Ook de afgenomen begrazingsdruk van konijnen is een knelpunt. Verder spelen de onnatuurlijke bodemopbouw en -samenstelling als gevolg van kustversterkingen en stikstofdepositie een belangrijke rol in de voortschrijdende successie (Arcadis et al., 2022b). Figuur 5-25 Afstand tot de KDW voor het habitattype H2130B Grijze duinen (kalkarm) in het Natura 2000- gebied Westduinpark & Wapendal (AERIUS 2025).
Achtergronddepositie huidige situatie De KDW voor H2130B Grijze duinen (kalkarm) is 929 mol N/ha/jaar (Wamelink et al., 2023). In 2023 was er op 92,2% van de oppervlakte sprake van een matige overschrijding van de KDW (Figuur 5-25). De achtergrond depositie varieerde in 2023 tussen 933 en 1816 mol N/ha/jaar (10- en 90-percentielen) en was gemiddeld
1347 mol N/ha/jaar. De gemiddelde depositie ligt dus 418 mol N/ha/jaar hoger dan de KDW (AERIUS Monitor, 2025). Overige drukfactoren, knelpunten en maatregelen Volgens de natuurdoelanalyse voor het gebied (Arcadis et al., 2022) zijn er de volgende knelpunten voor dit habitattype: - | Aanwezigheid van exoten als rimpelroos, mahonie, Japanse duizendknoop en esdoorn; - | Gebrek aan verstuivingsdynamiek; - | Recreatieve druk (o.a. loslopende honden). In het beheerplan zijn maatregelen opgenomen om deze knelpunten aan te pakken zoals uitbreiding van de begrazing, lokaal plaggen en verwijderen van de exoten (Provincie Zuid-Holland, 2018). Toename van de stikstofdepositie als gevolg van de aanleg van het plan De depositietoename op het habitattype H2130B Grijze duinen (kalkarm) bedraagt 0,16 | mol N/ha/jaar en is berekend voor een oppervlakte van 4,13 ha (82% van het areaal van het habitattype in het Natura 2000- gebied). De depositie neemt daardoor lokaal toe | van gemiddeld 1347 naar 1347,16 | mol N /ha/jaar. In de gebruiksfase is er geen depositietoename op dit habitattype. Effectbeoordeling - | Op 92,2% van de oppervlakte van het habitattype is sprake van een overschrijding van de KDW. - | Op 82% van de oppervlakte vindt een gering e toename van de stikstofdepositie plaats van 0,16 mol N/ha/jaar als gevolg van het plan.
- | De depositietoename | als gevolg van het project is tijdelijk. Deze tijdelijke toename heeft geen invloed op de trend in de stikstofbelasting in het gebied, ongeacht welke trend hierbij optreedt, en heeft daarom geen invloed op het behalen van de instandhoudingsdoelen voor zover deze te maken hebben met de trend in stikstofdepositie in de komende jaren. - | Omdat de depositietoename tijdelijk en gering is leidt deze in het deel van het areaal waar nog sprake is van een overbelasting niet tot een meetbare verandering in het nutriëntenaanbod voor het habitattype. Er zijn daarom geen meetbare veranderingen in de biomassaproductie van de vegetatie als gevolg van vermestingseffecten. De structuur en soortensamenstelling van de vegetatie verandert niet als gevolg van de depositietoename. De depositietoename leidt niet tot verdere vergrassing, vermossing en verstruweling in het habitattype. - | De bodem van het habitattype is weinig gebufferd, waardoor het habitattype gevoelig is voor verdere verzuring. Effecten van verzuring treden in dit habitattype gradueel op, waardoor er geen risico bestaat van plotselinge omslagpunten bij kleine depositieverhogingen. De depositietoename | is daarbij te gering om een meetbare verandering van de zuurgraad van de bodem te veroorzaken.
De geringe toename van de depositie als gevolg van het plan | , leidt in vergelijking met de achtergronddepositie op het habitattype (gemiddeld 1347 mol N/ha/jaar) niet tot een meetbare bijdrage aan de verandering van de zuurgraad van de bodem. Verdere verzuring van de standplaatsen als gevolg van de geringe depositietoename in het kleine deel van het areaal van het habitattype waar deze verhoging plaatsvindt kan daarom worden uitgesloten. - | Omdat de samenstelling en structuur van de vegetatie niet verandert, zijn er geen gevolgen voor typische soorten planten en dieren in het habitattype. - | Omdat de samenstelling en structuur van de vegetatie niet verandert, worden de overige kenmerken van goede structuur en functie (hoogte van de begroeiing, mate van opslag struiken, begrazing door konijnen, aanwezigheid stuifplekken en functionele omvang) niet beïnvloed. - | De geringe toename van de stikstofdepositie heeft geen invloed op de effecten van uitgevoerde en geplande maatregelen die uitgevoerd zijn of nog uitgevoerd worden om verdere verslechtering van het habitattype te voorkomen en herstel in te zetten, zoals stimulatie van verstuivingsdynamiek en Voortoets stikstofeffecten Ontwikkeling Binckhorst | KE348-01 | 11 | december | 2025 | Pagina 48 van 147 Voortoets stikstofeffecten Ontwikkeling Binckhorst | KE348-01 | 11 december 2025 | Pagina 49 van 147 begrazingsbeheer.
De structuurkenmerken van de vegetatie worden niet beïnvloed omdat er geen meetbare toename optreedt van verruiging, vergrassing en verstruweling. Conclusie Voor het habitattype H2130B Grijze duinen (kalkarm) is in Westduinpark & Wapendal sprake van een lichte tot matige overbelasting met stikstof op 82% van de oppervlakte van het habitattype. Stikstof is daarmee een drukfactor van betekenis voor het habitattype in het gebied. De geringe toename van de stikstofdepositie met maximaal 0,16 mol N/ha/jaar leidt echter niet tot meetbare veranderingen in de samenstelling en structuur van de vegetatie van het habitattype. De oppervlakte en kwaliteit van het habitattype in het Natura 2000- gebied Westduinpark & Wapendal zullen daarom niet significant veranderen. De geringe depositietoename door de ontwikkeling van Binckhorst heeft daarom geen invloed op de mogelijkheden om de oppervlakte van het habitattype te behouden en de kwaliteit te verbeteren. Er zijn geen gevolgen voor het behalen van de instandhoudingsdoelstellingen voor het habitattype. 5.3.7 H2150 Duinheiden met struikhei Ecologische typering, ecologische condities en stikstofgevoeligheid Zie bijlage 3. Instandhoudingsdoelstelling De instandhoudingsdoelstelling voor het habitattype H2150 Duinheiden met struikhei in Westduinpark & Wapendal is behoud van de oppervlakte en verbetering van de kwaliteit.
Figuur 5-26 Verspreiding van het habitattype H2150 Duinheiden met struikhei in het Natura 2000-gebied Westduinpark & Wapendal met mate van overschrijding van de KDW (AERIUS Monitor versie 2025).
Voortoets stikstofeffecten Ontwikkeling Binckhorst | KE348-01 | 11 december 2025 | Pagina 50 van 147 Oppervlakte en kwaliteit Duinheiden met struikhei komen in het gebied op één locatie (Wapendal) voor met een oppervlakte van minder dan 1 ha, (Figuur 5-26). De vegetatiekundige kwaliteit van het habitattype is overwegend matig. De kwaliteit op basis van typische soorten en kenmerken van goede structuur en functie is echter goed. De abiotiek is voor de relevante factoren als overwegend goed beoordeeld, maar lokaal is de voedselrijkdom te hoog. Het habitattype voldoet aan alle kenmerken van een goede structuur en functie (Arcadis et al., 2022b). Achtergronddepositie huidige situatie De KDW voor H2150 Duinheiden met struikhei is 857 mol N/ha/jaar (Wamelink et al., 2023). In 2023 was er op 100% van de oppervlakte sprake van een matig tot sterke overschrijding van de KDW (Figuur 5-27). De achtergrond depositie varieerde in 2023 tussen 1587 en 2156 mol N/ha/jaar (10- en 90-percentielen) en was gemiddeld 1805 mol N/ha/jaar. De gemiddelde depositie ligt dus 948 mol N/ha/jaar hoger dan de KDW (AERIUS Monitor, 2025). Figuur 5-27 Afstand tot de KDW voor het habitattype H2150 Duinheiden met struikhei in het Natura 2000- gebied Westduinpark & Wapendal (AERIUS Monitor 2025).
Overige drukfactoren, knelpunten en maatregelen Volgens de natuurdoelanalyse voor het gebied (Arcadis et al., 2022) zijn er de volgende knelpunten voor dit habitattype: - Opslag van exoten; - Ontbreken van korstmossen als gevolg van begrazing. In het beheerplan zijn geen specifieke maatregelen opgenomen voor dit habitattype (Provincie Zuid-Holland, 2018).
Voortoets stikstofeffecten Ontwikkeling Binckhorst | KE348-01 | 11 december 2025 | Pagina 51 van 147 Toename van de stikstofdepositie als gevolg van de aanleg van het plan De depositietoename op het habitattype H2150 Duinheiden met struikhei bedraagt maximaal 0,15 mol N/ha/jaar is berekend voor een oppervlakte van 0,56 ha (100% van het areaal van het habitattype in het Natura 2000-gebied. De depositie neemt daardoor lokaal toe van gemiddeld 1805 naar 1805,15 mol N /ha/jaar. In de gebruiksfase is er geen depositietoename op dit habitattype. Effectbeoordeling - Op de hele oppervlakte van het habitattype is sprake van een overschrijding van de KDW. - Op de hele oppervlakte van het habitattype vindt een toename van de stikstofdepositie plaats met maximaal 0,15 mol N/ha/jaar als gevolg van het plan. - De depositietoename als gevolg van het project is tijdelijk. Deze tijdelijke toename heeft geen invloed op de trend in de stikstofbelasting in het gebied, ongeacht welke trend hierbij optreedt, en heeft daarom geen invloed op het behalen van de instandhoudingsdoelen voor zover deze te maken hebben met de trend in stikstofdepositie in de komende jaren. - Omdat de depositietoename tijdelijk en gering is leidt deze op de overige delen van het habitattype niet tot een meetbare verandering in het nutriëntenaanbod voor het habitattype (zie hoofdstuk 4).