Inspraakreactie Jan Troost Projectleider toegankelijkheid en wonen van het Zelfregiecentrum.pdf
Tekst van het document
Ik ben Jan Troost Projectleider toegankelijkheid en wonen van het Zelfregiecentrum. Onze uitgebreide reactie heeft u inmiddels gekregen.
Een beetje toegankelijkheid bestaat niet Op 29 maart 1972 protesteerden wij jongeren van de Sint Maartenskliniek, tegen de ontoegankelijkheid van het net opgeleverde Cultureel Centrum De Lindenberg. Dat deden we samen met leeftijdgenoten uit het reguliere onderwijs. Het was de eerste demonstratie van mensen met een lichamelijke beperking in Nederland. We daalden letterlijk van de berg van de St. Maartenskliniek af, om onze plek in de samenleving op te eisen. Het idee bij beleidsmakers en politici was dat jongeren met een beperking niet aan cultuur deden, hooguit drummen op therapeutische basis in hun instellingen in de bossen. Het protest stond aan de basis van de Werkgroep Integratie Gehandicapten (WIG), nu het Zelfregiecentrum Nijmegen. Het duurde nog tien jaar voordat het cultureel centrum daadwerkelijk toegankelijk zou worden. Bijna 50 jaar later is er weer commotie nu over de ontoegankelijke voetgangersbrug bij de Waalhaven. Het College maakt een onderscheid tussen toegankelijkheid en rolstoeltoegankelijkheid. In onze visie bestaat er maar één soort toegankelijkheid: integrale toegankelijkheid voor iedereen. Niet alleen voor mensen die goed ter been zijn, maar ook voor de grote groep ouderen, ouders met een kinderwagen, mensen in een rolstoel of met een visuele beperking.
Volgens het college is er naast de voetgangersbrug “een adequate, comfortabele looproute voor mensen met een functiebeperking van het Waalfront naar het stadscentrum.” Deze route is echter een stuk langer en heeft geen enkele toeristische waarde, zoals de voetgangersbrug. We hebben speciaal voor u een filmpje gemaakt van de omgeving bij de Brug. https://youtu.be/xZjDZqmo8N0
Het college zegt ook: toegankelijkheid? Daar is geen apart budget voor, alleen is er een zeer beperkt budget voor noodgevallen. Waar staan we dan als Nijmeegse samenleving 50 jaar na de miskleun met De Lindenberg? Waar willen we als Nijmeegse samenleving staan? We delen de visie van April Ranshuijsen, zoals verwoord in de Gelderlander (14 juli, 2021): Kiezen we ervoor mensen uit te sluiten of wordt toegankelijkheid de norm? De voetgangersbrug is voor ons een symbool van hoe we omgaan met het ideaal van een inclusieve samenleving en het VN Verdrag Handicap. We willen die discussie graag breder trekken. Wat vinden wij dat er moet gebeuren? Maak in Nijmegen de Integrale Toegankelijkheids Standaard (ITS) tot norm. Vanuit het VN-verdrag Handicap dienen alle gebouwen met een publieke functie toegankelijk te zijn. Pas dat ook toe op woningen en kunstwerken zoals een brug. Dan draag je structureel bij aan toegankelijkheid voor de langere termijn. Kan niet aan deze ITS-standaard worden voldaan of zijn de kosten daarvan extreem hoog, bied dan een gelijkwaardig alternatief. Is er geen gelijkwaardig alternatief? Bied dan financiële compensatie. Stop een bedrag in een fonds, om te helpen andere plekken in de stad goed toegankelijk te maken. Gebruik het fonds bijvoorbeeld om de Stimuleringsregeling Toegankelijkheid in ere te herstellen.
Dankzij deze regeling zijn in het verleden in 10 jaar tijd 70 gebouwen met een publieksfunctie optimaal toegankelijk gemaakt. Nijmegen als oudste stad werd in 1972 wakker geschud. Het was de start van het Nijmeegse toegankelijkheidsbeleid. Nu in 2021 hebben we de kans om weer voorbeeld te worden van toegankelijkheids beleid voor Nederland. Tegen u als Raad zou ik zeggen: KOM OVER
DE BRUG EN ZET NIJMEGEN WEER POSITIEF OP DE KAART. Jan Troost, Jos Kersten, Zelfregiecentrum Nijmegen