Inspraak reactie Jeske Troost - brug

Jeske Troost Elzenweg 2 6601 HK Wijchen Gemeente Nijmegen t.a.v. de gemeenteraad Postbus 9105 6500 HG Nijmegen Wijchen, 20 januari 2024 Betreft: inspreken over de Jan Troost-brug Geachte Raadsleden, Graag wil ik u iets onder de aandacht brengen. Mijn naam is Jeske Troost, ik ben de dochter van Jan Troost. Zoals u ongetwijfeld weet is mijn vader helaas vorig jaar mei zeer onverwacht overleden en kan hij niet meer reageren op de vraagstukken rondom “De Brug”. Daarom doe ik het nu in zijn plaats. Ontelbare etentjes aan tafel gingen over de brug en vele interviews en vlogs zijn aan het onderwerp gewijd. Zelfs op zijn sterfbed had hij het nog over de brug – dat zegt iets over hoe belangrijk hij dit project vond. Hij wilde alles doen wat in zijn macht lag om te voorkomen dat er een ontoegankelijke brug gebouwd zou worden in zijn mooie Nijmegen – de stad die al 50 jaar staat voor inclusie – en zag er tegenop dat hij er door zijn overlijden geen invloed meer op zou kunnen hebben. Nijmegen is de stad waar ik ben geboren en voor het grootste deel ben opgegroeid. Waar ik de mooiste verhalen van hem heb gehoord. Waar hij 50 jaar geleden zijn strijd voor inclusie is begonnen toen hij de Lindenberg bezette en met succes toegankelijk maakte. Sindsdien is de Lindenberg benoemd tot de heilige grond en het brandpunt van de Nederlandse gehandicaptenbeweging.

Hiermee ontketende hij een gehandicaptenbeweging die zich over heel Nederland verspreidde en eindelijk alle stemmen met een handicap wist te verenigen. Het Nijmegen waar hij ontelbare acties en vergaderingen heeft bijgewoond om onder andere de infrastructuur te verbeteren, integrale toegankelijkheid op de kaart te zetten, jarenlang zich hard heeft gemaakt bij de Werkgroep Integratie Gehandicapten Nijmegen, in 1995 het voor elkaar kreeg om handbewogen rolstoelers mee te laten doen aan de Nijmeegse Vierdaagse, de stad Nijmegen met ongelofelijk veel toewijding inclusiever heeft gemaakt door zijn werk in samenwerking met het Zelfregiecentrum Nijmegen en waar hij het Nijmegen Toegankelijk-handboek mede heeft gerealiseerd. Het is daarom ongelofelijk eervol dat het idee is geopperd om júíst deze brug, wat landelijk in de media is gekomen vanwege zijn discussie over toegankelijkheid, te vernoemen naar Jan Troost. Dat de brug op een steenworpafstand van de heilige grond, de Lindenberg, ligt maakt dit natuurlijk extra symbolisch. Het is een ontzettend groot compliment en wij als gezin weten hoe ongelofelijk trots hij hierop zou zijn. Hij zei altijd: “ik rij de hele wereld door en ken de weg in heel Nederland, maar pas als ik over de Waalbrug rij dan ben ik thuis.”

Ik citeer mijn vaders woorden uit een vlog die hij samen met Mari Sanders heeft opgenomen om over de brug te praten: “Laten we hiervan leren, als de inclusieve brug er niet kan komen dan hebben we een paar miljoen over. Laten we dat besteden aan een fonds voor verbreding van toegankelijkheid van Nijmegen, zoals het zelfregiecentrum al eerder opperde. En laten we ervoor zorgen dat er een echt mooi toegankelijk voetpad, zonder kinderkopjes, langs de Waalhaven komt, met voldoende zitgelegenheid om al die mensen die wat moeilijk ter been zijn ook te laten zitten. Dat zou al heel mooi zijn. Laten we deze brug gebruiken voor een hernieuwde visie, de visie waar wij al 50 jaar voor pleiten. Een visie waar iedereen welkom is en zich welkom voelt in ons mooie Nijmegen.” Ik wil nu misschien iets raars doen in deze politieke discussie: ik wil een appèl doen op jullie eergevoel. Want ja, de brug is geen essentiële verbinding, en het is mogelijk om slecht ter been naar de overkant te komen. Ook zonder brug gaat het leven verder voor mensen met een beperking in Nijmegen. Maar precies deze gedachte staat symbool voor de beleving van mensen met een beperking. Het kan allemaal net, maar de dingen die het leven echt aangenaam maken - een prachtig uitzicht, vlot van A naar B komen, meegaan met de rest wordt nagenoeg onmogelijk gemaakt.

De omweg die men in een rolstoel moet maken, is de omweg die iemand in een inclusieve samenleving niet zou moeten maken. Het is daarom dat de toegankelijkheid van deze brug zo’n gevoelige snaar raakt. Het is een lakmoesproef hoe inclusief Nijmegen wil zijn, en wat dat de Raad waard is. De brug zou een prachtig symbool kunnen worden voor een nieuw Nijmeegs hoofdstuk. Een hoofdstuk waar al 50 jaar lang voor gestreden wordt. Een inclusieve verbinding waar écht iedereen gebruik van kan maken. Laat de brug een herinnering zijn dat de beleidsmakers samen horen te werken met ervaringsdeskundigen in alle aankomende plannen en beslissingen. Met vriendelijke groet,

Jeske Troost (dochter van Jan)