21-156 Bijlage 3. ingekomen stukken RM-inwoner - vervallen

Als je zoveel satellieten naar een baan om de aarde stuurt, zul je ook wel zoveel raketten nodig hebben om ze te brengen. Dat zorgt wellicht voor vervuiling. Vanuit het oogpunt van het elektromagnetische milieu denk ik dat het een interessante oplossing is. Wil je namelijk een snelle wereldwijde communicatie, dan zou je op het dak van huizen grote antennes met veel gaas kunnen zetten, die met heel kleine hoeveelheden signaal toekunnen. Je zou satellieten kunnen hebben die vanuit de ruimte telecomsignalen met een heel laag niveau versturen voor huisgebruik. In zekere zin zouden dat vaste systemen zijn. En die antennes zouden natuurlijk ook zonnecellen kunnen zijn. Dus een zonnecel kan een dubbelfunctie krijgen als internetantenne met een heel laag niveau. Weet je, we protesteren tegen 5G, omdat dat de antennes voor mobiele telefonie zoveel dichter bij ons brengt. Maar als er een telecomtechniek zou zijn die ons van die antennes verlost, dan zouden we daar volgens mij blij mee zijn, omdat het de blootstelling van mensen vermindert. Dit is een oplossing die feitelijk wereldwijde dekking zou kunnen bieden, met mogelijk heel lage blootstelling, die volkomen door mensen wordt verdragen. Het zou zeer effectief kunnen zijn door die mogelijkheid van koppeling van zonnecellen aan antennes voor ontvangst en verzending. En niemand die dan daarbij in de weg staat.

Josh: Een lage sterkte, aha. Dus jij zegt dat er een manier is volgens jouw zienswijze om een op satellieten gebaseerd communicatiesysteem te hebben. Bijvoorbeeld een satellietschotel op het huis voor communicatie met een op satellieten gebaseerd systeem met een lage sterkte. En het moet wetenschappelijk gezien laag genoeg zijn om geen schade te veroorzaken. Liever zoiets, dan die kleine cellen vóór elke 2 tot 10 huizen die alle kanten op vuren. Jij zegt dat zoiets veilig kan gebeuren? Dr. Héroux: Ja, gekeken vanuit de blootstelling aan elektromagnetische straling. Als we dan toch een draadloze vorm gaan gebruiken en geen glasvezel – hoewel dat nog altijd veel sneller is – dan zou dat de minst schadelijke oplossing zijn die je kunt bedenken. Ik heb in mijn huis een atomische klok, die feitelijk wordt gesynchroniseerd door een antenne in Colorado. Dat gebeurt door middel van extreem lage signaalsterktes. Het is niet heel snel, maar het is wel een heel lage sterkte. Het telefoonsysteem dat we nu hebben maakt gebruik van signaalsterktes die aanzienlijk hoger zijn. Wat we zouden moeten doen als we draadloze techniek gebruiken, is dat we de laagst mogelijke stralingsniveaus hanteren. We hoeven draadloze communicatie niet noodzakelijkerwijs geheel uit te 67

sluiten. We weten ook dat we dat niet zullen doen. Josh: Dank je wel dat je een beeld schetst van deze mogelijke oplossing. Over het minimaliseren van de risico’s ben ik het helemaal met je eens. Het zal moeilijk zijn in alle opzichten een trein die al rijdt te stoppen. Maar als we die trein met goede intentie kunnen omleiden, met kennis van zaken, met zorg voor de mensheid, dan moet dat toch te doen zijn, niet? Mens en technologie Dr. Héroux: Ik denk wel dat je gelijk hebt. Niemand wil vooruitgang tegenhouden. We willen allemaal meer toegang tot data hebben. Waar het ook toe leidt. Hopelijk zijn mensen verstandig genoeg om het in juiste banen te leiden. Wat we niet willen, is dat we onszelf meteen al in onze voet schieten door telecommethodes te ontwikkelen die rechtstreeks schadelijk zijn voor de gezondheid. We willen dat de mens en de technologie samen opgroeien, en niet ten koste van elkaar. Josh: Ja, dank je wel. We gaan nu afronden en ik besluit met een vraag die hiermee verband houdt. Want het gaat ook over onze kinderen. We beginnen te beseffen dat het effect van verslaving aan technologie, verslaving aan beeldschermen, kinderen die mobiels gebruiken, veel erger is dan we hebben voorzien. Het probleem komt veel meer op de voorgrond. Het heeft biologische gevolgen en gevolgen op sociaal gebied.

Wat kun jij zeggen over kinderen en smartphones of verslaving aan alle technische spullen? Kun je hier in het gesprek wat wijsheid en inzicht inbrengen, misschien ook wat kennis? Dr. Héroux: De provincie Chandon in China probeert de manier waarop kinderen met mobiels omgaan onder controle te krijgen, vanwege de toename van bijziendheid. Je ziet ook vergroeiingen in de wervelkolom. Er zijn wat aspecten aan mobiele telefoons die erg verontrustend zijn, en ik hoop dat we ze de baas kunnen. Eén ervan is de obsessie dat we geen bericht mogen missen, plus de toename van de hoeveelheid. Het verbrokkelen van de aandacht... deze media neigen ertoe je aandacht te trekken voor commerciële doeleinden. Dat betekent dat in de toekomst een boek een uitdaging zal zijn. Want dat is een stuk minder opwindend dan de beelden op je mobiele telefoon die op en neer dansen om hun intensiteit te verhogen. Dat gaat over de opwinding van ons visuele systeem, het verbrokkelen van ons vermogen voor aandacht. In veel gemeenschappen waar ik ooit wel kwam, praatten de mensen veelal met elkaar. Nu loopt iedereen met z'n neus op het telefoonscherm. Uiteraard praten ze tegen iemand of iets. Maar kijk je bijvoorbeeld naar de kwaliteit van de communicatie in e-mails of reclame – dat staat niet gelijk aan menselijke communicatie. We moeten niet toestaan dat het ene het andere volledig gaat overvleugelen.

Mobiele telefoons geven geweldige toegang; met een nieuw ontwerp zou je blootstelling tot een minimum kunnen beperken. Dat is wat we moeten doen. Wees maar niet bang, we gaan je mobiele telefoon niet afpakken. We willen hem alleen beter maken en jou de mogelijkheid geven van onvoorstelbare communicatiesnelheid met een basisstation, en jij die de baas blijft over je eigen mobiel. Josh: Je zou bijvoorbeeld thuis en in gebouwen een systeem kunnen hebben waarbij je een soort dokstation voor je telefoon hebt. En dat snel en eenvoudig bekabelen. Dat je je telefoon alleen draadloos gebruikt als je in een vertrek zonder dokstation bent, ja? Dr. Héroux: Ja, zoiets. Wellicht is ook het een goed idee om in plaats van microgolven gebruik te maken van de lichtfrequenties waar wij als levende systemen mee zijn opgegroeid. Zoals bij Li-Fi; ik neem aan dat je daar wel van gehoord hebt. Dat zou de biologische effecten verminderen. En met een dokstation 68

zou je dan contactloos via licht je telefoon kunnen opladen en met ongelooflijke snelheid data op je telefoon zetten. We kunnen dus wel een technologie hebben die gezond is, als we er maar om vragen.

69

Is 5G nodig voor responstijd? De industrie beweert dat 5G responstijden (latenties) zou kunnen bieden die lager liggen dan 1 milliseconde (ms), maar in telegeneeskunde is de retourlatentie al onmerkbaar beneden de 300 ms. Videostreamen vraagt 25-75 ms. Online gamen wordt op 50 ms gezet. Om geen gevoel te geven dat je tussen pagina's in moet wachten, heeft zoeken op het Web 25-50 ms nodig. 4G voldoet aan deze latenties met slechts 30-40 ms in reële omstandigheden. Bedrijven met grote productieketens die nog lagere latenties nodig hebben, zouden een eigen netwerk met 5G Fase 2 kunnen installeren.

70

5. 5G: DE AGENDA VOOR TOTALE CONTROLE Patrick Wood Patrick Wood is een econoom, financieel analist, auteur en spreker. Hij is een vooraanstaand criticus wat betreft duurzame ontwikkeling, groene economie, VN-agenda's, mondialisering en technocratie. Zijn aandacht richt zich op kwesties als zelfbeschikking, eigendomsrecht en persoonlijke vrijheid. Patrick Wood schreef vijf boeken, waaronder 'Technocracy Rising: The Trojan Horse of Global Transformation' en 'Trilaterals Over Washington, delen 1 en 2', het laatste samen met wijlen Anthony Sutton. Patrick Wood is een expert inzake de historische Trilaterale Commissie en haar beleid en politieke inzet voor een zogenaamde Nieuwe Internationale Economische Orde, geprojecteerd als de essentie van duurzame ontwikkeling op wereldschaal. Josh: Nou, Patrick, laten we er direct maar induiken. We zullen de waarheid enigszins van de leugens scheiden en wezenlijk een aantal punten met elkaar verbinden en het geheel dan verder uitdiepen. We zullen ons bezighouden met oplossingen. We zullen proberen het grotere plaatje te begrijpen, als we het over technocratie hebben. Je hebt het woord technocratie echt een zetje gegeven in ons woordenboek, Patrick. We willen begrijpen hoe technologie met opzet is ingezet om het nieuwe controlemechanisme in onze maatschappij te worden. Vertel ons over jouw kijk.

Wat houdt 5G in? Wat is het internet-der-dingen, en wat hebben ze met elkaar te maken? Wat is de agenda die erachter zit? De wieg van technocratie Patrick: Laat me eerst even een beetje achtergrond geven. Technocratie werd oorspronkelijk bedacht in 1932 op de Universiteit van Columbia. Maar ze werden eruit geschopt, de hele groep werd van Columbia afgeschopt om verschillende redenen. Toen begonnen ze een commerciële onderneming genaamd Technocracy Incorporated. Dat kende een lidmaatschap, mensen die contributie betaalden, met lidmaatschapskaarten. Het was erg populair in Amerika, op een gegeven moment waren er bijna 600.000 mensen die een lidmaatschapskaart hadden. Het was een vrij grote beweging. Tegen het einde van de jaren dertig ging het als een nachtkaars uit. Maar in de late jaren '60, vroeg jaren '70, werd het gereanimeerd door de oprichting van de zogeheten Trilaterale Commissie – in 1973 meer in het bijzonder – met David Rockefeller en Zbigniew Brzeziński. Brzeziński had een boek geschreven, overigens terwijl hij nog op Columbia zat, genaamd Between Two Ages: America's Role in the Technotronic Era. Dat bracht de moderne voortzetting van technocratie weer op gang. We zouden het neo-technocratie kunnen noemen. Ik kies ervoor dat niet te doen, omdat er toch niemand is die weet wat technocratie is. Dus ik hoef dat onderscheid niet echt te maken.

Het is deze Trilaterale Commissie die in 1992 de doctrine van technocratie bij de Verenigde Naties heeft aangeleverd, onder de vlag van duurzame ontwikkeling. We horen dat vandaag de dag overal: duurzaam dit, duurzaam dat – duurzame ontwikkeling. Het gaat om een op grondstoffen gebaseerd economisch systeem dat afhangt van de toewijzing van middelen. Geen toewijzing via een op prijzen gebaseerd economisch systeem – zoals we vandaag de dag doen – maar directe toewijzing van middelen door de 'beheerders' van die middelen. De Verenigde Naties Patrick: Nu hebben de VN zo'n beetje het idee gekregen om een mondiale gemeenschappelijk trust op 71

te zetten, waar de middelen aan zullen worden overgedragen. Zij zullen dan de toewijzing beheren, en de verlening van vergunningen en dergelijke betreffende de middelen, en jij en ik zullen in principe buitengesloten zijn. Het programma veegt privé-eigendom volledig van tafel: niet toegestaan. De Verenigde Naties hebben gezworen het kapitalisme en vrije ondernemerschap volledig te zullen uitroeien, ten einde dat te vervangen door duurzame ontwikkeling. Dit alles is het basisidee en ik behandel dat allemaal in mijn boek. Dus daar ga ik nu niet verder op in. Maar dat is zo'n beetje het achterliggende verhaal. In de oorspronkelijke bijbel, als je wilt, van technocratie, werd het de Technocracy Study Course genoemd, voornamelijk geschreven door M. King Hubbert. Dat was ook de man die in 1954 met de zogenaamde piekolie-theorie kwam. Daar hebben we ook veel over gehoord. Hubbert was medeoprichter van de organisatie Technocracy Incorporated. Ze beschreven daarin de criteria die nodig waren om technocratie te laten wortelen. Energiebeheer was in die criteria nummer één. Ze wilden elke snipper energie die gebruikt werd binnen het economische systeem opsporen. Als tweede wilden ze alles in de maatschappij in het oog houden en nauwgezet volgen. Alle consumptie, alle produktie, de plaatsen waar mensen zich bevinden, wat ze doen, enzovoort. Toen hadden ze de technologie nog niet.

Maar die is er tegenwoordig wel. Ik geloof dat ze de dag dat die technologie er aan zat te komen al konden zien, alleen al doordat ze op Columbia in hetzelfde gedeelte waren gehuisvest als waar de vroege start van IBM plaatsvond. Dat maakte toen de eerste Hollerith-computer, de tabulator. Die werd later in Duitsland en Europa en zo verder gebruikt voor het bijhouden van statistieken en voor zaken als concentratiekampen, dat soort nare zaken. Hoe dan ook, ze verkeerden in het gezelschap van visionairs. En ze beschouwden zichzelf toch al als visionairs, ze zaten per slot op Columbia. Dat is dus de achtergrond. De technologie is sinds 1973 sterk gegroeid. Vandaag de dag hebben we zaken waar men toen nog niet eens aan dacht. Zoals computers, zoals softwaretechnologie bijvoorbeeld, hoe enorm dat vooruit is gegaan. We hebben nu kunstmatige intelligentie. Dat was in 1973 nog niet echt een discipline. De mogelijkheid om gegevens te versturen zoals we die nu hebben, via draadloze technologie, dat hadden we in 1973 nooit kunnen bedenken. Dit hele nieuwe corpus, dit recente geheel van technologie, wordt nu ingezet voor de oorspronkelijke doelen van technocratie. Dat is mijn punt in dit hele verhaal. Zonder latentietijd Patrick: De technologie is dus vooruitgegaan.

Sommige mensen zouden zeggen: 'Nou ja, het gaat gewoon om mensen die dingen uitvinden.' Dat is waarschijnlijk in zekere zin waar. Maar zodra de technologie is uitgevonden, wordt ze door deze groep technocraten gekaapt en verdraaid, zo je wilt: tot wapen gemaakt en gebruikt tegen de groep die men wil beheersen. Dat is waar we vandaag de dag zijn. We spreken hier over 5G, en laat ik dit er even uitgooien: 5G gaat niet over mobiele telefoons. Maar zo wordt het wel verkocht. 'Jullie mobiels zullen zoveel sneller kunnen.' Je kunt de nieuwste en geweldigste iPhone hebben, voor welke prijs dan ook. Waarschijnlijk zul je tegen de tijd dat hij uitkomt 2000 dollar betalen voor een smartphone die werkt met 5G. Je kunt films downloaden in drie seconden, in plaats van drie minuten. 'Wauw,' zeggen ze, 'wat een voordeel!' Maar het gaat niet om een snellere mobiele telefoon. Ik heb de toespraken beluisterd van de algemeen directeuren van Verizon, T-Mobile en AT&T, en je ziet ze zonder uitzondering kwijlen. Niet over spraakoverdracht of communicatie tussen mensen op mobiele telefoons. Nee, ze kwijlen vanwege het internet-der-dingen. Daar hebben ze het onophoudelijk over: dat 5G het internet-der-dingen gaat laten werken, zodat alle gegevens kunnen worden verzameld. Alle gegevens van alle apparaten die met het internet kunnen worden verbonden, zullen in real time worden opgehaald. 72

Ik zeg in real time, maar voor de meeste mensen is het moeilijk te begrijpen wat dat eigenlijk betekent. De huidige draadloze technologie – 4G – is zonder twijfel snel. Maar 5G brengt het op een geheel ander niveau. Niet alleen zijn de snelheden van gegevensoverdracht hoger, veel hoger. Er is nog een andere factor in internetcommunicatie, en die heet latentie. Dat heeft te maken met hoe lang de eerste kleine ping erover doet om te zeggen: 'Ik ben klaar om te zenden,' en de andere: 'Ik ben klaar om te ontvangen.' Dat moet de hele tijd heen en weer – heen en weer. Om te bepalen: 'Ben je klaar om te ontvangen? Ben je klaar om te zenden?' Dit klinkt als iets heel gerings. In een typische thuissituatie met een WiFi-router kan de latentietijd zo'n 20 à 30 milliseconden zijn. Wij zeggen dan: 'O, maar dat is echt snel.' En dat is het ook. Maar het is geen real time: het is niet ogenblikkelijk. 5G-technologie heeft de latentietijd teruggebracht tot één milliseconde of minder. Dat is ongelooflijk, dat is absoluut revolutionair. Dit betekent dat sensors die in een stad zijn ingebed, hun gegevens zonder enige tussentijd terug kunnen sturen naar de centrale computer. Daar wacht kunstmatige intelligentie om alles te analyseren, modelleren, alle nuttige informatie eruit te halen. Dat is hetgeen waar de grootste bedrijven over kwijlen. Die gegevens willen ze hebben.

In de jaren zeventig, Josh, zeiden we: Volg het geld, volg de macht. Dat is nog steeds tot op zekere hoogte waar. En natuurlijk is dat zo. Het lijkt of geld er altijd wel iets mee te maken heeft. Tegenwoordig echter, als je het hebt over technocratie, bekijk je het zo: Volg de data, volg de macht. Ga de data achterna. Kijk naar de stroom van gegevens. Kijk wie ze ontvangt – niet verzamelt – kijk wie ze ontvangt. En wat doen ze er vervolgens mee? Alle mensen in de datawereld van vandaag stellen dat data de nieuwe olie van de 21e eeuw vormen. Ze hebben helemaal gelijk. Het geld en de waarde tegenwoordig, de stroom van inkomsten zit in de data die deze technocraten uit de maatschappij weten te halen. Het gaat over de slimme stad, het aanbrengen van allemaal sensors overal. Laat het lantaarnpalen met microfoons en camera's en 5G-zenders zijn. Of sensors in liften en gebouwen en thermostaten en slimme meters in huizen en bedrijven, slimme meters voor het water en het gas, al dat soort dingen. Ook autonome voertuigen die rondrijden door de stad, en zo meer. Al deze dingen zullen verbonden worden met het internet-der-dingen. Tegen de tijd dat ze klaar zijn met de invoering van 100 procent slimme-stadtechnologie in een gegeven gebied, zal een computer met genoeg vermogen in staat zijn de stad echt ogenblikkelijk te modelleren.

En alles om te draaien, en op verschillende manieren te kijken naar stadsdelen al naar gelang men wil. Dit is nooit eerder mogelijk geweest. Sociaalkredietsysteem Josh: Wat zijn een paar van de toepassingen? En voordat je daarop antwoordt: ik heb een goede vriend die het volgende gezegde heeft bedacht: 'Wij laten je beven, omdat wij om je geven.' Dus we gaan, zeg maar, een paar engere gebieden in om te zien wat die technologie inhoudt, waar die voor zou kunnen worden gebruikt. Zodat we ermee om kunnen gaan, weten wat er echt gebeurt, om het debat erover te bevorderen, collectief bewust van koers te veranderen. Want daar hebben we het hier over, niet? De tijd nemen om onze tanden in deze werkelijkheid te zetten. Oplossingen onderzoeken. Bewust ermee aan de slag gaan. Maar laten we enkele zaken noemen, Patrick. Wat zijn jouw grootste zorgen? Wat zie jij wat betreft toepassingen, nu en in de toekomst, van deze technologie? Patrick: De waarheid van het hele corpus waar we het hier over hebben, is sociale controle. Daar ging technocratie allereerst over. En dat is waar het vandaag bij de VN om gaat, als je het hebt over duurzame ontwikkeling: Agenda 21, Agenda 2030, de New Urban Agenda, en zo verder. Het draait om 73

sociale controle. Dat is waar de Green New Deal over gaat die AOC [Democratisch congreslid Alexandria Ocasio-Cortez] in ons land heeft ingevoerd – met vuur en bliksem, mag ik wel zeggen. Iedereen heeft het er nu over. Maar het gaat dus over sociale controle. Dat jij doet wat ze willen dat je doet. Het neemt de privé-keuze weg, de keuze van de burger. Het neemt alle zorgen van de burger weg en zegt in wezen... Weet je, het is zo'n enorme egotrip: 'Wij weten wat het beste voor je is. Jij moet ons vertrouwen en al jouw beslissingen door ons laten nemen.' Wat je koopt, wat je slikt, waar je heen gaat, wat je consumeert, hoeveel kinderen. Alles onder de zon is voorzien. Alles ligt voor hen op tafel, zodat ze sociale controle kunnen uitoefenen over jou en mij. Dit is niet slechts per ongeluk of onbedoeld. Nee, het was vanaf het begin zo. En we voelen nu echt waar dat bijt, Josh. Dit is het probleem. Kijk naar China. Dat heeft het sociaalkredietsysteem ingevoerd, dat iedere persoon in dat land heeft beïnvloed. Alle 1,4 miljard mensen zijn in het sociaalkredietsysteem ingevoerd, met hun foto, biometrische gegevens, alle data. De overheid weet alles wat er gebeurt. Nu passen ze kunstmatige intelligentie toe om alle mensen in het land te rangschikken en tellen en sorteren. De buitenbeentjes – onruststokers zoals jij en ik – die worden gewoon uit het systeem gehaald en uitgesloten.

Er staan in China nu 13 miljoen mensen op de zwarte lijst die gedegradeerd zijn tot tweederangsburger. Ze kunnen niet reizen zoals andere mensen. Ze kunnen niet naar dezelfde scholen gaan zoals andere mensen. Ze kunnen niet in dezelfde gebieden wonen zoals andere mensen. Ze kunnen niet dezelfde dingen kopen die andere mensen willen kopen. Dit is zo dystopisch. Het gaat zelfs verder dan dystopie. Dit is wat er op ons land afkomt. Want zo klopt het hart van technocratie. Het hart van sociale controle. Surveillancetechnologie Josh: Ik herinner me dat jij schreef over zaken als precriminaliteit. Zoals in die film, Minority Report, veel mensen zullen die waarschijnlijk wel kennen. Zou je dat willen aansnijden, en ook iets willen zeggen over specifieke andere toestanden waar jij over bericht op TECHNOCRACY.NEWS, je website? En andere speciale manieren waarop deze technologie wordt toegepast? Patrick: Precriminaliteit is wel een vrij goed voorbeeld. In ons land heb je vandaag de dag een uitrol van surveillancetechniek die heel erg lijkt op, of identiek is aan, wat er in China wordt ingezet. Amerikaanse bedrijven maken gebruik van die technologie en verkopen hem aan politieafdelingen in heel Amerika. Exact hetzelfde concept en dezelfde functionaliteit als de software die China gebruikt, om mensen op straat te identificeren, met een bewakingscamera.

Ze volgen mensen met naam en al, weet je, zo'n doosje of wat dan ook, of een ballon boven je hoofd. Daarop staat: 'Hier gaat Josh del Sol. Hij gaat koffie halen bij zijn favoriete koffietent.' Ik noem maar wat. Dat is de technologie die nu in Amerika verkocht wordt aan politieafdelingen in het hele land, door agressieve krijtstreeppakken, weet je, geen IBM-verkopers. Want dat is het beeld dat je krijgt als je het over professionele verkopers hebt. Ze gaan de politieafdelingen langs om die surveillancesoftware te slijten. De politieafdelingen lebberen het op een ongelofelijke manier op. Veel mensen zullen zeggen: 'Het is niet legaal,' of: 'Dat deugt niet,' wat dan ook. 'Wij willen dat niet hier.' Dan komen de politieafdelingen erachter, Josh, dat er geen landelijke regelgeving is. Er is geen enkele landelijke regelgeving of wet die een lokale politieafdeling belet dit alomtegenwoordige type van surveillancesoftware in te zetten. En ook elke vorm van AI-software voor analyse van precriminaliteit die ze te pakken kunnen krijgen. Het is gewoon een kwestie van geld. Politieafdelingen hebben niet veel geld. Dus toen de prijs van die software in combinatie met hardware 74

omlaag ging, dachten steeds meer politieafdelingen: 'Dit kunnen we ons wel veroorloven. We kunnen ons ontdoen van mogelijk een half dozijn politieagenten die overbodig zijn, hun salarissen gebruiken we om die surveillancesoftware te betalen.' En dat is wat ze hebben gedaan. Het verspreidt zich nu over heel Amerika. Vertekenende software Patrick: Individuele Amerikanen hebben de achterstand in hun begrip van politiehandhaving in ons land niet ingelopen. Maar als men deze precriminaliteitstechniek inzet om te proberen te voorspellen waar een misdaad zal plaatsvinden – en wanneer en door wie – gaat het een heel erg gevaarlijke kant op. Voor technocratisch denken is het volkomen acceptabel om 90 procent accuraat te zijn. Kunnen ze iets voor elkaar krijgen dat 90 procent accuraat is, dan vinden ze het te gek. 'Geweldig, we hebben precriminaliteitsanalyse en we kunnen het inzetten en dit en dat en zus en zo doen.' Maar dit is wat ze doodgewoon negeren: hoe zit het met die 10 procent? Hoe zit het met de 10 procent die opgepakt wordt voor iets waar ze niets mee te maken hadden? Dit is zo'n gevaarlijke, utopische manier van denken; en Amerikanen zelf hebben er nog geen idee van. '90 procent is goed genoeg.' Dat is niet de manier waarop het ooit in Amerika heeft gewerkt. Ons rechtssysteem, de rechtsstaat – oké, het is niet perfect. Misschien zijn mensen niet altijd perfect.

Maar de rechtsstaat past dezelfde wet op iedereen op gelijke manier toe. En niet met software voor precriminaliteitsanalyse of iets dergelijks die werkt met kunstmatige intelligentie. Die zal niet voor iedereen op gelijke manier van toepassing zijn. Het is bewezen dat er vertekening in zit. Of anders gezegd, de vertekening van de programmeur zit nu in de software gebakken. En 90 procent nauwkeurigheid laat de andere 10 procent in de kou staan. Zodat iemand gepakt kan worden voor elk stom vergrijp dat je kunt bedenken. En zelfs al word je ten slotte niet schuldig bevonden, dan ligt ondertussen je leven in puin, enkel door de beschuldiging dat je iets gedaan zou hebben. Slimme-regioinitiatieven Josh: Het is duidelijk eng om van de rechtsstaat te gaan naar een systeem met kunstmatige intelligentie, dat veronderstellingen doet die de rechten van mensen aantasten. Want daar hebben we het hier over. Het is technocratie. Het bevat de mogelijkheid van chaos. De mogelijkheid van volledige en blinde afhankelijkheid van het systeem, het verlies van individuele rechten en de gemeenschappelijke orde. Dat is duidelijk verontrustend. Patrick, je hebt ook gewerkt aan het blootleggen van slimme-regioinitiatieven. Slimme steden en slimme-regioinitiatieven. Vertel daar wat meer over. Patrick: Wel, ten eerste: we hebben dus die technologie.

We bespraken al een beetje wat voor zaken er in die slimme steden zullen komen. We hebben ook een hoop overgeslagen; het is een erg complex terrein. Het is een groot terrein, maar we hebben de basis gelegd. Er bestaat een aantal werkelijk verontrustende technologieën die deze technocraten aan steden proberen op te leggen – om hun datapomp erin geïnstalleerd te krijgen, zodat ze data uit de steden kunnen halen. Het geld zit in de data: onthouden. Als je grote ondernemingen zoals de AT&T's van de wereld hoort over het uitrollen van slimme urbane technologie in hele steden, dan hebben ze het over het installeren van een enorme datapomp in de stad. Nu is er een probleem met steden. Niet wat ons betreft; wij zijn de stad. Het probleem voor hen is dat je van die vervelende gemeentebesturen hebt die alsmaar vragen blijven stellen. Die steeds maar 75

willen weten: 'Hoe zal dit dan onze burgers beschermen?' En we hebben ook volksvertegenwoordigers, toch? Wij zijn het die hen kiezen. Misschien dat we ze niet allemaal mogen. Ik vind die van mij niet allemaal even leuk, maar ze staan wel in de frontlinie om de mensen in de gemeente te beschermen. Om dingen te doen voor de gemeente op de manier waarop de gemeente wil dat die worden gedaan. Technocraten en die hele slimme-stadclub haten gemeenteraden, omdat er zo veel zijn. Er zijn duizenden en duizenden gemeenten in het hele land die nu toch zo'n beetje wakker zijn, als je wilt. Ze houden dit soort zaken in de peiling. In plaats van te proberen rechtstreeks naar een gemeente te gaan om te onderhandelen over het invoeren van slimme-stadtechnologie, loopt er momenteel in Phoenix, Arizona, een proefprogramma, waar elke andere gemeente in het land als een havik naar kijkt. Het heet het Slimme Regio Initiatief. Het is daar ook begonnen, aan de Universiteit van Arizona, die zichzelf de meest duurzame universiteit van het land noemt. Ze bieden zelfs een doctorstitel in duurzame ontwikkeling aan. Dus ze zijn er echt mee bezig. Alles in één vette klap Patrick: Dat is dus waar ze mee zijn gekomen. En ze hebben drie andere ngo's in het gebied mee gekregen. Een ervan is een soort kamer-van-koophandelachtige organisatie.

Een andere is gewoon een beginnende nieuwkomer, een of ander bedrijf dat data-ontwikkeling beheert. En ze hebben allemaal samen dit consortium opgericht: het Slimme Regio Initiatief. Dit lijkt heel erg op het concept van een Raad van Overheden, dat al in het hele land wordt toegepast. Dus een vorm van regionaal bestuur – duidelijk ongrondwettelijk overigens – maar het is er al wel. We hebben een lokale raad van overheden die het Maricopa Bestuursverband heet [Maricopa: gebied rond Phoenix]. Het betreft 22 gemeenten en 4,2 miljoen mensen, iets in die geest. En het Slimme Regio Initiatief werkt met dit Maricopa Bestuursverband samen om slimme-stadtechnologie te ontwikkelen, die vervolgens in de hele regio zal worden toegepast. Josh: Zonder instemming of toelating of goedkeuring van enig stadsbestuur. Dat is de basis van die FCC-wet die in essentie een machtsgreep is, toch? Ik bedoel, ze willen niet dat ze ergens toestemming voor moeten vragen. Patrick: Je hebt absoluut gelijk. Die gemeenten hebben geen enkele inbreng bij deze groep. Er zijn geen gekozen ambtenaren die behoren tot die bepaalde groep. In het geval van het Maricopa-verband wordt elke gemeente veronderstelt één raadslid bij te dragen aan die grotere Regionale Raad. Maar dat geeft de inwoners van de gemeenten geen vertegenwoordiging.

Dit is een model van de Europese Unie, de hemel bewaar me, waar elk land één of twee vertegenwoordigers naar het Europese Congres mag sturen. Die krijgen dan twee minuten per jaar om iets te zeggen – en dan klagen ze. Deze vorm van regionaal bestuur is totaal bizar. Maar wat betreft die slimme-stadtechnologie: dat kleine gezellige consortium van de academische wereld, de Universiteit van Arizona, en andere nonprofit-groepen met allemaal verschillende motieven voor deelname, die hebben gewoon gezegd: 'Wij weten wat het beste is voor deze regio.' Maar ze weten nul komma nul over de regio, behalve dan dat de meesten van hen er verblijf houden. Ze kennen geen van de 4,2 miljoen mensen in de regio. Dit hele gebeuren, het hele programma, Josh, is volkomen nep, wat mij betreft. Het moet van de kaart geveegd worden. Maar omdat de gemeenten en het Maricopa-verband erin betrokken zijn, heeft het in de ogen van de mensen die er wonen opeens een nieuwe autoriteit: 'Joh, je bedoelt dat het Slimme Regio Initiatief zegt dat we het zo moeten doen, hm?' Dat is wat gezegd werd. 'Nou, dan denk ik dat we het maar beter zo kunnen doen.' Ze bekijken wat er besloten wordt niet eens kritisch. 76