CConstaterende datMeppel
Koppel je AI →
Document · PDF

1.11.3 Bijlage 3 - VNG - Model Toelichting bij Model Algemene plaatselijke verordening (nieuw model, november 2026)

1 - RAADSVERGADERING 26 november 2026, gemeente MeppelBij agendapunt: Categorie 1: Voor kennisgeving aannemen49.747 woorden

Open het PDF bij de gemeente ↗Naar de vergadering →

Tekst van het document

Uit het bestand gehaald, zonder opmaak, tabellen en afbeeldingen · deel 5 van 6

Vergunning van rechtswege bij niet tijdig beslissen De straatartiest, straatfotograaf, tekenaar, filmoperateur en gids kunnen dienstverrichters zijn in de zin van de Dienstenrichtlijn en (daarmee) de Dienstenwet. Dat brengt met zich mee dat bij het niet tijdig beslissen op een aanvraag om ontheffing (derde lid) een vergunning van rechtswege is gegeven. Ook als de Dienstenrichtlijn niet van toepassing is, is er geen reden om af te zien van Vereniging van Nederlandse Gemeenten 66/87 een van rechtswege gegeven ontheffing als de burgemeester niet tijdig beslist op de aanvraag. Omdat de burgemeester door het aanwijzen van plaatsen en tijden kan reguleren waar optredens mogen plaatsvinden, zijn er geen dwingende redenen van algemeen belan g waarop de werking van deze paragraaf kan worden uitgezonderd of bij niet-dienstverrichters niet van toepassing zou kunnen zijn. Daarom bepaalt artikel 1:3, derde lid, dat afdeling 4.1.3.3 van de Algemene wet bestuursrecht van toepassing is op de voorbereiding van de beslissing op de aanvraag om een ontheffing. Paragraaf 4.3.2. Speelgelegenheden Artikel 4:40 Definities Eerste lid De Wet op de kansspelen (Wok) stelt regels over speelgelegenheden en speelautomaten.

De Wok ziet echter niet op behendigheidsspelen waarbij het spelresultaat geheel of vrijwel geheel afhangt van het inzicht en de behendigheid van de spelers en zij door hun behendigheid de kans om te winnen kunnen vergroten. Het is wenselijk om ook deze vormen van spelen te reguleren. Deze restcategorie van speelgelegenheden voor behendigheidsspelen wordt hier bedoeld. Het gaat dus om speelgelegenheden, zoals een arcadehal of gamecenter, waarop de Wok geen betrekking heeft. Tweede lid Artikel 30 van de Wok bevat definities van: speelautomaat, behendigheidsautomaat, kansspelautomaat, hoogdrempelige inrichting en laagdrempelige inrichting. Artikel 4:41 Exploitatie speelgelegenheid De vergunningplicht geldt voor het (doen) exploiteren van een speelgelegenheid, waarop de Wok [eventueel opnemen: of de speelautomatenhallenverordening] niet van toepassing is. Het oogmerk van dit artikel is het beschermen van de openbare orde, de openbare veiligheid en de leefbaarheid, wat ook weigeringsgronden voor de vergunning zijn. Daarnaast speelt het bestrijden van gokverslaving een rol.

Daarbij wordt opgemerkt dat de Dienstenrichtlijn en Dienstenwet niet van toepassing zijn op gokactiviteiten die erin bestaan dat een financiële waarde wordt ingezet bij kansspelen, met inbegrip van loterijen, gokken in casino's en weddenschappen (artikel 2, aanhef en onder h, van de Dienstenrichtlijn en artikel 2, derde lid, onder a, 2°, van de Dienstenwet). Voor zover behendigheidsspelen niet onder deze gokactiviteiten zijn te rangschikken, zijn de Dienstenrichtlijn en Dienstenwet wel van toepassing. Het vergunningstelsel voldoet aan deze regelgeving. H et discrimineert niet naar nationaliteit of, voor rechtspersonen, naar de plaats van de statutaire zetel en is gelet op de doelen die ermee gediend worden noodzakelijk en evenredig. Geen van rechtswege gegeven vergunning bij niet tijdig beslissen Het van toepassing zijn van de Dienstenrichtlijn en Dienstenwet brengt ook met zich mee dat paragraaf 4.1.3.3 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) van toepassing is en een vergunning van rechtswege is gegeven als de burgemeester niet binnen de termijn op de aanvraag beslist. In dit geval zijn er echter dwingende redenen van algemeen belang om de werking van paragraaf 4.1.3.3 van de Awb uit te sluiten, namelijk de openbare orde, de openbare veiligheid, de leefbaarheid en de volksgezondheid (voorkomen gokverslaving).

Gelet op het doel van de vergunningplicht zou het hoogst onwenselijk zijn als deze vergunning van rechtswege is gegeven voordat er een inhoudelijke toets van de aanvraag heeft plaatsgevonden en is voltooid. Daarom bepaalt artikel 1:3, vierde lid, dat paragraaf 4.1.3.3 van de Awb niet van toepassing is op de voorbereiding van de beslissing op de aanvraag om een vergunning. Artikel 4:42 Kansspelautomaten Dit artikel is een uitwerking van artikel 30c, tweede lid, van de Wet op de kansspelen (Wok). Hierin staat dat bij gemeentelijke verordening het aantal kansspelautomaten wordt vastgesteld waarvoor Vereniging van Nederlandse Gemeenten 67/87 per hoog- en laagdrempelige inrichting een aanwezigheidsvergunning wordt verleend. Voor hoogdrempelige inrichtingen moet dat aantal, volgens de hiervoor genoemde bepaling in de Wok, twee zijn. Om gokverslaving zoveel mogelijk te voorkomen is het aantal voor laagdrempelige inrichtingen vastgesteld op nul. Kansspelautomaten zijn speelautomaten, die geen behendigheidsautomaat, zoals een flipperkast, zijn, maar gokkasten waarmee ook geld kan worden gewonnen en waar doorgaans geen behendigheid aan te pas komt. Paragraaf 4.3.3.

Exploitatie nachtverblijf Artikel 4:43 Definitie Het begrip ’inrichting’ sluit aan bij artikel 438 van het Wetboek van Strafrecht (WvSr), dat ziet op het als beroep verschaffen van nachtverblijf aan personen en op het als beroep of gewoonte beschikbaar stellen van een terrein voor het houden van nachtverblijf of het plaatsen van kampeermiddelen en dergelijke. Artikel 4:44 Kennisgeving exploitatie door exploitant Dit artikel zorgt ervoor dat de burgemeester, in het kader van het handhaven van de openbare orde en de openbare veiligheid en het zorgen voor de leefbaarheid, een zo volledig mogelijk overzicht heeft van de in de gemeente aanwezige nachtverblijf- en kampeerinrichtingen. Artikel 4:45 Verschaffing gegevens nachtregister aan exploitant Op grond van artikel 438 van het Wetboek van Strafrecht (WvSr) is een ondernemer die een hotel of pension drijft, verplicht om een nachtregister bij te houden. Dit artikel komt die ondernemer tegemoet door de gast te verplichten daaraan mee te werken door gegevens te verstrekken. Daarnaast is een goed bijgehouden nachtregister ook in het belang van de openbare orde en de openbare veiligheid in de gemeente, bijvoorbeeld voor de brandweer als onverhoopt brand uitbreekt in een hotel of pension. In aanvulling op artikel 438 van het WvSr verplicht het tweede lid daarom ook het aantal meereizende personen te laten registreren.

Een dergelijke aanvulling op de wet is mogelijk (vergelijk Hoge Raad 10-04-1979, ECLI:NL:HR:1979:AC1381) en voldoet aan de Algemene Verordening Gegevensbescherming (AVG). Er worden niet meer gegevens uitgevraagd dan nodig is. Paragraaf 4.3.4. Standplaatsen Artikel 4:46 Definitie Bij een standplaats gaat om het aanbieden, verkopen of afleveren van goederen of diensten op een vaste locatie door middel van een kraam, wagen, tafel of ander fysiek middel. Dit in tegenstelling tot venten, waarbij goederen of diensten op wisselende locat ies worden aangeboden. Het gaat niet om een standplaats op een jaarmarkt, op een markt als bedoeld in artikel 160, eerste lid, aanhef en onder g, van de Gemeentewet of bij een evenement, waaronder een snuffelmarkt, als bedoeld in artikel 4:36. Artikel 4:47 Standplaatsvergunning, weigeringsgronden en afbakening Gelet op de regulerende bevoegdheid van de gemeente voor zaken die tot haar huishouden behoren is gekozen voor een vergunningstelsel voor het innemen van standplaatsen. Het oogmerk hierbij is het voorkomen van verstoring van de openbare orde, de openbare veiligheid en het beperken van overlast. Bij de overlast kan het bijvoorbeeld gaan om geluidsoverlast, stankoverlast, verkeershinder of het veroorzaken van zwerfafval.

Bij dit laatste gaat het ook om de openbare orde, maar vooral om het bereiken en in stand houden van een veilige en gezonde fysieke leefomgeving en het doelmatig beheren, gebruiken en ontwikkelen van de fysieke leefomgeving ter vervulling van de maatschappelijke behoeften (maatschappelijke doelen van de Omgevingswet). In verband met deze oogmerken zijn in aanvulling op artikel 1:4 in het tweede lid aanvullende weigeringsgronden opgenomen. Als het innemen van de standplaats op de betreffende locatie in Vereniging van Nederlandse Gemeenten 68/87 strijd is met het omgevingsplan, heeft het geen zin een standplaatsvergunning te verlenen. Die wordt in zo’n geval daarom geweigerd (onderdeel a). Daarnaast kunnen de oogmerken het noodzakelijk maken een maximum te stellen aan het aantal standplaatsen of b epaalde locaties uit te sluiten van de mogelijkheid een standplaats in te nemen (kwantitatieve of territoriale beperkingen). Deze beperkingen kunnen een weigeringsgrond voor de standplaatsvergunning zijn (onderdeel b). Daarnaast geldt het verbod niet als voor de betreffende locatie bij of krachtens de Omgevingswet regels zijn gesteld voor beperkingengebiedactiviteiten met betrekking tot een weg of waterstaatswerk (derde lid).

Dit artikel valt onder de Dienstenrichtlijn en de Dienstenwet dit betekent dat een beperking alleen is toegestaan als die niet discriminerend is, noodzakelijk is vanwege een dwingende reden van algemeen belang, geschikt is om het nagestreefde doel te bereiken en daarbij niet verder gaat dan nodig is. In dit geval is er sprake van een dwingende reden van algemeen belang omdat het vergunningstelsel is bedoeld om verstoring van de openbare orde en de openbare veiligheid te voorkomen en overlast tegen te gaan. Het stelsel is niet-discriminatoir, want het maakt geen onderscheid naar nationaliteit of, voor rechtspersonen, naar de plaats van de statutaire zetel, is geschikt om het doel te bereiken en is evenredig, want de beperking gaat niet verder dan nodig om dit doel te bereiken. Vrijheid van meningsuiting Voor het aanbieden van gedrukte stukken waarin gedachten en gevoelens worden geopenbaard kan geen vergunning worden geëist in verband met artikel 7 van de Grondwet. Het aanbieden van zodanige gedrukte stukken wordt gezien als een zelfstandig middel van verspreiding. Wel is een vergunning noodzakelijk indien vanaf een standplaats gedrukte stukken worden aangeboden. Deze vergunning is niet vereist vanwege het feit dat gedrukte stukken worden aangeboden, maar vanwege het feit dat een standplaats wordt ingenomen.

Geen van rechtswege gegeven vergunning bij niet tijdig beslissen Vanwege de hiervoor genoemde dwingende reden van algemeen belang is paragraaf 4.1.3.3 van de Awb in artikel 1:3, vierde lid, niet van toepassing verklaard op de aanvraag om een standplaatsvergunning. Bij het niet tijdig beslissen is dus geen sprake van een van rechtswege gegeven standplaatsvergunning. Artikel 4:48 Toestemming rechthebbende Dit artikel maakt het mogelijk om ook maatregelen te treffen tegen degene die op de eigen grond op een publieke plaats het innemen van een standplaats zonder vergunning toestaat. Paragraaf 4.3.5. Inzameling en venten Artikel 4:49 Inzameling van geld of goederen of leden- of donateurwerving Dit artikel geeft een regeling voor de inzamelingsacties voor goede doelen waarbij een beroep wordt gedaan op de liefdadigheidszin van burgers. Doorgaans gaan inzamelingsacties uit van betrouwbare instellingen. Incidenteel komt het echter voor dat bij de inzamelaar niet de charitatieve doelstelling vooropstaat, maar een ander (commercieel) belang. Hierbij wordt bij de burger de indruk gewekt dat de opbrengst naar het goede doel gaat, terwijl dit niet of maar voor een klein deel het geval is. Daarnaast worden de manieren waarop wordt ingezameld steeds indringender (via post, telefoon, op straat, op televisie en bij concerten).

Bovendien is de goede-doelensector inmiddels zeer geprofessionaliseerd. Het oogmerk van dit artikel is alleen bonafide instellingen te laten collecteren om kwetsbare burgers te beschermen en het aantal collectes te beperken en gelijkmatig over het jaar te verdelen. Dit om de openbare orde of de openbare veiligheid te beschermen en overlast te voorkomen. Vereniging van Nederlandse Gemeenten 69/87 Eerste lid Onder a, openbare inzameling van geld of goederen Dit artikel regelt allereerst de vergunningplicht voor het houden van een openbare inzameling van geld of goederen of het daartoe aanbieden van een intekenlijst. Het gaat dus bijvoorbeeld om collecteren met collectebussen, maar ook om het leveren van een bijdrage aan een voedselpakket. Die bijdrage kan bestaan uit een gift in geld, maar ook uit het doneren van (vooraf bepaalde) gekochte producten (bijvoorbeeld voor de voedselbank). Ook het inzamelen van vermogensrechten valt hieronder. Onder b, werven van leden of donateurs in het openbaar (‘direct dialogue’) Naast de klassieke vormen van inzamelen, zijn er ook instellingen die activiteiten verrichten om leden of donateurs te werven.

Deze instellingen spreken, doorgaans in opdracht van een andere organisatie of goed doel, het publiek aan met de vraag om lid of donateur te worden van de opdrachtgevende organisatie, waarbij wordt gezegd of de indruk wordt gewekt dat de opbrengst geheel of ten dele voor een liefdadig of ideëel doel is bestemd. Deze wervingsactiviteiten onderscheiden zich dus van inzamelingsactiviteiten door het feit dat geen geld of goederen worden ingezameld en geen intekenlijsten worden ingevuld. In plaats daarvan gaat het bijvoorbeeld om het invullen van machtigingsformulieren of inschrijvingen via een tablet die bij wervingsactiviteiten worden gebruikt. Dit onderdeel bepaalt dat ook voor deze activiteiten een vergunning is vereist. Dit geldt ook voor goede-doelenloterijen die langs de deuren gaan om loten te verkopen. Een deel van de opbrengst van het meespelen in een dergelijke loterij gaat naar goede doelen. Dat is de reden dat de huis-aan-huiswerving van de goede-doelenloterijen onder de collecteregels valt. De instellingen die leden of donateurs werven, moeten uiteraard aan dezelfde voorwaarden voldoen als de opdrachtgevende organisaties zelf. Onder c, geld of goederen bij aanbieden van diensten of goederen Ook het accepteren van geld of goederen voor het aanbieden van goederen of diensten is vergunningplichtig.

Denk aan het verstrekken van kalenders of pluche knuffels in ruil voor een donatie in geld of bepaalde goederen. De vergunningplicht geldt ook als bij een inzameling geschreven of gedrukte stukken worden aangeboden. Deze wijze van collecteren valt niet onder de bescherming van artikel 7, eerste lid, van de Grondwet (vrijheid van meningsuiting). Dat betekent overigens dat als de vergunning wordt geweigerd, de aanvrager nog wel de stukken kan verspreiden die de aanvrager bij de inzameling wilde aanbieden. Voor de openbaarheid van de inzameling of werving is het overigens voldoende dat deze plaatsvindt op of aan de openbare weg dan wel op een andere voor het publiek openstaande plaats. Er is bij een aanvraag om een vergunning geen reden om aan te nemen dat de beslistermijn, bedoeld in artikel 1:3, eerste en tweede lid, wordt overschreden. Daarom is er bij een aanvraag om vergunning geen bezwaar tegen het van rechtswege geven van een vergunning als het college niet tijdig op de aanvraag beslist. Paragraaf 4.1.3.3. van de Algemene wet bestuursrecht is daarom op de ontheffing van toepassing verklaard in artikel 1:3, derde lid. Tweede lid Onder a, besloten kring De vergunningplicht geldt niet voor inzamelingen of wervingen in besloten kringen. De uitdrukking ‘in besloten kring’ veronderstelt een zekere bekendheid tussen de inzamelende instelling en de persoon tot wie zij zich richt.

Er moet wel sprake zijn van een nauwere band dan alleen het gemeenschappelijke lidmaatschap. Men moet aangeven dat er ook een zekere gemeenschappelijke bekendheid is. Onder b, collecte- en wervingsrooster Vereniging van Nederlandse Gemeenten 70/87 Het college kan instellingen aanwijzen waarvoor de verbodsbepaling niet geldt. Het stelt daartoe een collecte- of wervingsrooster op. Voor de instellingen die in het rooster zijn aangewezen geldt geen vergunningplicht. Die instellingen kunnen vrij collecteren in de week die in het rooster aan hen is toegewezen. Aan de vrijstelling kan het college desgewenst wel voorschriften verbinden, zoals een meldingsplicht en een legitimatieplicht voor de geldinzamelaars. Voor andere instellingen geldt dat zij kunnen collecteren in de weken die daarna overblijven. Die instellingen moeten daarvoor wel een vergunning aanvragen. Als het college geen collecte- en wervingsrooster vaststelt, geldt de vrijstelling van de vergunningplicht niet. Als het college wel een rooster vaststelt, dan mag het gemeentebestuur daar volgens de jurisprudentie alleen om zwaarwegende redenen van afwijk en. Het collecte- of wervingsrooster is gebaseerd op het jaarlijkse landelijke collecte- en wervingsrooster van het CBF. Het CBF toetst alle activiteiten van de instellingen en vermeldt alleen bonafide instellingen in het landelijke collecte- en wervingsrooster.

[eventueel opnemen: Onder c, andere aangewezen instellingen Op grond van dit onderdeel kan het college (bijvoorbeeld plaatselijke) instellingen aanwijzen die niet onder de vergunningplicht vallen. Zij hoeven dan geen vergunning aan te vragen. Het gaat om instellingen die niet zijn ingedeeld in het door het college op grond van onderdeel b vastgestelde collecte- of wervingsrooster.] Artikel 4:50 Definitie venten In de definities van ‘venten’ door de jaren heen is een constante dat venten bewegend (ambulant) plaatsvindt. Dit brengt met zich mee dat de venter zijn waren voortdurend aanbiedt vanaf een andere plaats. Dit element ontbreekt in de in het tweede lid genoemde activiteiten die niet als venten worden aangemerkt. In de uitzondering onder a vindt de verkoop van de goederen (voortdurend) plaats in een winkel. Daarnaast is het verkopen van goederen of aanbieden van diensten op jaarmarkten, weekmarkten, evenementen (snuffelmarkten) en standplaatsen ook niet te beschouwen als venten (onder b en c). Op deze markten en standplaatsen worden namelijk goederen en diensten verkocht vanaf eenzelfde plaats en gebruikmakend van fysieke hulpmiddelen als een kraam of aanhangwagen. Dit is niet het geval bij venten. Artikel 4:51 Ventverbod Eerste lid Dit artikel maakt het mogelijk voor het college om openbare plaatsen aan te wijzen waar op bepaalde dagen of uren niet mag worden gevent.

Uit het eerste lid volgt dat de mogelijkheid tot het aanwijzen van plaatsen waar het ventverbod van kracht is, beperkt is tot gevallen waarin het belang van de openbare orde of de openbare veiligheid dit noodzakelijk maakt. Hierbij kan onder meer de bescherming van de verkeersveiligheid en het voorkomen van overlast een rol spelen. Mocht de openbare orde of de openbare veiligheid daadwerkelijk worden verstoord of er ernstige vrees bestaan voor het ontstaan daarvan, dan kan de burgemeester op grond van artikel 172 van de Gemeentewet diverse maatregelen treffen. Tweede lid Het tweede lid bakent het ventverbod af van andere geldende wet- en regelgeving. In de eerste plaats geldt het ventverbod niet als het verbod van artikel 5 van de Wegenverkeerswet 1994 om hinder of gevaar te veroorzaken op de weg al van toepassing is. Ook het venten met geschreven of gedrukte stukken waarin gedachten en gevoelens worden geopenbaard is van het verbod uitgezonderd. Hierbij kan namelijk onder meer de (grondwettelijke) vrijheid van meningsuiting een rol spelen en dat betekent dat een beperking op deze vrijheid alleen bij een wet in formele zin mogelijk is. Dit tenzij de aanwijzing van openbare plaatsen, dagen of uren door het college in het belang van de openbare orde en de openbare veiligheid is gedaan.

Derde lid Vereniging van Nederlandse Gemeenten 71/87 Het derde lid maakt het tot slot mogelijk om ontheffing te verlenen op plaatsen waar een ventverbod van kracht is. Hiermee kan het college in een individueel geval een uitzondering maken. Geen van rechtswege gegeven vergunning bij niet tijdig beslissen Dit artikel valt onder de reikwijdte van de Dienstenrichtlijn. Zowel de Dienstenrichtlijn als de Dienstenwet is dan ook van toepassing. Op grond van artikel 28, eerste lid, laatste zinsnede, van de Dienstenwet is het mogelijk paragraaf 4.1.3.3 van de Algemene wet bestuursr echt (van rechtswege gegeven ontheffing bij niet tijdig beslissen) van toepassing uit te zonderen. Dit kan alleen als er dwingende redenen van algemeen belang zijn. Daarvan is in dit geval sprake, namelijk de handhaving van de openbare orde en de openbare veiligheid. Daarom is artikel 4:51 opgenomen in de opsomming van artikel 1:3, vierde lid. [eventueel opnemen: Paragraaf 4.3.6. Deelmobiliteit Artikel 4:52 Vergunning deelmobiliteit Algemeen Aanbieders die deelvoertuigen op de weg of in parken plaatsen maken daarbij gebruik van de weg of andere openbare plaatsen. Denk hierbij aan (bak)fietsen, scooters en auto’s. Deze voertuigen worden vervolgens beschikbaar gesteld voor gebruik in het verkeer. Deze vorm van vervoer wordt ook wel deelmobiliteit genoemd.

Het gebruik van de weg en andere openbare plaatsen door dit soort voertuigen kan leiden tot een onevenwichtig gebruik van de weg en andere openbare plaatsen en een rommelige aanblik waardoor het aanzien hiervan wordt aangetast. Om dit te voorkomen of te beperken, wordt deelmobiliteit in dit artikel gereguleerd. Het is verboden om zonder vergunning van het college deelvoertuigen op of aan de weg en op andere openbare plaatsen beschikbaar te stellen voor gebruik in het verkeer. Eerste lid Op grond van het eerste lid kan het college een vergunning verlenen voor het bedrijfsmatig of tegen betaling in welke vorm dan ook beschikbaar stellen van voertuigen voor gebruik in het verkeer. De zinsnede ‘bedrijfsmatig of tegen betaling in welke vorm dan ook’ in dit lid heeft gevolgen voor de reikwijdte van de vergunningplicht. Het betekent dat de vergunningplicht is gericht op de activiteit van het beschikbaar stellen van voertuigen op of aan de weg of op een andere openbare plaats die in de uitoefening van beroep of bedrijf gebeurt of tegen betaling plaatsvindt. De zinsnede ‘met uitzondering van voertuigen die uitsluitend zijn bestemd voor gebruik door een besloten kring van personen’ bepaalt verder ook de reikwijdte van de vergunningplicht.

Hierdoor zijn bijvoorbeeld coöperatieve vormen van deelmobiliteit uitgesloten van het verbod, omdat bij die vormen sprake is van het delen van voertuigen in een besloten kring van personen. Deze coöperatieve vormen van deelmobiliteit veroorzaken over het algemeen geen overlast, aangezien de besloten kring van personen hier zelf zorg voor draagt. Het gaat om initiatieven door en voor lokale bewoners. Daarnaast gaat dit tot nu toe in alle gevallen over het delen van een auto’s die worden geparkeerd op parkeerplaatsen en niet op willekeurige openbare plaatsen. Dergelijke initiatieven wil de gemeente steunen en niet belasten met een vergunningplicht. Aan de vergunning deelmobiliteit kunnen voorschriften worden verbonden op grond van artikel 1:5. Voorschriften die onderdeel zijn van de vergunning kunnen bijvoorbeeld zien op: de beschikbaarheid van voertuigen, de communicatie die de vergunninghouder heeft met de gebruiker, de verplaatsing en verwijdering van geparkeerde voertuigen of eisen met betrekking tot de voertuigen vanuit milieuoverwegingen. Verder gelden uiteraard de reguliere verkeers - en parkeerregels ook voor deelmobiliteit. Tweede lid In beginsel worden vergunningen voor onbepaalde tijd verleend (artikel 1:6, eerste lid). Echter, dit vergunningstelsel reguleert bijzonder gebruik van de weg en andere openbare plaatsen.

De Vereniging van Nederlandse Gemeenten 72/87 bescherming van de openbaarheid van de weg en deze plaatsen heeft voorrang op particuliere exploitatie van de weg en deze plaatsen, mede om het veilig en doelmatig gebruik voor het verkeer te kunnen waarborgen. De vergunning voor het aanbieden van deelverv oer wordt daarom beperkt tot [invullen: aantal] jaar, zodat het belang van de openbare bestemming niet ondergeschikt raakt aan de vergunde activiteit, in dit geval het aanbieden van deelmobiliteit. Derde lid In dit lid is bepaald waar het college nadere regels over kan stellen als het dat noodzakelijk acht met het oog op het voorkomen of beperken van overlast of hinder voor de omgeving of het behoud van of toekomstige uitbreiding van de parkeerruimte. In onderdeel b is de mogelijkheid opgenomen dat het college het plaatsen van aangewezen categorieën deelvoertuigen geheel verbiedt of het plaatsen van deze voertuigen verbiedt in bepaalde aangewezen gebieden. Op grond van onderdeel c heeft het college de bevoegdheid om grenzen te stellen aan het aantal vergunningen dat wordt verleend door een vergunningenplafond vast te stellen. Dit kan als er sprake is van dwingende redenen van algemeen belang, zoals beschermi ng van de openbare orde, de openbare veiligheid of de volksgezondheid.

Als het college een vergunningenplafond vaststelt, neemt het college in de nadere regels op wat de looptijd van de vergunning is, met inachtneming van een redelijke terugverdientijd, en op welke wijze de vergunningen (transparant) worden verdeeld. Zie ook artikel 1:9, tweede lid, en de toelichting op artikel 1:6 . Vierde lid De hier opgenomen weigeringsgronden zijn een aanvulling op de algemene weigeringsgronden die genoemd zijn in artikel 1:4. Die algemene weigeringsgronden betreffen onder meer het voorkomen of beperken van overlast of hinder voor de omgeving. In aanvulling h ierop weigert het college de vergunning wegens strijd met het omgevingsplan en kan het college de vergunning geheel of gedeeltelijk weigeren met het oog op het behoud van of toekomstige uitbreiding van de parkeerruimte. Geen van rechtswege gegeven vergunning bij niet tijdig beslissen Voor het beslissen op de aanvraag geldt de beslistermijn zoals die door de gemeenteraad is vastgesteld in artikel 1:3. Vanwege het met het vergunningstelsel te beschermen belang van de openbare orde, de openbare veiligheid en de bruikbaarheid van de weg en andere openbare plaatsen is bij niet tijdig beslissen op de aanvraag, in op grond van artikel 28, eerste lid, laatste zinsnede, van de Dienstenwet, paragraaf 4.1.3.3 van de Algemene wet bestuursrecht niet van toepassing op dit vergunningstelsel.

Dat is in artikel 1:3, vierde lid, bepaald. Het belang van een expliciete afweging en zorgvuldige vergunningverlening is hier van groter belang dan het belang van aanbieders om snel en mogelijk (van rechtswege) een vergunning te kunnen verkrijgen.] Paragraaf 4.3.7 Handelaren in bepaalde goederen Artikel 4:53 Definitie Het begrip ‘handelaar’ is omschreven in artikel 1 van het ‘Uitvoeringsbesluit ex artikel 437, eerste lid, van het Wetboek van Strafrecht’ (WvSr). Handelaren zijn onder andere: opkopers en handelaren in gebruikte en ongeregelde goederen, platina, goud, zilver, edelstenen, uurwerken, kunstvoorwerpen, auto’s, motorfietsen, bromfietsen, fietsen en foto-, film-, radio-, audio- en videoapparatuur en apparatuur voor automatische registratie. Onder ‘handelaren in gebruikte en ongeregelde goederen’ worden tevens handelaren in antiek en curiosa verstaan. Daarom hoeven zij niet apart te worden vermeld. Onder ongeregelde goederen worden verstaan goederen die wegens hun aard of uitvoering, hun herkomst of de staat waarin zij verkeren, niet tot de algemeen gangbare goederen kunnen worden gerekend (artikel 437, vierde lid, van het WvSr). Artikel 4:54 Verkoopregister Eerste en tweede lid Vereniging van Nederlandse Gemeenten 73/87 Het artikel is gericht op bestrijding van heling en (daarmee) op de handhaving van de openbare orde en veiligheid.

Het verplicht een handelaar een verkoopregister bij te houden van alle gebruikte en ongeregelde goederen die de handelaar verworven of voorha nden heeft. Door de plicht wordt getracht te voorkomen dat deze goederen uit misdrijf afkomstig zijn. Aangezien het vooral gaat om branches waarin relatief veel gestolen goederen worden verhandeld en waarin relatief veel notoire helers voorkomen (bijvoorbeeld de antiek-, (brom)fiets- en autohandel), kan de burgemeester bepaalde branches vrijstelling verlenen van een, meer of alle in de gemeentelijke helingvoorschriften opgenomen registratieverplichtingen. Wat betreft de gegevens in het verkoopregister is aansluiting gezocht bij de gegevens die op grond van artikel 437 van het Wetboek van Strafrecht (WvSr) in samenhang met het Uitvoeringsbesluit op grond van artikel 437, eerste lid, onder a, van het WvSr in het inkoopregister moeten worden opgenomen. Artikel 2 van het Uitvoeringsbesluit somt deze gegevens voor het inkoopregister op. Net als bij het inkoopregister verdient het aanbeveling om de handelingen die leiden tot het opstellen van een verkoopregister algemeen te omschrijven. Daarnaast moet het verkoopregister, net als het inkoopregister, doorlopend zijn. Een doorlopend register is een register waarin de aantekeningen in chronologische volgorde worden ingeschreven, met uitsluiting van de mogelijkheid van latere invoegingen.

Een register waarin een aantal bladzijden ontbreekt, is geen doorlopend register. Het register mag ook geen onregelmatigheden of hiaten vertonen. Een handelaar is een ‘dienstverrichter’ als bedoeld in de Dienstenrichtlijn en Dienstenwet. Dit betekent dat de in dit artikel en artikel 4:55 opgenomen voorschriften niet discriminerend, noodzakelijk en evenredig moeten zijn. De voorschriften discrimineren niet naar nationaliteit of, voor rechtspersonen, naar de plaats van de statutaire zetel en zijn gelet op de doelen die ermee gediend worden noodzakelijk en evenredig, mede gelet op de mogelijkheid dat de burgemeester vrijstelling kan verlenen van een of meer verplichtingen. Artikel 4:55 Overige voorschriften voor de handelaar Algemeen Deze bepaling bevat voorschriften die in het algemeen het risico op heling beogen te voorkomen en (daarmee) zorgen voor de handhaving van de openbare orde en de openbare veiligheid. De voorschriften uit dit artikel zijn gebaseerd op artikel 437ter, eerste lid, van het Wetboek van Strafrecht (WvSr) en zijn niet-discriminatoir, noodzakelijk en evenredig (zie bij artikel 4:47) Onderdeel a, onder 1° Artikel 437ter, tweede lid, van het WvSr legt de handelaar de verplichting op de burgemeester of door hem aangewezen ambtenaren van tevoren schriftelijk in kennis te stellen als de handelaar van het opkopen een beroep of gewoonte maakt.

De wetgever heeft afgezien van een regeling om de uitoefening van het opkopersbedrijf aan een voorafgaande toelating door het gemeentebestuur te binden. De aanmeldingsplicht is in onderdeel a, ten eerste, nader uitgewerkt. Onderdeel a, onder 2° en 3° Als zich wijzigingen in het vestigingsadres of beroep van de handelaar voordoen, moet de burgemeester hiervan in kennis worden gesteld. De politie kan hierdoor de registratie van de handelaren actueel houden. Onderdeel a, onder 4° Hier spelen onder meer de omstandigheden waaronder het goed aan de handelaar wordt aangeboden en diens wetenschap zelf een rol. De inhoud van deze bepaling ligt dicht tegen die van artikel 437bis, eerste lid, van het WvSr aan. Hier is het echter de onderne mer die het initiatief moet nemen. Deze bepaling kan niet in strijd worden geacht met de artikelen 160 en 161 van het WvSv. Onderdeel b Vereniging van Nederlandse Gemeenten 74/87 Artikel 437, eerste lid, onder c, van het WvSr geeft aan de daartoe aangewezen ambtenaar de bevoegdheid om inzage te hebben in het inkoopregister. De bevoegdheid tot inzage in het verkoopregister is niet aangegeven in het WvSr, zodat een regeling in de Apv noodzakelijk is. Door de bevoegdheid tot inzage van het verkoopregister bij de daartoe aangewezen ambtenaar te leggen, kan deze ambtenaar zowel het inkoop- als het verkoopregister inzien.

Onderdeel d Bij een regeling tot effectieve bestrijding van heling mag een bepaling over de vervreemding van door opkoop verkregen goederen niet ontbreken. Dit onderdeel voorziet hierin. De bepaling sluit nauw aan op artikel 437, eerste lid, onder d en f, van het WvSr, waarbij strafbaar is gesteld: de handelaar of een voor hem handelend persoon die in strijd met een schriftelijke last van de burgemeester (of een vanwege hem gegeven last) bepaalde goederen vervreemdt, of niet in bewaring geeft, of die niet voldoet aan de daarbij gegeven aanwijzingen. In onderdeel d is gekozen voor een termijn van vijf dagen, zodat de bedrijfsvoering van de handelaren niet al te zeer wordt belemmerd. Hoofdstuk 5. Bijzondere bevoegdheden van de burgemeester In dit hoofdstuk is een aantal bijzondere bevoegdheden van de burgemeester opgenomen. Deze bevoegdheden houden verband met de verantwoordelijkheid van de burgemeester om de openbare orde te handhaven. Bij de totstandkoming van de Gemeentewet heeft de reger ing de handhaving van de openbare orde bij de burgemeester neergelegd en die taak ook wettelijk verankerd. Het begrip ‘handhaving van de openbare orde’ bevat daarbij twee elementen: 1. de daadwerkelijke voorkoming en beëindiging van zich concreet voordoende of dreigende verstoringen van de openbare orde en de openbare veiligheid; en 2.

de algemene, bestuurlijke voorkoming van strafbare feiten die invloed hebben op de orde en rust in de gemeentelijke samenleving (Kamerstukken II 1989/90, 19403, nr. 16, p. 38). Tegen die achtergrond bevat de eerste afdeling van dit hoofdstuk een aantal bevoegdheden van de burgemeester die in het algemeen op de handhaving van de openbare orde en de openbare veiligheid zien. In de tweede afdeling zijn vervolgens de bevoegdheden van de burgemeester opgenomen die zich specifiek richten op het tegengaan van ondermijning. Afdeling 5.1 Specifieke bevoegdheden openbare orde en openbare veiligheid Artikel 5:1 Bestuurlijke ophouding De burgemeester heeft met dit artikel de bevoegdheid om groepen personen voor de duur van maximaal twaalf uur bestuurlijk op te houden. Het artikel is gebaseerd op artikel 154a van de Gemeentewet. Bestuurlijk ophouden is het op een bepaalde plaats onderbre ngen en vasthouden van groepen ordeverstoorders. In dit geval valt daar bovendien het overbrengen naar die plaats onder. De burgemeester kan dit doen als groepsgewijs de specifiek in dit artikel genoemde voorschriften niet worden nageleefd. Het gaat dan om grootschalige ordeverstoringen, bijvoorbeeld bij risicowedstrijden in het betaald voetbal, uit de hand lopende demonstraties en krakersrellen. Bestuurlijk ophouden is een bestuursrechtelijk uiterst middel.

De bevoegdheid kan niet lichtvaardig worden ingezet. Andere middelen moeten niet toereikend zijn om de openbare orde en de openbare veiligheid te herstellen. Deze verstrekkende bevoegdheid zal in de praktijk dan ook niet eerder worden toegepast dan na overleg met het hoofd van de politie en de officier van justitie, het zogenaamde driehoeksoverleg bedoeld in artikel 13 van de Politiewet 2012. Als de burgemeester besluit gebruik te maken van zijn bevoegdheid, dan moet zijn besluit concreet de groepen van personen benoemen waarop de burgemeester de bestuurlijke ophouding toepast. De aangewezen plaats van ophouding moet verder voldoen aan de vereisten van het Besluit plaatsen bestuurlijke ophouding. In dat besluit worden eisen gesteld over de veiligheid, de voorzieningen en het toezicht op de ophoudingslocatie. Artikel 5:2 Veiligheidsrisicogebieden Vereniging van Nederlandse Gemeenten 75/87 De burgemeester heeft met dit artikel de bevoegdheid om een deel van de publieke ruimte aan te wijzen als veiligheidsrisicogebied. Het artikel is gebaseerd op artikel 151b van de Gemeentewet (Gemw). Binnen een aangewezen veiligheidsrisicogebied kan de officier van justitie vervolgens de bevoegdheden, bedoeld in de artikelen 50, derde lid, 51, derde lid, en 52, derde lid, van de Wet wapens en munitie toepassen.

Deze bevoegdheden betreffen: onderzoeken van verpakkingen van goederen, met inbegrip van reisbagage; van vervoermiddelen; en van ieders kleding op wapens en munitie. De overige vereisten uit artikel 151b van de Gemw zijn van toepassing. Dit betekent dat de burgemeestersbevoegdheid alleen mag worden ingezet als uit feiten en omstandigheden blijkt dat sprake is van een verstoring van de openbare orde door de aanwezigheid van wapens, of bij ernstige vrees voor het ontstaan daarvan. De burgemeester moet de aanwijzing van een gebied als veiligheidsrisicogebied goed onderbouwen aan de hand van feiten en omstandigheden en onder afweging van het objectieve en subjectieve veiligheidsbelang en het individuele belang van de burgers, waaronder hun privacy. De burgemeester moet hierover overleg voeren m et de officier van justitie in het zogenaamde driehoeksoverleg bedoeld in artikel 13 van de Politiewet 2012. De duur van de aanwijzing mag niet langer, en de omvang van het gebied mag niet groter zijn dan strikt noodzakelijk voor de handhaving van de openbare orde. De door een aanwijzingsbesluit geboden mogelijkheid om eenieder te fouilleren kan bijdragen aan een vermindering van het verboden wapenbezit.

Het feit dat bij fouilleeracties geen aanzienlijke hoeveelheid verboden wapens is aangetroffen betekent daarbij niet dat het aanwijzingsbesluit niet leidt tot het daarmee beoogde resultaat (ABRvS 27-10-2010, ECLI:NL:RVS:2010:BO1869). Artikel 5:3 Cameratoezicht De burgemeester heeft met dit artikel de bevoegdheid tot het houden van cameratoezicht op openbare plaatsen. Voor de definitie van openbare plaats is aangesloten bij de Wet openbare manifestaties (zie artikel 1:1). Op basis van het tweede lid is de burgemeester ook bevoegd cameratoezicht te houden op de in dat artikellid genoemde andere voor het publiek toegankelijke plaatsen in het belang van de handhaving van de openbare orde. Het artikel is gebaseerd op artikel 151c van de Gemeentewet (Gemw). De in het tweede lid opgenomen lijst is limitatief van aard en dat betekent dat de burgemeester niet de bevoegdheid heeft om op andere plekken cameratoezicht te houden. Volgens de wetgever is hierdoor de toekenning van de bevoegdheid tot de inzet van camera’s met democratische waarborgen omkleed. Handhaving openbare orde Het cameratoezicht mag alleen plaatsvinden voor het handhaven van de openbare orde. Dit begrip omvat ook de algemene bestuurlijke voorkoming van strafbare feiten die invloed hebben op de orde en rust in de gemeentelijke samenleving.

Dat de camera’s alleen ingezet mogen worden voor de handhaving van de openbare orde, betekent dus niet dat op voorhand sprake moet zijn van een verstoring van de openbare orde of een concrete dreiging ervan (Kamerstukken II 2012/13, 33582, nr. 3, p. 4). Wel moet er voldoende reden zijn om een inbreuk op het recht op privacy te kunnen rechtvaardigen. Dit betekent dat wel aangetoond moet worden dat het cameratoezicht noodzakelijk is gelet op eerdere verstoringen van de openbare orde of concreet dreigende verstoringen van de openbare orde. Naast dit hoofddoel kan het cameratoezicht ook subdoelen dienen. Zo mogen de opgenomen beelden op grond van artikel 151c, zevende lid, van de Gemw worden gebruikt voor de opsporing en vervolging van strafbare feiten. Daarnaast mogen camera’s worden gebruikt om de politie en andere hulpdiensten efficiënter en effectiever in te zetten. De preventieve werking van cameratoezicht vergroot bovendien de veiligheid van de politie en andere hulpdiensten. Soort camera Niet alleen toezicht met vaste camera’s is mogelijk, maar ook toezicht met tijdelijke (verplaatsbare) camera’s. De reden is met name dat vaste camera’s in de praktijk vaak niet adequaat zijn bij het Vereniging van Nederlandse Gemeenten 76/87 bestrijden van zich snel en gemakkelijk verplaatsende criminaliteit, hinder en vandalisme.

Bijvoorbeeld overlast veroorzaakt door hangjongeren, drugsgebruikers en drugsdealers, straatrovers en zakkenrollers en personen die vernielingen aanrichten in de pub lieke ruimte (Kamerstukken II 2012/13, 33582, nr. 3, pag. 2/3). Artikel 5:4 Gebiedsverbod De burgemeester heeft met dit artikel de bevoegdheid om aan iemand een gebiedsverbod op te leggen in het geval van een openbare ordeverstoring, overlastgevend gedrag of een ernstige vrees daarvoor. Hiervan is bijvoorbeeld sprake bij overlast door drugshand el, drugsgebruik, hinderlijk drankgebruik, samenscholing of geweldpleging. De bevoegdheid tot het opleggen van een gebiedsverbod biedt de burgemeester een instrument om de overlast te voorkomen of te verminderen, de leefbaarheid te beschermen en het veiligheidsgevoel van inwoners te vergroten. Verhouding tot andere gebiedsverboden Het Apv-artikel biedt één van de grondslagen voor het opleggen van een gebiedsverbod. Ook zijn gebiedsverboden mogelijk op grond van de Gemeentewet. (Gemw) Dit kan op grond van de lichte bevelsbevoegdheid uit artikel 172, derde lid, de zware bevelsbevoegdheid uit artikel 172a en de noodbevelsbevoegdheid uit artikel 175, eerste lid van de Gemw. De lichte bevelsbevoegdheid is het meest vergelijkbaar met het Apv-artikel.

De wetgever heeft deze lichte bevelsbevoegdheid in het leven geroepen voor situaties waarin geldende regelgeving, waaronder de lokale verordeningen, geen voorziening bevat voor een concreet openbare ordeprobleem dat zich acuut voordoet. Als de Apv, zoals in dit artikel, erin voorziet om een gebiedsverbod op te leggen bij overlastgevende verstoringen van de openbare orde, dan kan artikel 172, derde lid, van de Gemw geen toepassing vinden voor het opleggen van een gebiedsverbod voor deze verstoringen. De Apv gaat in die gevallen dus voor (HR 11 maart 2008, ECLI:NL:HR:2008:BB4096; ABRvS 01 -05- 2013, ECLI:NL:RVS:2013:BZ9048). Als echter van artikel 172, derde lid, van de Gemeentewet gebruik wordt gemaakt, omdat er geen Apv-bepaling voorhanden is, dan kan de rechter aangeven dat er voldoende gelegenheid is geweest om een dergelijke regeling op te stell en. Bij structurele problemen is het daarom nodig deze regeling in de Apv op te nemen. Gelet op het subsidiariteitsbeginsel en het proportionaliteitsbeginsel mag de zware bevelsbevoegdheid uit artikel 172a van de Gemw niet worden gebruikt als de openbare orde met minder vergaande maatregelen kan worden gehandhaafd (Kamerstukken II 2007/08, 31467, nr. 3, p. 9 -10, 16, 25-27 en 41; Kamerstukken II 2009/10, 31467, C, p. 1, 3-4 en 6).

Artikel 172a komt dus niet in de plaats van het Apv-artikel en besluiten op grond van artikel 172, derde lid, van de Gemw (ABRvS 01-05- 2013, ECLI:NL:RVS:2013:BZ9048). Ook de noodbevelsbevoegdheid is van een andere orde dan de bevoegdheid op grond van het Apv-artikel. Een noodbevel mag afwijken van geldende regelgeving, uitgezonderd de Grondwet en hogere regelingen dan de Grondwet. Voorwaarden Het gebiedsverbod wordt opgelegd aan personen die strafbare feiten of openbare ordeverstorende handelingen verrichten. Als er geen directe vrees is voor een verdere verstoring van de openbare orde en er geen direct gevaar is voor anderen, zal de persoon eerst worden gewaarschuwd. Voor het toepassen van een openbare ordemaatregel, zoals een gebiedsverbod, moet aan een aantal voorwaarden zijn voldaan. 1. Er moet sprake zijn van omstandigheden die het ingrijpen ter handhaving van de openbare orde kunnen noodzaken (situatiecriterium). 2. De maatregel moet zijn gericht op het voorkomen van (verdere) ordeverstoringen of overlast of het beperken van de gevolgen daarvan (doelcriterium). 3. De bevoegdheid kan alleen worden ingezet ten tijde van een ordesituatie of een dreiging daarvan. De duur van de concrete maatregel moet daarom direct gekoppeld zijn aan de situatie dat er gevaar dreigt voor de openbare orde. Hierdoor mag de duur van de maatregel niet onevenredig lang zijn (duurcriterium).

Vereniging van Nederlandse Gemeenten 77/87 4. De maatregel mag niet worden ingezet als een minder zwaar middel voorhanden is (subsidiariteit) en moet in verhouding staan tot de te bestrijden problematiek of het te bereiken doel (proportionaliteit). Eerste lid Gelet op het proportionaliteitsbeginsel moet het gebiedsverbod van korte duur zijn. Een periode van maximaal [invullen: aantal (bijvoorbeeld: 24)] uur is naar verwachting voldoende om als afkoelingsperiode te fungeren, waardoor het middel effectief is om de openbare orde te herstellen en evenredig is ten opzichte van de inbreuk op de bewegingsvrijheid van betrokkene. Tweede lid De burgemeester kan bij herhaalde overtreding een langduriger gebiedsverbod opleggen. In het licht van proportionaliteit en subsidiariteit is het uitgangspunt dat de burgemeester een waarschuwing geeft voordat de burgemeester overgaat tot het opleggen van een gebiedsverbod. Tegen deze achtergrond is ook bepaald dat de burgemeester slechts tot het opleggen van een langduriger gebiedsverbod kan besluiten, als de gedraging waarop het opleggen betrekking heeft binnen een periode van [invullen: aantal (bijvoorbeeld: zes)] maanden na oplegging van het eerdere gebiedsverbod plaatsvindt. Het gebiedsverbod geldt voor een tijdvak van maximaal [invullen: aantal (bijvoorbeeld: acht)] weken. De herhaling van de openbare ordeverstoring rechtvaardigt dit.

De waarschuwing of het kortdurende gebiedsverbod heeft niet geleid tot gedragsaanpassing waardoor een langer verbod noodzakelijk is. Derde lid De burgemeester heeft de bevoegdheid om het gebiedsverbod te beperken als de burgemeester dat noodzakelijk vindt in verband met de persoonlijke omstandigheden van betrokkene. Hierbij zal de burgemeester rekening houden met het aldaar werkzaam of woonachtig zijn of een ander aantoonbaar redelijk belang om zich aldaar op te houden zoals het gebruik van het openbaar vervoer, staatkundige en religieuze vrijheid en het familieleven. Vierde lid Door het vierde lid in combinatie met strafbaarstelling in artikel 6:3 van de Apv is het mogelijk om een boete op te leggen aan degene die een gebiedsverbod overtreedt. Vijfde lid Als iemand de openbare verstoort, kan er overlap ontstaan tussen de bevoegdheid van de officier van justitie om met een gedragsaanwijzing op grond van artikel 509hh, tweede lid, onderdeel a, van het Wetboek van Strafvordering op te treden en de bevoegdheid van de burgemeester om op grond van deze bepaling met een gebiedsverbod op te treden. Het vijfde lid geeft voorrang aan een gedragsaanwijzing door de officier van justitie boven een gebiedsverbod door de burgemeester. Zesde lid Naast het ambtshalve beperken van een opgelegd gebiedsverbod, kan de burgemeester tijdelijk ontheffing verlenen van een opgelegd gebiedsverbod.

Bijvoorbeeld in meer incidentele gevallen. Artikel 5:5 Sluiting voor publiek openstaand gebouw of bijbehorend erf De burgemeester heeft met dit artikel de mogelijkheid over te gaan tot sluiting van een voor het publiek openstaand gebouw of een bij dat gebouw behorend erf als overlast, verstoring van de openbare orde of aantasting van de leefbaarheid dreigt die niet acuut is. Bij acute en concrete dreiging voor de openbare veiligheid en volksgezondheid waarbij onverwijld ingrijpen geboden is, kan sluiting op grond van artikel 174, tweede lid, van de Gemeentewet (Gemw) plaatsvinden. De burgemeester kan met behulp van dit artikel optreden wanneer in of rondom een voor het publiek openstaand gebouw strafbare feiten plaatsvinden waardoor de openbare orde of de leefbaarheid nadelig wordt beïnvloed of wanneer ondernemers van bedrijven zoals garages, autoverhuurbedrijven, uitzendbureaus of winkels, overlast veroorzaken of ter plaatse strafbare feiten plegen, deze faciliteren, gedogen of op andere wijze toestaan. Ook geeft het artikel de burgemeester de mogelijkheid om op te treden, als er in of vanuit een gebouw, niet zijnde een woning, wordt gegokt, waarvoor geen toestemming is gegeven op grond van de Wet op de kansspelen. Als sprake is van een gebouw waar illegaal wordt gegokt, staat vast dat zonder meer sprake is van een aantasting van de openbare orde.

Gebouwen waar illegaal wordt gegokt die ook als woning in gebruik zijn, kunnen niet op basis van dit artikel uit de Apv worden gesloten. Dit kan alleen op grond van artikel 174a Gemw. De burgemeester moet voor het nemen van de sluitingsmaatregel aannemelijk maken dat concreet voorzienbaar is dat de openbare orde zal worden verstoord. Niet is vereist dat zich al een concrete verstoring van de openbare orde heeft voorgedaan. Ook is niet in alle gevallen vereist dat er al strafbare feiten zijn gepleegd. Bij de besluitvorming moet de burgemeester zorgvuldig motiveren waarom de sluitingsmaatregel, gezien de omstandigheden, geschikt, noodzakelijk en evenredig is. In artikel 2:29 is bepaald dat het betreden van een gesloten gebouw of erf verboden is. Vijfde lid De burgemeester heeft op basis van het vijfde lid de mogelijkheid om een sluiting op verzoek van een belanghebbende op te heffen. De burgemeester zal daartoe in de regel alleen overgaan op het moment dat er voldoende garanties aanwezig zijn waaruit blijkt dat de openbare orde en de leefbaarheid in de omgeving van het gebouw gewaarborgd zijn. Hiervan is geen sprake als er geen wijzigingen hebben plaatsgevonden in de feiten en omstandigheden die hebben geleid tot een sluiting.

Verhouding tot andere sluitingsbevoegdheden Deze sluitingsbevoegdheid is een aanvulling op de bevoegdheden van de burgemeester om op grond van de Apv of artikel 13b van de Opiumwet (Opw) overlastgevende inrichtingen, zoals horecabedrijven en seksinrichtingen, dan wel woningen op grond van artikel 174a Gemw te sluiten. Het artikel strekt niet tot uitvoering van artikel 174, tweede lid, van de Gemw. Een bevel op grond van die bepaling is pas op zijn plaats als er geen reguliere bevoegdheden voorhanden zijn, bijvoorbeeld op grond van de Apv, en onverwijlde spoed onmiddellijk optreden vergt. Zie hierover de uitspraken: ABRvS 9 juni 2004, ECLI:NL:RVS:2004:AP1137; ABRvS 15-11- 2017, ECLI:NL:RVS:2017:3148; ABRvS 14-11-2018, ECLI:NL:RVS:2018:3699. Het moet dan gaan om een situatie waarin onmiddellijk ingrijpen noodzakelijk is. Uit de wetsgeschiedenis blijkt in elk geval dat de bevelen moeten zien op concrete, zich direct aandienende, situaties die de veiligheid of de gezondheid bedreigen (Kamerstukken II 1988/89, 19403, 10, p. 92 | -93). Artikel 5:15 bevat een sluitingsbevoegdheid wanneer sprake is van een vergunningplicht in het kader van de bestuurlijke aanpak bestrijding ondermijning. Artikel 2:29 bevat het verbod om op grond van artikel 5:5 gesloten gebouw of erf te betreden. Sluiting is geen strafmaatregel Sluiting is een bestuurlijke maatregel.

Volgens vaste rechtspraak is zij gericht op bescherming of herstel van de openbare orde en heeft zij niet een bestraffend karakter, zie: ABRvS 23 | -05-1995, ECLI:NL:RVS:1995:AN4389. Dat neemt niet weg dat de waarborgen van artikel 6 van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden (EVRM) van toepassing zijn als de sluiting gebaseerd is op een verdenking van strafbare feiten. Om dat te voorkomen mag er geen vaststelling van schuld plaatsvinden en van die schuld mag ook niet worden uitgegaan. Sluiting is dan geen ‘criminal charge’ als bedoeld in artikel 6 van het EVRM. Zie hierover de uitspraken: ABRvS 11-02-2015, ECLI:NL:RVS:2015:331; ABRvS 15-11- 2017, ECLI:NL:RVS:2017:3148; ABRvS 14-11-2018, ECLI:NL:RVS:2018:3699. Vereniging van Nederlandse Gemeenten | 78/87 Vereniging van Nederlandse Gemeenten 79/87 Last onder bestuursdwang Een besluit tot sluiting op grond van dit artikel biedt de mogelijkheid tot uitoefening van bestuursdwang in de zin van artikel 5:21 Algemene wet bestuursrecht als het besluit niet wordt opgevolgd. Toepassen van bestuursdwang is een herstelsanctie en is gericht op het beëindigen van de hierboven vermelde gedragingen.

Wanneer toepassing van deze bevoegdheid in een concreet geval verder zou strekken, zou de sanctie niet meer uitsluitend het karakter van een herstelsanctie maar ook een bestraffend karakter hebben waarop de waarborgen van artikel 6 van het EVRM van toepassing zijn, zie: ABRvS 03-02-2016, ECLI:NL:RVS:2016:248 en ABRvS 06-12- 2017, ECLI:NL:RVS:2017:3360 over sluiting van een woning op grond van artikel 13b van de Opw. Artikel 5:6 Woonoverlast De burgemeester kan op grond van dit artikel gedragsaanwijzingen geven aan overlastgevers in zowel huur- als koopwoningen. Daarnaast kan de burgemeester ook de verhuurder aanspreken op de overlast die huurders veroorzaken. Het artikel is gebaseerd op artikel 151d van de Gemeentewet (Gemw). Eerste lid Dit lid bevat een zorgplicht. Een bewoner hoort zich zo te gedragen dat zijn of haar buren daar geen ernstige hinder van ondervinden. De zorgplicht geldt ook voor verhuurders. Zij moeten ervoor zorgen dat de personen aan wie zij woningen verhuren geen ernstige en herhaaldelijke hinder veroorzaken. De zorgplicht voor de verhuurder geldt in alle gevallen voor verhuurders van woonruimten. Als de verhuurder zich niet of op een verkeerde manier inzet tegen ernstige en herhaaldelijke hinder, kan de burgemeester een verhuurder aanspreken, zonder eerst de huurder te hebben aangesproken.

Dit is wenselijk wanneer verschillende huurders van dezelfde verhuurder hinder hebben veroorzaakt. Dat kan bijvoorbeeld het geval zijn in een gebouw waar meerdere huurders wonen of waar huurders snel wisselen. Tweede lid De burgemeester is bevoegd tot oplegging van een last onder bestuursdwang bij ernstige en herhaaldelijke hinder voor omwonenden (eerste lid). De burgemeester kan dus niet handhaven op basis van een enkel incident. De burgemeester kan in plaats van een last onder bestuursdwang ook een last onder dwangsom opleggen. Dit kan op grond van artikel 5:32, eerste lid, van de Algemen wet bestuursrecht in samenhang met artikel 125 van de Gemw. De burgemeester kan deze bevoegdheid alleen inzetten als er geen andere geschikte manier bestaat om de overlast aan te pakken en moet dat motiveren. Alleen al daarom zal aan zo’n besluit een stevig dossier ten grondslag moeten liggen, waaruit blijkt dat andere instrumenten, zoals een waarschuwing, een goed gesprek, buurtbemiddeling of mediation, al zijn geprobeerd zonder het gewenste resultaat. Welke herstelsanctie het meest geëigend is in een specifieke situatie zal de burgemeester steeds moeten afwegen. De last onder bestuursdwang of dwangsom kan bestaan uit gedragsaanwijzingen waaraan de overtreder zich moet houden.

De last onder bestuursdwang kan ook inhouden dat een huisverbod wordt opgelegd, zie artikel 151d, derde lid, van de Gemw. Deze zware maatregel, die een inbreuk betekent op het grondwettelijk beschermde woonrecht, is alleen mogelijk wanneer de ernst van de situatie dat eist en er werkelijk geen andere optie meer openstaat. Artikel 5:7 Mosquito De burgemeester krijgt met dit artikel de bevoegdheid om bij gebleken overlast mosquito’s te plaatsen. De definitie van mosquito’s is opgenomen in het eerste lid. Een ‘mosquito’ is een apparaatje dat een hinderlijke hoge pieptoon veroorzaakt die alleen voor jongeren tot een leeftijd van ongeveer 25 jaar hoorbaar is. De mosquito wordt gebruikt om overlast door hangjongeren tegen te gaan. Deze bevoegdheid heeft daarmee als oogmerk het beschermen van de openbare orde en de openbare veiligheid. Het plaatsen van een mosquito is een uiterst middel. Dat wil Vereniging van Nederlandse Gemeenten 80/87 zeggen dat dit middel pas wordt ingezet als andere methoden om de overlast te bestrijden zijn geprobeerd en niet effectief zijn gebleken. De evenredige en verantwoorde inzet van dit middel moet telkens zorgvuldig worden voorbereid en gemotiveerd. Tweede lid Dit lid voorziet in een uitzondering op het verbod van artikel 3:27 om toestellen te plaatsen die geluidsoverlast veroorzaken en bevat de hiervoor omschreven burgemeestersbevoegdheid.

Derde lid De aanwezigheid van een mosquito moet duidelijk kenbaar gemaakt worden, bijvoorbeeld met borden. Dit is om te voorkomen dat mensen langer dan gezond is in de buurt van een mosquito verblijven. Vierde en vijfde lid Terughoudendheid bij de inzet van de mosquito is geboden. De inzet van de mosquito richt zich zo specifiek mogelijk op plaatsen en tijdstippen waar onaanvaardbare overlast optreedt, bijvoorbeeld alleen in de nacht. Afdeling 5.2 Tegengaan onveilig, niet leefbaar en malafide ondernemersklimaat Deze afdeling regelt de exploitatievergunning die de gemeente meer grip geeft op de effecten van ondermijning op de openbare orde, de openbare veiligheid of de leefbaarheid, ook wel ‘ondermijningsvergunning’ genoemd. Dit vergunningstelsel is zo ingericht dat het verbod om zonder vergunning activiteiten uit te oefenen pas intreedt op het moment dat de burgemeester de bedrijfsmatige activiteit als ondermijningsgevoelig heeft aangewezen. Een dergelijk aanwijzingsbesluit is een concretiserend besluit van algemene strekking waartegen bezwaar en beroep openstaan. De burgemeester kan deze aanwijzingsbevoegdheid alleen inzetten om een verstoring van de openbare orde of de openbare veiligheid, een dreiging daarvan of nadelige beïnvloeding van de leefbaarheid tegen te gaan.

Dit als die wordt veroorzaakt door een onveilig en malafide ondernemersklimaat vanuit een voor het publiek openstaand gebouw en daarbij behorend erf of een voor het publiek openstaand lokaal, binnen een door de burgemeester aangewezen branche of in een door de burgemeester aangewezen gebied. Het is juridisch-technisch mogelijk om de vergunningplicht bij een onveilig en malafide ondernemersklimaat in te zetten. De inzet van deze bevoegdheid moet de burgemeester wel grondig motiveren, ook met het oog op de hier van toepassing zijnde Dienstenrich tlijn (ABRvS 03- 03-2021, ECLI:NL:RVS:2021:461). Dit betekent dat de burgemeester zorgvuldig moet onderbouwen dat een aanwijzingsbesluit tot het onderwerpen van dienstverrichters aan een vergunningstelsel een gerechtvaardigde beperking van het vrij verricht en van diensten inhoudt, niet discriminatoir en doelmatig is en het nagestreefde doel niet door een minder beperkende maatregel kan worden bereikt. In de genoemde uitspraak oordeelt de Afdeling ook dat de burgemeester niet heeft gemotiveerd (gerechtvaardigd) waarom de vergunningplicht alleen geldt voor autoverhuurbedrijven die vanuit een gebouw diensten aanbieden en niet voor autoverhuurbedrijven die vanaf de openbare weg opereren.

Geen van rechtswege gegeven vergunning bij niet tijdig beslissen Omdat de Dienstenrichtlijn en Dienstenwet van toepassing zijn, zou zonder nadere regeling overigens een vergunning van rechtswege gegeven zijn bij het niet tijdig beslissen op een aanvraag. Gelet op het belang van bescherming van de openbare orde, de openb are veiligheid of de leefbaarheid is dit onwenselijk. Daarom is paragraaf 4.1.3.3 van de Awb in artikel 1:3, vierde lid niet van toepassing verklaard. Artikel 5:8 Definities Vereniging van Nederlandse Gemeenten 81/87 Bij de uitoefening van een bedrijfsmatige activiteit gaat het om bedrijfsmatige activiteiten in voor het publiek openstaande gebouwen of op daarbij behorende erven, zoals winkels (al dan niet met een horecacomponent) of dienstverlenende bedrijven. Als bedrijfsmatige activiteit wordt niet aangemerkt een slijtersbedrijf, horecabedrijf of andere openbare inrichting of een seksbedrijf, waarvoor al een vergunningplicht geldt op grond van artikel 3 van de Alcoholwet, respectievelijk artikel 4:1 of artikel 4:15 van de Apv. Bij die vergunningaanvragen vindt al een vergelijkbare toetsing plaats. Ook de weigerings- en intrekkingsgronden zijn vergelijkbaar. In voorkomend geval kan sluiting plaatsvinden op basis van andere artikelen; zie artikel 5:5. De vergunning wordt aangevraagd door de exploitant.

Het ‘voor rekening en risico’ heeft betrekking op de natuurlijke persoon of de rechtspersoon. Het bestuur van een rechtspersoon kan zelf ook een rechtspersoon zijn, maar gelet op de eisen die worden geste ld aan de exploitant moet er uiteindelijk altijd een natuurlijk persoon zijn die kan worden beschouwd als exploitant in de zin van de Apv – al dan niet als vertegenwoordiger van die rechtspersoon. De dagelijkse leiding in het bedrijf kan, in plaats van bij de exploitant zelf, bij een beheerder rusten. Er wordt daarom bij de vergunningverlening gewerkt met een beheerderslijst. Artikel 5:9 Bestuurlijke aanpak bestrijding ondermijning Algemeen De systematiek van dit artikel gaat uit van een gebouw-, gebieds- of branchegerichte aanpak. Hiermee kan maatwerk geleverd worden. De burgemeester kan op basis van het derde lid een gebouw (publieke plaats), gebied of een bedrijfsmatige activiteit aanwijzen als door de wijze van exploitatie van het gebouw, in dat gebied of door de bedrijfsmatige activiteiten naar het oordeel van de burgemeester de leefbaarheid, de openbare orde of de openbare veiligheid onder druk staat dan wel nadelig kan worden beïnvloed. Dit criterium drukt uit dat het voor een aanwijzing niet noodzakelijk is dat zich concrete incidenten hebben voorgedaan.

De tekst is automatisch uit het bestand gehaald en kan afwijken van het origineel (kolommen, tabellen en koppen lopen door elkaar). Het officiële stuk bij de gemeente is leidend. Bron: https://meppel.bestuurlijkeinformatie.nl/Document/LoadAgendaItemDocument/074f29f2-ade8-4652-96a5-a01bbaa79e7a?agendaItemId=5e816f3f-dabd-4cdd-86e6-2935b7b9a682