CConstaterende datMeppel
Koppel je AI →
Document · PDF

1.11.1 Bijlage 1 - VNG - Implementatiehandleiding bij Model Algemene plaatselijke verordening (nieuw model, november 2026)

1 - RAADSVERGADERING 26 november 2026, gemeente MeppelBij agendapunt: Categorie 1: Voor kennisgeving aannemen41.715 woorden

Open het PDF bij de gemeente ↗Naar de vergadering →

Tekst van het document

Uit het bestand gehaald, zonder opmaak, tabellen en afbeeldingen · deel 4 van 5

Het gaat dan bijvoorbeeld om het maximum aantal aanwezigen, de tijdsspanne en het maximum toelaatbare geluidsniveau. Tweede lid, onder a en b Het aantal personen dat aanwezig is, moet door de gemeente worden vastgesteld. Dit kan gebeuren in samenspraak met de politie of hulpdiensten zoals de brandweer en de ambulancedienst. Eveneens wordt de tijd gedurende welke het evenement plaats vindt door de gemeente vastgesteld. Tweede lid, onder c Bij het toegestane geluidsniveau moet de gemeente de afweging maken tussen het belang dat het kleine evenement voor de buurt dient en de overlast die het geluid van het kleine evenement voor de buurt kan geven. Er is voor gekozen dat het tussen 23.00 uur en 07.00 uur (zondags 13.00 uur) stil moet zijn, en in de tussenliggende periode niet meer dan een in te vullen aantal dB(A) geluid wordt geproduceerd. Uiteraard kan de gemeente andere tijdstippen kiezen. Voor de zondag geldt echter op grond van de Zondagswet genoemde 13.00 uur. Zie ook paragraaf 3.3.1 over geluidhinder. Tweede lid, onder e Gemeenten kunnen zelf invullen welke oppervlakte ze voor deze kleine voorwerpen willen hanteren en wat ze in het kader van een klein evenement dus willen toestaan. Te denken valt aan tafels en barbecues, maar ook een podium of partytent is mogelijk. Het kan zijn dat naast de melding klein evenement ook een gebruiksmelding cf.

het Besluit brandveilig gebruik nodig is. Vijfde lid Snuffelmarkten zijn onder het evenementenbegrip gebracht en daarmee vergunningplichtig. Gaat het om grote snuffelmarkten die regelmatig gehouden worden met gevaar voor aantasting van de openbare orde en overlast, dan doet de gemeente er verstandig aan om voor deze snuffelmarkten een vergunningstelsel te hebben. Er is dan voldaan aan het noodzaak- en Vereniging van Nederlandse Gemeenten 59/88 proportionaliteitsvereiste. Op grond van dezelfde motieven kan het aantal snuffelmarkten dan ook worden beperkt. Als een snuffelmarkt incidenteel in de gemeente gehouden wordt en er geen potentieel gevaar voor de openbare orde en overlast is, kan het overweging verdienen met een meldingsplicht te volstaan. Daarvoor is het facultatieve vijfde lid opgenomen. Daarbij wordt wel benadrukt dat een gemeente bij een meldingsplicht geen voorwaarden kan stellen aan de organisator, bijvoorbeeld met betrekking tot het beperken van overlast. Als de gemeente kiest voor een meldingstelsel voor de snuffelmarkt, dan moet de tussen haakjes geplaatste tekst in het opschrift van dit artikel ook worden opgenomen. Zesde lid In de Model Apv is voor de vechtsportwedstrijden of -gala’s gekozen voor een vergunningplicht. Als er behoefte bestaat om uit te gaan van een meldingsplicht, dan kan dat ook.

In dat geval moet dit lid worden gewijzigd en in lijn worden gebracht met artikel 4:38, vijfde lid, waarin de meldingsplicht voor snuffelmarkten opgenomen is. Als er een wens is om voor vechtsportwedstrijden of -gala’s geen vergunning of melding verplicht te stellen, dan moet artikel 4:36, eerste lid, onder g, en artikel 4:38, zesde lid, worden geschrapt. Tot slot moet de zinssnede ‘, niet zijnde een vechtsportevenement als bedoeld in het eerste lid, onder g’ dan uit artikel 4:36, vierde lid, onderdeel g, worden geschrapt. Vechtsportwedstrijden of -gala’s zijn dan uitgezonderd van het evenementenbegrip in artikel 4:36. De vergunningplicht voor vechtsportwedstrijden of -gala’s in de Model Apv geldt op grond van artikel 4:36, eerste lid, onder g, als vechtsportwedstrijden of -gala’s door de burgemeester zijn aangewezen. De burgemeester wijst alleen vechtsportwedstrijden of -gala’s aan die als risicovol worden gezien. In de regel gaat het dan om vechtsportwedstrijden of -gala’s die om full contact vechtsporten draaien. Zie de voorbeelden in de toelichting. Aan het aanwijzingsbesluit kan overigens worden toegevoegd dat het moet gaan om vechtsportwedstrijden en -gala’s die worden georganiseerd in specifieke locaties en voor een bepaald bezoekersaantal. Bijvoorbeeld in een bepaalde sport- of evenementenhal en als het gaat om meer dan 500 bezoekers.

Gezien de risico’s die aan vechtsportwedstrijden en -gala’s verbonden kunnen zijn, kunnen gemeenten er met het facultatieve zesde lid voor kiezen expliciet te bepalen dat de regeling voor kleine evenementen niet op vechtsportwedstrijden en -gala’s van toepassing is. Als de gemeente niet het zesde lid opneemt, zijn vechtsportwedstrijden en -gala’s die aan de voorwaarden voor een klein evenement voldoen, ook van de vergunningplicht uitgezonderd. De organisator kan dan ook met een melding volstaan. Aangezien zowel het vijfde lid als het zesde lid facultatief zijn, moet de gemeente de nummering controleren op het moment dat gekozen wordt slechts een van beide leden op te nemen. Artikel 4:39 Optredens op openbare plaatsen (was artikel 2:9) Het opschrift van dit artikel is aangepast. Optredens is beter te begrijpen dan vertoningen. Paragraaf 4.3.2. Speelgelegenheden Artikel 4:40 Definities (was artikel 2:38a) Vereniging van Nederlandse Gemeenten 60/88 Aan de definitie van ‘speelgelegenheid’ is bij de te winnen prijzen ‘voorwerpen’ toegevoegd in verband met de toenemende populariteit van arcadehallen, ook wel gamecenters genoemd. Hierbij kan de prijs ook een niet in geld inwisselbaar voorwerp zijn. Deze voorwerpen lopen uiteen van sleutelhangers en knuffels tot duurdere zaken zoals computerspellen en tablets.

Vooral voor kinderen en jongeren is dit een concept waarbij zij worden getriggerd om steeds door te spelen. Arcadehallen vallen niet onder de Wet op de kansspelen. Gemeenten kunnen daar dus zelf een regeling voor treffen, bijvoorbeeld door in hun speelautomatenhallenverordening regels over arcadehallen op te nemen of met een bepaling in de Apv. Artikel 4:41 Exploitatie speelgelegenheid (was artikel 2:39) Zoals bij artikel 4:40 geschetst is de reikwijdte van deze vergunningplicht beperkt. Het gaat alleen om voor het publiek openstaande gebouwen waar mensen aan behendigheidsspelen kunnen deelnemen. Speelautomatenhallen vallen er dus niet onder, als er behoefte is om daarvoor regels vast te stellen, dan moeten die in de speelautomatenhallenverordening worden opgenomen. Als er inderdaad een speelautomatenhallenverordening is vastgesteld, dan moet daar in het tweede lid van deze bepaling naar worden verwezen. Dit zorgt voor een heldere afbakening. Het opschrift van het artikel is aangepast. Het woord ‘exploitatie’ is toegevoegd, in lijn met opschriften bij andere artikelen met een soortgelijke vergunning in de Model Apv. Artikel 4:42 Kansspelautomaten (was artikel 2:40) Geen bijzonderheden. Paragraaf 4.3.3. Exploitatie nachtverblijf Artikel 4:43 Definitie (was artikel 2:35) Geen bijzonderheden.

Artikel 4:44 Kennisgeving exploitatie door exploitant (was artikel 2:36) Het opschrift van het artikel is aangepast. Dit omdat zo duidelijker is tot wie het artikel zich richt. Artikel 4:45 Verschaffing gegevens nachtregister aan exploitant (was artikel 2:38) Op grond van de Algemene verordening gegevensbescherming mogen niet meer persoonsgegevens uitgevraagd worden dan nodig is voor vervulling van de bij wet aan de burgemeester opgedragen taak, zoals de handhaving van de openbare orde. Om die reden is het aantal uit te vragen gegevens in de bepaling beperkt. Gemeenten kunnen dit eventueel nader aanvullen, maar alleen voor zover dat voor de handhaving van de openbare orde nodig is en de inbreuk op de persoonlijke levenssfeer dus op die gronden te rechtvaardigen is. Het opschrift van het artikel is aangepast. Dit omdat zo duidelijker is tot wie het artikel zich richt. Paragraaf 4.3.4. Standplaatsen Artikel 4:46 Definitie (was artikel 5:17; keuze voor OP) Zie paragraaf 6.4.13 van de Handreiking APV en omgevingsplan. Daarin is het advies de bepalingen over standplaatsen op te nemen in het omgevingsplan. Artikel 4:47 Standplaatsvergunning, weigeringsgronden en afbakening (was artikel 5:18 en 5:20; keuze voor OP) Vereniging van Nederlandse Gemeenten 61/88 Zie paragraaf 6.4.13 van de Handreiking APV en omgevingsplan.

Daarin is het advies de bepalingen over standplaatsen op te nemen in het omgevingsplan. In het belang van de openbare orde en het beperken van geluidsoverlast, stankoverlast, verkeershinder of het veroorzaken van zwerfafval, kan het noodzakelijk zijn om het aantal te verlenen vergunningen te maximeren. Dit is zowel op grond van het nationale als het Europese recht toegestaan, mits het goed wordt onderbouwd. Met het instellen van een plafond, maar ook om andere redenen, kan het zo zijn dat de standplaatsvergunning een schaarse vergunning wordt. De vergunning kan dan niet voor onbepaalde tijd worden verleend en de selectie - en vergunningprocedure moeten aan bepaalde voorwaarden voldoen. Zie hiervoor paragraaf 3 van het algemene deel en de toelichting bij artikel 1:6 in deze implementatiehandleiding. Op grond van het voormalige artikel 2.2, tweede lid, van de Wet algemene bepalingen omgevingsrecht kon de gemeente overigens een omgevingsvergunning voorschrijven voor het innemen van een standplaats. Als een gemeente hiervoor gekozen heeft, kan zij dat ook nu bepalen. Op grond van artikel 22.8 van de Omgevingswet in samenhang met artikel 2.1a van het Omgevingsbesluit geldt dan dat de vergunningplicht na de overgangsfase in elk geval in het omgevingsplan moet worden opgenomen.

Artikel 4:48 Toestemming rechthebbende (was artikel 5:19; keuze voor OP) Zie paragraaf 6.4.13 van de Handreiking APV en omgevingsplan. Daarin is het advies de bepalingen over standplaatsen op te nemen in het omgevingsplan. Paragraaf 4.3.5. Inzameling en venten Artikel 4:49 Inzameling van geld of goederen of leden- of donateurwerving (was artikel 5:13) Eerste lid Voor de beoordeling van aanvragen voor collectes en wervingen kan het college beleidsregels vaststellen. Meestal staan in die beleidsregels twee uitgangspunten centraal, namelijk dat (1) alleen bonafide instellingen mogen collecteren en werven, en (2) het aantal collectes en wervingen wordt beperkt en gelijkmatig over het jaar verdeeld. Om na te gaan of sprake is van een bonafide instelling, kan de gemeente navraag doen bij het CBF. Het CBF is een onafhankelijke stichting die toezicht houdt op de inzameling van geld voor goede doelen of fondsenwerving. Vrijwel alle Nederlandse gemeenten zijn aangesloten bij het CBF. Het CBF is dan ook het eerste aanspreekpunt voor gemeenten voor vragen en ontwikkelingen op het gebied van goede doelen en fondsenwerving. Eén van de belangrijkste taken van het CBF is bovendien het beoordelen van fondsenwervende instellingen.

Voor het beperken en gelijkmatig verdelen van collectes en wervingen over het jaar vormt het jaarlijks vastgestelde landelijk collecterooster en landelijk wervingsrooster van het CBF meestal het startpunt van het door het college vast te stellen collecte- en wervingsrooster (zie bij derde lid, onder b). In de beleidsregels kan het college overigens eventueel ook een onderscheid maken tussen inzamelingen huis-aan-huis en op straat. Voor wat betreft de leden- of donateurwerving op straat kan het college bijvoorbeeld in de beleidsregels vastleggen hoeveel instellingen op eenzelfde dag een vergunning krijgen voor straatwerving, hoeveel wervers er ingezet mogen worden en waar die werving plaatsvindt. Dit laatste in verband met de verkeersveiligheid, openbare orde en overlast. Vereniging van Nederlandse Gemeenten 62/88 Tweede lid, onder b Bij het vaststellen van het collecte- en wervingsrooster kan het college aansluiting zoeken bij het collecte- en wervingsrooster van het CBF. Dit vermindert de administratieve lasten voor de instellingen en de bestuurlijke lasten voor de gemeente. In het collecterooster en wervingsrooster van het CBF staan organisaties die landelijk een vaste week toegewezen krijgen waarin zij kunnen collecteren of werven. In de weken die op het collecte - of wervingsrooster staan vermeld, kunnen geen andere organisaties een inzameling of werving houden.

Andere organisaties die niet op het collecte- of wervingsrooster staan vermeld, maar wel beschikken over een door het CBF verleende erkenning, kunnen zich bij de gemeente aanmelden ter opname in het door het college vast te stellen collecte- en wervingsrooster. Wel zijn zij aangewezen op de in het collecte- en wervingsrooster opengelaten weken. Bij de beoordeling of een instelling in het collecte- en wervingsrooster van het college kan worden opgenomen, worden vaak de volgende criteria gehanteerd: - De instelling is als bonafide aan te merken. - De instelling moet specifiek plaatselijke kenmerken bezitten. - De voorgenomen actie is geen duplicering van andere al ‘gevestigde’ inzamelingen ten bate van een identiek doel, met name organisaties op het collecterooster. - De aanvragende instelling mag geen politieke doelen nastreven. - Er vindt controle plaats op besteding van de gelden. - Het tellen van de opbrengst vindt onder toezicht van een notaris plaats. - Er wordt achteraf een betalingsbewijs verstrekt dat het geld daadwerkelijk is overgemaakt aan het goede doel. - De instelling maakt onder andere gebruik van gesloten bussen, zorgt dat collectanten zich legitimeren, zich houden aan landelijke en lokale regelgeving, geen gebruik maken van een intimiderende of agressieve werkwijze en goed zijn getraind en geïnformeerd.

- De instelling onderschrijft de Gedragscode van de brancheorganisatie DDDN, de Vereniging Direct Dialogue Donateurwervers Nederland. In deze Gedragscode zijn regels opgenomen voor het werven van leden en donateurs door middel van persoonlijke gesprekken. Slechts in goed overleg tussen de betrokken instelling en de gemeente kan van de in het landelijke rooster aangewezen week worden afgeweken, bijvoorbeeld omdat een wervingsactie in verband met een plaatselijk evenement vanuit praktische overwegingen onwenselijk is. Het collegebesluit tot vaststelling van het uiteindelijke collecte- en wervingsrooster is geen algemeen verbindend voorschrift, maar een besluit van algemene strekking of een bundel van beschikkingen. Het college kan zijn bevoegdheid om het rooster vast te stellen mandateren aan een gemeenteambtenaar. Als het college de bevoegdheid tot het vaststellen van een collecte - en wervingsrooster aan een gemeenteambtenaar mandateert, kan deze snel inspelen op wijzigingen in het landelijke collecterooster van het CBF. Tweede lid, onder c Als de gemeenteraad (raad) dit onderdeel opneemt, kan het college bijvoorbeeld plaatselijke instellingen (met hun statutaire zetel in de gemeente) aanwijzen die niet onder de vergunningplicht vallen. Zij hoeven dan geen vergunning aan te vragen.

Bij deze plaatselijke instellingen kan gedacht worden aan instellingen die kleinschalig geld inzamelen of producten verkopen met als Vereniging van Nederlandse Gemeenten 63/88 doel dat hun eigen organisatie financiële steun krijgt. Een andere optie is deze groep als geheel in dit onderdeel van het derde lid uit te zonderen. Het gaat hier dus om instellingen die niet zijn ingedeeld in het door het college op grond van het onder b vastgestelde collecte - of wervingsrooster. Op het moment dat de gemeente ervoor kiest onderdeel b en c niet op te nemen, vervalt onderdeel a en dient ‘in besloten kring’ opgenomen te worden in het tweede lid. Het tweede lid komt dan te luiden: Het verbod geldt niet voor een inzameling of werving die wordt gehouden in besloten kring. Op het moment dat alleen facultatief onderdeel c wordt opgenomen en facultatief onderdeel b niet, moet onderdeel c nog verletterd te worden tot onderdeel b. Wanneer alleen facultatief onderdeel b wordt opgenomen en facultatief onderdeel c niet, moet de puntkomma aan het slot van onderdeel b nog worden vervangen door een punt. Van rechtswege gegeven vergunning bij niet tijdig beslissen In artikel 1:3, derde lid, is paragraaf 4.1.3.3 van de Algemene wet bestuursrecht van toepassing verklaard op de voorbereiding van de beslissing op een aanvraag om een vergunning.

Dit betekent dat de vergunning van rechtswege is gegeven als het college niet tijdig op de aanvraag om een vergunning beslist. Uiteraard kan de raad hier een andere afweging maken. In dat geval moet de verwijzing naar artikel 4:49 in artikel 1:3, derde lid, worden geschrapt. Artikel 4:50 Definitie venten (was artikel 5:14; keuze voor Apv) Zie paragraaf 6.4.12 van de Handreiking APV en omgevingsplan. Daarin is het advies de bepaling in de Apv te laten staan. Het opschrift van het artikel is aangepast. Dit omdat het venten niet meer in een aparte paragraaf is opgenomen. Het is dus van belang dat het opschrift duidelijk maakt waar de definitie op ziet. Artikel 4:51 Ventverbod (was artikel 5:15; keuze voor Apv) Zie paragraaf 6.4.12 van de Handreiking APV en omgevingsplan. Daarin is het advies de bepaling in de Apv te laten staan. Paragraaf 4.3.6. Deelmobiliteit Op het moment dat de gemeente besluit deze facultatieve paragraaf niet op te nemen, wordt geadviseerd deze paragraaf te duiden als “vervallen” of “gereserveerd”. Op deze wijze blijft de nummering van de andere paragrafen in dit hoofdstuk gelijk aan de nummering van de model Apv.

Artikel 4:52 Vergunning deelmobiliteit (was artikel 2:13) Facultatieve bepaling met vergunningstelsel: keuze en gevolgen Het instellen van een vergunningplicht voor het aanbieden van deelmobiliteit op of aan de weg en op andere openbare plaatsen, is niet wettelijk noodzakelijk. Als de gemeente ervoor kiest om geen aanvullende regels te stellen met betrekking tot deelmobiliteit binnen de gemeente, moeten aanbieders van deelmobiliteit zich nog steeds houden aan de algemene regels die onder andere voortvloeien uit de Wegenverkeerswet 1994 en lokale (parkeer)regels. Denk hierbij aan regels in de Apv of het omgevingsplan over parkeerexcessen en eventueel de regels over vergunningparkeren in de Parkeerverordening. Daarbij is van belang dat de Apv en de Parkeerverordening verschillende doelen hebben. Bij de Apv draait het om de bescherming van de Vereniging van Nederlandse Gemeenten 64/88 openbare orde, de openbare veiligheid, de volksgezondheid en de leefbaarheid, terwijl de Parkeerverordening zich richt op parkeerregulering. Doordat de doelen van beide verordeningen verschillen, betekent het hebben van de ene vergunning niet automatisch dat ook is voldaan aan de eisen voor de andere vergunning.

Een vergunningplicht voor het aanbieden van deelmobiliteit kan wenselijk zijn om te sturen op het handelen van burgers, instellingen of ondernemingen, in dit geval de aanbieders van deelmobiliteit. Houd er daarbij rekening mee dat bijvoorbeeld vergunningvoorschriften een drempel kunnen opwerpen voor aanbieders. Een vergunningplicht heeft in beginsel niet tot doel aanbieders van deelmobiliteit te stimuleren om de dienst aan te bieden in de gemeente. Als de wens van de gemeente is om deelmobiliteit te stimuleren, zonder dat zij het nodig vindt hier via een vergunningplicht beperkende voorwaarden aan te stellen, kan zij overwegen andere instrumenten in te zetten en bijvoorbeeld een subsidie verstrekken. Overigens kan een exclusieve (schaarse) vergunning gedurende een bepaalde periode wel stimulerend werken, aangezien dit een voordeel meebrengt voor de aanbieder. Concurrentie wordt daardoor immers beperkt. Tegelijkertijd is dit echter geen argument dat op zichzelf een reden vormt om een schaars vergunningstelsel in te voeren. Zie de VNG Handreiking Schaarse vergunningen over het invoeren en inrichten van een schaars vergunningstelsel. Toepassing van Dienstenrichtlijn en Dienstenwet De vraag is of het aanbieden van deelvervoer op de openbare weg of andere openbare plaatsen een dienst is in de zin van de Dienstenrichtlijn, en dus de Dienstenwet, of daar juist van is uitgezonderd.

Op grond van artikel 2, tweede lid, onder d, van de Dienstenrichtlijn, is de richtlijn niet van toepassing op diensten op het gebied van vervoer. Voor de modelbepaling is ervan uitgegaan dat alleen het aanbieden van deelvervoer geen vervoersdienst is en dat de vergunning daarom valt onder de reikwijdte van de Dienstenrichtlijn. In de rechtspraak is echter nog niet bevestigd of het aanbieden van deelvervoer valt onder deze vervoersexceptie of dat de Dienstenrichtlijn inderdaad van toepassing is. Het staat gemeenten vrij om bij deze variant voorschriften aan de vergunning te verbinden. Zo kan de gemeente ook via de vergunning voor deelmobiliteit sturen op de doelen van de Apv. Wel moet bedacht worden dat zowel het instellen van het vergunningstelsel zelf als de aan de vergunning verbonden voorschriften moeten voldoen aan de eisen uit de Dienstenrichtlijn. Dit betekent dat zij niet mogen discrimineren, gerechtvaardigd zijn om een dwingende reden van algemeen belang, en dat gemotiveerd is waarom niet volstaan kan worden met een minder beperkende maatregel. Zie hierover artikel 9 van de Dienstenrichtlijn. Eerste lid De gemeente kan ervoor kiezen de in dit lid opgenomen uitzondering voor voertuigen die uitsluitend zijn bestemd voor gebruik door een besloten kring, zoals coöperatieve vormen van deelmobiliteit, te schrappen.

Dan is ook coöperatief autodelen onderworpen aan een vergunningplicht. Het is aan gemeenten om hierin een beleidsmatige afweging te maken. De omvang van het coöperatief autodelen en de vraag in hoeverre de gemeente dit soort initiatieven wil steunen, zijn aspecten die een rol kunnen spelen bij deze afweging. Ook de uitvoerbaarheid van het te maken onderscheid kan een factor zijn, zeker als dergelijke coöperaties met een commerciële partij samenwerken. Vereniging van Nederlandse Gemeenten 65/88 Bij het formuleren van de vergunningvoorschriften is van belang dat deze in overeenstemming moeten zijn met hoger recht, zoals Europees recht, en de beginselen van behoorlijk bestuur. Tweede lid In de toelichting is gemotiveerd waarom is gekozen voor vergunningverlening voor bepaalde tijd. Als die motieven of andere motieven voor een beperkte duur in de gemeente niet aan de orde zijn, moet de gemeente de vergunning op grond van de Dienstenrichtlijn voor onbepaalde tijd verlenen. In dat geval moet het tweede lid worden geschrapt en het derde en vierde lid worden vernummerd tot tweede en derde lid. Na afloop van de vergunningsduur kan de gemeente opnieuw bepalen of het aanbieden van deelvervoer binnen de gemeente nog steeds een gewenste activiteit is. De Dienstenrichtlijn biedt hiervoor, mits goed gemotiveerd, de ruimte.

Het is niet noodzakelijk de vergunning schaars te maken door te kiezen voor een beperkte vergunningsduur. Houd er daarnaast rekening mee dat er ook een mogelijkheid bestaat om de vergunning te kunnen intrekken. Dit is niet opgenomen in de modelbepaling omdat artikel 1:8 van de Model Apv hierin al voorziet. Derde lid, onder b De vergunningplicht geldt in beginsel voor alle categorieën voertuigen. Het derde lid, onder b, regelt echter dat het college categorieën voertuigen kan aanwijzen waarvoor een algeheel verbod geldt. Dit geeft de mogelijkheid om bijvoorbeeld het aanbieden van deelfietsen te verbieden. In nadere regels kan het dus slechts strenger geregeld worden. Er is in de modelbepaling geen mogelijkheid op vrijstelling van het verbod opgenomen. Daarbij wordt wel benadrukt dat beperking van het aanbieden van de dienst “deelmobiliteit” slechts mogelijk is als dit gerechtvaardigd is op grond van een dwingende reden van algemeen belang. Waarom dit aan de orde is, moet de gemeente bij het instellen van de beperking onderbouwen in de toelichting op de verordening of de nadere regels. De onderbouwing kan, al naar gelang het oogmerk en de doelen van de beperking, per gemeente verschillen.

Het college kan niet alleen een verbod op aangewezen categorieën voertuigen opnemen, maar kan ook het aanbieden van (al dan niet aangewezen categorieën) voertuigen op bepaalde wegen, weggedeelten of gebieden in de gemeente verbieden. Het instellen van dit verbod moet gebeuren op grond van de belangen genoemd in artikel 1:4 of het vierde lid. Het aanwijzen van deze gebieden kan worden gedaan met het doel overlast te beperken door gebieden uit te sluiten van het servicegebied van de aanbieder. Als het college gebieden aanwijst waar een deelvoertuig niet geparkeerd mag worden, betekent het dat ook aanbieders van deelvervoer gebruikers van deelvoertuigen moeten instrueren dat op deze plekken het voertuig niet achtergelaten mag worden voor een volgende gebruiker. Ongeacht de vraag of de gemeente er wel of niet voor kiest om dit lid op te nemen, de lokale parkeerregels voor voertuigen blijven uiteraard onverkort gelden. Derde lid, onder c De verwachting is dat een schaars vergunningstelsel vooral relevant is voor gemeenten met meerdere aanbieders van deelmobiliteit, terwijl de wens bestaat om een beperkt aantal aanbieders toe te laten. Een vergunningenplafond is dan nodig om de overlast te beperken en voldoende Vereniging van Nederlandse Gemeenten 66/88 ruimte te laten voor ander gebruik van de openbare ruimte.

Het is aan gemeenten om het beroep op die dwingende reden van algemeen belang ook goed te motiveren. Omdat het gaat om een schaarse vergunning moet er een selectie- en vergunningprocedure worden vastgesteld die aan bepaalde voorwaarden moet voldoen. Ten overvloede merken wij op dat de nadere regels geen nieuwe weigeringsgronden mogen bevatten. De vergunningsduur is geregeld in het tweede lid. Als sprake is van een schaarse vergunning en verlenging dus niet zonder meer mogelijk is, moet rekening worden gehouden met de terugverdientijd. Dit ziet op de tijd die nodig is om de noodzakelijke investeringen die moeten worden gedaan om van de schaarse vergunning gebruik te maken, terug te verdienen. Deze terugverdientijd zal per voertuigcategorie verschillen en is afhankelijk van het (te verwachten) gebruik binnen de gemeente. Dit moet dus steeds apart worden gemotiveerd. Zie voor uitgebreide uitleg hoofdstuik 5 van de VNG Handreiking Schaarse vergunningen.] Zie ook artikel 1:9, tweede lid, voor de bevoegdheid om een aanvraagtijdvak en verdeelregels vast te stellen. Vierde lid De weigeringsgronden zoals die zijn genoemd zijn een verdere specificering van de algemene belangen en weigeringsgronden die in de Model Apv zijn opgenomen (artikelen 1:2, eerste lid, en artikel 1:4).

Op grond van artikel 1:8 van de Model Apv kan het college de vergunning intrekken op basis van de daarin genoemde gronden. Paragraaf 4.3.7 Handelaren in bepaalde goederen Artikel 4:53 Definitie (was artikel 2:66) Bij de Eerste Kamer is het wetsvoorstel tot wijziging van het Wetboek van Strafrecht en het Wetboek van Strafvordering in verband met het verbeteren van de bestrijding van heling, witwassen en de daaraan ten grondslag liggende vermogensdelicten aanhangig (Kamerstukken I 2025/26, 36036, nr. A). In dit wetsvoorstel wordt een aantal verplichtingen voor de opkoper of handelaar aangescherpt. Dit wetsvoorstel richt zich op opkopers en handelaren van bij algemene maatregel van bestuur aangewezen categorieën van gebruikte en ongeregelde goederen die gevoelig zijn om wederrechtelijk te worden verkregen en nog enige waarde in het economische verkeer hebben. Tegen die achtergrond bevat het wetsvoorstel de volgende aanscherpingen: - verplicht gebruik van het digitale opkopersregister (DOR); - een verplichte bewaartermijn van vijf werkdagen voor verworven goederen; - een (aan)meldingsplicht bij de gemeente waar het beroep of bedrijf wordt uitgeoefend via het digitaal opkopersloket (DOL). Als het wetsvoorstel tot wet wordt verheven en in werking treedt, zal de (Model) Apv hierop worden aangepast en zal deze paragraaf naar verwachting komen te vervallen.

Artikel 4:54 Verkoopregister (was artikel 2:67) Het verdient aanbeveling te inventariseren wat in de gemeente risicovolle branches zijn waarin handelaren opereren. Op basis daarvan kan de burgemeester dan, rekening houdend met de controlecapaciteit, vrijstelling aan bepaalde branches of voor bepaalde verplichtingen verlenen. Het opschrift van het artikel is aangepast. Dit omdat dit artikel, naast de verplichtingen ten aanzien van het verkoopregister, ook een vrijstellingsbevoegdheid bevat. Om privacyredenen is niet meer Vereniging van Nederlandse Gemeenten 67/88 opgenomen dat het verkoopregister de naam en het adres van degene die het goed heeft verkregen moet vermelden (voorheen artikel 2:67, tweede lid, onder e). Artikel 4:55 Overige voorschriften voor de handelaar (was artikel 2:68) Het opschrift van het artikel is aangepast. Dit zodat duidelijker is waar het artikel op ziet. In onderdeel a, onder 1°, is om privacyredenen de opname van het woonadres geschrapt; de tekst onder 2° is in verband hiermee ook aangepast. Vooruitlopend op landelijke regelgeving is in onderdeel d de duur van de verplichting om een door opkoop verkregen goed in bewaring te houden gewijzigd van drie in vijf dagen. Hoofdstuk 5.

Bijzondere bevoegdheden van de burgemeester Afdeling 5.1 Specifieke bevoegdheden openbare orde of openbare veiligheid Artikel 5:1 Bestuurlijke ophouding (was artikel 2:75) De gemeente moet in dit artikel de specifieke artikelen van de Apv of van andere verordeningen invullen waarop de burgemeester de bevoegdheid tot bestuurlijke ophouding kan toepassen bij ernstige wanordelijkheden in groepsverband of ernstige vrees voor het ontstaan daarvan. De gemeenteraad (raad) kan de burgemeester op grond van artikel 154a van de Gemeentewet bij verordening de bevoegdheid geven te mogen besluiten tot bestuurlijke ophouding van groepen personen. De burgemeester kan op basis van de in dit artikel genoemde artikelen dan onder de genoemde omstandigheden besluiten groepen bestuurlijk op te houden. Welke specifieke artikelen zich voor opname in dit artikel lenen, is afhankelijk van de lokale situatie. Eerdere ervaringen met grootschalige openbare-ordeverstoringen kunnen hierbij als leidraad dienen. De burgemeester moet in het individuele besluit tot bestuurlijke ophouding concreet de groep benoemen waarop de bestuurlijke ophouding wordt toegepast. Dit kan bijvoorbeeld gebeuren door de formulering “degenen die zich door kleding, uitrusting of gedraging manifesteren als supporter van (...) of deelnemer aan de actie tegen (...)”.

Verder kan de groep nader worden aangeduid door de plaats aan te geven waar de groep zich bevond op het moment dat het besluit tot bestuurlijke ophouding werd genomen, de handelingen die de leden van de groep op dat moment verrichtten, de grootte van de groep of door vermelding van de taal, herkomst of nationaliteit van de leden van de groep. Artikel 5:2 Veiligheidsrisicogebieden (was artikel 2:76) De gemeenteraad (raad) kan de burgemeester op grond van artikel 151b van de Gemeentewet de bevoegdheid geven om een ‘veiligheidsrisicogebied’ aan te wijzen. Ten opzichte van de vorige Model Apv is de zinsnede “een gebied, met inbegrip van de daarin gelegen voor het publiek openstaande gebouwen en daarbij behorende erven” vervangen door: “een deel van de publieke ruimte”. Op grond van de definitie van dat begrip in artikel 1:1 kan de aanwijzing dus betrekking hebben op zowel openbare als publieke plaatsen. Als de burgemeester besluit een veiligheidsrisicogebied aan te wijzen, dan moet de burgemeester dat besluit op schrift stellen en goed onderbouwen. De officier van justitie kan dan vervolgens op basis van dat besluit het bevel geven om iedereen preventief te fouilleren op aanwezigheid van Vereniging van Nederlandse Gemeenten 68/88 wapens. Het gaat dan om preventief fouilleren omdat van een verdenking geen sprake hoeft te zijn.

Artikel 5:3 Cameratoezicht (was artikel 2:77) De gemeenteraad (raad) kan de burgemeester op grond van artikel 151c van de Gemeentewet (Gemw) de bevoegdheid geven om cameratoezicht in te stellen. De bevoegdheid kan zich daarbij beperken tot openbare plaatsen in de zin van de Wet openbare manifestaties (Wom), maar de raad kan besluiten dat de bevoegdheid van de burgemeester zich ook over andere delen van de publieke ruimte uitstrekt. In de Model Apv is van die mogelijkheid gebruik gemaakt. Zie de toelichting op het tweede lid. Daadwerkelijke inzet cameratoezicht Als de burgemeester besluit om gebruik te maken van de bevoegdheid en inderdaad cameratoezicht wil instellen, dan is van belang dat cameratoezicht alleen mogelijk is als dat noodzakelijk is voor het handhaven van de openbare orde en andere, minder vergaande maatregelen, geen of onvoldoende effect hebben. Dit betekent dat de burgemeester moet onderbouwen dat hiervan sprake is. Het zal dan in de regel gaan om een gebied, waar zich onveilige situaties of met enige regelmaat wanordelijkheden voordoen. Verder moet de burgemeester specificeren en onderbouwen binnen welk gebied cameratoezicht nodig is en voor welke duur. Hierover moet de burgemeester overleggen met de officier van justitie in het zogenaamde driehoeksoverleg als bedoeld in artikel 13 van de Politiewet 2012. Zie artikel 151c, tweede en derde lid, van de Gemw.

Verder moet de burgemeester het cameratoezicht op grond van artikel 151c, vijfde lid, van de Gemw beëindigen als het niet langer noodzakelijk is voor de handhaving van de openbare orde. Kenbaarheid In artikel 151c, vierde lid, van de Gemw staat dat het gebruik van camera’s kenbaar moet zijn. Burgers moeten weten dat er een mogelijkheid is dat zij op beelden kunnen voorkomen zodra zij het gebied betreden waar cameratoezicht plaatsvindt. Aan het kenbaarheidsvereiste moet niet alleen worden voldaan als er beelden worden vastgelegd, maar ook als er sprake is van monitoring en er dus geen opnames worden gemaakt. Aan het kenbaarheidsvereiste kan worden voldaan door goed zichtbare borden te plaatsen. Niet vereist is in elk geval dat de camera’s altijd zichtbaar zijn of dat de burgers op de hoogte zijn van de precieze opnametijden. Het kenbaar maken van de mogelijkheid is genoeg. Tweede lid Als de raad de burgemeester de bevoegdheid geeft om ook cameratoezicht in te stellen op andere plaatsen dan openbare plaatsen in de zin van de Wom, dan moet de raad in het tweede lid specifiek aangeven om welke plaatsen dit gaat. Te denken valt aan parkeerterreinen, stationshallen en winkelpassages. Gemeenten kunnen zo snel inspelen op gebleken lokale behoeften. Het uitgangspunt blijft te allen tijde dat het cameratoezicht noodzakelijk moet zijn met het oog op de handhaving van de openbare orde.

Bij de aanwijzing van plaatsen moet de raad motiveren waarom behoefte bestaat aan cameratoezicht op die specifieke plaatsen. Op het moment dat de gemeente geen gebruik wil maken van de gelegenheid om andere delen van de publieke ruimte aan te wijzen, dan moet het tweede lid worden geschrapt. Op dat moment vervalt ook de nummering van het eerste lid. In verband hiermee zal de stijl “OP_Lid” van de tekst na het opsommingsnummer moeten worden vervangen door de stijl “Standaard,Alinea”. Dit Vereniging van Nederlandse Gemeenten 69/88 voorkomt dat er problemen ontstaan bij het uploaden van de verordening in DROP dient de nummering van de leden te vervallen. Op het moment dat slechts een deel van de publieke ruimte wordt aangewezen, vervalt onderdeel b van het tweede lid. Op dat moment moet de lettering van onderdelen en de ‘:’ in de aanhef te vervallen, zodat er een lopend lid ontstaat waarin de invulling uit onderdeel a is opgenomen en dat wordt afgesloten met een ‘.’. Artikel 5:4 Gebiedsverbod (was artikel 2:78) De burgemeester heeft de bevoegdheid om aan iemand een gebiedsverbod op te leggen. Dit in verband met een openbare ordeverstoring, overlastgevend gedrag of een ernstige vrees daarvoor. Bij de invulling van de bevoegdheid moet een gemeente een aantal keuzes maken. Zie hiervoor de instructie bij het eerste en tweede lid.

De gemeente moet de gemaakte keuzes ook in de toelichting verwerken. Voor het afdoen met een feitcode moet er in het proces-verbaal ook een kaart van het desbetreffende gebied worden meegestuurd. Er zal namelijk getoetst moeten worden of de ontzegging in persoon is uitgereikt en of het gebied waarop de ontzegging ziet, duidelijk kenbaar is gemaakt. Feitcodes F 065 a en F 065 b zijn opengesteld voor de overtreding van een besluit tot een gebiedsverbod op basis van de Apv. Eerste lid In de eerste plaats bevat het eerste lid twee varianten. Bij de eerste variant benoemt de gemeenteraad (raad) specifiek bij overtreding van welke artikelen de burgemeester het gebiedsverbod kan opleggen. Het kan dan gaan om bepalingen uit de Apv, maar ook om artikelen uit het Wetboek van Strafrecht, de Opiumwet, de Wet wapens en munitie en andere wetten. Het voordeel van het benoemen van de artikelen is dat er een zekere voorzienbaarheid geboden wordt en dat er democratische legitimatie is. Een belangrijk nadeel is dat iedere wijziging besluitvorming van de raad vraagt en dus relatief veel tijd kost. De tweede variant bevat niet de specifieke bepalingen, maar benoemt meer in het algemeen de belangen die het gebiedsverbod dient. De burgemeester kan dan in een beleidsregel vastleggen bij welke openbare ordeverstorende handelingen of bij welke overtredingen er een gebiedsverbod kan worden opgelegd.

Het voordeel van deze variant is dat er een zekere flexibiliteit is. Het aanpassen van een beleidsregel is immers eenvoudiger dan het aanpassen van de Apv. Een belangrijk nadeel is dat de raad minder controle heeft over de invulling van de bevoegdheid. Los van de door de gemeente gekozen variant, moet ook worden vastgelegd hoe lang het kortdurende gebiedsverbod duurt. Het gaat bij kortdurend om een periode van maximaal 48 uur. Vaak wordt een periode van 24 uur gehanteerd. Denkbaar is ook om specifieke tijden te noemen. Als iemand bijvoorbeeld horeca-overlastgevend gedrag vertoont, kan de burgemeester voor het uitgaansgebied een gebiedsverbod opleggen van donderdag 18.00 uur tot zondag 24.00 uur. Hetzelfde is denkbaar bij kermissen, voetbalwedstrijden of andere evenementen. Tweede lid In het tweede lid moet de gemeente in de eerste plaats aangeven wanneer een langer durend gebiedsverbod aan de orde is en voor welke termijn dat verbod dan geldt. Voor de periode tussen de overtredingen wordt daarbij meestal een termijn van zes maanden gehanteerd, maar een termijn van twaalf maanden komt ook voor. Voor de looptijd geldt dat een termijn van maximaal Vereniging van Nederlandse Gemeenten 70/88 twaalf weken volgens de rechtspraak aanvaardbaar is. Desondanks hanteren de meeste gemeenten een maximum van vier of acht weken.

Eventueel kunnen de termijnen uit het tweede lid nader worden getrapt in een beleidsregel. Er is dan meer ruimte voor maatwerk. Afhankelijk van de invulling en formulering in het eerste lid, moet de raad de bewoordingen in het tweede lid verder nog aan de hand van het eerste lid aanpassen. Het opschrift van het artikel is aangepast. Artikel 5:5 Sluiting voor publiek openstaand gebouw of bijbehorend erf (was artikel 2:80) Bij gebruik van de sluitingsbevoegdheid moet de burgemeester zorgvuldig motiveren waarom de maatregel geschikt is om het nagestreefde doel te bereiken, niet verder gaat dan nodig is om dat doel te bereiken en dat doel niet door een minder beperkende maatregel kan worden bereikt. Verder moet de burgemeester ook onderbouwen waarom de maatregel evenredig is, gelet op het algemeen belang versus het particuliere belang. Artikel 5:6 Woonoverlast (was artikel 2:79) De burgemeester kan in beleidsregels vastleggen hoe de burgemeester invulling geeft aan de bevoegdheid tot het opleggen van een last onder bestuursdwang. Het opschrift van dit artikel is ingekort. De verwijzing naar de Gemeentewet is geschrapt.

Op het moment dat de gemeente in het tweede lid slechts één onderdeel opneemt, moet de lettering van de onderdelen en de ‘:’ in de aanhef te vervallen, zodat er een lopend lid ontstaat waarin de invulling uit onderdeel a is opgenomen en dat wordt afgesloten met een ‘.’. Artikel 5:7 Mosquito (was artikel 4:6a; deels in Apv, deels in OP) Zie paragraaf 6.1.15 van de Handreiking APV en omgevingsplan. Daarin is het advies de bepaling deels in de Apv te laten staan en deels in het omgevingsplan op te nemen. De bevoegdheid van de burgemeester om een mosquito te plaatsen, moet in de Apv blijven staan omdat dit verband houdt met de handhaving van de openbare orde. In het vijfde lid moet door de gemeente tweemaal een aantal maanden worden ingevuld. Als de gemeente het gebruik van de mosquito mogelijk wil maken en de burgemeester besluit tot daadwerkelijke toepassing ervan, moet de besluitvorming zorgvuldig worden voorbereid en gemotiveerd. Daarbij is voor het besluit van de burgemeester van belang dat het mogelijk is dat de burgemeester voor de plaatsing van een mosquito een omgevingsvergunning nodig heeft. Er is echter ruimte om in het omgevingsplan te regelen dat het verbod om zonder een omgevingsvergunning een toestel te plaatsen in bepaalde gevallen niet geldt. Dit kan dan onder andere aan de orde zijn als de burgemeester de bevoegdheid van dit artikel uit de Apv uitoefent.

Vijfde lid In het vijfde lid moet de gemeente nog invullen voor hoe lang de burgemeester tot de inzet van een mosquito kan besluiten en hoe lang een verlenging mogelijk is. Daarbij is denkbaar dat aan het artikel wordt toegevoegd dat de inzet eerst moet worden geëvalueerd voordat over een verlenging wordt beslist. Om ervoor te zorgen dat de mosquito terughoudend wordt ingezet, kan de gemeente daarnaast besluiten een maximum aan het aantal in te zetten mosquito’s stellen. Afdeling 5.2 Tegengaan onveilig, niet leefbaar en malafide ondernemersklimaat (was artikel 2:81) Vereniging van Nederlandse Gemeenten 71/88 Het artikel 2:81 van de vorige model Apv is nu opgesplitst in meerdere artikelen. De opschriften en volgorde van deze artikelen zijn zoveel mogelijk in lijn gebracht met de volgorde en opschriften van de artikelen voor de seksbranche (afdeling 4.2). Artikel 5:8 Definities Bij de definitie van bedrijfsmatige activiteit moeten gemeenten aangeven wanneer de vergunningplicht op grond van dit hoofdstuk niet aan de orde is. De vergunningplicht geldt in elk geval niet als er voor de bedrijfsmatige activiteit al een vergunning op grond van artikel 3 van de Alcoholwet nodig is, maar gemeenten kunnen ook een samenloop met een vergunning voor een openbare inrichting (artikel 4:1) en een seksbedrijf (artikel 4:15) voorkomen.

Het toetsingskader voor deze vergunningen is vergelijkbaar dus het is niet noodzakelijk of evenredig deze vergunningplichten naast elkaar te laten bestaan. Bovendien zorgt dat voor onnodige administratieve en bestuurlijke lasten. Artikel 5:9 Bestuurlijke aanpak bestrijding ondermijning Op grond van deze bepaling heeft de burgemeester de bevoegdheid om een exploitatievergunning te introduceren voor bepaalde bedrijfsmatige activiteiten. De burgemeester kan dan gebieden, branches of gebouwen aanwijzen waar voor die bedrijfsmatige activiteiten een vergunningplicht geldt. De burgemeester kan van de bevoegdheid gebruik maken als de bedrijfsmatige activiteiten de openbare orde, de openbare veiligheid of de leefbaarheid in een gebied, branche of gebouw onder druk zetten. Dit biedt de burgemeester de mogelijkheid om meer grip te krijgen op de onzichtbare effecten van ondermijning op de openbare orde, de openbare veiligheid en de leefbaarheid. Als de burgemeester de bevoegdheid wil inzetten, moet de burgemeester aan de hand van een feitelijke beschrijving van de problematiek onderbouwen dat dit noodzakelijk en evenredig is.

Duidelijk zal moeten zijn dat in een pand, binnen een bepaald gebied of een bepaalde branche binnen een gebied de openbare orde, de openbare veiligheid of de leefbaarheid zodanig onder druk staat dat er een noodzaak is om maatregelen te nemen en dat er ook geen minder verstrekkende maatregelen zijn die de problemen kunnen oplossen. Wat er nodig is om die onderbouwing te geven, zal afhankelijk zijn van de aard en omvang van de vergunningplicht die de burgemeester wil invoeren. Als de burgemeester de vergunningplicht bijvoorbeeld voor een hele branche wil invoeren, moet de burgemeester onderbouwen dat de openbare orde, de openbare veiligheid of leefbaarheid door de bedrijfsmatige activiteit in de hele gemeente onder druk staat. Bij de onderbouwing zal de burgemeester bijvoorbeeld gebruik kunnen maken van informatie van de politie over een branche of gebied, maar ook klachten of signalen van bewoners of ondernemers kunnen een rol spelen. Verder is natuurlijk ook de informatie over de openbare orde, de openbare veiligheid en de leefbaarheid waarover de gemeente zelf beschikt van belang. Denk aan informatie uit de leefbarometer. Inhoudelijke aandachtspunten bij de onderbouwing zijn onder andere: - De kwetsbaarheid van het aangewezen gebied of de aangewezen branche.

Waarom staat de openbare orde, de openbare veiligheid of de leefbaarheid specifiek in dat gebied of die branche onder druk? - De mate waarin de vergunningplicht geschikt is om deze problematiek aan te pakken. Welk doel wordt met de vergunningplicht bereikt? Hoe draagt de vergunningplicht bij aan de oplossing? - De vraag of in het aangewezen gebied of branche malafide bedrijven zijn gevestigd. Waaruit blijkt dat bedrijven zijn gelieerd aan een malafide ondernemersklimaat? Vereniging van Nederlandse Gemeenten 72/88 - De ervaringen van buurtbewoners of inwoners van de gemeente. Welke signalen ontvangt de gemeente van hen over de bedrijven of het aangewezen gebied? - Het type bedrijven dat in het aangewezen gebied of in de branche aanwezig zijn. Zijn dit in zijn algemeenheid ‘ondermijningsgevoelige’ bedrijven? - Een bredere aanpak van een bepaald gebied of een bepaalde branche. Is de vergunningplicht ingebed in een bredere aanpak van een bepaalde branche, wijk of gebied? Sluit de vergunningplicht goed aan bij het doel van deze bredere aanpak en de daarvoor genomen maatregelen? Artikel 5:10 Aanvraag vergunning Dit artikel bevat de aanvraagvereisten. Bij het bepalen van die vereisten is geprobeerd zoveel mogelijk aansluiting te zoeken bij de vereisten die er ook gelden voor het aanvragen van een vergunning voor een seksbedrijf.

Die vergunning beoogt immers ook de openbare orde, de openbare veiligheid en de leefbaarheid te beschermen. Dit betekent dat niet alleen informatie moet worden verstrekt over de bedrijfsmatige activiteiten, maar ook over de exploitant en beheerder. Artikel 5:11 Weigeringsgronden In artikel 1:4 van de Apv zijn de algemene weigeringsgronden voor vergunningen opgenomen. Artikel 5:11 geeft hierop een aanvulling voor de bedrijfsmatige activiteiten waarvoor geldt dat de burgemeester heeft bepaald dat daarvoor een vergunningplicht aan de orde is. Ook hierbij is geprobeerd zoveel mogelijk een parallel te trekken met de weigeringsgronden die ook van toepassing zijn op de aanvraag voor een vergunning voor een seksbedrijf. Slecht levensgedrag en slechte bedrijfsvoering Om discussie over strijd met artikel 10 van de Dienstenrichtlijn te voorkomen, is het advies voor het toepassen van de weigeringsgronden ‘slecht levensgedrag’ en ‘slechte bedrijfsvoering’ beleidsregels vast te stellen. In paragraaf 6 van het algemeen deel van deze implementatiehandleiding is hier nader aandacht aan besteed. Artikel 5:12 Eisen aan de vergunning Geen bijzonderheden. Artikel 5:13 Verplichtingen vergunninghouder Geen bijzonderheden. Artikel 5:14 Wijzigings- en intrekkingsgronden In artikel 1:8 van de Apv zijn de algemene wijzigings- en intrekkingsgronden voor vergunningen opgenomen.

Artikel 5:14 geeft hierop een aanvulling voor bedrijfsmatige activiteiten die vergunningplichtig zijn. Let bij een intrekkingsbesluit op of op basis van de algemene intrekkingsgronden of op basis van de aanvullende intrekkingsgronden wordt ingetrokken en baseer het intrekkingsbesluit vervolgens op het juiste artikel. Artikel 5:15 Sluitingsbevoegdheid Bij gebruik van de sluitingsbevoegdheid moet de burgemeester ook zorgvuldig onderbouwen waarom de maatregel geschikt is om het nagestreefde doel te bereiken, niet verder gaat dan nodig is om dat doel te bereiken en dat doel niet door een minder beperkende maatregel kan worden bereikt. En dat gegeven die geschiktheid en noodzakelijkheid, de maatregel ook evenredig is gelet Vereniging van Nederlandse Gemeenten 73/88 op het algemeen belang versus het particuliere belang. Op grond van artikel 2:32 is het verboden om een op grond van artikel 5:15 gesloten gebouw of erf te betreden. Hoofdstuk 6 Toezicht en handhaving Artikel 6:1 Toezichthouders (was artikel 6:2) Bij het aanwijzen van de toezichthouders kunnen gemeenten een keuze maken tussen een categorale (variant A) en een individuele aanwijzing (variant B). Variant A komt overeen met artikel 6:2 van de oude Model Apv. Variant B is in de Model Apv nieuw toegevoegd.

Als de gemeente overstapt van categorale naar individuele aanwijzing moet de gemeente erop letten dat de toezichthouders die in artikel 6:2, eerste lid, van de oude Apv stonden, in een nieuw besluit worden aangewezen. Variant A In het eerste lid vindt een categorale aanwijzing in variant A plaats. Meestal wordt in de Apv de dienst genoemd waartoe de met toezicht belaste personen behoren. Daarnaast kan het college of de burgemeester, ieder voor zover hun bevoegdheden reiken, nog toezichthouders aanwijzen (tweede lid). Dat kan een categorale of een individuele aanwijzing zijn. Variant B In variant B wordt de aanwijzing van toezichthouders overgelaten aan de burgemeester en aan het college. Dat kan een categorale of individuele aanwijzing zijn. In de Apv is dan alleen voor de burgemeester een aanwijzingsbevoegdheid opgenomen met een opsomming van de artikelen waarop die bevoegdheid ziet. Voor niet-genoemde artikelen is het college dan bevoegd om personen als toezichthouder aan te wijzen. In het aanwijzingsbesluit benoemt de burgemeester of het college vervolgens welke personen met toezicht zijn belast. Dit kan zowel door deze toezichthouders persoonlijk te benoemen als door een aanduiding te geven van hun functie. Voor- en nadelen categorale of individuele aanwijzing De categorale aanwijzing is aan de voorkant relatief eenvoudig.

Als de toezichthouder gebruik maakt van zijn bevoegdheden en er wordt betwist dat deze daartoe bevoegd was, zal dit echter wel achteraf moeten worden aangetoond. Dit betekent dat het vaststellen van de bevoegdheid aan de achterkant wel werk van de gemeente kan vragen. Bij toepassing van variant A, eerste lid, zal de Apv ook steeds moeten worden aangepast als de organisatie wijzigt. Het nadeel van de individuele aanwijzing is dat het college of de burgemeester een apart aanwijzingsbesluit moet nemen waarin specifiek benoemd en omschreven is wie de toezichthouders zijn en waarvoor die bevoegd zijn. Dit vraagt aan de voorkant dus relatief veel werk. Met name omdat het aanwijzingsbesluit ook steeds actueel moet zijn. Het voordeel van een individuele aanwijzing is dat achteraf eenvoudig is vast te stellen of een toezichthouder bevoegd is en er ook steeds aandacht is voor het actueel houden van het besluit. Dit verkleint de kans dat toezichthouders of bevoegdheden over het hoofd worden gezien of aanpassing van de Apv nodig is na een reorganisatie. Politieambtenaren als toezichthouder Het is aan te raden politieambtenaren aan te wijzen als toezichthouder.

Enerzijds, omdat dit voor sommige bepalingen in de Apv goed aansluit op hun opsporingsbevoegdheid (inbrekerswerktuigen, bestrijding heling); anderzijds, omdat daarmee hun algemene taak met Vereniging van Nederlandse Gemeenten 74/88 betrekking tot de openbare orde tot uiting komt. Met het opnemen van politieambtenaren in deze bepaling krijgen zij voor wat betreft de Apv de beschikking over de toezichtsbevoegdheden genoemd in de artikelen 5:15 tot en met 5:19 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb). Politieambtenaren combineren dan, net als dat voor boa’s het geval is, het toezichthouderschap met hun taak als opsporingsambtenaar. Politieambtenaren kunnen in het eerste lid of met toepassing van het tweede lid worden aangewezen. In beide gevallen wordt geadviseerd om geen eenheidsaanduiding (bijvoorbeeld ‘politiefunctionarissen van de eenheid Midden-Nederland’) op te nemen. Dit heeft namelijk tot gevolg dat ambtenaren van de politie van de landelijke eenheid die – ook als zij weliswaar in de betrokken regio werkzaam zijn – niet bevoegd zijn om als toezichthouder voor de Apv op te treden en dit leidt tot lastig werkbare situaties. Het is van belang dat gemeenten die overwegen politieambtenaren aan te wijzen daarover in overleg treden met de verantwoordelijke korpsleiding.

Een toezichthouder is op grond van artikel 5:19, eerste lid, van de Awb bijvoorbeeld bevoegd om voertuigen te doorzoeken en eenieder is op grond van artikel 5:20, eerste lid, van de Awb verplicht aan een toezichthouder medewerking te verlenen. Voor een toezichthouder die ook opsporingsambtenaar is, is het van groot belang dat deze, als diegene als toezichthouder iets aantreft dat leidt tot opsporing, tijdig wijst op het zwijgrecht, de zogenoemde cautie. Aan opsporing hoeft de betrokkene immers, anders dan bij toezicht, niet mee te werken. Als betrokkene daar niet tijdig op wordt gewezen, dan kan dat gevolgen hebben voor een eventuele strafzaak. Toezichthouders als boa Aangezien buitengewone opsporingsambtenaren (boa’s) hun aanwijzing aan het Wetboek van Strafvordering ontlenen, is een nadere regeling in de Apv niet mogelijk. De aanwijzing als toezichthouders in de Apv is de grondslag voor de aanwijzing als boa. De opsporingsbevoegdheid van de buitengewone opsporingsambtenaren beperkt zich tot die zaken waarvoor zij toezichthouder zijn. De personen die op grond van dit artikel worden aangewezen, moeten op grond van het Besluit buitengewoon opsporingsambtenaar aan de volge nde voorwaarden voldoen: 1. zij moeten voldoen aan de eisen van vakbekwaamheid en betrouwbaarheid; 2.

zij moeten zijn beëdigd door het College van procureurs-generaal op grond van artikel 18, eerste lid, van het Besluit buitengewoon opsporingsambtenaar. De akte van beëdiging bevat een aantal gegevens met betrekking tot de boa, waaronder in ieder geval de feiten tot de opsporing waarvoor de opsporingsbevoegdheid geldt. De akte wordt op naam van de desbetreffende ambtenaar gesteld en na de beëdiging aan hem uitgereikt. De akte wordt voor vijf jaar afgegeven. Hierna kan de akte worden verlengd, mits de ambtenaar nog voldoet aan de eisen van vakbekwaamheid en betrouwbaarheid. Het evenredigheidsbeginsel In artikel 5:13 van de Awb is het evenredigheidsbeginsel neergelegd. Een toezichthouder mag zijn bevoegdheid slechts uitoefenen voor zover dit redelijkerwijs voor de vervulling van zijn taak noodzakelijk is. Een toezichthouder kan dus niet te allen tijde gebruik maken van alle bevoegdheden die in de Awb aan toezichthouders worden toegekend. Steeds zal deze de afweging moeten maken of het voor de vervulling van zijn taak redelijkerwijs nodig is. Bepalend hiervoor is de aard van het voorschrift op de naleving waarvan een toezichthouder moet toezien.

Vereniging van Nederlandse Gemeenten 75/88 Artikel 6:2 Binnentreden woningen (was artikel 6:3) De gemeenteraad kan op grond van 149a van de Gemeentewet (Gemw) de bevoegdheid geven een woning binnen te treden zonder dat de bewoner daar toestemming voor geeft. Op grond van artikel 12 van de Grondwet is daarvoor wel een wettelijke grondslag nodig. Dit artikel in de Model Apv biedt die wettelijke grondslag. In het artikel zijn de voorwaarden herhaald die de Gemw daaraan stelt. Daarbij wordt opgemerkt dat de bevoegdheid in de Apv niet voldoende is om in concreet geval daadwerkelijk tot het binnentreden van een woning over te gaan. Daarvoor is op grond van de Algemene wet op het binnentreden niet alleen de bevoegdheid uit de Apv nodig, maar ook een machtiging tot binnentreden. Op grond van artikel 5:27, tweede lid, van de Algemene wet bestuursrecht is het bestuursorgaan dat bestuursdwang toepast bevoegd tot het verlenen van deze machtiging. Daarbij moet het bestuursorgaan dan onderbouwen waarom het binnentreden van een woning in dit concrete geval redelijkerwijs nodig is. Artikel 6:3 Sanctiebepalingen (was artikel 6:1) Eerste en tweede lid De Gemeentewet heeft aan de gemeenteraad (raad) de keuze gelaten om op overtreding van verordeningen een geldboete te stellen van de eerste of tweede categorie.

Dit biedt de raad ruimte om een onderscheid te maken tussen lichtere en zwaardere overtredingen. Bij lichtere overtredingen is dan een boete uit de eerste categorie aan de orde. Dit ging in 2026 om een bedrag van € 550. Bij zwaardere overtredingen gaat het dan om boetes uit de tweede categorie. In 2026 ging dat om een bedrag van € 5.500. Daarbij is van belang dat de strafrechter de boetes voor andere personen dan rechtspersonen eventueel nog kan verhogen tot de bedragen uit de volgende hogere categorie. Dan gaat het dus om boetes in de tweede of derde categorie, met bedrag van respectievelijk € 5.500 en € 11.000. Verder verdient opmerking dat het niet mogelijk is om van de genoemde boetecategorieën af te wijken. De gemeente kan er dus bijvoorbeeld niet voor kiezen om zelf een maximumboete te stellen van € 1.000. Voor het opleggen van boetes op grond van de Apv heeft de gemeente twee mogelijkheden. De eerste mogelijkheid is optreden via de (bestuurlijke) strafbeschikking op basis van artikel 257b Wetboek van Strafvordering (WvSv). De tweede mogelijkheid is dat de gemeente op grond van artikel 154b Gemeentewet (Gemw) bij verordening bepaalt dat een bestuurlijke boete kan worden opgelegd. Dit geldt voor overtredingen die onder het bereik van artikel 154b eerste lid sub a en b Gemw vallen.

Als de gemeenteraad bij verordening heeft bepaald dat een bestuurlijke boete kan worden opgelegd, dan geldt dit voor alle overtredingen van voorschriften betreffende overlastgevende gedragingen die ook op grond van artikel 154 Gemw strafbaar zijn gesteld in de Apv en die niet op de negatieve lijst van het besluit Bboor staan. Indien de gemeente kiest voor optreden via de (bestuurlijke) strafbeschikking, dan kan gebruik worden gemaakt van de door het CVOM opengestelde feitcodes om boetes op te leggen voor een groot aantal veel voorkomende overtredingen. Deze feitcodes zijn gekoppeld aan de betreffende bepalingen in de Model Apv. Op het moment dat in het eerste lid slechts één bepaling wordt ingevuld, moet de opsomming (a, b, c) worden geschrapt en wordt de bepaling in de lopende tekst van het eerste lid opgenomen. Deze wordt afgesloten met een ‘.’. De bepaling komt dan te luiden: 1. Overtreding van het bij of krachtens artikel [invullen] bepaalde en de daarbij op grond van artikel 1:5 gegeven voorschriften en beperkingen wordt gestraft met hechtenis van ten hoogste drie maanden of geldboete van de tweede categorie. Hetzelfde geldt voor het tweede lid. Dit lid zou dan komen te luiden: Vereniging van Nederlandse Gemeenten 76/88 2.

Overtreding van het bij of krachtens artikel [invullen] bepaalde en de daarbij op grond van artikel 1:5 gegeven voorschriften en beperkingen wordt gestraft met een geldboete van de eerste categorie. Derde lid Het derde lid is facultatief en moet vervallen als de gemeente de bepalingen uit paragraaf 3.7 die omgevingsvergunningplichtig zijn van de Apv overhevelt naar het omgevingsplan. Als dat niet gelijktijdig gebeurt, moet alleen de verwijzing naar het artikel dat uit de Apv verdwijnt worden geschrapt. Voor artikel 3:6 geldt echter dat het deel dat niet onder de omgevingsvergunningplicht valt in de Apv blijft. Overtreding daarvan moet in het eerste of tweede lid strafbaar worden gesteld. Vierde lid Ook het vierde lid is facultatief. Tot 1 januari 2018 waren gemeenten bevoegd om regels over de brandveiligheid te stellen. Met ingang van 1 januari 2018 is die bevoegdheid echter komen te vervallen en zijn er landelijke regels opgenomen in het Besluit brandveilig gebruik en basishulpverlening overige plaatsen. Dat besluit bevat alleen geen sanctiebepalingen.

Op grond van artikel 64, tweede lid, van de Wet veiligheidsregio’s is de gemeenteraad (raad) bevoegd om bij verordening te bepalen dat een bestuurlijke boete kan worden opgelegd voor overtreding van de regels, gesteld krachtens artikel 3 van de Wet veiligheidsregio’s waaronder het Besluit brandveilig gebruik en basishulpverlening overige plaatsen valt. Tegen die achtergrond is in de Model Apv een strafmaat voor het overtreden van het landelijke Besluit brandveilig gebruik en basishulpverlening overige plaatsen opgenomen. De raad kan de strafmaat echter ook in een andere verordening opnemen. Als dat zo is, kan het vierde lid uit de Model Apv vervallen. Als het vierde lid gehandhaafd blijft, dan verdient het aanbeveling om beleidsregels op te stellen over de hoogte van de boete. Hoofdstuk 7. Overgangs- en slotbepalingen Artikel 7:1 Overgangsbepaling lopende aanvragen en bezwaren In dit artikel moet de citeertitel van de in te trekken Apv worden ingevuld. In het model is ervoor gekozen de nieuwe Apv van toepassing te laten zijn op lopende aanvragen of bezwaarschriften. De reden voor deze keuze is tweeledig. Ten eerste is over het algemeen sprake van een beleidsarme omzetting van de artikelen van de oude Model Apv naar de nieuwe Model Apv. Het beschikken op grond van de nieuwe Model Apv leidt dus niet tot een andere – voor de belanghebbende nadeligere – uitkomst.

De tekst is automatisch uit het bestand gehaald en kan afwijken van het origineel (kolommen, tabellen en koppen lopen door elkaar). Het officiële stuk bij de gemeente is leidend. Bron: https://meppel.bestuurlijkeinformatie.nl/Document/LoadAgendaItemDocument/3e9e170f-d119-450a-97bd-fd3075a918cd?agendaItemId=5e816f3f-dabd-4cdd-86e6-2935b7b9a682