CConstaterende datMeppel
Koppel je AI →
Document · PDF

1.11.1 Bijlage 1 - VNG - Implementatiehandleiding bij Model Algemene plaatselijke verordening (nieuw model, november 2026)

1 - RAADSVERGADERING 26 november 2026, gemeente MeppelBij agendapunt: Categorie 1: Voor kennisgeving aannemen41.715 woorden

Open het PDF bij de gemeente ↗Naar de vergadering →

Tekst van het document

Uit het bestand gehaald, zonder opmaak, tabellen en afbeeldingen · deel 3 van 5

Er hoeft dus niet jaarlijks een raadsbesluit te worden genomen om te bepalen welke feesten als collectieve festiviteiten worden aangewezen. Het verdient aanbeveling dat het college jaarlijks – in samenspraak met het plaatselijke bedrijfsleven en de plaatselijke sportverenigingen – vaststelt op welke data de betreffende beperkingen niet van toepassing zijn. Vereniging van Nederlandse Gemeenten 39/88 Voor de collectieve festiviteiten is geen begrenzing voor het aantal dagen opgenomen. Vaak zal er toch behoefte zijn om vooraf een bepaald maximum aantal festiviteiten vast te stellen. Op grond van artikel 22.239, derde lid, van het omgevingsplan geldt dat een festiviteit die ten hoogste een etmaal duurt, maar die zowel voor als na 00.00 uur plaatsvindt, beschouwd wordt als plaatshebbende op één dag. Vierde lid De gemeente moet in het vierde lid invullen hoeveel dagen of dagdelen de verlichting in verband met incidentele festiviteiten ten behoeve van sportactiviteiten langer aan mag blijven. Verder moet ook de termijn voor het doen van de melding voor het langer aanhouden van de verlichting nog worden ingevuld. Paragraaf 3.3.2 Dieren Artikel 3:36 Aanlijn- en muilkorfgebod gevaarlijke of hinderlijke honden (was artikel 2:59) Het opschrift van dit artikel is aangepast.

Dit zodat duidelijker is dat het aanlijn - en muilkorfgebod in dit artikel centraal staat en het verschil met de andere artikelen over honden duidelijker is. Het verdient aanbeveling dat de burgemeester beleidsregels vaststelt over de toepassing van dit artikel. Veel gemeenten hebben een Protocol bijtincidenten honden. In zo’n protocol staan meestal definities van bijtincident, ernstig bijtincident, gevaarlijke hond en hinderlijke hond. Bijvoorbeeld: - Bijtincident: incident waarbij een hond een persoon, een hond of een ander dier bijt zonder dat daarbij sprake is van ernstig letsel of ernstige gevolgen; - Ernstig bijtincident: incident waarbij een hond een persoon, een hond of een ander dier bijt waarbij sprake is van ernstig letsel of ernstige gevolgen of wanneer sprake is van meerdere bijtincidenten binnen een periode van twee jaar; - Gevaarlijke hond: hond, die een ernstig bijtincident heeft veroorzaakt. - Hinderlijke hond: hond, die een bijtincident heeft veroorzaakt. Artikel 3:37 Gevaarlijke honden op eigen terrein (was artikel 2:59a) Deze facultatieve bepaling biedt de gemeente de mogelijkheid om specifieke voorwaarden te verbinden aan het los laten lopen van honden met een aanlijn- of muilkorfgebod of honden die zijn opgeleid voor bewakings-, opsporings- of verdedigingswerk.

De nadruk ligt er nu op dat de hond niet alsnog kan uitbreken naar een openbare plaats of het terrein van een ander en dat post - en pakketbezorgers veilig hun werk kunnen doen, maar andere voorwaarden zijn ook mogelijk. Op het moment dat de gemeente besluit dit facultatieve artikel niet op te nemen, wordt geadviseerd dit artikelnummer te duiden als “vervallen” of “gereserveerd”. Op deze wijze blijft de nummering van de andere artikelen in dit hoofdstuk gelijk aan de nummering van de model Apv. Artikel 3:38 Loslopende honden (was artikel 2:57; keuze voor Apv) Zie paragraaf 6.1.2 van de Handreiking APV en omgevingsplan. Daarin is het advies de bepaling in de Apv te laten staan. Voor wat betreft de definitie van ‘bebouwde kom’ kan een gemeente ook besluiten in plaats van de in dit artikel gehanteerde definitie bij de verordening een kaart vast te stellen waaruit volgt wat tot de bebouwde kom moet worden gerekend. Deze kaart maakt dan deel uit van de Apv en moet dus Vereniging van Nederlandse Gemeenten 40/88 daarmee bekendgemaakt worden. Een andere optie is om aan te sluiten bij de aanwijzing van gedeputeerde staten op grond van artikel 27, tweede lid, van de Wegenwet. Nadeel is dat zo’n aanwijzing niet altijd actueel is. Voor beide alternatieven geldt dat deze niet als keuzeoptie in de Model Apv zijn uitgewerkt.

Als een gemeente de voorkeur geeft aan zo’n alternatief, dan moet de gemeente de definitie van ‘bebouwde kom’ naar eigen inzicht herformuleren. Artikel 3:39 Verontreiniging door honden (was artikel 2:58; keuze voor Apv) Zie paragraaf 6.1.3 van de Handreiking APV en omgevingsplan. Daarin is het advies de bepaling in de Apv te laten staan. Aan dit artikel is de verplichting toegevoegd voor degene die zich met een hond in de publieke ruimte begeeft om een hulpmiddel bij zich te hebben dat geschikt is voor het verwijderen van uitwerpselen van de hond. Artikel 3:40 Voeren van dieren met overlast of schade tot gevolg (was artikel 2:60-1-d,-2; keuze voor Apv) Zie paragraaf 6.1.4 van de Handreiking APV en omgevingsplan. Daarin is het advies de bepaling in de Apv te laten staan. Het opschrift van het artikel is aangepast. Dit omdat de voorschriften over het voeren en de voorschriften over het houden van hinderlijke of schadelijke dieren nu in twee aparte artikelen zijn opgenomen. Artikel 3:41 Houden van hinderlijke of schadelijke dieren (was artikel 2:60-1-a,b,c,-2; keuze voor OP) Zie paragraaf 6.1.4 van de Handreiking APV en omgevingsplan. Daarin is het advies de bepaling in het omgevingsplan op te nemen. Het opschrift van het artikel is aangepast.

Dit omdat de voorschriften over het voeren en de voorschriften over het houden van hinderlijke of schadelijke dieren nu in twee aparte artikelen zijn opgenomen. Artikel 3:42 Loslopend vee (was artikel 2:62; keuze voor OP) Zie paragraaf 6.4.5 van de Handreiking APV en omgevingsplan. Daarin is het advies de bepaling in het omgevingsplan op te nemen. Artikel 3:43 Duiven (was artikel 2:63; keuze voor OP) Zie paragraaf 6.1.5 van de Handreiking APV en omgevingsplan. Daarin is het advies de bepaling in het omgevingsplan op te nemen. Artikel 3:44 Bijen (was artikel 2:64; keuze voor OP) Zie paragraaf 6.1.6 van de Handreiking APV en omgevingsplan. Daarin is het advies de bepaling in het omgevingsplan op te nemen. Eerste lid, onder a en b Er is bewust voor gekozen om in het eerste lid de afstand van het aantal meters waarop het verbod op het houden van bijen van toepassing is open te laten. Tussen gemeenten kan namelijk een verschil van inzicht bestaan over de reikwijdte van het verbod op het houden van bijen. De gemeente moet het aantal strekkende meters om deze reden in deze artikelonderdelen invullen. Vereniging van Nederlandse Gemeenten 41/88 Paragraaf 3.3.3. Asverstrooiing Artikel 3:45 Definitie (was artikel 5:35; keuze voor Apv) Zie paragraaf 6.1.19 van de Handreiking APV en omgevingsplan. Daarin is het advies de bepalingen over asverstrooiing in de Apv te laten staan.

Artikel 3:46 Plaatsen voor asverstrooiing (was artikel 5:36; keuze voor Apv) Zie paragraaf 6.1.19 van de Handreiking APV en omgevingsplan. Daarin is het advies de bepalingen over asverstrooiing in de Apv te laten staan. Het opschrift van dit artikel is aangepast. Uit elk opschrift is steeds zoveel mogelijk het woord ‘verbod’ of ‘vergunning’ geschrapt, omdat een artikel nagenoeg altijd meer omvat dan dat. Dat is hier ook het geval. Het artikel richt zich met name op de plaatsen waar asverstrooiing al dan niet is toegestaan. De Model Apv voorziet bij deze bepaling in twee varianten: bij de eerste variant worden de plaatsen opgesomd waar asverstrooiing verboden is en bij de tweede variant geldt een algemeen verbod, maar worden de plaatsen opgesomd waar asverstrooiing is toegestaan. In de regel biedt de eerste variant meer ruimte voor asverstrooiing omdat alleen die plaatsen zijn genoemd waar dit niet is toegestaan. De tweede variant beperkt de mogelijkheid van asverstrooiing juist tot de genoemde plaatsen. De gemeente kan uit deze varianten kiezen. Let daarbij op dat uitsluitend de gekozen variant behouden blijft in de verordening en in de toelichting en dat de andere variant moet worden geschrapt.

Variant A eerste lid Mocht in het omgevingsplan bij begraafplaatsen en crematoriumterreinen over het beheer regels zijn gesteld, dan kan het wenselijk zijn die gebieden uit te sluiten als locaties waar incidentele asverstrooiing is toegestaan. Er kunnen meer locaties permanent aangewezen worden. Er kunnen ook locaties aangewezen worden waar het tijdelijk verboden is om as te verstrooien. Variant B, eerste en tweede lid In het eerste lid moet de gemeente de plaatsen invullen waar asverstrooiing toegestaan is. In de toelichting moet de gemeente de onderbouwing opnemen voor het toestaan van asverstrooiing op betreffende plaatsen. Op grond van het tweede lid kan het college de asverstrooiing voor een bepaalde periode alsnog verbieden. Op het moment dat in het eerste lid slechts één plaats wordt ingevuld kan de lettering van onderdelen en de ‘:’ aan het slot van de aanhef vervallen, zodat er een lopend lid ontstaat waarin deze ene plaats is aangeduid. Het lid wordt afgesloten met een ‘.’. Artikel 3:47 Hinder of overlast door asverstrooiing (was artikel 5:37; keuze voor Apv) Zie paragraaf 6.1.19 van de Handreiking APV en omgevingsplan. Daarin is het advies de bepalingen over asverstrooiing in de Apv te laten staan. Het opschrift van dit artikel is aangepast. Dit zodat duidelijk is om welke overlast of hinder het gaat. Vereniging van Nederlandse Gemeenten 42/88 Hoofdstuk 4.

Regulering economische bedrijvigheid Afdeling 4.1. Openbare inrichtingen en aanvullende regels Alcoholwet Paragraaf 4.1.1. Openbare inrichtingen De definities van ‘openbare inrichting’ en ‘terras’ zijn toegevoegd aan artikel 1:1, omdat deze begrippen ook op andere plaatsen in de Apv staan. Artikel 4:1 Exploitatie openbare inrichting (was artikel 2:28) Algemeen Gemeenten kunnen zelf bepalen of zij aanleiding zien een exploitatievergunningstelsel voor de horeca in te stellen. Enerzijds zijn er gemeenten die geen behoefte hebben aan zo’n stelsel, bijvoorbeeld gemeenten met een overzichtelijk uitgaansgebied of beperkt aantal bekende horecaondernemingen. Deze gemeenten kunnen beslissen dit artikel niet in de Apv op te nemen. Anderzijds zijn er gemeenten die wel behoefte hebben aan de exploitatievergunning, omdat deze vergunning noodzakelijk is voor het handhaven van de openbare orde, de openbare veiligheid of het tegengaan van overlast. Deze gemeenten kunnen dit artikel dan wel in hun Apv laten staan. Eerste en vijfde lid In dit artikel is gekozen voor een ‘beperkt’ vergunningstelsel. Op basis van het eerste en vijfde lid is de horeca-exploitatievergunning verplicht voor inrichtingen die niet onder de Alcoholwet vallen, in verband met de Bibob-toets. Voor openbare inrichtingen die onder de Alchoholwet vallen, geldt een bijzondere regeling (zie het vijfde lid).

Derde lid Slecht levensgedrag en slechte bedrijfsvoering Om discussie over strijd met artikel 10 van de Dienstenrichtlijn te voorkomen, is het advies voor het toepassen van de weigeringsgronden ‘slecht levensgedrag’ en ‘slechte bedrijfsvoering’ beleidsregels vast te stellen. In paragraaf 6 van het algemeen deel van deze implementatiehandleiding is hier nader aandacht aan besteed. Vierde lid In het vierde lid is een aantal categorieën van kleinschalige openbare inrichtingen uitgezonderd van de vergunningplicht. Het gaat om openbare inrichtingen waar geen alcohol wordt geschonken en waar de openbare orde of openbare veiligheid evident niet in het geding is. Uiteraard staat het gemeenten vrij een ander systeem te kiezen of het aantal vrijstellingen uit te breiden. De gemeente kan bijvoorbeeld van het vierde lid afwijken of het toepassingsgebied verder beperken door in het artikel eisen te stellen aan de afmetingen van de winkelruimte. Bijvoorbeeld deze mag maximaal 20 vierkante meter bedragen en niet meer dan 20% van het vloeroppervlak van de winkel beslaan. In het model is zo’n maatvoering niet opgenomen om de gemeente de gelegenheid te geven dit per inrichting te bepalen. Bij uitbreiding van de vrijstellingen valt te denken aan sportscholen, onderwijsinstellingen, benzinestations, tearooms, ijssalons of internetcafés die tegen betaling ook koffie verstrekken.

Vereniging van Nederlandse Gemeenten 43/88 Dienstenrichtlijn Op het vergunningstelstel voor openbare inrichtingen zijn de Dienstenrichtlijn en Dienstenwet van toepassing. Dit artikel voldoet aan deze regelgeving. Het vergunningstelsel is gerechtvaardigd vanwege dwingende redenen van algemeen belang. Zie voor een nadere uitleg over de toepassing van de Dienstenrichtlijn en Dienstenwet paragraaf 4 van het algemeen deel van deze implementatiehandleiding. Afhankelijk van de lokale situatie, kan sprake zijn van een schaarse vergunning. Dit vraagt bijzondere aandacht van de gemeente bij de invoering en uitvoering van het vergunningstelsel. Zie voor een nadere uitleg over schaarse vergunningen paragraaf 3 van het algemeen deel van deze implementatiehandleiding. Overigens wordt in de toelichting op artikel 1:2 van de Model Apv eveneens ingegaan op schaarse vergunningen, de Dienstenrichtlijn en de Dienstenwet. Artikel 4:2 Sluitingstijd (was artikel 2:29) Eerste lid Artikel 4:2 voorziet in een sluitingstijdenregeling. Daarin is onderscheid gemaakt tussen de sluitingstijden op werkdagen en de sluitingstijden op zaterdag of zondag. Uiteraard kan deze onderverdeling desgewenst anders worden opgezet.

Een afwijkende sluitingsplicht voor de zondag is toegestaan, mits de grond voor de afwijking van de voor de andere dagen geldende regeling niet gelegen is in het bijzondere karakter van de zondag. Volgens de Hoge Raad beoogt de Zondagswet naar haar strekking niet de gemeentelijke wetgever te beperken in zijn bevoegdheid om ter afwering van verstoring van de openbare orde of de openbare veiligheid voorzieningen te treffen (HR 22-07-1960, ECLI:NL:HR:1960:AG2045). Gemeenten kunnen er ook voor kiezen geen sluitingsuren in de Apv op te nemen. Argument daarvoor kan zijn dat daardoor onder meer de verstoring van de openbare orde, in het bijzonder de nachtrust, aanzienlijk kan worden beperkt: er is sprake van minder geluidsoverlast doordat cafébezoekers niet langer tegelijk maar geleidelijk aan huiswaarts keren en de politie is beter in staat voldoende toezicht uit te oefenen. Dit komt ook de openbare veiligheid ten goede. Zo’n maatregel werpt meer vruchten af als deze ook geldt in omliggende gemeenten. Anders bestaat het gevaar dat de liberalere openingstijden een aantrekkingskracht uitoefenen op horecabezoekers uit aangrenzende gemeenten, en dat de kans op verstoring van de openbare orde of de openbare veiligheid juist wordt vergroot.

Gemeenten moeten de tijden onder a, b en c toevoegen en motiveren waarom voor die specifieke sluitingstijden is gekozen aan de hand van de eisen die de Dienstenrichtlijn stelt: niet discriminerend, noodzakelijk (gerechtvaardigd op grond van een dwingende reden van algemeen belang) en evenredig (geschikt om doel te bereiken en gaat niet verder dan dat). Derde lid Het derde lid hanteert een open norm voor de bevoegdheid van de burgemeester om ontheffing van de sluitingstijd te kunnen verlenen. Gemeenten kunnen desgewenst deze norm verder inkleuren. Bijvoorbeeld door een maximum te stellen aan het aantal permanente ontheffingen dat de burgemeester mag verlenen of door ontheffing slechts in bijzondere omstandigheden of in incidentele gevallen door de burgemeester toe te staan. Een permanente ontheffing is dan niet mogelijk (ARRS 19-01-1984, ECLI:NL:RVS:1984:AM7699). Op de ontheffing is de Dienstenrichtlijn van toepassing. Vereniging van Nederlandse Gemeenten 44/88 Geen van rechtswege gegeven ontheffing bij niet tijdig beslissen Enerzijds gaat het hier om een relatief overzichtelijk besluit dat op zich tijdig genomen kan worden. Anderzijds zou een stilzwijgend verleende ontheffing zeer onwenselijk zijn voor omwonenden en andere ondernemers.

In artikel 1:3, vierde lid, is daarom bij de voorbereiding van de beslissing op de aanvraag om een ontheffing paragraaf 4.1.3.3 van de Algemene wet bestuursrecht van toepassing uitgezonderd. Bij niet tijdig beslissen op de aanvraag ontstaat dus geen van rechtswege gegeven ontheffing. Het staat de gemeente vrij om hier een andere keuze in te maken. Artikel 4:3 Afwijking sluitingstijd; tijdelijke sluiting (was artikel 2:30) Een afwijking van de sluitingstijden of een tijdelijke sluiting van de openbare inrichting is een ingrijpende maatregel die een goede motivering vereist. De vaststelling van de feiten moet op deugdelijke wijze plaatsvinden. In artikel 2:32 is geregeld dat het verboden is een tijdelijk gesloten openbare inrichting te betreden. Ook artikel 13b van de Woningwet (Wet Victor) is van belang. Deze wet geeft het college de bevoegdheid om de eigenaar van een pand dat is gesloten op grond van de Apv, artikel 13b van de Opiumwet (Opw) of artikel 174a van de Gemeentewet (Germw) , te verplichten om het pand in gebruik te geven aan een andere persoon of instelling, of om verbeteringen aan te brengen. Als de verstoring van de openbare orde of de verkoop van drugs niet langdurig achterwege blijft, kan in het uiterste geval zelfs worden overgegaan tot onteigening.

In de bijlage behorende bij artikel 2, eerste lid, van het Aanwijzingsbesluit Wet kenbaarheid publiekrechtelijke beperkingen onroerende zaken (aangewezen categorieën van beperkingenbesluiten) is bepaald dat genoemde verplichting en de sluitingen op grond van artikel 13b van de Opw en artikel 174a van de Gemwmoeten worden ingeschreven in de openbare registers zoals bedoeld in artikel 3:16 van het Burgerlijk Wetboek. Deze inschrijvingsplicht geldt overigens niet voor de sluitingen op grond van de Apv. Artikel 4:4 Geen verstrekking aan terraspassanten (was artikel 2:31-c) Het opschrift van dit artikel is aangepast. In de eerste plaats omdat uit elk opschrift steeds zoveel mogelijk het woord ‘verbod’ of ‘vergunning’ is geschrapt, omdat een artikel nagenoeg altijd meer omvat dan dat. Verder beperkt dit artikel zich nu ook alleen tot terraspassanten. De andere verboden zijn in andere artikelen opgenomen. Artikel 4:5 Handel door derden binnen openbare inrichtingen (was artikel 2:32) Het opschrift van dit artikel is aangepast om duidelijker te maken dat het om derden gaat. Artikel 4:6 Schakelbepaling, het college als bevoegde bestuursorgaan (was artikel 2:33) Het opschrift van het artikel is aangepast om duidelijker te maken dat het een schakelbepaling betreft. Paragraaf 4.1.2.

Aanvullende regels voor alcoholverstrekking en detailhandel op grond van de Alcoholwet Hoewel de Apv voor het overgrote deel uit autonome bepalingen bestaat, is ervoor gekozen om de uitwerking van de artikelen 4 en 25a tot en met 25e van de Alcoholwet ook in de Apv op te nemen. Zo ontstaat een samenhangende regeling over openbare inrichtingen. De Apv regelt immers al aanverwante zaken, zoals de horeca-exploitatievergunning, sluitingstijden en dergelijke. Vereniging van Nederlandse Gemeenten 45/88 In deze paragraaf zijn overigens een aantal opschriften van artikelen aangepast. Dit betreft echter uitsluitend redactionele wijzigingen. Oneerlijke mededinging De op basis van artikel 4 van de Alcoholwet door gemeenten te stellen regels met betrekking tot de paracommerciële rechtspersonen dienen ter voorkoming van oneerlijke mededinging. Uit de memorie van toelichting (Kamerstukken II 2008/09, 32 022, nr. 3, p. 10) blijkt dat de regering ervan uitgaat dat gemeenten de belangrijke maatschappelijke functie van de verschillende paracommerciële instellingen in acht zullen nemen en geen onnodige beperkingen zullen opleggen daar waar de mededinging niet in het geding is en er geen sprake is van onverantwoorde verstrekking van alcohol, met name aan jongeren.

Concreet komt het erop neer dat de gemeentelijke uitwerking moet leiden tot regels die op z’n minst in enige mate bijdragen aan het voorkomen van oneerlijke mededinging. Of in bepaalde gevallen sprake zal zijn van oneerlijke mededinging is sterk afhankelijk van de lokale situatie. Bij de aanzienlijke ruimte die dit uitgangspunt biedt, zal de gemeentelijke uitwerking verder overeenkomstig de algemene beginselen van behoorlijk bestuur plaats moeten vinden. Dit hoeft niet te leiden tot het volledig uitbannen van oneerlijke mededinging, maar mag ook niet leiden tot het volledig ongemoeid laten van oneerlijke mededinging. Verplichte en niet verplichte bepalingen Een regeling op grond van artikel 4 van de Alcoholwet, in de Model Model Apv uitgewerkt in artikel 4:8, is verplicht. Dat geldt niet voor de artikelen 4:9 tot en met 4:13, die gebaseerd zijn op de artikelen 25a tot en met 25e van de Alcoholwet. Daarnaast hebben deze bepalingen niet als doel het tegengaan van oneerlijke mededinging, maar het tegengaan van onverantwoorde verstrekking van alcohol, met name aan jongeren. In de Model Apv is geen regeling getroffen als bedoeld in de artikelen 25f en 25g van de Alcoholwet.

Artikel 25f maakt het mogelijk om bij verordening een alcoholoverlastgebied aan te wijzen en voor dat gebied regels te stellen, in geval van ernstige aantasting van de openbare orde, de leefomgeving of de volksgezondheid. Op grond van artikel 25g kan bij verordening worden bepaald dat op (al dan niet bepaalde) vervoermiddelen voor personenvervoer waar bedrijfsmatig of anders dan om niet alcoholhoudende drank wordt verstrekt een leidinggevende aanwezig is die beschikt over voldoende kennis en inzicht over sociale hygiëne. Niet gebleken is dat gemeenten behoefte hebben aan modelbepalingen hierover. Een individuele gemeente kan er natuurlijk wel voor kiezen. Bestuurlijke boete, strafbaarstelling en bestuursdwang Handhaving van de Alcoholwet vindt meestal plaats door het opleggen van bestuurlijke boetes. Alleen als de overtreding een direct gevaar voor de gezondheid of veiligheid van de mens tot gevolg heeft of het door de wetsovertreder genoten economisch voordeel groter is dan de bestuurlijke boetes, kan er behoefte zijn om de zaak voor te leggen aan het OM om via de Wet op de economische delicten (WED) af te doen. De WED voorziet namelijk in een breder arsenaal aan sancties, zoals hogere maxima voor boetes en de mogelijkheid tot ontneming van wederrechtelijk verkregen voordeel.

De burgemeester kan een bestuurlijke boete opleggen op grond van artikel 44a van de Alcoholwet bij overtreding van de artikelen 4:8 tot en met 4:11. Informatie over de toepassing van de bestuurlijke boete staat op de website van de Nederlandse Voedsel- en Warenautoriteit (NVWA). Vereniging van Nederlandse Gemeenten 46/88 Overtredingen van aan de Apv toegevoegde bepalingen zijn strafbaar als overtredingen op grond van artikel 2, vierde lid, juncto 1, onder 4˚, van de WED. Deze artikelen moeten daarom niet in de opsomming van overtredingen in artikel 6:3 worden opgenomen. Toezichthouders De burgemeester benoemt toezichthouders. Zij kunnen worden vermeld in artikel 6:1. Op grond van artikel 42 van de Alcoholwet hebben zij de bevoegdheid om woningen binnen te treden zonder toestemming van de bewoners, als de toezichthouder vermoedt dat daar bedrijfsmatig of anders dan om niet alcoholhoudende drank aan particulieren wordt verstrekt of als dat daadwerkelijk gebeurt. Artikel 4:7 Definities (was artikel 2:34a) Geen bijzonderheden. Artikel 4:8 Regulering paracommerciële rechtspersonen (was artikel 2:34b) Dit artikel kent twee varianten. Meer varianten zijn opgenomen in bijlage 1 bij Lbr. 18/047 - Wijziging model-Algemene plaatselijke verordening zomer 2018 (7 augustus 2018), vanzelfsprekend nog met de oude artikelnummering.

De varianten in dit artikel zijn de varianten 2 en 40 uit die bijlage. Gemeenten moeten zelf een keuze maken tussen de varianten en het aantal bijeenkomsten, tijdspanne en tijdstippen bepalen en motiveren. Variant A Variant A is voor alle paracommerciële rechtspersonen hetzelfde. Voor al die rechtspersonen gelden dezelfde tijden waarop zij alcohol kunnen schenken en al die rechtspersonen kunnen gedurende hetzelfde aantal bijeenkomsten aanvullend alcohol schenken. De gemeente vult daarbij zowel de tijden in waarop de paracommerciële rechtspersonen alcohol mogen schenken (eerste lid, onder a, b en c) als het aantal bijeenkomsten waarom het gaat (tweede lid, onder a en b). Het voordeel van deze variant is dat deze overzichtelijk is. Voor alle paracommerciële rechtspersonen gelden dezelfde regels. Het nadeel van deze variant is dat die minder rekening houdt met de aard en behoefte van de paracommerciële rechtspersonen. Variant B Variant B biedt ruimte om meer recht te doen aan de diversiteit die er aan paracommerciële rechtspersonen is. Het eerste lid bevat de schenktijden voor paracommerciële rechtspersonen die sociale interactie faciliteren. Facultatief worden daarbij sportverenigingen, studentenverenigingen en dorpshuizen als voorbeeld genoemd, maar de gemeente kan dit weglaten of meer of andere voorbeelden noemen.

Het tweede lid bevat vervolgens het aantal uur dat andere paracommerciële rechtspersonen drank kunnen schenken. De gemeente vult daarbij zowel de schenktijden in voor paracommerciële rechtspersonen die sociale interactie faciliteren (eerste lid, onder a, b en c) als het aantal uren dat andere paracommerciële rechtspersonen alcohol mogen schenken (tweede lid). Het derde lid biedt tot slot ruimte om voor al die rechtspersonen te bepalen gedurende hoeveel bijeenkomsten zij aanvullend alcohol kunnen schenken (derde lid, onder a, b en c). Ook dit aantal moet door de gemeente worden ingevuld. Artikel 4:9 Beperking voor horeca- en slijtersbedrijven (was artikel 2:34c) Dit artikel bevat een uitwerking van artikel 25a van de Alcoholwet. De regeling is niet verplicht. Als gemeenten ervoor kiezen dit artikel op te nemen, moet nog een aantal variabelen worden ingevuld. In het eerste lid moet worden bepaald of het verbod zich richt op alle alcoholhoudende drank of zich beperkt tot sterke drank en voor welke inrichtingen (onder a), welke gebieden (onder Vereniging van Nederlandse Gemeenten 47/88 b), of welke tijdsruimten (onder c) het verbod geldt. Deze invulling van het verbod moet in de verordening zelf gebeuren en kan niet aan de burgemeester worden gedelegeerd.

Bij de aard van de inrichting kan gedacht worden aan een inrichting waar onderwijs wordt gegeven of een inrichting die in hoofdzaak in gebruik is bij jeugdorganisaties of jeugdinstellingen. Op het moment dat in de onderdelen a, b of c slechts één invulling van de respectievelijk aan te wijzen aard, gebieden, of tijden wordt gegeven, kan de nummering van de subonderdelen en de ‘:’ aan het eind van de aanhef per onderdeel vervallen, zodat er een lopend onderdeel ontstaat waarin deze ene invulling is opgenomen dat wordt afgesloten met een ‘.’. Onderdeel a zou dan bijvoorbeeld kunnen luiden: ‘a. van educatieve aard.’ Artikel 4:10 Koppeling toegang aan leeftijden (was artikel 2:34d) Dit artikel bevat een uitwerking van artikel 25b van de Alcoholwet. De regeling is niet verplicht. Als gemeenten ervoor kiezen dit artikel op te nemen, moet een keuze worden gemaakt uit de vier gegeven varianten. De gemeente moet in de gekozen variant in het eerste lid nog een leeftijdsgrens invullen en deze motiveren. De leeftijdsgrens mag op grond van de Alcoholwet in elk geval niet hoger zijn dan 21 jaar. De gemeente kan kiezen voor het koppelen van de toegangsleeftijd aan het sluitingsuur van de horecalokaliteit, met verwijzing naar artikel 4:2, de mogelijkheid om sluitingstijden aan te passen. In de praktijk gaat het dan om nachtcafés. Artikel 4:2 gaat over openbare inrichtingen.

Dat is een ruimere categorie dan de openbare inrichtingen uit de Alcoholwet, waarop artikel 4:10 betrekking heeft. Het toelatingsverbod van artikel 4:10 geldt dus alleen voor die openbare inrichtingen die tegelijk ook een horecabedrijf zijn. Een jongere in de hier opgenomen leeftijdscategorie mag dus geen nachtcafé in, maar wel een broodjeszaak die de hele nacht open is. Op het moment dat bij de optie ‘gelegen in een van de volgende gebieden’ slechts één gebied wordt ingevuld, kunnen de onderdelen en de ‘:’ aan het eind van de aanhef van het onderdeel vervallen, waardoor een lopend lid ontstaat waarin dit gebied is opgenomen dat wordt afgesloten met een ‘.’. Artikel 4:11 Beperking voor andere detailhandel dan slijtersbedrijven (was artikel 2:34e) Dit artikel bevat een uitwerking van artikel 25c van de Alcoholwet. De regeling is niet verplicht. Als een gemeente ervoor kiest dit artikel op te nemen dan moeten nog een aantal variabelen worden ingevuld, zoals de keuze om een aantal eenheden zwak-alcoholhoudende drank voor te schrijven (eerste lid, aanhef) en de tijdsruimte (eerste lid, onder a) waarvoor het verbod geldt. Artikel 25c van de Alcoholwet bepaalt uitdrukkelijk dat het verbod alleen betrekking kan hebben op een beperkte tijdsruimte. Een beperking van het verbod tot bepaalde delen van de gemeente maakt het artikel ook mogelijk (eerste lid, onder b).

In het artikel is ervoor gekozen om het verbod te laten gelden voor verkoop door bedrijven en winkels (artikel 18, tweede lid, van de Alcoholwet) en vanuit bestelruimten (artikel 19, tweede lid, onder a, van de Alcoholwet). Er kan ook voor één van de twee verwijzingen gekozen worden, wat het verbod beperkt. Op het moment dat bij de opties ‘gedurende de volgende tijden’ of ‘in de volgende gebieden’ slechts één tijdsblok of gebied wordt ingevuld, vervallen de subonderdelen en de ‘:’ aan het eind Vereniging van Nederlandse Gemeenten 48/88 van dat onderdeel, zodat er een lopend onderdeel ontstaat waarin het tijdsblok of gebied is opgenomen dat wordt afgesloten met een ‘.’. Artikel 4:12 Verbod happy hours (was artikel 2:34f) Op grond van artikel 25d, tweede lid, van de Alcoholwet is het mogelijk in een verordening te bepalen dat het verbod slechts geldt voor bepaalde aanbiedingen en verstrekkingen of in bepaalde delen van de gemeente. Artikel 4:13 Proeverij in slijtlokaliteiten (was artikel 2:34g) Om zicht te houden op wanneer en waar een proeverij wordt georganiseerd, kan de gemeente overwegen een meldingsplicht in te voeren. Vanwege de administratieve lasten die een meldingsplicht met zich meebrengt, is hiervoor geen bepaling in de Model Apv opgenomen.

Als de gemeente besluit wel een meldingsplicht op te nemen, is het zaak om alleen die gegevens uit te vragen die strikt noodzakelijk zijn om zicht te kunnen houden op de te organiseren proeverijen. Het ligt het meest voor de hand de melding bij de burgemeester te laten doen. De burgemeester kan het betreffende slijtersbedrijf eventueel wijzen op de voorwaarden die van toepassing zijn. Afdeling 4.2. Seksbranche In de oude Model Apv was het onderdeel ‘sekswerk’ opgenomen in een apart hoofdstuk 3. In de herziene Model Apv is dit onderdeel opgenomen als afdeling binnen het hoofdstuk ‘Regulering economische bedrijvigheid’. De bepalingen zijn niet fundamenteel gewijzigd. Dit houdt ook verband met de brief van de minister van Justitie en Veiligheid van 13 mei 2026 aan de Tweede Kamer, waarin de minister meedeelt dat het wetsvoorstel Wet regulering sekswerk niet wordt doorgezet. Het kabinet kiest ervoor zich te richten op maatregelen die gericht en effectief een verschil kunnen maken (Kamerstukken II 2025/26, 34193, nr. 21). Het aparte artikel met de afbakening ten opzichte van de algemene bepalingen in hoofdstuk 1 is ook geschrapt (oud artikel 3:1). Deze afbakening wordt nu in de verschillende artikelen van deze afdeling geregeld, door aanvulling of afwijking.

Verhouding met het omgevingsplan Artikel 2.1, tweede lid, aanhef en onder a, van het Omgevingsbesluit bepaalt dat regels als bedoeld in artikel 151a van de Gemeentewet (voorschriften met betrekking tot het bedrijfsmatig geven van gelegenheid tot het verrichten van seksuele handelingen met of voor een derde tegen betaling) niet in het omgevingsplan mogen worden opgenomen. Voor zover de Apv -voorschriften zijn gekoppeld aan de openbare orde is regeling in het omgevingsplan dus niet mogelijk. De Handreiking Verordeningen en het omgevingsplan (VNG, december 2020) vermeldt op pagina 16: “Als echter regels moeten worden gesteld over de toelaatbaarheid van prostitutie -activiteiten met het oog op de gevolgen daarvan voor de fysieke leefomgeving (bijvoorbeeld de bereikbaarheid, het parkeren, wegverkeerslawaai of geluidsoverlast van bezoekers) worden die regels wel opgenomen in het omgevingsplan (al dan niet gekoppeld aan een werkingsgebied dat aangeeft op welke locatie de activiteiten mogen plaatsvinden, bijvoorbeeld niet in de nabijheid van scholen). In dit geval is de grondslag voor opname van deze regels artikel 4.2, eerste lid, van de Omgevingswet.” (evenwichtige toedeling van functies aan locaties).

Vereniging van Nederlandse Gemeenten 49/88 In verband hiermee moet artikel 4:16 van de Model Apv over de aanwijzing van een concentratiegebied voor seksinrichtingen vóór het einde van de overgangstermijn, en dus vóór 2032, worden overgeheveld naar het omgevingsplan. Als dat niet is gebeurd, kan de bestuursrechter het artikel nadien in voorkomend geval onverbindend verklaren of buiten toepassing laten. Paragraaf 4.2.1. Algemene bepalingen Artikel 4:14 Definities (was artikel 3:2) In dit onderdeel worden veel voorkomende begrippen die specifiek op deze paragraaf slaan gedefinieerd, waarbij op onderdelen wordt aangesloten bij bestaande begrippen. De begrippen ‘prostituee’ en ‘prostitutie’ zijn vervangen door ‘sekswerker’ en ‘sekswerk’. In die definities gaat het om seksuele handelingen of diensten ‘met of voor een ander tegen betaling’. De woorden ‘of voor’ zijn toegevoegd. Dat maakte het mogelijk om ook de definitie van ‘seksbedrijf’ te vereenvoudigen. De definities van ‘escortbedrijf’, ‘raamprostitutiebedrijf en ‘seksbedrijf’ begonnen met de omschrijving van wat als prostitutiebedrijf was geformuleerd. Die omschrijving is in die definities vervangen door ‘prostitutiebedrijf’. De definitie van ‘klant’ is in overeenstemming gebracht met de toelichting (degene die gebruikmaakt van de diensten van een sekswerker, dat is de afnemer van seksuele diensten).

Het begrip ‘tippelen’ is toegevoegd aan de opsomming van definities. Die term vervangt de omschrijving van ‘straatprostitutie’ in het oude artikel 3:19. Raamprostitutiebedrijf De definitie van raamprostitutiebedrijf is facultatief. Gemeenten kunnen ervoor kiezen om raamprostitutie toe te staan. Als de gemeente raamprostitutie toestaat, dan moet deze definitie worden opgenomen en de keuze ook doorgevoerd worden in de artikelen 4:17 (Beperking aantal vergunningen); 4:24 (Sluitingstijden seksinrichtingen; aanwezigheid; toegang) en in Paragraaf 4.2.5 (Raamprostitutie en tippelen). Voor raamprostitutie zijn ook specifieke regels opgenomen in dit hoofdstuk van de Model Apv. Paragraaf 4.2.2. Exploitatie seksbedrijf Artikel 4:15 Vergunning seksbedrijf (was artikel 3:3) Het woord ‘seksbedrijf’ is aan het opschrift toegevoegd, zodat het opschrift meer in lijn is met het opschrift van andere artikelen in de Model Apv die een soortgelijke vergunningplicht bevatten. Eerste lid Ook escortbedrijven die hun vestiging in de gemeente hebben zijn vergunningplichtig. Gelet op de aard van deze bedrijven hoeft het feitelijke sekswerk niet in de gemeente plaats te vinden. Tweede lid Als de gemeente wil dat een vergunning van rechtswege gegeven is bij overschrijding van de beslistermijn, moet zij in artikel 1:3, vierde lid, van de Model Apv de verwijzing naar artikel 4:15 schrappen.

Vijfde lid Dit lid is facultatief, maar omdat dit tevens het laatste lid van de bepaling is, hoeft er niet vernummerd te worden als dit lid niet wordt opgenomen. Vereniging van Nederlandse Gemeenten 50/88 Als de gemeente besluit dit lid te handhaven, moet worden ingevuld hoe vaak een vergunning kan worden verlengd. Bij het bepalen van het aantal verlengingen moet de gemeente rekening houden met het feit dat er voldoende ruimte moet zijn voor mededinging. Artikel 4:16 Concentratie seksinrichtingen (was artikel 3:4) In dit facultatieve artikel kan de gemeente bepaalde gebieden aanwijzen waarbinnen of waarbuiten geen vergunning voor het vestigen van een seksbedrijf wordt verleend. Bij het aanwijzen van deze gebieden is de samenhang met het omgevingsplan van belang. Uit het omgevingsplan kan voortvloeien dat het uitoefenen van een (bepaald type) seksbedrijf op bepaalde locaties planologisch niet aanvaardbaar wordt gevonden. De aanwijzing moet gedaan worden in een concretiserend besluit van algemene strekking waartegen bezwaar en beroep openstaat. Op het moment dat de gemeente besluit dit facultatieve artikel niet op te nemen, wordt geadviseerd dit artikelnummer te duiden als “vervallen” of “gereserveerd”. Op deze wijze blijft de nummering van de andere artikelen in dit hoofdstuk gelijk aan de nummering van de model Apv.

Artikel 4:17 Beperking aantal vergunningen (was artikel 3:5) Gemeenten kunnen het aantal vergunningen voor de verschillende seksbedrijven beperken. Als zij dat willen dan kunnen zij met deze facultatieve bepaling een keuze maken tussen vier varianten. Gelet op de Dienstenrichtlijn moet de gemeente bij de keuze voor een restrictief vergunningenbeleid onder meer aantonen waarom een dergelijke beperking is gerechtvaardigd vanwege één van de in de Dienstenrichtlijn genoemde dwingende redenen van algemeen belang, geschikt is dat doel te bereiken en aan dat doel evenredig is. Als een maximum wordt gesteld, dan wordt de vergunning schaars en moet de verdeling van die vergunningen plaatsvinden volgens de regels voor schaarse publieke rechten. Bij het maken van een keuze uit de verschillende varianten is verder van belang dat sekswerk, na het opheffen van het bordeelverbod, een legaal beroep is geworden. Gemeenten is in artikel 151a van de Gemeentewet de mogelijkheid geboden om beleid te voeren op basis van een vergunningstelsel. De regering heeft nadien kenbaar gemaakt dat het daarom van oordeel is dat handhaving van een algeheel gemeentelijk verbod (nulbeleid) niet meer mogelijk is zonder wettelijke grondslag, maar sluit niet uit dat een onafhankelijke rechter in bijzondere gevallen over deze rechtsvraag anders zou oordelen (Kamerstukken I 1998/99, 25437, nr. 189a, pag. 2).

Het bij de Tweede Kamer aanhangige wetsvoorstel Wet regulering sekswerk voorziet wel in de mogelijkheid om voor prostitutiebedrijven een nulbeleid te voeren, maar alleen uit het oogpunt van bescherming van de openbare orde, de woon- en leefomgeving of de veiligheid en de gezondheid van sekswerkers of klanten (artikel 34). De memorie van toelichting vermeldt dat het niet afgeven van vergunningen door een gemeente uitsluitend op grond van lokale opvattingen, culturele of religieuze overwegingen of morele gronden niet is toegestaan (Kamerstukken II 2020/21, 35715, nr. 3, onder 4.4.2). Zoals in de inleiding tot deze afdeling is opgemerkt wordt dit wetsvoorstel niet doorgezet. Dat neemt niet weg dat de aanbeveling uit de memorie van toelichting is om een restrictief vergunningenbeleid regionaal af te stemmen, omdat de vraag naar sekswerk en het aanbod altijd zal blijven bestaan. Goed geregelde legale mogelijkheden zullen naar verwachting illegale prostitutie terugdringen. De Model Apv bevat vier varianten voor het reguleren van vergunningen. Het gaat om varianten met: Vereniging van Nederlandse Gemeenten 51/88 A. een maximumaantal vergunningen voor seksinrichtingen; B. een maximumaantal vergunningen voor seksbedrijven; C. een maximumaantal vergunningen voor seksinrichtingen met facultatief ook een maximum voor het aantal werkruimtes of het aantal raamprostitutiebedrijven; of D.

een nuloptie voor raamprostitutiebedrijven met facultatief ook een maximum voor het aantal seksinrichtingen. Daarbij bevat elke variant nog de keuze dat het maximale aantal vergunningen in de verordening wordt vastgesteld of dat dit aan de burgemeester wordt overgelaten. Als het maximale aantal vergunningen bij verordening wordt vastgesteld, dan moet de gemeente deze aantallen nog invullen in de gekozen variant. Welke variant de gemeente kiest en wie daarbij het maximale aantal vergunningen vaststelt, is een beleidsmatige keuze. Wel is van belang dat de gemeente telkens de keuze om een bepaald maximum aan het aantal vergunningen te stellen onderbouwt en ook onderbouwt waarom voor een bepaald aantal is gekozen. Op het moment dat de gemeente besluit dit facultatieve artikel niet op te nemen, wordt geadviseerd dit artikelnummer te duiden als “vervallen” of “gereserveerd”. Op deze wijze blijft de nummering van de andere artikelen in dit hoofdstuk gelijk aan de nummering van de model Apv. Artikel 4:18 Aanvraag vergunning (was artikel 3:6) In deze herziene versie van de Model Apv zijn de aanvraagvereisten voor een seksbedrijf en de aanvraagvereisten voor een vergunning in het kader van de bestuurlijke aanpak bestrijding ondermijning met elkaar in lijn gebracht.

De aard van de belangen die de beide vergunningen beogen te beschermen zijn vergelijkbaar en rechtvaardigen dat aan de exploitanten en beheerders dezelfde eisen worden gesteld. De bepaling dat de aanvraag met een vastgesteld formulier moet worden ingediend is vervallen. Van belang is vooral dat de gevraagde gegevens en bescheiden worden verstrekt. Het blijft voor een gemeente overigens vanzelfsprekend wel mogelijk een aanvraagformulier hiervoor vast te stellen. Zie paragraaf 7 van het algemeen deel van deze implementatiehandleiding Artikel 4:19 Weigeringsgronden (was artikel 3:7) In artikel 1:4 van de Apv zijn de algemene weigeringsgronden voor vergunningen opgenomen. Artikel 4:19 geeft hierop een aanvulling voor seksbedrijven. Slecht levensgedrag en slechte bedrijfsvoering Om discussie over strijd met artikel 10 van de Dienstenrichtlijn te voorkomen, is het advies voor het toepassen van de weigeringsgronden ‘slecht levensgedrag’ en ‘slechte bedrijfsvoering’ beleidsregels vast te stellen. In paragraaf 6 van het algemeen deel van deze implementatiehandleiding wordt hier nader aandacht aan besteed. Eerste lid Onderdeel i van het eerste lid is facultatief. Gemeenten gebruiken deze bepaling alleen als zij in artikel 4:16 bepaalde gebieden hebben aangewezen waarbinnen of waarbuiten geen seksbedrijven mogen worden gevestigd.

Op het moment dat de gemeente besluit facultatief onderdeel i niet op te nemen, moet onderdeel j nog verletterd worden tot onderdeel i. Vereniging van Nederlandse Gemeenten 52/88 Vijfde lid Onderdeel g van het vijfde lid is facultatief. Gemeenten gebruiken deze bepaling alleen als een escortbedrijf zich wil vestigen in een woning waarvoor geen vergunning is verleend als bedoeld in artikel 21, aanhef en onder a, van de Huisvestingswet 2014. Op het moment dat een gemeente onderdeel g niet opneemt, volgt na ‘naleven’ in onderdeel f ‘.’ in plaats van ‘;’. Artikel 4:20 Eisen aan de vergunning (was artikel 3:8 eerste lid) Geen bijzonderheden. Artikel 4:21 Verplichtingen vergunninghouder (was artikel 3:8 tweede lid en artikel 3:10) Geen bijzonderheden. Artikel 4:22 Wijzigings-, schorsings-, en intrekkingsgronden (was artikel 3:9) In artikel 1:8 van de Apv zijn de algemene intrekkings- en wijzigingsgronden voor vergunningen opgenomen. Artikel 4:22 geeft hierop een aanvulling voor seksbedrijven. Eerste lid Afhankelijk van de variant waarvoor de gemeente in artikel 4:26 kiest, moet in het eerste lid, onder c, nog een verwijzing naar het eerste of het tweede lid van dat artikel worden opgenomen. Verder is onderdeel g facultatief.

Gemeenten gebruiken deze bepaling alleen als zij in artikel 4:16 bepaalde gebieden hebben aangewezen waarbinnen of waarbuiten geen seksbedrijven mogen worden gevestigd. Op het moment dat de gemeente besluit facultatief onderdeel g niet op te nemen, volgt na ‘verzoekt’ in onderdeel f ‘.’ in plaats van ‘;’. Tweede lid In de toelichting staat facultatief dat een geschorste vergunning blijft meetellen bij de beoordeling of het maximumaantal te verlenen vergunningen is bereikt. Die zin is alleen relevant als de gemeente in artikel 4:17 een maximumaantal te verlenen vergunningen instelt. Artikel 4:23 Verlenging vergunning (was artikel 3:11) Deze bepaling is facultatief. Als de gemeente ervoor kiest om aan seksbedrijven de mogelijkheid te bieden vergunningen te verlengen, dan kan deze bepaling worden gebruikt. Op het moment dat de gemeente besluit dit facultatieve artikel niet op te nemen, wordt geadviseerd dit artikelnummer te duiden als “vervallen” of “gereserveerd”. Op deze wijze blijft de nummering van de andere artikelen in dit hoofdstuk gelijk aan de nummering van de model Apv. Paragraaf 4.2.3.

Regels voor alle seksbedrijven Artikel 4:24 Sluitingstijden seksinrichtingen; aanwezigheid; toegang (was artikel 3:12) Eerste en derde lid In het eerste lid en derde lid van dit artikel kan de gemeente zelf aangeven welke keuzes zij wil maken voor openings- en sluitingstijden van seksinrichtingen (eerste lid) en – facultatief – ook de tijden waarop een sekswerker in de seksinrichting aanwezig mag zijn (derde lid), tenzij in de vergunning al andere keuzes zijn gemaakt. Gemeenten moeten rekening houden met keuzes die eerder zijn gemaakt voor bijvoorbeeld raamprostitutiebedrijven. Vereniging van Nederlandse Gemeenten 53/88 Derde lid Het derde lid is facultatief. Deze bepaling kan worden gebruikt om te voorkomen dat sekswerkers in een seksinrichting overnachten. Op het moment dat de gemeente besluit het facultatieve derde lid niet op te nemen, moet het vierde lid nog vernummerd worden tot derde lid. Artikel 4:25 Adverteren (was artikel 3:13) Geen bijzonderheden. Paragraaf 4.2.4. Regels voor alle prostitutiebedrijven en sekswerkers Artikel 4:26 Leeftijd en verblijfstitel sekswerkers [; verbod werken voor onvergund prostitutiebedrijf] (was artikel 3:14) Bij dit artikel kan de gemeente zelf een keuze maken uit twee varianten: Variant A De eerste variant richt zich tot de exploitant.

Als gemeenten deze variant opnemen, dan wordt alleen de exploitant aansprakelijk gehouden voor de leeftijd en verblijfstitel van sekswerkers die voor de exploitant werken. Daarbij hebben gemeenten de keuze om het tweede lid op te nemen. Dit lid richt zich wel tot de sekswerker, maar beperkt zich tot het werken voor een exploitant waaraan geen vergunning is verleend. De sekswerker draagt geen verantwoordelijkheid voor zover het op de leeftijd of de verblijfstitel van de sekswerker aankomt. Bij deze variant is wel van belang dat het tweede lid facultatief is. Als gemeenten geen aanleiding zien om het tweede lid op te nemen, dan moet de aanduiding ‘1.’ voor het eerste lid komen te vervallen. In verband hiermee zal de stijl “OP_Lid” van de tekst na het opsommingsnummer moeten worden vervangen door de stijl “Standaard,Alinea”. Dit voorkomt dat er problemen ontstaan bij het uploaden van de verordening in DROP. Als de gemeente er daarenboven voor kiest om het verbod op werken voor een onvergund prostitutiebedrijf niet op te nemen, dan moet de passage tussen vierkante haken in het opschrift worden geschrapt. Variant B De tweede variant richt zich voor alle verplichtingen uit dit artikel tot zowel de exploitant als de sekswerker.

Als gemeenten deze variant opnemen, dan worden zowel de exploitant als de sekswerker verantwoordelijk gehouden voor het respecteren van de leeftijdsgrens van 21 jaar en de verblijfstitel van de sekswerker. De keuze voor de eerste of tweede variant en het tweede lid bij de eerste variant is afhankelijk van de vraag of de gemeente meent dat van sekswerkers verwacht mag worden dat zij ook een bijdrage leveren aan sanering van de seksbranche, en zo ja, hoe ver die bijdrage moet gaan. Artikel 4:27 Bedrijfsplan (was artikel 3:15) In dit artikel is uitgewerkt wat een exploitant in het bedrijfsplan moet opnemen. In het eerste lid zijn in het algemeen de onderwerpen opgesomd waarop de maatregelen in het bedrijfsplan betrekking moeten hebben en het tweede lid bevat een meer gedetailleerde uitwerking van een deel van die Vereniging van Nederlandse Gemeenten 54/88 onderwerpen. Het staat gemeenten vrij daarin andere keuzes te maken, maar van belang is wel dat de opsomming in het eerste lid aansluit op de uitwerking in het tweede lid. Verder moeten de maatregelen geschikt, noodzakelijk en evenredig zijn om de doelen te bereiken die met vergunningplicht en het bedrijfsplan worden beoogd. Het gaat dan met name om de gezondheid en veiligheid van de sekswerkers en hun klanten, maar ook het voorkomen van strafbare feiten.

Artikel 4:28 Minimale verhuurperiode werkruimte (was artikel 3:16) Deze bepaling is facultatief. Gemeenten kunnen desgewenst een minimale verhuurperiode voor een werkruimte invullen. Als voorbeeld is een periode van vier weken genoemd. Op het moment dat de gemeente besluit dit facultatieve artikel niet op te nemen, wordt geadviseerd dit artikelnummer te duiden als “vervallen” of “gereserveerd”. Op deze wijze blijft de nummering van de andere artikelen in dit hoofdstuk gelijk aan de nummering van de model Apv. Artikel 4:29 Verdere verplichtingen van de exploitant en beheerder prostitutiebedrijf (was artikel 3:17) Tweede lid In dit artikel worden in het tweede lid, onder b, eisen gesteld waar een deugdelijke bedrijfsadministratie van een prostitutiebedrijf in ieder geval aan moet voldoen. Gemeenten kunnen dit desgewenst verder aanvullen onder 5°. Als hier geen gebruik van wordt gemaakt, moet onder vervanging van de puntkomma aan het slot van onderdeel 4° door een punt, dit onderdeel 5° verwijderd worden. Op het moment dat de gemeente besluit in het tweede lid, onder b, onderdeel 5 niet in te vullen, moet onderdeel 4 nog worden afgesloten met ‘.’ in plaats van ‘;’. Paragraaf 4.2.5. Raamprostitutie en tippelen Artikel 4:30 Raamprostitutie (was artikel 3:18) Dit artikel verbiedt raamprostitutie met als doel overlast tegen te gaan.

Als de gemeente voor de raamprostitutie vergunning heeft verleend, moet zij het tweede lid opnemen. Verder kan dan eventueel ook het derde lid worden toegevoegd dat overlast door passanten moet tegengaan. Aangezien zowel het tweede lid als het derde lid facultatief zijn, moet de gemeente de nummering controleren op het moment dat gekozen wordt slechts een van beide leden op te nemen. Op het moment dat de gemeente geen van beide facultatieve leden opneemt, moet de aanduiding ‘1.’ voor het eerste lid worden geschrapt. In verband hiermee zal ook de stijl “OP_Lid” van de tekst na het opsommingsnummer moeten worden vervangen door de stijl “Standaard,Alinea”. Dit voorkomt dat er problemen ontstaan bij het uploaden van de verordening in DROP. Artikel 4:31 Tippelen (was artikel 3:19) In dit artikel wordt tippelen verboden. Het college kan er op grond van de Apv voor kiezen tijden en plaatsen vast te stellen waar het tippelverbod niet geldt (‘tippelzone’). Bij het aanwijzen van deze gebieden is de samenhang met het omgevingsplan van belang. Uit het omgevingsplan kan voortvloeien dat tippelen op bepaalde locaties planologisch niet aanvaardbaar wordt gevonden. De aanwijzing van het college is een concretiserend besluit van algemene strekking waartegen bezwaar en beroep openstaat.

Vereniging van Nederlandse Gemeenten 55/88 Als het college een tippelzone aanwijst, kan eventueel ook het derde lid worden toegevoegd. Dat lid beoogt overlast door passanten tegen te gaan. Het opschrift van het artikel is overigens aangepast, het sluit nu beter aan op het taalgebruik. Aangezien zowel het tweede lid als het derde lid facultatief zijn, moet de gemeente de nummering controleren op het moment dat gekozen wordt slechts een van beide leden op te nemen. Op het moment dat de gemeente geen van beide facultatieve leden opneemt, moet de aanduiding ‘1.’ voor het eerste lid worden geschrapt. In verband hiermee zal ook de stijl “OP_Lid” van de tekst na het opsommingsnummer moeten worden vervangen door de stijl “Standaard,Alinea”. Dit voorkomt dat er problemen ontstaan bij het uploaden van de verordening in DROP. Artikel 4:32 Handhaving tippelen (was artikel 3:20) Dit is een facultatief artikel dat is bedoeld voor gemeenten die in artikel 4:31, tweede lid, een tippelzone hebben toegestaan. Als artikel 4:32 opgenomen wordt, dan kan de burgemeester aan bezoekers die overlast geven op grond van het derde lid een gebiedsverbod opleggen. Daarbij moet de gemeenteraad bepalen hoe lang deze maximaal kan duren. Een looptijd van maximaal twaalf weken is in de rechtspraak aanvaardbaar geacht, daarom is als voorbeeld drie maanden genoemd.

Desondanks hanteren de meeste verordeningen een maximum van acht weken. Verder is vier weken ook een veelvoorkomend maximum. Desgewenst kan de termijn – zeker bij een langere periode – ook nader worden getrapt in een beleidsregel, wat de flexibiliteit ten goede komt. Als de gemeente geen tippelzone heeft, dan hoeft dit artikel niet opgenomen te worden in de Apv. Op het moment dat de gemeente besluit dit facultatieve artikel niet op te nemen, wordt geadviseerd dit artikelnummer te duiden als “vervallen” of “gereserveerd”. Op deze wijze blijft de nummering van de andere artikelen in dit hoofdstuk gelijk aan de nummering van de model Apv. Paragraaf 4.2.6 Overige bepalingen Artikel 4:33 Verbodsbepalingen klanten (was artikel 3:21) Derde lid Het derde lid van dit artikel bevat een facultatieve zinsnede. Deze zinsnede is bedoeld voor gemeenten die op grond van artikel 4:31, tweede lid, plaatsen en tijden hebben vastgesteld waar het tippelverbod niet geldt. Als de gemeente geen tippelzone heeft, dan hoeft deze zinsnede in het derde lid niet opgenomen te worden in de Apv. Artikel 4:34 Tentoonstellen, aanbieden en aanbrengen van erotisch-pornografische goederen, afbeeldingen en dergelijke (was artikel 3:22) Dit is een facultatief artikel dat een verbod bevat dat zich alleen richt op nader door de burgemeester te bepalen rechthebbenden.

De burgemeester moet het verbod bovendien aan die rechthebbenden bekendmaken. Als de gemeente dit artikel opneemt, dan moet die besluitvorming door de burgemeester dus wel plaatsvinden. Die besluitvorming betreft dan een concretiserend besluit van algemene strekking waartegen bezwaar en beroep openstaat. Vereniging van Nederlandse Gemeenten 56/88 Op het moment dat de gemeente besluit dit facultatieve artikel niet op te nemen, wordt geadviseerd dit artikelnummer te duiden als “vervallen” of “gereserveerd”. Op deze wijze blijft de nummering van de andere artikelen in dit hoofdstuk gelijk aan de nummering van de model Apv. Artikel 4:35 Schakelbepaling, het college als bevoegde bestuursorgaan Geen bijzonderheden. Afdeling 4.3. Overige economische bedrijvigheid Paragraaf 4.3.1 Evenementen en optredens Artikel 4:36 Definities en afbakening evenementen (was artikel 2:24; deels OP, deels Apv) De redactie van deze bepaling is veranderd. Eerst is geregeld wat de Apv onder een evenement verstaat en is een aantal voorbeelden van evenementen benoemd. Aan die opsomming is de snuffelmarkt toegevoegd. De aparte artikelen over snuffelmarkten (de oude artikelen 5:22 en 5:23) zijn daarmee komen te vervallen. Een wedstrijd op of aan de weg is ook een evenement.

De uitzondering voor situaties waarin is voorzien door de Wegenverkeerswet 1994 (WVW 1994) is geschrapt omdat aan de regeling in de Apv en de WVW 1994 verschillende motieven ten grondslag liggen. De uitzonderingen op het evenementenbegrip zijn in het vierde lid opgenomen. De gemeente kan deze uitzonderingen desgewenst nog aanvullen. In het verlengde van die uitzonderingen, is het opschrift van het artikel aangepast. Het artikel bevat immers niet alleen definities, maar bakent de evenementen ook af en bepaalt wat er niet onder wordt verstaan. Er is een aparte bepaling over kleine evenementen opgenomen. De voorschriften voor die evenementen staan in artikel 4:38. Voor kleine evenementen geldt geen vergunningsplicht, maar een meldingsplicht. Verhouding tot het omgevingsplan Evenementen zijn openbare samenkomsten en vermakelijkheden. De burgemeester is op grond van artikel 174 van de Gemeentewet belast met het toezicht daarop en met de uitvoering van de verordeningen daarover. De bepalingen daarover moeten dus in de Apv blijven staan en mogen niet in het omgevingsplan worden opgenomen (artikel 2.1, tweede lid, aanhef en onder c, van het Omgevingsbesluit). Er is echter wel sprake van samenhang met het omgevingsplan. Een omgevingsplan bevat regels over locaties waar evenementen mogen plaatsvinden of over het beschermen van het milieu die (ook) van toepassing zijn op evenementen.

Daarom is het advies in de paragrafen 6.4.3 en 6.14.4 van de Handreiking APV en omgevingsplan om ook in het omgevingsplan voorschriften voor evenementen op te nemen, zoals de aanwijzing van evenemententerreinen, waar planologisch relevante evenementen verder mogen plaatsvinden en onder welke voorwaarden en eventueel geluidsvoorschriften. Meer informatie staat in paragraaf 6.4.3 van de Handreiking APV en omgevingsplan. Artikel 4:37 Evenementenvergunning (was artikel 2:25, 5:22/5:23; keuze Apv) Eerste lid Vereniging van Nederlandse Gemeenten 57/88 Dit artikel bevat de vergunningplicht voor evenementen. Bij een aanvraag toetst de burgemeester aan de weigeringsgronden in artikel 1:4 en de aanvullende weigeringsgrond die ziet op het omgevingsplan. Omdat de weigeringsgronden de belangen moeten dienen die met de vergunningplicht worden beoogd en omdat op een evenementenvergunning ook de Dienstenrichtlijn en Dienstenwet van toepassing zijn, verdient het aanbeveling dat de burgemeester op grond van artikel 4:81 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) beleidsregels voor evenementenvergunningen vaststelt. Deze beleidsregels geven inzicht in de manier waarop de burgemeester zijn bevoegdheden gebruikt. Daarin kan de burgemeester dus bijvoorbeeld opnemen onder welke voorwaarden een evenement is toegestaan en welke specifieke voorwaarden aan evenementen worden gesteld.

Een andere mogelijkheid om het proces van het afgeven van evenementenvergunningen te stroomlijnen, is het opstellen van een evenementendraaiboek. Het doel van een draaiboek is om niet alleen duidelijkheid te bieden aan gemeentelijke diensten, bewoners, publiek en externe partijen over de voorwaarden waaronder een evenement kan plaatsvinden, maar ook om inzicht te bieden in wie welke rol speelt bij het verlenen van een evenementenvergunning. Tweede lid Het facultatieve tweede lid biedt de mogelijkheid om de evenementenvergunning met de gebruiksmelding op grond van het Besluit brandveilig gebruik en basishulpverlening overige plaatsen te combineren en dus de administratieve lasten voor organisatoren te beperken. Op het moment dat de gemeente besluit het tweede lid niet op te nemen, moet het derde lid nog worden vernummerd tot tweede lid. Derde lid Dit lid biedt een aanvullende weigeringsgrond voor evenementen als het gaat om het karakter of de bestemming van de gevraagde locatie. Daarbij wordt overigens opgemerkt dat als voor het houden van het evenement ook een omgevingsvergunning nodig is, de gemeente ervoor kan kiezen de coördinatieregeling voor samenhangende besluiten toe te passen. Dat kan in de Apv, maar ook in een afzonderlijk besluit van het bevoegde bestuursorgaan.

Als de gemeente de coördinatieregeling van toepassing verklaart, dan gelden er bepaalde procedurevoorschriften. Zie hierover afdeling 3.5 van de Awb. Vierde lid Om de kwaliteit van vechtsportwedstrijden en -gala's te vergroten en te waarborgen heeft de Nederlandse Vechtsportautoriteit in overleg met NOC*NSF, vechtsportbonden, VNG, VSG, promotors en gemeenten in het najaar van 2017 een richtlijn voor vechtsportevenementen gepubliceerd met de titel: ‘Regulering vechtsportgala's: handreiking voor gemeentelijk beleid’. Deze handreiking wordt periodiek geactualiseerd en kan worden geraadpleegd via de website van de Vechtsportautoriteit. De handreiking bevat duidelijke afspraken tussen gemeenten en de vechtsportsector, met veiligheid, gezondheid, goed pedagogisch klimaat en kwaliteit als kernbegrippen. De Vechtsportautoriteit is een toezichthoudend orgaan dat door middel van regelmatige controles de evenementen toetst aan de criteria die in de richtlijn staan. Gemeenten wordt aangeraden de richtlijn met bijbehorende informatie op te nemen in het lokale beleid en een regeling in de Apv op te nemen op grond waarvan voor deze evenementen een vergunning- of meldingsplicht geldt.

Vereniging van Nederlandse Gemeenten 58/88 Een vergunning voor een vechtsportwedstrijd of -gala kan op grond van het facultatieve derde lid ook worden geweigerd als de organisator van slecht levensgedrag is of er sprake is van slechte bedrijfsvoering. Daarbij is het advies om de burgemeester voor het toepassen van deze weigeringsgronden beleidsregels te laten vaststellen. In paragraaf 6 van het algemeen deel van deze implementatiehandleiding wordt hier nader aandacht aan besteed. Artikel 4:38 Melding klein evenement [of snuffelmarkt] (was artikel 2:25, 5:22/5:23; keuze Apv) Zie paragraaf 6.4.3 van de Handreiking APV en omgevingsplan. Gelet op het feit dat de burgemeester op grond van artikel 174 van de Gemeentewet belast is met het toezicht op de openbare samenkomsten en vermakelijkheden, is opname van deze bepaling in de Apv verplicht. Kleine, eendaagse evenementen zijn planologisch bovendien niet relevant. Een regeling in het omgevingsplan is daarom ook om die reden niet aan de orde. Eerste en tweede lid Voor kleine evenementen is geen vergunning nodig. Er kan met een melding worden volstaan. Van belang is echter wel dat de gemeente in het eerste lid invult wat de termijn van de melding is. Verder gelden voor kleine evenementen een aantal andere specifieke voorwaarden. Deze staan in het tweede lid en moeten ook nog worden aangevuld.

De tekst is automatisch uit het bestand gehaald en kan afwijken van het origineel (kolommen, tabellen en koppen lopen door elkaar). Het officiële stuk bij de gemeente is leidend. Bron: https://meppel.bestuurlijkeinformatie.nl/Document/LoadAgendaItemDocument/3e9e170f-d119-450a-97bd-fd3075a918cd?agendaItemId=5e816f3f-dabd-4cdd-86e6-2935b7b9a682