1. Verordening sociaal domein Meierijstad 2027
Tekst van het document
De raad van de gemeente Meierijstad wil voor de inwoners van zijn gemeente in één verordening en in begrijpelijke taal aangeven welke regels gelden voor: • werken en participeren; • uitkeringen; • schuldhulpverlening; • gezond en veilig opgroeien; • vervoer naar school; • wonen in een veilige en gezonde omgeving. Daarom stelt de raad hierbij vast de: Verordening Sociaal Domein Meierijstad 2 Inhoud Hoofdstuk 1 Inleiding ............................................................................................................................... 3 Hoofdstuk 2 De hulpvraag ....................................................................................................................... 5 Hoofdstuk 3 Werk en participatie........................................................................................................... 10 Hoofdstuk 4 Gezond en veilig opgroeien .............................................................................................. 19 Hoofdstuk 5 Wonen in een veilige en gezonde omgeving .................................................................... 23 Hoofdstuk 6 Vervoer naar school .......................................................................................................... 30 Hoofdstuk 7 Inkomen en schulden ........................................................................................................
34 Hoofdstuk 8 De vorm van ondersteuning .............................................................................................. 38 Hoofdstuk 9 Afspraken tussen inwoner en gemeente ........................................................................... 43 Hoofdstuk 10 Inwonersparticipatie ........................................................................................................ 49 Hoofdstuk 11 Kritiek op de uitvoering .................................................................................................... 52 Hoofdstuk 12 Kwaliteit, inkoop en aanbesteding................................................................................... 53 Hoofdstuk 13 Van oud naar nieuw ........................................................................................................ 55 Hoofdstuk 14 Begrippenlijst ................................................................................................................... 56 3 Hoofdstuk 1 Inleiding Artikel 1.1 Waar gaat deze verordening over? Deze Verordening Sociaal Domein Meierijstad geeft gemeentelijke regels over de volgende onderwerpen: • werken en participeren; • uitkeringen; • schuldhulpverlening; • gezond en veilig opgroeien; • vervoer naar school; • wonen in een veilige en gezonde omgeving.
Artikel 1.2 Waarom deze regels? In Nederland vinden we het belangrijk dat: • mensen actief mee kunnen doen aan het maatschappelijk leven of aan het werk kunnen gaan; • mensen een inkomen hebben waarmee ze rond kunnen komen; • mensen hun financiën op orde hebben; • mensen een eigen huishouding kunnen voeren en voor zichzelf kunnen zorgen; • mensen een geschikte en schone woonruimte hebben waarin zij zelfstandig en veilig kunnen wonen; en • kinderen gezond en veilig kunnen opgroeien en veilig naar de school kunnen gaan die bij hen past. Artikel 1.3 Taak van de gemeente Het is de taak van de gemeente om haar inwoners daarbij te helpen. De wetgever heeft wett en gemaakt om dit te bereiken. Het gaat om de: • Participatiewet (PW), de Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte werkloze werknemers (IOAW) en de Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte gewezen zelfstandigen (IOAZ); • Wet maatschappelijke ondersteuning 2015 (Wmo 2015); • Wet gemeentelijke schuldhulpverlening (Wgs) • Jeugdwet; • Wet op het primair onderwijs, de Wet op de expertisecentra en de Wet op het voortgezet onderwijs; • Wet publieke gezondheid (Wpg). De gemeente hoeft niet te ondersteunen als de inwoner geholpen kan worden op grond van een andere wet dan hierboven benoemd. Bijvoorbeeld als zorg valt onder de Zorgverzekeringswet (Zvw) of de Wet langdurige zorg (Wlz).
De regels in deze verordening vullen de wettelijke regels aan. Het zijn regels op hoofdlijnen die de gemeenteraad heeft vastgesteld. Soms zijn nog extra regels nodig, waarin bepaalde zaken worden uitgewerkt. De gemeente is bevoegd daarvoor nadere regels of beleidsregels vast te stellen. Ook dat is in deze verordening geregeld. 4 Artikel 1.4 Uitgangspunten De regels in deze verordening zijn geschreven vanuit een aantal uitgangspunten. De regels: 1. zijn bedoeld om de doelen onder punt 1.5 te realiseren en knelpunten van inwoners op te lossen; 2. zijn goed leesbaar; 3. regelen niet meer dan nodig is; 4. houden de administratieve lasten van gemeente en inwoners zo laag mogelijk; 5. kunnen goed uitgevoerd worden en zijn duidelijk voor inwoners; 6. zijn onderling afgestemd op elkaar; 7. respecteren de wettelijke regels, maar wijken daar soms vanaf als dat nodig is om de doelen van de wetgever te realiseren of belangrijke internationale regels na te komen; 8. passen bij de werkwijze van de gemeente om samen met de inwoner te kijken wat er nodig is en of dit past binnen de grondwaarden (doelen) van (een van de) verschillende wetten (‘werken volgens de bedoeling’). In hoofdstuk 9 staat uitgebreid beschreven hoe de gemeente en de inwoner met elkaar omgaan.
Artikel 1.5 Kerndoelen Bij het toepassen van de regels uit deze verordening houdt de gemeente rekening met de doelen van de genoemde wetten. De gemeente zorgt ervoor dat het resultaat van een besluit recht doet aan die doelen. De gemeente gaat daarbij uit van de volgende kerndoelen: 1. De inwoner staat centraal. 2. Inwoners zijn in de eerste plaats zelf verantwoordelijk om de genoemde doelen te realiseren. 3. De gemeente versterkt de zelfredzaamheid van de inwoners. 4. De gemeente ondersteunt waar dat nodig is en stimuleert inwoners om zelf oplossingen te vinden voor problemen, bijvoorbeeld met hulp van familie, vrienden en bekenden (het sociale netwerk). 5. Kwetsbare groepen, zoals kinderen en inwoners met een beperking, hebben extra hulp nodig om volwaardig mee te kunnen doen aan de samenleving. De begrippen die in deze verordening worden gebruikt, worden toegelicht in hoofdstuk 14. Artikel 1.6 Leeswijzer Als in deze verordening het woord ‘inwoner’ staat, dan vallen daar ook ouders, jongeren, studenten en werknemers onder. Waar ‘hij’ staat kan ook ‘zij’, ‘hen’ of ‘die’ gelezen worden. Als in deze verordening het woord ‘ouders’ staat dan vallen daar onder: pleegouders/ouders en/of hun vertegenwoordigers die in de zin van Algemene wet bestuursrecht (Awb) als belanghebbenden aangemerkt kunnen worden. Alle bedragen in deze verordening zijn inclusief btw.
Op genoemde bedragen kunnen in de toekomst aanpassingen van toepassing zijn op grond van bijvoorbeeld indexering of als gevolg van aanbestedingstrajecten. Artikel 1.7 Verband tussen verordening en wet Deze verordening is gebaseerd op de wetten die bij 1.1 zijn genoemd. Die wetten vormen de wettelijke basis voor de artikelen in deze verordening. Maar niet voor alle artikelen geldt dat in iedere wet daarover iets is terug te vinden. Dat verschilt per artikel. Daarom is per artikel aangegeven op welke wet dat artikel is gebaseerd. 5 Hoofdstuk 2 De hulpvraag Dit hoofdstuk gaat over de manier waarop de inwoner aan de gemeente hulp kan vragen als het gaat om één of meer van de onderwerpen uit deze verordening. Beschreven wordt hoe de inwoner een hulpvraag kan stellen, hoe de gemeente ondersteuning kan geven en wat de gemeente van de inwoner verwacht. Kerndoelen: • De gemeente maakt ondersteuning makkelijk bereikbaar. • De hulpvraag van de inwoner staat centraal. • De gemeente gaat zorgvuldig om met de inwoner. • De gemeente geeft geen ondersteuning als er al een andere regeling geldt waarop de inwoner een beroep kan doen. Paragraaf 2.1 Melding hulpvraag bij de gemeente (Jeugdwet, Wmo, PW, IOAW, IOAZ, Wgs) Artikel 2.1.1 Hulpvraag melden Inwoners die hulp nodig hebben, kunnen zich melden bij de door de gemeente ingerichte Toegang.
Voor jeugd kunnen inwoners zich zowel melden bij Toegang als bij het Centrum voor Jeugd en Gezin. De inwoner kan deze melding op verschillende manieren doen: • schriftelijk, met een brief • mondeling, persoonlijk (bijvoorbeeld via het spreekuur) • telefonisch • digitaal (via de website) of een e-mail Artikel 2.1.2 Uitnodiging gesprek 1. Na de melding neemt de gemeente de hulpvraag van de inwoner in behandeling. De gemeente neemt binnen twee werkdagen na de melding contact op met inwoner voor een intakegesprek. 2. Na het intakegesprek kan de inwoner uitgenodigd worden voor een vervolggesprek met een medewerker. In die uitnodiging staat waar en wanneer het gesprek plaatsvindt en waarover het gesprek gaat. 3. Het gesprek kan telefonisch of digitaal plaatsvinden als dat voldoende is. 4. Ook geeft de gemeente in de uitnodiging aan dat de inwoner iemand mee mag nemen naar het gesprek om hem te ondersteunen. Dit kan een familielid, vriend of bekende zijn, maar ook een (gratis) onafhankelijk deskundige (cliëntondersteuner). 5. De gemeente wijst ook op de mogelijkheid om zelf een plan op te stellen waarin de inwoner uitlegt hoe zijn persoonlijke situatie is en wat hij wil bereiken met zijn vraag (persoonlijk plan) . Artikel 2.1.3 Gegevens De gemeente verzamelt gegevens over de situatie van de inwoner die nodig zijn voor het gesprek en de beoordeling van de melding.
Als het gaat om gegevens die de gemeente niet zelf kan inzien of verkrijgen, dan vraagt de gemeente aan de inwoner om die gegevens binnen een bepaalde termijn te leveren. In de uitnodiging voor het gesprek staat welke gegevens dat zijn en welke termijn e r geldt. De gemeente kan ook later nog om aanvullende gegevens vragen. Hiervoor gelden dan dezelfde voorwaarden. 6 Paragraaf 2.2 Gesprek na de melding (Jeugdwet, Wmo, PW, IOAW, IOAZ, Wgs, Awb) Artikel 2.2.1 Doel en inhoud gesprek 1. Het doel van het gesprek is om een goed beeld te krijgen van de hulpvraag, van het resultaat dat de inwoner wil bereiken en van zijn persoonlijke situatie. 2. In het gesprek onderzoekt een medewerker van de Toegang a. de behoefte van de inwoner: wat is er nodig? b. de (on)mogelijkheden van de inwoner. c. de persoonlijke situatie van de inwoner: hoe ziet die eruit en wat betekent dit voor het gewenste resultaat? d. wat heeft de inwoner nodig aan ondersteuning en in welke omvang? e. in hoeverre de ondersteuning geleverd kan worden via de eigen kracht, gebruikelijke hulp, mantelzorg, hulp uit het sociale netwerk en algemene en/of voorliggende voorzieningen. De gemeente stelt nadere regels vast over algemene voorzieningen en gebruikelijke hulp. f. of er contact nodig is met anderen over de persoonlijke situatie van de inwoner; hierover wordt de inwoner dan altijd geïnformeerd. g.
of een extern onafhankelijke adviseur ingeschakeld wordt voor het onderzoek; hierover wordt de inwoner dan altijd geïnformeerd. 3. Huisgenoten van de inwoner zijn verplicht, als hen daarom gevraagd wordt, medewerking te verlenen aan het onderzoek naar aanwezigheid van gebruikelijke hulp die hiervoor redelijkerwijs nodig is. 4. De medewerker informeert de inwoner over de mogelijkheden die de gemeente biedt om de persoonlijke situatie van de inwoner te verbeteren. 5. Bij dit gesprek kan ook iemand aanwezig zijn om de inwoner te ondersteunen, zoals een familielid, vriend of bekende of (gratis) onafhankelijk deskundige (cliëntondersteuner). Artikel 2.2.2 Verslag en/of plan 1. Zo snel mogelijk na het gesprek maakt de medewerker een verslag en/of plan van het gesprek en de uitkomsten van het onderzoek. Opmerkingen of latere aanvullingen van de inwoner worden aan het verslag toegevoegd. 2. Als het gesprek telefonisch heeft plaatsgevonden kan er een verkort verslag worden gemaakt. 3. Als het gaat om Wmo-ondersteuning, jeugdhulp en Participatiewet stuurt de medewerker het verslag naar de inwoner, tenzij de inwoner heeft aangegeven dat hij dat niet wil. De inwoner ondertekent het verslag en stuurt dit terug naar de gemeente. Als de inwoner het niet eens is met het verslag, kan hij dat daarop aangeven.
Als de inwoner ondersteuning-op-maat van de gemeente wil ontvangen, kan hij dit aangeven op het ondertekende verslag. De gemeente ziet het verslag als een aanvraag. 4. Als het om jeugdondersteuning en Wmo gaat, kan de medewerker ook tijdens het gesprek een verslag maken en daarin aangeven wat er nodig is voor de inwoner. Als de inwoner en de medewerker tijdens het gesprek samen vaststellen welke ondersteuning er nodig is, dan wordt het door de inwoner ondertekende verslag gezien als een aanvraag. 7 Paragraaf 2.3 Aanvraag (Jeugdwet, Wmo, PW, IOAW, IOAZ, Wgs, Llv, Awb) Niet elke aanvraag gaat op precies dezelfde manier. Verschillen per soort ondersteuning of wet staan hieronder beschreven in artikel 2.3.1. Artikel 2.3.1 Aanvraag 1. Na de melding en het gesprek met een medewerker van de gemeentelijke Toegang, kan de inwoner een aanvraag indienen. De aanvraag kan schriftelijk (per brief) of digitaal (via de website of e-mail) worden ingediend. Het doel van de aanvraag is te bepalen of de gemeente ondersteuning gaat verlenen en zo ja, in welke vorm. 2. Een aanvraag kan zonder melding vooraf worden gedaan als het gaat om een uitkering voor inwoners van 27 jaar of ouder of om vervoer van kinderen naar school. Het gesprek met een medewerker vindt, indien nodig, plaats nadat de aanvraag is ingediend. 3.
De aanvragen voor financiële tegemoetkomingen kunnen direct schriftelijk en digitaal worden gedaan. De gemeente kan besluiten dat een onderzoek en een gesprek over de hulpvraag niet nodig zijn. De aanvraag wordt dan direct afgehandeld. Alleen als er aanleiding voor is, of op verzoek van de inwoner, volgt een gesprek. 4. De inwoner dient een aanvraag in met een aanvraagformulier van de gemeente. Voor Wmo en jeugdhulp geldt dat een door de inwoner ondertekend verslag van het gesprek kan worden gezien als een aanvraagformulier voor ondersteuning. 5. De gemeente verzamelt gegevens over de situatie van de inwoner die nodig zijn voor de beoordeling van de aanvraag. Als het gaat om gegevens die de gemeente niet zelf kan inzien of verkrijgen, dan vraagt de gemeente aan de inwoner om die gegevens binnen een bepaalde termijn te leveren. De gemeente kan ook later nog om aanvullende gegevens vragen. Artikel 2.3.2 Voorwaarden voor ondersteuning 1. Als een inwoner ondersteuning aanvraagt, dan gelden in ieder geval de volgende voorwaarden: a. de ondersteuning is noodzakelijk om (één van) de doelen van de in 1.1 genoemde wetten te bereiken; b. de inwoner heeft geen mogelijkheden om het gewenste resultaat op eigen kracht te bereiken.
Hij kan dit resultaat ook niet bereiken met gebruikelijke hulp van huisgenoten, met hulp vanuit het sociale netwerk, algemene voorzieningen of met behulp van andere voorzieningen of organisaties; en c. de ondersteuning past bij het gewenste resultaat en de persoonlijke situatie van de inwoner. 2. Voor sommige vormen van ondersteuning zijn in de wet of in deze verordening extra voorwaarden gesteld. Deze extra voorwaarden zijn opgenomen in de verschillende hoofdstukken. 3. De ondersteuning is niet duurder dan nodig is en duurt niet langer dan nodig is. De gemeente kiest daarom voor de goedkoopste voorziening die nodig is om het probleem van de inwoner langdurig te verminderen of op te lossen. 4. De gemeente kan ondersteuning weigeren als een inwoner de gevraagde ondersteuning zelf al heeft ingeroepen of gekocht, voordat de gemeente heeft besloten op een aanvraag of voordat een melding is gedaan, tenzij de gemeente daarvoor toestemming heeft gegeven. 5. De inwoner is verplicht mee te werken aan regiegesprekken als deze voor de voortgang van de ondersteuning door Toegang nodig worden gevonden Artikel 2.3.3 Advisering De gemeente kan een externe deskundige vragen om een advies. Dit advies (deskundig oordeel) betrekt de gemeente bij de beoordeling van de melding of aanvraag. Artikel 2.3.4 Beslistermijn 1.
De gemeente beslist zo snel mogelijk, maar in ieder geval binnen 8 weken nadat de aanvraag of melding is ontvangen. 2. De gemeente kan de termijn voor ten hoogste 8 weken verdagen. 8 3. In spoedeisende gevallen treft de gemeente zo snel mogelijk een passende voorziening. De gemeente legt vervolgens de beslissing over de inzet van hulp in dat geval zo snel mogelijk, maar in ieder geval binnen vier weken na de start van de hulp, vast in een beschikking (besluit). Paragraaf 2.4 Beslissing (Jeugdwet, Wmo, PW, IOAW, IOAZ, Wgs, Llv, Awb) Artikel 2.4.1 Inhoud besluit 1. In het besluit geeft de gemeente aan of de inwoner wel of geen ondersteuning krijgt. Als de gemeente ondersteuning geeft, staat in het besluit ook of de ondersteuning in natura (product of dienst), in de vorm van een Pgb, in geld of op een andere manier wordt gegeven. (Zie voor meer uitleg hoofdstuk 8) 2. Geeft de gemeente de ondersteuning in natura, dan staat in het besluit in ieder geval: a. wat de ondersteuning inhoudt en waarvoor de ondersteuning bedoeld is; b. wanneer de ondersteuning ingaat en hoe lang de ondersteuning duurt; c. welke voorwaarden en verplichtingen er voor de ondersteuning gelden. 3. Geeft de gemeente de ondersteuning in de vorm van een Pgb, dan staat in het besluit in ieder geval: a. waarvoor het Pgb bedoeld is; b. hoe hoog het Pgb is en hoe dit berekend is; c.
wanneer het Pgb ingaat en wanneer het Pgb eindigt; d. hoe de besteding van het Pgb verantwoord moet worden; e. welke voorwaarden en verplichtingen er voor het Pgb gelden. 1. Geeft de gemeente ondersteuning in de vorm van geld, dan staat in het besluit in ieder geval: a. voor welk doel het geld wordt gegeven; b. wanneer het geld wordt betaald; c. hoe vaak het geld wordt betaald; d. welke voorwaarden en verplichtingen er gelden voor het uitgeven van het geld. 2. Voor Jeugd en Wmo geldt dat het recht op hulp vervalt als de inwoner niet binnen 6 maanden na het besluit begint met het gebruikmaken van de hulp, tenzij dit de inwoner niet te verwijten valt. Deze voorwaarde wordt ook in het besluit opgenomen. Paragraaf 2.5 Uitzonderingen Artikel 2.5.1 Jeugdhulp via arts en anderen (Jeugdwet, Awb) 1. De gemeente zorgt ervoor dat de jongere jeugdhulp krijgt als de huisarts, jeugdarts, medisch specialist, gecertificeerde instelling of jeugdreclassering de jongere doorverwijst naar een jeugdhulpaanbieder. Voor deze ondersteuning gelden dezelfde voorwaarden en kwaliteitseisen voor jeugdhulpaanbieders die opgenomen zijn in het Productenboek Inkoop Gespecialiseerde Jeugdhulp Regio Noordoost Brabant van het betreffende jaar. 2.
Als een jeugdige zich bij een jeugdhulpaanbieder meldt met een verwijzing, niet via de gemeentelijke toegang, dan beoordeelt de jeugdhulpaanbieder in lijn met deze verwijzing inhoudelijk welke product(en) de jeugdige precies nodig heeft, met welke frequentie en voor hoe lang (de duur en de omvang). De jeugdhulpaanbieder past bij de genoemde beoordeling en bepaling van de inhoud van het product de werkwijze toe zoals de gemeentelijke toegang deze toepast zoals beschreven in het bovengenoemde productenboek en de bijbehorende werkinstructie. 3. Als de jongere of zijn ouders daar om vragen, stuurt de gemeente hem/hen een brief met daarin het besluit over de jeugdhulp. Voor dit besluit gelden dezelfde rechten en plichten als het besluit na een aanvraag bij de gemeente zelf. 9 Artikel 2.5.2 Spoedeisende gevallen (Jeugdwet, Wmo, PW, Llv, Wgs) 1. In spoedeisende gevallen zorgt de gemeente ervoor dat de inwoner de ondersteuning krijgt die volgens de gemeente nodig is. De gemeente kan dan afwijken van de normale procedure als dat nodig is. Het kan gaan om de volgende (tijdelijke) ondersteuning in afwachting van een onderzoek van de gemeente: a. het bieden van ondersteuning en zorg aan ouders en hun kinderen; b. het vragen van een machtiging aan de kinderrechter voor uithuisplaatsing of gesloten jeugdhulp; c. het bieden van een voorziening voor maatschappelijke ondersteuning; d.
schuldhulpverlening; e. vervoer van en naar school (vervoersvoorziening gaat op zijn vroegst in op de dag van de aanvraag); f. het verstrekken van een voorschot op een uitkering die nog niet is toegekend. 2. Er is sprake van een spoedeisend geval als afwachten van de uitkomst van de normale procedure voor een aanvraag zou leiden tot een onaanvaardbaar risico voor (verslechtering van) de gezondheid of veiligheid van de inwoner. 3. Voor Jeugd geldt dat deze hulp buiten kantoortijden loopt via de Crisisdienst van Jeugdbescherming Brabant of GGZ en een maximale termijn heeft van 4 weken. Na deze 4 weken of zoveel eerder als mogelijk volgt dan alsnog een ‘gewoon’ besluit. 10 Hoofdstuk 3 Werk en participatie De gemeente vindt het belangrijk dat inwoners die een uitkering hebben en kunnen werken, worden geholpen bij het vinden van een duurzaam en passend werk, bij voorkeur in een reguliere en betaalde baan. Als betaald werk niet haalbaar is, dan wordt gekeken op welke wijze par ticiperen aan de samenleving mogelijk is. De gemeente kan helpen door het inzetten van zogenaamde voorzieningen. Welke ondersteuning dat kan zijn, staat in dit hoofdstuk. Dit hoofdstuk gaat verder over meedoen aan activiteiten in de samenleving voor inwoners met een beperking of een psychisch/psychosociaal probleem.
Het is belangrijk dat deze inwoners ook volwaardig kunnen meedoen en dat hun positie in de samenleving verbetert. Kerndoelen: • De inwoner wordt zo goed mogelijk naar duurzaam, passend werk of maatschappelijke participatie geleid. • Betaald werk gaat voor onbetaald werk en inkomensondersteuning van de gemeente. • Iedereen doet mee aan de samenleving. Paragraaf 3.1 Algemene bepalingen Artikel 3.1.1 Doelgroepen (PW, IOAW, IOAZ) De gemeente ondersteunt de volgende groepen inwoners op weg naar werk en maatschappellijke participatie: 1. Inwoners met een gemeentelijke uitkering die niet op eigen kracht en met de hulp van het sociale netwerk, uitzendbureaus en andere organisaties de weg naar werk kunnen vinden; 2. Inwoners die geen ondersteuning kunnen krijgen van andere instanties, zoals UWV of werkgevers. Per hulpvraag beoordeelt de gemeente of er ondersteuning kan worden gegeven; 3. Voor jongeren tot 27 jaar die geen startkwalificatie hebben,ondersteunt de gemeente bij het vinden van een passende opleiding, een traject of duurzame arbeid. Indien nodig leidt de gemeente hen toe naar passende hulpverlening of zorg. Artikel 3.1.2 Samenwerking (PW, IOAW, IOAZ) 1. De gemeente werkt samen met UWV, gemeenten in de regio en andere organisaties om inwoners te ondersteunen bij het vinden van passend werk of een passende nuttige daginvulling. 2.
De gemeente ondersteunt werkgevers die inwoners, die onder de doelgroep van de gemeente vallen, werk aanbieden. Artikel 3.1.3 Budget De gemeente kan voor de verschillende soorten voorzieningen budgetplafonds vaststellen. Een budgetplafond is het maximale bedrag dat de gemeente aan een bepaalde soort voorziening uitgeeft. Voor wettelijke loonkostensubsidie en beschut werk kan geen budgetplafond worden vastgesteld. Artikel 3.1.4 Voorzieningen (PW, IOAW, IOAZ) 1. De gemeente stemt de hulp aan de inwoner af op zijn positie op de arbeidsmarkt. 2. De gemeente biedt ondersteuning aan in de vorm van voorzieningen. Het doel daarvan is het vinden of behouden van passend werk of maatschappelijke participatie. 3. De gemeente beoordeelt per persoon welke voorziening wordt ingezet en voor hoe lang. Daarbij kijkt de gemeente naar een aantal zaken, zoals de omstandigheden van de inwoner, zijn eventuele beperkingen, de zorg voor kinderen, mantelzorg, wettelijke verplich tingen en of er bij de gemeente voldoende budget beschikbaar is. 11 4. In een plan van aanpak legt de gemeente vast welke ondersteuning de inwoner krijgt en wat van belang is voor die ondersteuning. Ook wordt vastgelegd welke afspraken er met de inwoner zijn gemaakt over de ondersteuning en over wat de inwoner zelf doet om eerder aan werk te komen. 5.
De in dit hoofdstuk genoemde voorzieningen kunnen ambtshalve of op aanvraag worden toegekend. Paragraaf 3.2 Voorzieningen algemene bepalingen Artikel 3.2.1 Beschut werk (PW) 1. De gemeente biedt een inwoner een beschutte werkplek aan als deze behoort tot de doelgroep van beschut werk. Dit gebeurt op basis van een door het UWV afgegeven advies waaruit blijkt dat deze inwoner alleen kan werken als het werk en de werkplek zijn aangepast aan de mogelijkheden van die inwoner. Daarbij gelden de voorwaarden die in de Participatiewet zijn genoemd. 2. Het doel van beschut werk is om inwoners die alleen onder aangepaste omstandigheden kunnen werken een veilige werkplek te bieden. 3. De gemeente zet zich ervoor in dat het aantal beschutte werkplekken dat de gemeente volgens het rijk jaarlijks moet realiseren, gerealiseerd wordt. 4. De gemeente biedt de volgende voorzieningen aan, zodat een inwoner beschut kan werken: a. aanpassing van de werkplek of de werkomgeving; b. uitsplitsing van taken; c. aanpassingen in het werktempo, de werktijden of de werkbegeleiding. 5. De gemeente kan inwoners, die in aanmerking komen voor beschut werk, voorzieningen aanbieden die de stap naar beschut werk makkelijker maken. Het gaat om de volgende voorzieningen: a. Ontwikkelingsgerichte arbeidsmatige dagbesteding; b. Maatschappelijke participatie; c. scholing; d. Persoonlijke ondersteuning; e.
schuldhulpverlening. Artikel 3.2.2 Persoonlijke ondersteuning bij werk (PW, IOAW, IOAZ) 1. De gemeente kan een inwoner die behoort tot de doelgroep persoonlijke ondersteuning aanbieden die nodig is om de stap te zetten naar betaald werk. 2. Bij de toekenning van persoonlijke ondersteuning bij werk worden de volgende voorwaarden gehanteerd: a. De inwoner behoort tot de doelgroep van de Participatiewet en: i. is minimaal achttien jaar oud, of; ii. heeft VSO/PRO onderwijs gevolgd; b. De inwoner kan zonder deze vorm van ondersteuning niet aan het arbeidsproces deelnemen; c. Het betreft geen Arbo-taak waarvoor de werkgever verantwoordelijk is; d. De kosten van de voorzieningen (en) zijn proportioneel, dat wil zeggen dat de investering moet opwegen tegen de opbrengsten. 3. Een aanvraag persoonlijke ondersteuning bij werk kan worden ingediend bij de gemeente door de inwoner of zijn werkgever. 4. De gemeente bepaalt de vorm en de duur van de persoonlijke ondersteuning . 12 Artikel 3.2.3 Hulp op de werkplek van een jobcoach of interne werkbegeleider 1. De gemeente kan een inwoner op de werkplek een externe of interne jobcoach aanbieden, als de inwoner extra begeleiding nodig heeft om zijn werk goed te kunnen doen. Ook kan dit georganiseerd worden via een interne werkbegeleider. 2.
Het doel van de jobcoach of de interne werkbegeleider is om de werknemer te helpen zijn werk goed te doen en waar mogelijk zichzelf te ontwikkelen. 3. De gemeente kan, op aanvraag, de werkgever een vergoeding geven voor begeleiding door een externe jobcoach, interne jobcoach of een interne werkbegeleider als de inwoner extra begeleiding nodig heeft om zijn werk goed te kunnen doen. Hierbij gelden de volgende voorwaarden: a. Voor de interne jobcoach geldt: deze heeft een erkende opleiding tot jobcoach afgerond. b. voor de externe jobcoach geldt: de organisatie moet erkend zijn door het UWV. c. Voor de interne werkbegeleider geldt: De interne werkbegeleider is niet de leidinggevende van de werknemer, heeft de juiste kennis en vaardigheden om te ondersteunen in de dagelijkse werkzaamheden, heeft genoeg tijd en kent het werk. 4. De aanvraag voor hulp op de werkplek van een jobcoach of interne werkbegeleider moet binnen 26 weken na de start van de arbeidsovereenkomst zijn ontvangen, tenzij op het moment van de start van de arbeidsovereenkomst de noodzaak voor ondersteuning nog niet bekend kon zijn. 5. Wanneer de aanvraag voor jobcoaching of interne werkbegeleiding door de werkgever gedaan wordt, moet de werknemer op de hoogte zijn van de aanvraag en instemmen met de inzet van jobcoaching of interne werkbegeleiding. 6.
De jobcoach of interne werkbegeleiding stemt de leerdoelen met de werknemer en de werkgever af en legt dit vast in een plan van aanpak. De gemeente stemt met de werkgever en werknemer de wijze waarop de ondersteuning wordt geboden, de intensiteit in duur en aantal uren af en legt dit vast in een beschikking. 7. De jobcoach of werkbegeleider begeleidt de werknemer maximaal 15% van de werktijd. De duur van de jobcoaching of werkbegeleiding is altijd tijdelijk. De maximale duur is 3 jaar, waarin het aantal uren wordt afgebouwd, tenzij er zwaarwegende argumenten zijn hiervan af te wijken. Bij jongeren tot 27 jaar geldt geen maximale duur van jobcoaching. 8. Het college hanteert de volgende maximum uurtarieven: - Het maximum uurtarief voor jobcoaching is gelijk aan het door het UWV gehanteerde maximumtarief voor jobcoaching. - Bij interne werkbegeleiding worden enkel de aantoonbare extra kosten vergoed. De maximale vergoeding voor interne werkbegeleiding bedraagt 80% van het door het UWV gehanteerde maximumtarief voor jobcoaching Artikel 3.2.4 Loonkostensubsidie (PW, IOAW, IOAZ, Awb) 1. De gemeente kent de werkgever een wettelijke loonkostensubsidie toe als de inwoner wel kan werken, maar niet het wettelijk minimumloon kan verdienen. 2.
Het doel van deze subsidie is om werkgevers te stimuleren kwetsbare inwoners in dienst te nemen en werkgevers een vergoeding te geven voor productieverlies. 3. De medewerker stelt vast of het gaat om een inwoner die niet in staat is het wettelijk minimumloon te verdienen. Om te bepalen hoe productief de inwoner op de werkplek zal zijn loonwaarde worden vastgesteld. Dit wordt gedaan door een landelijk erkende methodiek op de werkplek. De loonkostensubsidie aan de werkgever wordt op deze loonwaarde afgestemd op basis van het wettelijk minimumloon. 4. Wanneer een werkgever of werknemer een aanvraag indient , voor wettelijke loonkostensubsidie bevestigt de medewerker de aanvraag schriftelijk. Wanneer een werknemer een aanvraag indient, ontvangt de werkgever ook een bevestiging. Dit moet aangevraagd worde n binnen 6 maanden na aanvang van de arbeidsovereenkomst. 5. Een aanvraag voor wettelijke loonkostensubsidie wordt, als de inwoner nog niet behoort tot de doelgroep, ook behandeld als een aanvraag om vast te stellen of de inwoner tot de doelgroep behoort. Als deze aanvraag is gedaan na het begin van het dienstverband, wordt de beoordeling of de inwoner tot de doelgroep behoort gedaan door de gemeente en die bepaald of het middel praktijkroute van toepassing is. 13 6.
De loonwaarde wordt binnen 13 weken na ontvangst van de aanvraag vastgesteld, tenzij in overleg met de werkgever forfaitaire loonkostensubsidie wordt toegekend. Hierbij geldt dat opname in het doelgroepenregister pas van toepassing is na een vaststellen van de loonwaarde inclusief de no-riskpolis. 7. De gemeente gebruikt bij het verstrekken van de wettelijke loonkostensubsidie het preferente proces loonkostensubsidie (zie begrippenlijst). Artikel 3.2.5 Proefplaats (PW, IOAW, IOAZ) 1. De gemeente kan een inwoner bij wijze van proef tijdelijk en met behoud van uitkering laten werken bij een werkgever. 2. Het doel van de proefplaats is om werkgevers te helpen een beeld te krijgen van de geschiktheid van de inwoner voor het werk, maar ook om te kijken of de functie kan worden aangepast zodat deze goed bij de inwoner past. 3. Een voorwaarde is dat de proefplaats leidt tot een dienstverband van minimaal 6 maanden zonder proeftijd als de inwoner geschikt blijkt te zijn voor het werk. 4. De proefplaats is alleen mogelijk als de werkgever de inwoner goed begeleidt tijdens de proefplaatsing. Als de proefplaats niet wordt omgezet in een dienstverband legt de werkgever uit wat hij heeft gedaan om de inwoner te begeleiden en waarom de inwoner geen dienstverband krijgt. 5. Een proefplaats duurt maximaal 2 maanden met een werkweek van maximaal 40 uur per week.
Deze termijn kan worden verlengd met maximaal 4 maanden als dat nodig is om een goed beeld te krijgen van de mogelijkheden van de inwoner. 6. De proefplaats wordt vastgelegd in een overeenkomst tussen de gemeente, de werkgever en de inwoner. Daarin worden het doel van de proefplaatsing opgenomen, hoe lang de proefplaats duurt, wat de werkzaamheden en de werktijden zijn en hoe de begeleiding plaatsvindt. 7. Een voorwaarde is dat het werk niet leidt tot verdringing van werknemers bij dezelfde werkgever en ook niet leidt tot oneerlijke concurrentie met andere organisaties. 8. De werkgever zorgt voor een aansprakelijkheids- en ongevallenverzekering. 9. Een proefplaats kan niet worden ingezet wanneer voor dezelfde inwoner bij de dezelfde werkgever een werkstage is ingezet. 10. De gemeente kan tijdens de proefplaatsing een loonwaardemeting uitvoeren. Artikel 3.2.6 Werkstage (PW, IOAW, IOAZ) 1. De gemeente kan een inwoner die weinig kans heeft op werk, een werkstage aanbieden. Deze werkstage wordt vastgelegd in een overeenkomst tussen de gemeente, de werkgever en de inwoner. 2. Het doel van een werkstage is om inwoners, met behoud van uitkering, op een werkplek werkervaring op te laten doen en/of te leren functioneren in een werkomgeving. 3.
Een voorwaarde is dat het werk niet leidt tot verdringing van andere werknemers bij dezelfde werkgever en ook niet leidt tot oneerlijke concurrentie met andere organisaties. 4. De werkstage is alleen mogelijk als de werkgever de inwoner goed begeleidt tijdens de werkstage. De werkgever zorgt ervoor dat de inwoner meer vaardigheden of kennis van het vakgebied opdoet. 5. De werkstage wordt vastgelegd in een plan van aanpak dat de gemeente in overleg met de inwoner maakt. Met de werkgever wordt in een overeenkomst vastgelegd welk doel de werkstage heeft, wat de werkzaamheden zijn, begin- en einddatum, afspraken over onkostenvergoedingen, verzekeringen en hoe de begeleiding plaatsvindt. Ook wordt vastgelegd waarom er geen sprake is van verdringing /oneerlijke concurrentie. 6. Het aantal gewerkte uren in een werkstage bedraagt niet meer dan 40 uur per week. Een werkstage duurt maximaal 3 maanden en kan éénmalig met 3 maanden worden verlengd. 14 Artikel 3.2.7 Scholing (PW, IOAW, IOAZ) 1. De gemeente kan een inwoner, die behoort tot de doelgroep scholing aanbieden, als die scholing nodig is om de stap naar werk voor een langere periode te maken. 2. De gemeente bepaalt de vorm en de duur van de scholing. De scholing wordt afgestemd met de inwoner. 3. Het scholingstraject wordt vastgelegd in een plan van aanpak met daarin het doel en de duur van het scholingstraject.
Artikel 3.2.8 Indienstnemingsvergoeding (PW, IOAW, IOAZ, Awb) 1. De gemeente kan een werkgever die een inwoner, die behoort tot de doelgroep, in dienst neemt een vergoeding geven. Er is geen recht op indienstnemingsvergoeding wanneer er sprake is van recht op loonkostensubsidie. 2. Het doel van deze vergoeding is om werkgevers te stimuleren inwoners met een kleine kans op werk in dienst te nemen en extra kosten die werkgevers maken voor het begeleiden van deze inwoners te vergoeden. 3. De indienstnemingsvergoeding bedraagt eenmalig € 500 per kalenderjaar. 4. De werkgever moet in ieder geval voldoen aan de volgende voorwaarden: a. de duur van de arbeidsovereenkomst bedraagt minimaal 6 maanden; b. de werknemer ontvangt loon hoger dan de bijstandsnorm. Artikel 3.2.9 Maatschappelijke participatie (PW, IOAW, IOAZ) 1. Als werk (nog) niet mogelijk is, ondersteunt de gemeente de inwoner bij het vinden van passende maatschappelijke participatie, zowel gericht op de tussenstap naar arbeidsinschakeling als op maatschappelijk meedoen. Hierbij staan de eigen regie, de individuele situatie en de talenten van de inwoner centraal. De participatie draagt bij aan het vergroten van de kans op werk, zelfredzaamheid, persoonlijke ontwikkeling of maatschappelijke zingeving en mag de arbeidsmarkt niet verstoren. 2. De ondersteuning bij maatschappelijke participatie kan worden ingezet: a.
op initiatief van de inwoner, door middel van een door de inwoner gedaan passend en realistisch voorstel dat bijdraagt aan zijn maatschappelijke participatie en persoonlijke ontwikkeling; b. op initiatief van de gemeente, door middel van een passend aanbod dat aansluit bij de behoeften en mogelijkheden van de inwoner. 3. Het verlenen van mantelzorg wordt gezien als een volwaardige vorm van maatschappelijke participatie. Als de mantelzorg te zwaar is om te combineren met werk of re-integratie, kan de gemeente (tijdelijk) ontheffing verlenen van de arbeidsverplichting. 4. De gemeente stemt de verplichtingen en ondersteuning af op de persoonlijke situatie en op eventuele ondersteuning of voorzieningen vanuit de Wmo. 5. De activiteiten en de gemaakte afspraken over de ondersteuning worden in overleg met de inwoner vastgelegd in een plan van aanpak. Daarin wordt het doel, de duur en de aard van de activiteit opgenomen. Artikel 3.2.10 Ondersteuning bij beheersing Nederlandse taal (PW, IOAW, IOAZ) 1. Het beheersen van de Nederlandse taal is nodig voor het vinden en behouden van een werkplek. De gemeente kan aan een inwoner die de Nederlandste taal onvoldoende beheerst een voorziening aanbieden om de taal beter te leren (referentieniveau 1F, niveau basi sonderwijs). 2. Deze voorziening wordt vastgelegd in een taalplan. In het taalplan wordt in ieder geval beschreven: a.
welke vorm van ondersteuning wordt aangeboden; en b. hoe de voortgang wordt beoordeeld. 15 Artikel 3.2.11 Kinderopvang (Gemeentewet, Wet kinderopvang) 1. De gemeente maakt volledig gebruik van haar bevoegdheid om op grond van artikel 1.13 van de Wet kinderopvang een tegemoetkoming in aanvulling op de kinderopvangtoeslag te verstrekken. 2. Indien er sprake is van een sociaal medische indicatie, als gevolg van lichamelijke, verstandelijke en/of psychische beperkingen van de ouder of om een dreigende ernstige ontwikkelingsachterstand van het kind op te heffen of te verminderen kan een tegemoetkoming voor de kosten van kinderopvang worden verstrekt. 3. De tegemoetkoming zoals bedoeld in lid 1 en 2 wordt op aanvraag verleend. 4. De kinderopvang vindt plaats in een geregistreerd kindercentrum, gastouderopvang of gastouderbureau. 5. Op de kosten wordt de kinderopvangtoeslag die door de Belastingdienst wordt verstrekt in mindering gebracht. 6. De gemeente legt in nadere regels vast welke aanvullende voorwaarden gelden en wat de hoogte van de vergoeding is.
Paragraaf 3.3 <<vervallen>> Paragraaf 3.4 Andere voorzieningen en vergoedingen Artikel 3.4.1 Specifieke voorwaarden noodzakelijke intermediaire activiteit bij motorische handicap (PW, IOAW, IOAZ) De gemeente kan een voorziening in de vorm van een intermediaire activiteit toekennen die gericht is op de vervanging of ondersteuning van een door ziekte of gebrek geheel of gedeeltelijk ontbrekende motorische lichaamsfunctie. Artikel 3.4.2 Specifieke voorwaarden meeneembare voorzieningen (PW, IOAW, IOAZ) 1. De gemeente kan een meeneembare voorziening toekennen, als dit nodig is voor de inwoner om te kunnen werken. 2. Er is geen limitatieve lijst van voorzieningen. In principe kan elk product als een meeneembare voorziening worden beschouwd als de noodzaak en meerwaarde in de werksfeer aantoonbaar is. Artikel 3.4.3 Nazorg (PW, IOAW, IOAZ) De gemeente zorgt ervoor dat de inwoner die aan het werk gaat, ondersteund en begeleid wordt als dit nodig is om het werk te kunnen doen en behouden. Paragraaf 3.5 <<vervallen>> Paragraaf 3.6 Meedoen in de samenleving met een beperking of een psychisch of psychosociaal probleem (Wmo) De gemeente zet zich ervoor in dat inwoners met een beperking zo lang mogelijk kunnen meedoen in de samenleving.
Inwoners die vanwege een beperking of een psychisch/psychosociaal probleem hulp nodig hebben om mee te doen in de samenleving (participatie) kunnen op aanvraag ondersteuning- op-maat krijgen als zij voldoen aan de voorwaarden in artikel 2.3.2 in deze verordening. De geïndiceerde ondersteuning-op-maat moet een passende en duurzame bijdrage leveren voor de inwoner, zodat hij in staat is om mee te doen in de samenleving en zo lang mogelijk in de eigen leefomgeving te kunnen blijven wonen. 16 Art. 3.6.1 Gebruikelijke hulp door huisgenoten Bij het onderzoeken of sprake is van gebruikelijke hulp door huisgenoten, zoals genoemd in artikel 2.3.2 lid 1 sub b van deze verordening, wordt rekening gehouden met de volgende factoren: a. de samenstelling van de leefeenheid van de inwoner en diens huisgenoot of huisgenoten; b. de aard van de relatie tussen de inwoner en diens huisgenoten; c. de inhoudelijke aard, de omvang en de complexiteit van de ondersteuningsbehoefte van de inwoner; d. de beschikbaarheid en de praktische, lichamelijke en geestelijke mogelijkheden van de huisgenoot of de huisgenoten voor het ondersteunen van de inwoner bij diens zelfredzaamheid en participatie dan wel het zich handhaven in de samenleving; e.
de mate waarin en de wijze waarop de inwoner voorafgaand aan de melding is ondersteund door diens huisgenoot of huisgenoten op het terrein van zelfredzaamheid en participatie dan wel het zich handhaven in de samenleving; f. overige relevante omstandigheden van de huisgenoot of huisgenoten van de inwoner die redelijkerwijs van invloed kunnen zijn op de mogelijkheid om de cliënt hulp te bieden op het terrein van zelfredzaamheid en participatie dan wel het zich handhaven in de s amenleving. Art. 3.6.2 Vormen van ondersteuning op maat De geïndiceerde ondersteuning-op-maat moet een passende en duurzame bijdrage leveren voor de inwoner, zodat hij in staat is om mee te doen in de samenleving en zo lang mogelijk in de eigen leefomgeving te kunnen blijven wonen. De volgende vormen van ondersteuning kan de gemeente in ieder geval geven: • Groepsbegeleiding • Individuele begeleiding • Vervoer op Maat • Hulpmiddelen voor vervoer Artikel 3.6.3 Groepsbegeleiding De gemeente zorgt ervoor dat een inwoner die niet in staat is de dag goed in te vullen, ondersteuning- op-maat kan krijgen (geïndiceerde dagbesteding). De ondersteuning-op-maat houdt in dat een inwoner onder begeleiding één of meer dagdelen per week mee kan doen aan arbeidsmatige, recreatieve of andere groepsactiviteiten. Meierijstad heeft in haar wijken en dorpen veel algemene voorzieningen voor dagbesteding.
De gemeente kijkt daarom altijd eerst of deze algemene voorzieningen voor dagbesteding passend zijn voor de vraag van de inwoner. Groepsbegeleiding is voorliggend aan individuele begeleiding. Bij groepsbegeleiding kan een indicatie voor vervoer gegeven worden. Dat kan alleen als de inwoner niet zelfstandig, of met behulp van het netwerk of met behulp van een algemene voorziening zich van de woning van de inwoner naar de locatie voor groepsbegeleiding kan verplaatsen. Artikel 3.6.4 Individuele begeleiding De gemeente zorgt ervoor dat een inwoner die niet in staat is de normale dagelijkse activiteiten te doen, ondersteuning-op-maat kan krijgen. De ondersteuning-op-maat houdt in dat een inwoner in meerdere of mindere mate individueel begeleid wordt bij deze activiteiten (persoonlijke begeleiding). Het betekent dat de begeleider ondersteunt bij de dagelijkse gang van zaken en dat hij de inwoner ondersteunt om op een goede manier met zijn omgeving en netwerk om te gaan. De begeleider kan ook ondersteunen bij vaak terugkerende activiteiten. De begeleider neemt deze activiteiten niet volledig over, maar kan als dat nodig is wel de regie overnemen. Artikel 3.6.5 Vervoer op Maat 1. De gemeente zorgt ervoor dat een inwoner die zich vanwege een beperking onvoldoende kan verplaatsen ondersteuning-op-maat kan krijgen.
De ondersteuning-op-maat houdt in dat een inwoner geholpen wordt met vervoer dicht bij huis zodat hij zelfstandig kan blijven en mee kan 17 doen met sociale, recreatieve, maatschappelijke en religieuze activiteiten. Bij het vervoer op maat gaat het om: a. het zich verplaatsen rondom de woning; b. het zich verplaatsen over een langere afstand dicht bij huis tot een maximum van 25 kilometer enkele reis; of c. het vervoer naar de plek waar de inwoner deelneemt aan een activiteit (van de gemeente) om de dag in te vullen. Uitgesloten zijn activiteiten zoals benoemd in artikel 3.6.4 lid 2 sub f en g. 2. De gemeente kent de volgende mogelijkheden voor Vervoer op Maat: Het collectief maatwerkvervoer: het aanbieden van de mogelijkheid om te reizen met het collectief maatwerkvervoer. De inwoner komt alleen in aanmerking voor collectief maatwerkvervoer als men geen gebruik kan maken van het openbaar vervoer, men het openbaar vervoer niet kan bereiken of als lokale andere vervoersmogelijkheden niet mogelijk zijn. Voor collectief maatwerkvervoer geldt het volgende: a. er is een kilometergrens van 3000 kilometer per jaar. Daarboven wordt niet meer vergoed; b. als een inwoner later in het jaar gebruik gaat maken van het collectief vervoer, wordt het aantal kilometers berekend voor de resterende dagen van het kalenderjaar (3000/ 365 x resterende aantal dagen tot en met 31 december); c.
de gestelde kilometergrenzen gelden voor ritten binnen de vervoersregio en de vastgestelde puntbestemmingen. De gemeente kan daarvoor nadere regels vaststellen; d. de gemeente kan gemotiveerd afwijken van het maximale aantal kilometers ten gunste van de inwoner; e. voor het reizen met het collectief vervoer geldt een reizigersbijdrage. De gemeente kan daarvoor nadere regels vaststellen; f. het vervoer is niet bedoeld voor woon-werkverkeer en vervoer naar geïndiceerde dagbesteding; g. het vervoer is niet bedoeld voor ziekenvervoer dat vergoed wordt vanuit de zorgverzekering; h. het vervoer voor inwoners met een Wlz indicatie is alleen bedoeld voor sociale doeleinden. 3. Een individuele (rolstoel)taxi-vergoeding: hiermee kan de inwoner de werkelijke kosten tot maximaal 3000 kilometer per jaar declareren. 4. Het geschikt maken van de eigen auto door een autoaanpassing: een autoaanpassing is alleen mogelijk als dit de meest goedkope en passende oplossing is. Voor een autoaanpassing geldt het volgende: a. Een aanpassing wordt alleen vergoed als de auto(bus) in goede staat verkeert en in beginsel niet ouder dan vijf jaar is of naar verwachting nog zeven jaar mee kan. b. De aanpassingen kunnen betrekking hebben op: bediening en besturing; in en uit de auto(bus) komen; inrijden van een rolstoel; vergrendeling van een rolstoel. c.
Aanpassingen aan de auto(bus) moeten functioneel noodzakelijk zijn voor mensen met een beperking en niet algemeen gebruikelijk of standaard ingebouwd zijn, zoals rem - of stuurbekrachtiging, airconditioning, airbags, etc.. 5. Om Vervoer op Maat beschikbaar en betaalbaar te houden, kijkt de gemeente eerst of een vervoersprobleem opgelost kan worden met een lokale vervoersvoorziening, daarna naar collectief maatwerkvervoer, daarna naar een individuele (rolstoel)taxi-vergoeding en als laatste naar het geschikt maken van de eigen auto. De goedkoopst mogelijke passende voorziening wordt toegekend. Artikel 3.6.6 Hulpmiddelen voor vervoer 1. De gemeente zorgt ervoor dat een inwoner die zich vanwege een beperking niet kan verplaatsen in en om de woning, ondersteuning-op-maat kan krijgen. Die ondersteuning kan bestaan uit het aanbieden van een rolstoel of ander hulpmiddel voor vervoer om zich te verplaatsen in en om de woning. 18 2. Hiervoor kent de gemeente de volgende ondersteuning: a. Voor dagelijks zittend gebruik wordt een hiervoor geschikte rolstoel toegekend. b. Voor verplaatsen dichtbij huis wordt een hulpmiddel voor vervoer toegekend. Artikel 3.6.7 Vervanging hulpmiddelen voor vervoer Als de gemeente eerder een hulpmiddel voor vervoer heeft verstrekt en deze moet worden vervangen, doet de gemeente dit alleen als het hulpmiddel voor vervoer: 1. technisch is afgeschreven; of 2.
verloren is gegaan buiten de schuld van de inwoner om en vervanging hiervan niet wordt gedekt vanuit een door de inwoner afgesloten verzekering; of 3. geen oplossing meer is voor de problemen die de inwoner ervaart bij het verplaatsen in en om de woning of het verplaatsen dichtbij huis. Artikel 3.6.8 sportvoorzieningen De gemeente kan een Pgb voor een sportvoorziening verstrekken als blijkt dat de voorziening noodzakelijk is voor deelname aan het maatschappelijk verkeer. Artikel 3.6.9 Nadere regels De gemeente kan in nadere regels vaststellen op welke manier de artikelen in deze paragraaf worden uitgevoerd. 19 Hoofdstuk 4 Gezond en veilig opgroeien (Jeugdwet) Jongeren in Nederland moeten zo gezond en veilig mogelijk kunnen opgroeien. Dat is in de eerste plaats de verantwoordelijkheid van de jongeren zelf, hun ouders en hun netwerk. Als zij daarbij hulp nodig hebben, dan kunnen zij op aanvraag een beroep doen op ondersteuning van de gemeente. Deze ondersteuning wordt zo vroeg mogelijk aangeboden, om het beroep op dure, gespecialiseerde ondersteuning te verminderen. Daarbij staan het versterken van de eigen kracht van de jongere en van het zorgend en probleemop- lossend vermogen van het gezin en de sociale omgeving voorop.
Met jongeren bedoelen we in deze verordening kinderen en jongeren tot 18 jaar en jongvolwassenen van 18 tot 23 jaar die al jeugdhulp ontvingen toen zij 18 jaar waren en die deze hulp vanaf hun 18e nog nodig hebben. Voor deze laatste groep van 18 tot 23 jaar is onder bepaalde wettelijke voorwaarden verlengde jeugdhulp mogelijk. Pleegzorg geldt standaard tot 21 jaar en is verlengd mogelijk tot 23 jaar. Kerndoelen: • De jongere moet gezond en veilig kunnen opgroeien. • De gemeente stemt de ondersteuning af op de ouder(s) en jongeren en zorgt voor goede aansluiting op andere hulp. • Vrij toegankelijke ondersteuning gaat voor ondersteuning-op-maat. Artikel 4.1 Uitgangspunten Jeugdhulp 1. De gemeente en de jeugdhulpverlener houden altijd rekening met het geloof, de levensovertuiging, de maatschappelijke opvattingen en de culturele achtergrond van de jongere en de ouders. 2. Alle hulp is erop gericht dat de jongere en de ouders hun leven weer zo goed mogelijk zelf op de rails krijgen. De gemeente kijkt wat ze zelf kunnen en wat familie en vrienden kunnen betekenen. Ook wordt gekeken hoe hun mogelijkheden versterkt kunnen worden. 3. De gemeente vraagt aan de jongere en de ouders welke vorm van jeugdhulp het beste bij hen past. Hun wensen worden daarbij meegenomen. 4. Pleegouders die ondersteuning nodig hebben, kunnen daarvoor eerst terecht bij de pleegzorgorganisatie.
Als dat niet genoeg is, kan de pleegzorgorganisatie extra ondersteuning aanvragen bij de gemeente. 5. De gemeente kijkt eerst wat de jongere en de ouders zelf kunnen oplossen, samen met familie en vrienden. Lukt dat niet? Dan kijken we of er hulp beschikbaar is die iedereen vrij en gratis kan gebruiken, zoals het Centrum voor Jeugd en Gezin. Lukt het ook dan nog niet? Dan zorgt de gemeente voor hulp die speciaal op de situatie van de jongere is afgestemd. Artikel 4.2 Eigen kracht 1. Jongeren of ouders krijgen alleen jeugdhulp van de gemeente als zij het niet zelf kunnen oplossen. Dit noemen we eigen kracht. De gemeente kijkt daarbij naar: • De hulp die ouders en andere verzorgers of opvoeders normaal gesproken bieden. Dit heet gebruikelijke hulp. • De extra hulp die ouders kunnen bieden als dat nodig is. Dit heet bovengebruikelijke hulp. De gemeente kijkt of ouders beschikbaar zijn en in staat zijn om die hulp te bieden en of dit niet leidt tot overbelasting. Ouders kunnen zelf aangeven of het bieden van deze hulp voor hen financieel haalbaar is. De gemeente toetst de financiële situatie van het gezin niet. • De hulp vanuit familie, vrienden en anderen in het sociale netwerk. • Een aanvullende zorgverzekering die is afgesloten. 2. Gebruikelijke hulp is de hulp die ouders en andere verzorgers of opvoeders normaal gesproken bieden aan een kind.
Ouders zijn verplicht hun kind te verzorgen, op te voeden en te begeleiden. Dit geldt ook als het kind een ziekte, aandoening of beperking heeft. Als één ouder wegvalt, neemt de andere ouder de gebruikelijke hulp over. Dit geldt ook bij gescheiden ouders. De gemeente 20 houdt dan ook rekening met de hulp die de ouder kan bieden bij wie het kind niet woont. 3. Om te bepalen of sprake is van gebruikelijke hulp, beoordeelt de gemeente of een kind meer hulp nodig heeft dan kinderen van dezelfde leeftijd zonder ziekte, beperking of andere problemen. Daarbij kijkt de gemeente naar de volgende factoren: a. De leeftijd van het kind. b. Hoeveel hulp, toezicht en begeleiding een kind van die leeftijd normaal nodig heeft. c. Het soort hulp, hoe lang de hulp nodig is en hoe intensief de hulp moet zijn. d. In hoeverre de hulp van tevoren gepland kan worden. e. De behoeften en mogelijkheden van het kind. 4. Als er sprake is van gebruikelijke hulp geeft de gemeente geen jeugdhulp. Hierop kan tijdelijk een uitzondering worden gemaakt als ouders door de zorg voor het kind overbelast zijn geraakt en daardoor de gebruikelijke hulp niet meer kunnen bieden. 5. Als de hulp verder gaat dan gebruikelijke hulp (bovengebruikelijke hulp), zijn ouders in eerste instantie nog steeds verantwoordelijk voor deze hulp.
De gemeente beoordeelt vervolgens of van ouders verwacht mag worden dat zij deze hulp bieden, zoals bedoeld in lid 1. Daarbij maakt de gemeente onderscheid tussen twee situaties: • Kortdurend: er is uitzicht op herstel van het gezondheidsprobleem en op verbetering van hoe zelfstandig de jongere zich kan redden. Het gaat om één aaneengesloten periode van maximaal drie maanden binnen één jaar. • Langdurend: het gaat om een langdurige of chronische situatie waarbij de hulp naar verwachting langer dan drie maanden nodig is, of meerdere keren per jaar voor een periode van drie maanden. In kortdurende situaties verwacht de gemeente dat ouders de bovengebruikelijke hulp bieden. Dit geldt niet als de soort hulp dat niet toelaat of als ouders door (dreigende) overbelasting die hulp niet kunnen bieden. Er moet dan wel een verband zijn tussen de overbelasting en de hulp aan het kind. 6. Bij de beoordeling in langdurige situaties kijkt de gemeente naar de volgende factoren: a. Het soort hulp, hoe lang de hulp nodig is en hoe intensief de hulp moet zijn. b. In hoeverre de hulp van tevoren gepland kan worden. c. Het lichamelijk en geestelijk welzijn van de ouders. d. Hoe de ouders omgaan met de problemen van het kind. e. Of de ouders vaardigheden hebben om zelf hulp te bieden, bijvoorbeeld door een verpleegkundige achtergrond. f.
Of er problemen zijn bij de ouders, zoals relatieproblemen of schulden. g. Welke verplichtingen de ouders hebben, zoals werk en sociale verplichtingen. h. Het belang van ouders om inkomen uit werk te hebben en of het bieden van hulp tot financiële problemen leidt. Dit is één van de factoren in de bredere afweging en mag niet als zelfstandige grond worden gebruikt om jeugdhulp te weigeren. i. De woonsituatie van het gezin. j. De samenstelling van het gezin en de relatie tussen de gezinsleden, bijvoorbeeld of er sprake is van een wettelijke stiefouder. k. Of er een sociaal netwerk is en wat de mogelijkheden en bereidheid zijn van dat netwerk om te helpen. l. Andere individuele omstandigheden die de jongere en ouders zelf inbrengen. 7. Als de factoren uit lid 6 niet leiden tot problemen bij het bieden van hulp, de beschikbaarheid van de ouders, overbelasting van de ouders of de financiële situatie, verwacht de gemeente dat ouders de bovengebruikelijke hulp zelf bieden. De gemeente verstrekt dan geen individuele voorziening voor jeugdhulp. De financiële situatie is één van de factoren in de bredere afweging , maar mag niet als zelfstandige grond worden gebruikt om jeugdhulp te weigeren. 8. Bij overbelasting of dreigende overbelasting gelden de volgende regels: • Er moet een verband zijn tussen de overbelasting en de zorg aan het kind.
• Als de overbelasting komt door werk of andere factoren buiten de zorg voor het kind, moet de ouder eerst een oplossing zoeken voor die oorzaak. • Bij een aanvraag voor jeugdhulp kijkt de gemeente wat er wordt gedaan om de overbelasting te verminderen. 21 • Als de overbelasting verminderd kan worden door het werk of sociale activiteiten anders in te richten, wordt dit eerst van de ouder verwacht. • De zorg voor het kind gaat voor op sociale en maatschappelijke activiteiten. • Een persoonsgebonden budget (pgb) voor het verlenen van hulp door een ouder wordt beëindigd als er sprake is van overbelasting. Een andere zorgverlener moet de hulp dan overnemen. 9. Als ouders hulp kunnen vragen aan het sociale netwerk voor de zorg aan het kind, wordt van hen verwacht dat zij dat ook doen. De hulp die het sociale netwerk biedt, valt onder eigen kracht. De gemeente verstrekt hiervoor geen individuele voorziening voor jeugdhulp. 10. Als de jongere of de ouders een aanvullende zorgverzekering hebben die de benodigde hulp vergoedt, wordt van ouders verwacht dat zij gebruik maken van die verzekering. De gemeente verstrekt dan geen individuele voorziening voor jeugdhulp, of alleen een aanvullende voorziening voor het deel dat niet vergoed wordt. 11. Het vervoer van een kind naar een jeugdhulpvoorziening is de verantwoordelijkheid van ouders, verzorgers of het sociale netwerk.
Dit valt onder gebruikelijke hulp. Het gaat alleen om vervoer van het kind, niet om vervoer van ouders of verzorgers zonder het kind. Twee retourritten (heen en terug) per week worden als gebruikelijke hulp beschouwd. Als uit onderzoek van de gemeente blijkt dat ouders, verzorgers of het sociale netwerk het vervoer niet zelf kunnen organiseren, kan een vervoersvoorziening worden aangevraagd op grond van de Jeugdwet. Vervoer kan worden ingezet als taxivervoer, pgb of een vergoeding. De vergoeding is gelijk aan het geldende onbelaste kilometertarief van de Belastingdienst. Als vervoer onderdeel is van de jeugdhulp-voorziening zelf, is dit opgenomen in het Productenboek Inkoop Gespecialiseerde Jeugdhulp Regio Noordoost Brabant. Artikel 4.3 Vrij toegankelijke voorzieningen 1. De gemeente zorgt ervoor dat kinderen en jongeren zoveel mogelijk gezond, kansrijk en veilig kunnen opgroeien. Daarvoor biedt de gemeente de volgende vrij toegankelijke voorzieningen. Dit zijn voorzieningen die iedereen vrij kan gebruiken zonder dat daar een besluit van de gemeente voor nodig is: a. Ondersteuning bij het samenwerken van gezinnen, wijken, scholen en kinderopvang, zodat zij elkaar kunnen versterken. b. Hulp bij het opvoeden en opgroeien, zoals informatie, persoonlijk advies en cursussen of trainingen. c. Jeugdgezondheidszorg via de GGD. d. Jongerenwerk en jongerencentra. e.
Algemene hulp van het Centrum voor Jeugd en Gezin (CJG). f. Een vertrouwenspersoon en onafhankelijke cliëntondersteuner. g. Voorzieningen voor spoedeisende situaties. 2. De gemeente zorgt ervoor dat zorgen over de opvoeding of het opgroeien van een kind zo vroeg mogelijk worden gesignaleerd. De bovengenoemde organisaties bieden dan ook zo vroeg mogelijk ondersteuning. 3. De Rijksoverheid biedt het Advies- en Meldpunt Huiselijk Geweld en Kinder-mishandeling, ook wel Veilig Thuis genoemd. Dit meldpunt is 24 uur per dag, 7 dagen per week bereikbaar voor iedereen die direct of indirect te maken heeft met huiselijk geweld of kindermishandeling. 4. De gemeente kan aanvullende regels vaststellen over de voorwaarden die gelden voor de vrij toegankelijke en individuele voorzieningen. Artikel 4.4 Individuele voorzieningen (ondersteuning-op-maat) 1. De gemeente zorgt voor de volgende hulp op maat: a. Advies en overleg. b. Tijdelijke overname van zorg zodat ouders even op adem kunnen komen (respijtzorg). c. Begeleiding van het kind, zowel basis als specialistisch. d. Hulp overdag voor het kind, zowel basis, specialistisch als intensief. 22 e. Orthopedagogische behandeling, zowel basis als specialistisch. Dit is behandeling gericht op de opvoeding en ontwikkeling van het kind. f. Algemene geestelijke gezondheidszorg (basis GGZ). g.
Specialistische geestelijke gezondheidszorg (specialistische GGZ). h. Hulp bij ernstige lees- en spellingsproblemen (dyslexiezorg). i. Overleg met een arts over medicatie. j. Therapie via creatieve of lichamelijke activiteiten, zoals muziek, drama of beweging (vaktherapie). k. Intensieve specialistische hulp in de omgeving van het kind. l. Pleegzorg. m. Verblijf buiten het eigen gezin, zowel gezinsvervangend, basis, specialistisch als intensief. n. Gesloten jeugdhulp. o. Crisishulp. p. Vervoer in het kader van de Jeugdwet. 2. Deze vormen van hulp zijn niet vrij toegankelijk. De inwoner heeft hiervoor een besluit van de gemeente nodig, of een verwijzing van een huisarts, medisch specialist, jeugdarts, gecertificeerde instelling of jeugd-reclassering. 3. Voor deze hulp gelden de voorwaarden voor jeugdhulpaanbieders die zijn opgenomen in het Productenboek Inkoop Gespecialiseerde Jeugdhulp Regio Noordoost Brabant van het betre ffende jaar. Artikel 4.5 Overgang van 18- naar 18+ 1. De gemeente zorgt ervoor dat jongeren die jeugdhulp ontvangen ook na hun 18e verjaardag hulp blijven krijgen als dat nog nodig is. De gemeente maakt daarvoor samen met de jongere en de jeugdhulpaanbieder een toekomstplan over belangrijke onderwerpen voor de toekomst van de jongere. 2. In het toekomstplan wordt in ieder geval aandacht besteed aan: a. Opleiding, werk en/of meedoen in de samenleving. b.