[BV25.0049] Verslag commissie Samenleving d.d. 8 mei 2025

VERSLAG Commissie Samenleving BV25.0049

Datum vergadering

: 8 mei 2025

Aanwezig in de raadszaal Commissieleden Leefbaar 3B : Marjolein Gielis, Leon Erwich, Terry Duivesteijn WIJ Lansingerland : Jan Alsemgeest, Adelkarim Afalah CDA : Nelleke Bouman-Quist, Dave Bergwerff, Arnold Oosterlaan VVD : Marloes Draak, Eric Kampinga, D66 : Ronald van der Stad, Sander Smolders, Brecht Weerheijm CU : Paul Lieverse, Annette Molenaar-Van der Beek GroenLinks : Marko Ruijtenberg, Selgei Gabin PvdA : Hamid Azzouzi, Valmir Xhemaili, Sonnie Biharie VOOR Lansingerland : Petrine van Olst Burgemeester Wethouders

: : Simon Fortuyn, Michiel Muis, Titia Cnossen en Leon Hoek

Voorzitter Commissiegriffier

: Matthijs Machielse : Rianne Kokke

Afwezig Leefbaar 3B : WIJ Lansingerland : CDA : VVD : D66 : CU : GroenLinks : PvdA : VOOR Lansingerland :

1. Opening en mededelingen voorzitter De voorzitter: Goedenavond allen, hartelijk welkom. Wij gaan over enkele minuten starten. En ik wil de aanwezige commissieleden vragen om hun pasjes in te steken. Huishoudelijke mededeling. Een goedenavond allemaal. Het is donderdagavond 8 mei en het is tijd voor onze maandelijkse commissievergadering van de commissie Samenleving. Mede namens onze commissiegriffier heet ik u, raadsleden, duoraadsleden, het publiek, de insprekers, wethouders, ambtenaren en andere aanwezigen van harte welkom bij deze commissievergadering. Fijn dat u vanavond allemaal bij ons bent. Ik stel ook vast dat alle negen fracties van onze gemeenteraad deze avond vertegenwoordigd zijn. Voor alle aanwezigen, u kent mij wellicht ook als raadslid, maar vanavond zit ik hier niet in die hoedanigheid, maar als voorzitter van de commissie Samenleving. Dat betekent dat ik procesbegeleider ben. Ik heb geen inhoudelijke rol, maar ik zal deze vergadering proberen

1/56

zo effectief mogelijk te leiden en ingrijpen waar mogelijk of nodig is. Het is vanavond geen gewone commissievergadering. Dat zien we ook aan de grote aanwezigheid van het publiek en insprekers hier in onze raadzaal. Maar laat mij zeggen dat de commissie blij is met uw komst. We horen straks ook van u, insprekers, graag uw inbreng. Want we zien dat het onderwerp asielopvang en huisvesting van statushouders heel erg leeft bij de inwoners van Lansingerland. En dat u daar mogelijk ook zorgen over heeft. Dat begrijp ik, dat begrijpt de commissie en dat begrijpt de raad. Ik zei al dat het vanavond geen gewone commissievergadering is. Naast uw grote aanwezigheid in de raadzaal hier, vindt er op dit moment buiten een demonstratie plaats. Voor het gemeentehuis wordt gedemonstreerd tegen de kansrijke locaties voor asielopvang en huisvesting van statushouders. Voorafgaand aan deze vergadering is door de heer Hendriks de petitie, wijs niet nog een AZC aan voor Lansingerland, aangeboden aan de commissie Samenleving. Ik heb deze petitie namens de commissie in ontvangst genomen. Deze petitie bevat het verzoek om geen extra locatie voor asielzoekers of statushouders aan te wijzen en deze petitie is ruim tweeduizend keer ondertekend.

Ik zal ervoor zorgen dat de petitie direct aan de vergaderstukken wordt toegevoegd, zodat de commissie en het college daar ook kennis van kunnen nemen en de inhoud van deze petitie kunnen lezen. Dan kunt u dat wellicht ook meenemen in het debat zo meteen. Feitelijk zien we deze petitie ook als ingekomen stuk voor de raad. Voor de goede orde, vanavond wordt er geen besluit genomen over de locaties. Maar wat gaan we dan wel doen? Wat we vanavond gaan doen is dat we eerst gaan luisteren naar de insprekers en daarna is het aan de commissie en bespreken wij de keuzes van het college over de kansrijk geachte locaties en bespreken wij als commissie het vervolg van het proces. Nou hebben we vanavond een volle agenda, een erg volle agenda en wellicht is het u ook al opgevallen dat deze inleiding langer duurt dan u van mij gewend bent en ik neem u graag nog even mee in hoe het vervolg van deze vergadering eruit gaat zien. Allereerst verdelen we deze commissievergadering over vanavond en over maandagavond 12 mei. Vanavond bespreken we in ieder geval agendapunt 5.a, dat is die collegebrief over de kansrijke locaties voor een asielzoekerscentrum en de opvang van statushouders. Vanavond wordt er, zoals ik al zei, geen besluit genomen en het onderwerp asielzoekerscentra en locaties voor opvang van statushouders komt maandagavond niet aan de orde bij deze commissievergadering.

We gaan zo direct allereerst over naar het agendapunt insprekers, agendapunt 2 van deze vergadering. Maar omdat het mijn rol is als voorzitter om de vergadering zo goed mogelijk te laten verlopen, leg ik u graag nog even uit hoe dat inspreken werkt. U mag straks maximaal vijf minuten inspreken in de commissie. Na ongeveer vier minuten zal ik u ook een seintje geven, zodat u weet dat u nog ongeveer een minuut heeft om af te ronden. We hebben voor de inspraak een vaste volgorde vanavond. Die heb ik al met u doorgenomen, dus u weet ongeveer wanneer u aan de beurt bent. Ik laat u spreken als u aan de beurt bent en ik vraag ook aan de andere sprekers en het publiek om ook de ruimte te geven aan de inspreker op dat moment. Na afloop van uw inspraak krijgt de commissie de ruimte om korte of verduidelijkende vragen aan u te stellen. En ik wil u als inspreker vragen om daar dan kort en bondig op te beantwoorden met zo min mogelijk herhaling. Zoveel als nodig, zo min als mogelijk. Tot slot dan nog een afspraak voor alle aanwezigen. Voor de collegeleden, de commissieleden, de ambtenaren, de insprekers en alle andere aanwezigen op de publieke tribune. Blijken van goed- of afkeuring zijn niet toegestaan. En indien nodig zal ik u daar ook op moeten aanspreken. Op geen moment tijdens de vergadering zijn deze tekenen toegestaan.

Dit allemaal gezegd hebbende zijn we aan het einde gekomen van de opening van deze vergadering. Is dit voor iedereen helder en gaan we zo met elkaar deze vergadering doen? Ik zie voorzichtig instemmend geknik mag ik wel vaststellen. 2. Insprekers

2/56

De voorzitter: Dus dan gaan we over naar agendapunt 2, de insprekers. Voor de insprekers die dat hebben aangegeven, wil ik u nog even melden, commissieleden, dat de inspreekteksten ook beschikbaar zijn op iBabs. U kunt deze lezen via de iBabs-app of via de gemeentelijke website bij Politiek en Bestuur. En dat gezegd hebbende wil ik graag het woord geven aan de heer Heijes. Mijnheer Heijes, als u naar voren loopt. En Tiffany, kun je wellicht even helpen met de microfoon? Mijnheer Heijes, u heeft vijf minuten. Inspreker 1: Prima. Voorzitter, beste leden van de commissie, goedenavond. Ik begin met, als u mijn stukken erbij pakt, met het laatste deel van mijn betoog. Wij vragen u namelijk niet om de opgave voor statushouders te ontlopen. In tegendeel, wij vragen u om trouw te blijven aan het kompas dat u zelf heeft neergelegd in de Omgevingsvisie. In de Omgevingsvisie 2.0 is het uitgangspunt spreiding, sociale samenhang en veiligheid. Beslis daarom niet over één enkel slecht onderbouwd scenario, maar creëer vandaag nog de ruimte voor echte keuzemogelijkheden en laat Lansingerland zo het goede voorbeeld geven van gastvrijheid en van goed bestuur. Dat zouden normaal mijn slotwoorden zijn en mocht ik daar niet aan toekomen, dan heb ik ze maar vast gezegd. Mijn naam is Harry Heijes, ik woon op de hoek van de Oudelandselaan en de Westersingel.

Direct voor de geplande permanente huisvesting van de statushouders. Ik sta hier als bewoner en als voorzitter van de vereniging Oud West Samen, die sinds 10 april ruim vierhonderd officiële volwassen leden heeft uit direct omliggende straten. Leden die bezorgd zijn over de plannen en die bezorgd zijn over hoe de gemeente omgaat met de belangen van de burgers. En leden die overvallen zijn. Leden die geen antwoorden krijgen op formeel gestelde vragen aan de gemeente. Leden die niet vinden dat er geluisterd wordt en de gemeente haar plannen doordrukt zonder draagvlak en participatie, waar dit wettelijk is vereist. Wij erkennen het gemeenschappelijke probleem. Lansingerland loopt achter met sociale huurproductie. Daardoor stokt ook de wettelijke taakstelling voor statushouders. Niemand wint bij uitstel. Niet de statushouders, niet de starters en niet onze woonwijken. Wij zijn dus niet tegen de komst van statushouders. Wij zijn voor een oplossing die recht doet aan zorgvuldigheid, aan draagvlak en aan leefkwaliteit. Precies zoals u in uw eigen Omgevingsvisie 2.0 het voorschrijft. Ik wil graag in deze korte periode ingaan op onze bezwaren en mijn voorstel meegeven. Het voorstel is ook te vinden op schrift, dus dat kunt u ook later altijd nog teruglezen. Onze bezwaren, dat noemen wij onze PPC, dat gaat over het proces, over de plaats en over de concentratie.

Waarschijnlijk ons grootste probleem zit ook echt bij de concentratie. Daar is een aparte spreker voor die zo meteen dat zal toelichten. Maar het lijkt ons geen verstandig idee om veertig of tachtig, of hoeveel het er ook zijn, statushouders bij elkaar op één locatie te vestigen. Als ik begin bij het proces, dan heeft de selectie de schijn van vooringenomenheid. Zonder participatie en het is intransparant. Wij hebben daar Woo-verzoeken voor moeten indienen en nog steeds moeten we dat allemaal nog gaan bekijken. Wij denken zelf betere locaties te weten en willen ook graag met de gemeente daarover van gedachten wisselen. Constructief. De beoordelingscriteria die we gezien hebben, en die u ook heeft gehad voor de stukken waarin van vijftien naar vier wordt gegaan, zijn uitermate subjectief, ambigue gesteld, niet meetbaar en dat betekent dat er een niet meetbaar scoremodel, er is helemaal geen scoremodel. Er worden voordelen en nadelen genoemd. En dat geeft de schijn van, en dat ondermijnt niet alleen het vertrouwen in de besluitvorming, maar het maakt het besluit juridisch kwetsbaar wegens gebrek aan zorgvuldigheid, zoals dat in de AWB is vastgelegd. De gemeente reageert nu al niet op onze vragen en dat is een patroon dat we helaas herkennen. Ik woon aan de Westersingel. We hebben met de renovatie Westersingel daar bijzonder veel last van gehad.

Dus ik heb ook daar weinig vertrouwen bij mijn achterban dat dat goed gaat komen. Op de zogenaamde participatieavonden die er waren die waren helemaal niet passend in de mate van onrust over het onderwerp. Er is geen participatie. En het enige wat we daar gehoord hebben, zijn tegenstrijdige berichten. Is er nou wel of niet een hondenveldje? Komt er nou wel of niet

3/56

een speelveldje? Praat de gemeente wel met elkaars afdelingen? Wordt een hondenveldje honderd meter verderop aangelegd? Hoe kan dit? Het lijkt bij elkaar, wekt het een zeer onzorgvuldige indruk en zeker als ik naar de communicatie over dit gevoelige onderwerp kijk. Dan krijgen we ook nog op 1 april krijgen we de uitnodiging schriftelijk om op 2 april te mogen komen. En ik zit al een maand te wachten op de reactie van mijn schriftelijk gestelde brieven die ik op 1 april heb gesteld. De voorzitter: Mijnheer Heijes, zou u zo willen afronden, alstublieft? Inspreker 1: Als ik even naar de plaats kijk waar Het Hoge Land afvalt vanwege mogelijke sociale veiligheid, is het blijkbaar honderd meter verderop ineens wel mogelijk. Hier fietsen dagelijks veel kleine kinderen naar scholen en sportvelden. De concepttekeningen voldoen niet aan de eigen eisen van de gemeente en zullen groter worden dan aangegeven. Wordt bijvoorbeeld alleen al door de parkeernorm die de gemeente moet hanteren. De schoenendozen die in de ontwerpen staan, die passen totaal niet in het ontwerp waar ik bijvoorbeeld mijn huis aan heb moeten voldoen. Ik heb twee jaar lang moeten vechten met welstandscommissies om überhaupt een huis daar te mogen tekenen.

Dus hoe werkt dit precies? Wat is dit voor een rare rechtsongelijkheid? We zijn al minstens vijftien jaar lang bezig met bouwinitiatieven van ondernemingen op dat weiland. En op dat weiland is tot nu toe alles afgewezen, omdat de bestemming agrarisch moest blijven. De voorzitter: Mijnheer Heijes, een laatste zin. Inspreker 1: Een laatste zin. Dat maakt dat de keuze juridisch betwist kan worden en rechtsongelijkheid en misbruik van bevoegdheid hier op de loer ligt. De voorzitter: Helder, mijnheer Heijes. Bedankt voor uw inspraak. Blijft u nog een moment staan. Zijn er op dit moment verhelderende vragen vanuit de commissie voor de heer Heijes? Dat is niet… Oh, dat is wel het geval, excuus. Mijnheer Duivesteijn, Leefbaar 3B. De heer Duivesteijn: Dank u wel, voorzitter en inspreker. Oh ja, we mogen niet bedanken, heb ik gehoord. Ik was even benieuwd, zijn jullie überhaupt tegen woningbouw op die locatie? Of hoe staan de leden van Oud West Samen daar nou precies tegenover? Inspreker 1: Nee, het is heerlijk om lammetjes in de wei te zien, maar ik denk dat iedereen die daar is gaan wonen, die wist dat daar natuurlijk een keertje gebouwd zou worden. We zijn, sterker nog, we zijn verbaasd dat daar al vijftien jaar lang ieder ontwerp wordt tegengehouden, dat daar gebouwd gaat worden. Dus we zijn helemaal niet tegen bouw.

Maar ik denk echt, en u zult het in mijn voorstel ook zien, er zijn andere initiatieven waarmee je, denk ik, en het probleem op kunt lossen voor statushouders, en een kwalitatiever veel betere woon- en leefomgeving daar kunt maken. De voorzitter: Helder, dank u wel. Mijnheer Lieverse, zag ik u nog? Van de ChristenUnie. De heer Lieverse: Dank u, voorzitter. U pleit voor spreiding, u bent tegen die concentratie noemt u. En u erkent ook dat uitstel niemand helpt. Hoe ziet u het dat uw voorstel alsnog vertraging zou kunnen bewerken? Of juist dat uw voorstel die vertraging niet tegengaat, terwijl die taakstelling er wel ligt voor onze gemeente? Inspreker 1: Dat is natuurlijk ingewikkeld, maar dat vereist enige creativiteit. Dat zit ook in mijn voorstel. Ik denk dat, je moet deconcentratie, denk ik, nastreven als je integratie wilt hebben. Integratie is niet gebaat bij een concentratie van statushouders. En ik denk dat je

4/56

dat als eerste als uitgangspunt moet nemen. En dat betekent dat je, en dat staat ook in de Omgevingsvisie, sociale menging moet je voorop gaan stellen. En dat kan je bijvoorbeeld doen, er zijn allerlei alternatieven daarvoor. Dat voert misschien nu wat te lang met alle sprekers die nog komen. Maar ik heb daar, in mijn voorstel staan meerdere dingen. En ik denk dat je kleinschalige initiatieven kan doen. Ik denk dat je, dat is bijvoorbeeld ook in, ik weet dat dat toevallig in Woudenberg ook gebeurd is. Dat zal Wethouder Cnossen misschien aanspreken. Waar woonboerderijen bijvoorbeeld voor jongeren zijn ingericht. Maar je kunt ook denken aan, er wordt al tien jaar gesproken over een knarrenhof in de gemeente. Dat is altijd als argument geweest dat er geen locatie is. En nu vinden we gelijk een locatie voor statushouders. Als je daar een knarrenhof gaat ontwikkelen, dan trek je in de hele gemeente sociale huurwoningen vrij waar nu ouderen zitten die eigenlijk wat kleiner willen wonen. En dan heb je gelijk je gedeconcentreerde ruimte voor statushouders geregeld. Aan zo'n plan zouden wij heel graag aan meewerken. Als voorbeeld. De voorzitter: Helder. Dank u wel, mijnheer Heijes voor uw inspraak. Dan ga ik over naar de tweede inspreker van vanavond. Dat is de heer Knoop. Mijnheer Knoop, het zal u wellicht niet verbazen, maar ook u heeft vijf minuten deze avond. En het woord is aan u.

Inspreker 2: Dank u wel. Erg blij dat ik hier sta. Dank voor mijn tijd. Mijn naam is Edwin Knoop. Ik woon in Bergschenhoek. Ik woon al twintig jaar in Bergschenhoek. Eerst aan de Rembrandtlaan, nu aan de Jan Wilsstraat. Ik moet zeggen, altijd met veel plezier. Echter, helaas, dit kleine dorpje begint langzaam maar zeker een stad te worden. Zeg gerust, een betondorp. Met alle gevolgen van dien. Lokale files hier op de N209, op de rotondes bij scholen. Geluidsoverlast van de HSL, criminaliteit, drugshandel, et cetera. Punt twee, ik dank de gemeente voor het creëren van een zeer grote maatschappelijke onrust. Waarom? Een onrust die ik echt nooit eerder in Bergschenhoek in deze mate heb ervaren. Dit is met name ontstaan omdat hele wijken niet actief zijn geïnformeerd. Bijvoorbeeld de Edelsteenbuurt, de Componistenwijk en grote delen van Parkzoom 1. Met als resultaat een WhatsApp-groep met 750 leden, een eerste demonstratie bij het gemeentehuis op 15 april, vandaag weer. Een petitie met meer dan tweeduizend handtekeningen. Nogmaals, ik woon twintig jaar in Bergschenhoek, ik heb deze maatschappelijke onrust nooit eerder meegemaakt. Mijn ingediende zienswijze, ten aanzien van de kansrijke AZC-kavel Jacob Marislaan, is opgebouwd langs tien punten. Dat vergt te veel voor deze sessie. Ik zal daar, vanwege de spreektijd, kort de hoofdlijnen aanstippen.

Punt één, Lansingerland doet al genoeg. Lansingerland vangt al veel statushouders, Oekraïners en arbeidsmigranten op. Ik zou zeggen, laat eerst andere gemeenten meer verantwoordelijkheid nemen. Punt twee, ik heb een bezwaarschrift gestuurd aan het college B&W. En ik zou willen verzoeken qua huidige informatievoorziening aan al die mensen in de wijken die ik net heb genoemd, om daar binnen de wettelijke termijn op te reageren. Punt drie, ik woon zelf in Parkzoom 1. Ik kan zeggen, Parkzoom 1 is echt vol. Werkelijk elke kavel in Parkzoom 1 is in de afgelopen tien, vijftien jaar volgebouwd met woningen en appartementencomplexen. Er is werkelijk geen groen, flora en fauna meer te bekennen. Het enige kaveltje wat over is, wil men nu volbouwen met een asielzoekerscentrum. Zeer opmerkelijk. Punt vier, er is geen handhaving c.q. veiligheidsplan voor de omliggende wijken. Tijdens informatieavonden heeft de gemeente bevestigd dat de politie onderbezet is. En dat er nog geen enkel veiligheids- c.q. handhavingsplan is uitgewerkt. Punt vijf, het huidige bestemmingsplan voor deze kavel voldoet niet. Ik heb dit aangestipt en ik heb hier ook een aangetekende brief over gestuurd aan het college B&W. Waarvoor ik wederom u verzoek om daar binnen de wettelijke termijn op te antwoorden. Punt zes, regie over het samenstellen van asielzoekers ontbreekt volledig.

Komen er getraumatiseerde mannen? Zijn het kinderen? Ouders? Gezinnen? Niemand weet het. De inwoners maken zich hierover enorme en terechte zorgen. Punt zeven, ervaringsdeskundigen, zoals een statushouder en zorgmedewerkers die

5/56

werken met asielzoekers en statushouders, zeggen nee tegen deze specifieke kavel. En dan duik ik nu even in de details van die kavel. De kavel is ten eerste zeer klein, zeer direct aan de HSL gelegen, ernstige geluidsoverlast en trillingen. Er is geen ontsluiting en toekomstige inwoners die daar aankomen en daar moeten wonen zullen uiteindelijk naar buiten gaan, gaan wandelen om even een frisse neus te halen, want er is gewoon daar geen ruimte. Wat gaan die mensen doen? Die lopen de wijk in. Die lopen de Offenbachlaan in, die lopen naar het Annie M.G. Schmidt Park. Er is, nogmaals, op die wijk, sorry, op die kavel geen ruimte. Dan wil ik aanstippen, de gemeente Lansingerland heeft code oranje vanwege structurele financiële tekortkomingen. Wie gaat de bouw, aanleg van nutsvoorzieningen en parkeerplekken voor medewerkers van de COA financieren? En waar gaan die medewerkers van de COA überhaupt parkeren? Want er is helemaal geen ruimte meer in Parkzoom 1. De voorzitter: Mijnheer Knoop, zou u zo willen afronden? Inspreker 2: Ja, ik ga afronden. Dan is er nog een Spoorwet, artikel 19, de gemeente moet bij het aanpassen van het bestemmingsplan en het verlenen van omgevingsvergunningen rekening houden met de bepalingen van dit artikel 19. Mijn vraag, is hiervoor een verzoek ingediend bij het ministerie van Infra en Waterstaat? Ik ga afronden.

Ik ben verder bang voor nieuwe geluidsoverlast. Weerkaatsing van het geluid vanwege de hoogbouw op dit kaveltje. En dat raakt dan met name de bewoners in de Componistenbuurt. Kortom, deze kavel is niet kansrijk, maar kansloos. Ik sluit af en ik dank u voor uw aandacht. De voorzitter: Dank u wel, mijnheer Knoop, voor uw inspraak. Zijn er verhelderende vragen vanuit de commissie? Allereerst de heer Lieverse. De heer Lieverse: Dank u wel, mijnheer Knoop. Ik hoor u zeggen dat Lansingerland al genoeg gedaan heeft, of doet, is het eigenlijk. Wat is uw gedachte over het feit dat de opvang die we hebben, dat die gaat sluiten? Inspreker 2: De aantallen kan ik niet al te veel over zeggen. Waarom niet? Ik ben bij informatieavonden geweest. Ik heb ook documenten gelezen, ik heb ook gekeken naar sessies. En de aantallen, die variëren enorm. Ik weet niet meer wat de waarheid is, als ik eerlijk ben. Maar goed, ik ben een burger en ik zit hier niet 100 procent voor mijn werk. Maar ik heb 391 gehoord, ik heb andere aantallen gehoord. Ik vind het heel lastig om te duiden, waar hebben we het nou eigenlijk precies over in totaal voor Lansingerland? En dan daarna de vraag qua visie en strategie, op welke kavel zou je dan deze mensen het beste een plek kunnen bieden? De voorzitter: Voldoende, mijnheer Lieverse? Oké, helder. Dan ga ik naar de heer Bergwerff van het CDA.

De heer Bergwerff: U spreekt over de Jacob Marislaan. U geeft aan dat u daar in de buurt woont. Kunt u wat vertellen over het communicatieproces, hoe u dat ervaren heeft vanuit de gemeente? Inspreker 2: Ik heb het benoemd in mijn betoog. U moet zo zien, ik kan het heel simpel stellen. Ik heb een hondje en ik loop vaak een rondje met het hondje door de wijk in het park, in het Annie M.G. Schmidt Park. En wat mij opviel qua informatie en communicatie vanuit de gemeente, is dat ik een aantal mensen sprak en die mij letterlijk vroegen, wat bedoel je, een asielzoekerscentrum? Hier op deze kavel? En dan vroeg ik die mensen, heb je geen brief ontvangen? Heb je niks in de bus gekregen? Er zijn zoveel mensen die één straat verder wonen in Parkzoom 1, die niks ontvangen hebben. Ik denk dat de gemeente in een

6/56

straal van 300 à 350 meter mensen actief heeft geïnformeerd. Als je kijkt naar jurisprudentie en zelfs wat de wet daarover zegt, dan kunnen we daar in principe over redentwisten. Het gaat mij meer om goed fatsoen. Ik vind het niet meer dan billijk dat je vanuit de gemeente wijken als de Componistenwijk, de Edelsteenbuurt, Parkzoom 1, alle straten, inclusief de B. Vethstraat, inclusief de Ad van der Steurzoom, al die mensen gewoon actief informeert per brief en niet iets in het Herautje of een ander krantje. De voorzitter: Helder, dank u wel. Inspreker 2: Dit is een te beladen thema om een klein groepje mensen te informeren die ik daarna moet informeren als ik een rondje loop met mijn hond. De voorzitter: Helder. Dank u wel, mijnheer Knoop. Dan ga ik naar de heer Azzouzi, PvdA. De heer Azzouzi: Dank u wel, voorzitter. U had het over veiligheid bij de Jacob Marislaan. Wat zijn volgens u de grootste veiligheidsrisico's die hier gelopen worden? Inspreker 2: In het lange betoog wat ik heb ingediend, refereer ik aan rapportages van de eigen overheid. Dus ik ga niet speculeren over agressie en geweld. Ik refereer puur en alleen aan rapportages van onze eigen overheid, het WODC en andere instanties. Daarin worden percentages genoemd van geregistreerde misdrijven. Ik onderstreep, geregistreerd. In de praktijk zou dat zelfs hoger kunnen zijn.

Een benchmark die genoemd wordt is 9 à 10 procent van alle inwoners op zo'n kavel is geregistreerd voor een misdrijf. Dat kan zijn aanranding, verkrachting, agressie, een mesincident, whatever. Het zijn ernstige incidenten die geregistreerd zijn en de benchmark is gemiddeld 10 procent. Waar ik mij meer zorgen om maak en wat ik eigenlijk wil uitspreken namens een bewonersgroep in Parkzoom 1, die ik hier vertegenwoordig, is dat in deze wijk heel veel kinderen wonen. Er wonen gewoon ontzettend veel families, gezinnen en mensen met kinderen die daar allemaal fietsen en naar school gaan. En die zich gewoon zorgen maken over, wat gaat daar dadelijk allemaal gebeuren, als je kijkt naar zo'n benchmark van 10 procent. Het tweede waar die mensen zich zorgen over maken, wil ik wel even aanstippen. Tijdens informatieavonden is gesteld, het COA is verantwoordelijk voor de veiligheid op de locatie, op de kavel, in het gebouw. Maar daarbuiten, in de omliggende wijken, is de veiligheid en de verantwoordelijkheid voor de politie en andere instanties. En ik heb net gezegd in mijn betoog, de politie is onderbezet. De voorzitter: Dank u wel, mijnheer Knoop. Dan heb ik nog een, interruptie, excuus, een vraag voor u van mevrouw Gabin, GroenLinks. Mevrouw Gabin: Ik heb eigenlijk twee vragen, korte vragen. U noemt, geen regie over samenstelling, een reden als voor een afwijzing.

Vindt u dan dat de gemeente alleen opvang mag bieden als zij zelf bepaalt wie er komt? Inspreker 2: Sorry, nog even één keer opnieuw. Regie ontbreekt, zei u? Mevrouw Gabin: U heeft bij punt zeven staan, regie over de samenstelling van asielzoekers ontbreekt volledig. Vindt u dan dat de gemeente alleen opvang mag bieden als zij zelf bepaald wie er komen? Inspreker 2: Nee, die opvatting heb ik niet. Ik denk dat wij een zorg delen dat als de regie ontbreekt, kan daar ook een tikkende tijdbom ontstaan, als u begrijpt wat ik bedoel. Er komt dadelijk een andere spreker en die zal in detail toelichten, uit ervaring als

7/56

ervaringsdeskundige, wat er kan gebeuren als er geen regie is en, ik zal maar zeggen, als je 150 man in een hokje stopt. Dat is dus iets wat wij niet voor ogen hebben. De voorzitter: Oké, maar helpt u mij dan ook, mijnheer Knoop, om effectief te vergaderen vanavond? Dank voor uw antwoord. Is er nog een andere vraag, mevrouw Gabin? Mevrouw Gabin: Ja, u verwijst naar artikel 19 van de Spoorwegwet. Dat artikel is overigens vervallen en geïntegreerd in de Omgevingswet. Dus wellicht kunt u dat rectificeren in uw spreektekst. Kunt u bevestigen dat deze bepaling in eerdere bouwprojecten van de gemeente geen onoverkomelijke belemmering vormde en dat dit dus geen principieel bezwaar is geweest? De voorzitter: Mevrouw Gabin, daar maak ik wel even als voorzitter bezwaar tegen. Dat is niet een verhelderende vraag over de inspraak. Inspreker 2: Ik vond hem wel goed. De voorzitter: Ja, maar mijnheer Knoop, een inspreker is hier niet als jurist of adviseur van de raad. Inspreker 2: Ik ga er graag op in. De voorzitter: Een kort antwoord sta ik zeker toe, maar ik wil u echt als commissie vragen, een verhelderende vraag. Inspreker 2: Ik wou het zo doen. Ik wil hem niet juridisch beantwoorden, want dan zitten we hier vanavond om twaalf uur nog. Ik zou hem meer vanuit mens tot mens willen beantwoorden. Het artikel komt vanuit een ander perspectief naar boven.

En wat we daarmee bedoelen is, ik weet niet of u bekend bent met die kavel, of u daar bent wezen kijken hoe het er uitziet. Maar deze kavel ligt echt direct aan de HSL. Of je nou een asielzoeker bent, een statushouder, een jongere in Lansingerland of een bejaarde, iedereen die daar komt en die daar komt te wonen, die zit letterlijk tegen de HSL. Dat is geluidsoverlast, dat is al gemeten door TNO en andere instanties. En los van die instanties en hoeveel decibellen het is, ik woon daar zelf vlakbij. Ik kan u vertellen, het wordt voor die mensen die daar komen te wonen op deze kavel zo dicht bij de HSL, verschrikkelijk. Er staat niks zo dicht tegen de HSL als dat we daar willen gaan bouwen. De voorzitter: Helder, dank voor uw antwoord, mijnheer Knoop. En ook dank voor uw inspraak. Inspreker 2: Ik hoor iemand klappen, maar dat mocht niet. De voorzitter: Nee, dat klopt. Het is goed dat u mij daarbij helpt. Dank u wel. Inspreker 2: U moet wel scherp blijven. De voorzitter: Ja, helpt u mij daar vooral bij, mijnheer Knoop. Dank u wel voor uw inspraak. We gaan door naar de derde inspreker van vanavond. Dat is de heer Verbeek. Mijnheer Verbeek, komt u alstublieft naar voren. Ik zal de microfoon voor u aanzetten. Ook u, mijnheer Verbeek, heeft vijf minuten.

8/56

Inspreker 3: Dank u wel, voorzitter en geachte leden van deze commissie. Mijn naam is Jurgen Verbeek, zoals u al zei. Ik woon in de Vogelaarstraat en ik spreek hier vanavond in over het voornemen om 40 tot 70 appartementen voor 50 tot 85 statushouders op de hoek van de Noordeindseweg en de Oudelandseweg te realiseren. Er zijn drie onderdelen waarop vanavond wordt ingesproken met betrekking tot deze locatie, te weten het proces, de plaats en de concentratie, zoals de heer Heijes al gezegd had. Mijn bijdrage richt zich op de concentratie. Ik ben 27 jaar lang politieman geweest en daarna 13 jaar stadsmanier in de gemeente Rotterdam, waar ik me voornamelijk heb beziggehouden met de aanpak van de achterstandswijken, voornamelijk Rotterdam-Zuid. Het tegengaan van criminaliteit en ernstige vormen van geweld aldaar en het verbeteren van sociaaleconomische omstandigheden, die vaak ten grondslag liggen aan criminaliteit en geweld. Aansluitend hierop heb ik een aantal jaren samen met mijn partner gewerkt als landelijk ketenmarinier migratie, om de aanpak van overlastgevende asielzoekers aan te pakken, onder leiding van de toenmalige staatssecretaris Ankie Broekers-Knol bij het ministerie van Justitie en Veiligheid. We hebben ons gedurende deze jaren voornamelijk beziggehouden met de aanpak van deze overlastgevende asielzoekers en statushouders.

Het was overigens slechts 1 procent van het geheel. Ik ben voorstander van het huisvesten van statushouders, laat dat duidelijk zijn. Ze hebben immers het recht verworven in Nederland om te mogen blijven. En ik denk dat ik mij met 50 jaar ervaring wel een expert mag noemen. En ik ontraad ten stelligste om een locatie te realiseren van 50 tot 85 voornamelijk alleenstaande mannen, of überhaupt een grote groep statushouders te huisvesten. In alle gebieden waar ik werkzaam ben geweest is het zo dat dit gebieden waar dergelijke groepen zijn gehuisvest, problemen opleveren. Zeker alleenstaande mannen leveren problemen op. Daarbij is het ook niet uitgesloten dat AMV’ers, asielzoekende minderjarige vreemdelingen, ook illegaal zullen worden gehuisvest in deze panden. Deze groep heeft in de omgeving van vrijwel alle AZC's waar zij gehuisvest waren altijd voor problemen gezorgd. Sowieso is het onverstandig groepen bewoners met een sociaaleconomische zwakke omstandigheid te concentreren. Het is veel beter deze te verdelen over de gemeente. Niet voor niets zijn straten en wijken in Rotterdam-Zuid afgebroken om plaats te maken voor een gemengde bouw. Ik heb daarmee meer dan voldoende ervaring opgedaan.

Toen ik politiechef was in Rozenburg en ik was 29, lang geleden dus, toen ik toentertijd opdracht kreeg om mede samen met de burgemeester Tamiltijgers te huisvesten, heeft dat geen enkel probleem opgeleverd. Waarom niet? Omdat ze verspreid werden over de gemeente. Concentratie van een dergelijke doelgroep leidt zeker altijd tot de slechte objectieve en subjectieve veiligheidsbeleving van de huidige bewoners in de directe omgeving. Ook leidt dit tot een cumulatie van sociale en economische problemen, met alle gevolgen van dien. Let op, deze mensen zijn vaak ook traumatisch en hebben ook problemen en dat is ook niet zo gek. Maar concentreer je dat op een bepaalde plek, dan roep je de ellende over je af. Van enige vorm van integratie zal geen sprake zijn. Niet alleen zal de betreffende groep samenklitten, maar daarnaast vertrekken ze ook zodra de gezinnen van de betreffende personen naar Nederland zijn gekomen. Het overgrote gedeelte van deze statushouders kampt in meer of mindere mate met de mentale problemen, en begrijpelijk. Ook één van uw eigen ambtenaren bevestigt dat. Het is ook voor niets dat zes van de tien statushouders na tien jaar nog niet aan het werk heeft kunnen komen. Terwijl dat wel kan. Geconcentreerde huisvesting zal een enclave betekenen in onze woonwijk. En dat is wat mij en de medebewoners zeer ongewenst is.

Ik heb begrepen dat het ook een idee is om statushouders gezamenlijk te huisvesten met studenten. In Amsterdam is gepoogd een complex, het startblok Elzenhagen, te ontwikkelen, waar zowel statushouders als studenten werden gehuisvest. De voorzitter: Mijnheer Verbeek, zou u zo willen afronden, alstublieft?

9/56

Inspreker 3: Dat wil ik doen. Hier slapen volgens het parool van 23 maart 2024 geregeld mensen op de bank. Vooral mannen die niet op het complex wonen. Oud-bewoners ervaren dat de sfeer van onveiligheid en geweld hier aan de orde van de dag is. Ondanks beloftes van de gemeente om in te grijpen. Het parool bezocht het complex meerdere malen gedurende een jaar. Ik wil het hier omwille van de tijd verder bij laten. Dank u wel. De voorzitter: Hartelijk dank voor uw inspraak, mijnheer Verbeek. Zijn er verhelderende vragen van de commissie aan de heer Verbeek? Mevrouw Draak. Mevrouw Draak: Dank u wel, voorzitter. Mijnheer Verbeek, fijn dat u een inkijkje geeft in de praktijk die u heeft meegemaakt. Als ik het zou omdraaien, zou u ook samenstellingen of mogelijkheden zien om statushouders wel te huisvesten zonder de problemen die u schetst? Het is duidelijk waar de risico's zitten, maar ziet u ook positieve mogelijkheden? Inspreker 3: Ja, die zijn er zeker. En dat is het verschil tussen concentratie en verdeling. Als het gaat over verdeling over de wijk, is er niks aan de hand. Als het gaat over concentratie in deze zin, roept u echt ellende over u af. De voorzitter: Dank voor uw heldere antwoord. Nog andere vragen aan… Ja. Mijnheer Lieverse. De heer Lieverse: De vraag lijkt erop, maar maak het nog iets specifieker.

Want mijnheer Verbeek, we hebben eerder contact gehad en uw werkervaring is ons bekend. U praat over spreiding en niet concentratie. Dat is helder in uw woordkeuze te horen. Zou een kleinschalig complex met heldere afspraken en betrokkenheid voor omwonenden voor u wel werkbaar zijn? Inspreker 3: Ik weet niet wat u bedoelt met kleinschalig. Als je het hebt over twee of drie personen, dan is dat kleinschalig. Heb je het over vijf tot tien personen, dan is dat al niet meer kleinschalig. Het zijn aantallen die zullen concentreren en die zullen niet integreren. Daar komt nog eens bij dat zij niet op integratie ook wachten, omdat het doel is dat zij gaan naar gezinshereniging. En als daar sprake van is, dan zal er een andere bewoning nodig zijn. Dus ze zullen nooit eigen worden met die directe omgeving. De voorzitter: Dank u wel, mijnheer Verbeek. Dan heb ik nog een vraag voor u van de heer Azzouzi. De heer Azzouzi: Dank u wel, voorzitter. Dit soort projecten zijn niet voor het eerst. We hadden ook de Sporthoeklaan voor Oekraïners en spoedzoekers. Ziet u daar een verschil tussen wat wij nu gaan doen en wat wij hebben gedaan? De voorzitter: Mijnheer Verbeek. Inspreker 3: Ik vind Oekraïners en de doelgroep waar we het hier over hebben toch van een heel andere orde. En ik denk, in Oekraïne zitten niet alleenstaande mannen bij elkaar. Want dat is nou precies waar het over gaat.

Oekraïners, dat is behoorlijk gemengd. Dat is deze groep dus niet. En dat is het probleem waar ik nu juist op duid. Doe dat in ieder geval niet. De voorzitter: Helder. Dank u wel, mijnheer Verbeek, voor uw inspraak. Dan gaan wij verder naar de vierde inspreker van vanavond. Dat is de heer Jeroen van der Heijden, als u

10/56

naar voren zou willen komen. Goedenavond, ook u hartelijk welkom en ook u heeft vijf minuten. Inspreker 4: Merci, dank u wel. Zoals aangekondigd, mijn naam is Jeroen van der Heijden. Ik woon reeds 25 jaar hier in Bergschenhoek. Ik heb mijn verhaal aan het papier toevertrouwd. Dat zal ik na afloop ook netjes mailen aan de griffie, zodat dat in de notulen opgenomen kan worden. Mede ter voorbereiding op deze bijeenkomst heb ik op de site gekeken van WIJ Lansingerland. Zoals u allen weet, de partij van wethouder Leon Hoek. Deze man is mede verantwoordelijk voor de situatie waarin we nu zitten. Ontzettend veel ontevreden bewoners van Lansingerland. Daar kom ik later in mijn betoog op terug. Ik citeer wat er op de site van WIJ Lansingerland staat. WIJ Lansingerland wil graag met u de dialoog aangaan om te weten wat er bij de bewoners en ondernemers van Lansingerland speelt, zodat we op een positieve wijze zaken aan kunnen pakken waardoor we trots kunnen blijven op onze fantastische gemeente. We zullen u op een open en heldere manier benaderen om met u als bewoner en/of ondernemer van gedachten te wisselen. Het staat er echt. Ook wordt het DNA van WIJ en het partijprogramma uitvoerig omschreven. Het gaat te ver om dat nu allemaal voor te lezen. Ik neem aan dat de heer Hoek weet wat er op de site van zijn partij staat. Ik kan toch niet laten om een aantal punten te benoemen.

WIJ Lansingerland is een levendige partij met gevoel voor humor. In mijn beleving, zwarte humor. WIJ is samenwerken. WIJ wil betaalbare huur- en koopwoningen voor jongeren. WIJ wil drie levendige dorpskernen waar het prettig verblijven en winkelen is. WIJ wil een actieve aanpak om met elkaar de wijk schoon en veilig te houden. WIJ wil een gemeente die proactief nieuwe plannen met bewoners bespreekt en openstaat voor ideeën. Het staat er echt allemaal. Ik heb hierbij het advies voor wethouder Leon Hoek. Verander de naam van de partij in IK Lansingerland. Dat is eenvoudiger dan het DNA en het gehele partijprogramma te wijzigen. Is ook makkelijker voor de kiezer, die weet van wie op 18 maart volgend jaar bij de gemeenteraadsverkiezingen afscheid genomen gaat worden. Inmiddels heb ik begrepen dat de partij heeft laten weten de locatie aan de Jacob Marislaan niet meer geschikt acht voor permanente opvang vanwege geluidsoverlast van de HSL. Echter, heeft de locatie potentie voor de bouw van goed geïsoleerde appartementen waar statushouders en inwoners van Lansingerland samen kunnen wonen. U gelooft dat de bewoners van de wijk Oosteindsche Ackers voorover uit de poppenkast zijn gevallen. Dit zijn nu precies acties waardoor het vertrouwen in de Nederlandse politiek in het algemeen tot een nulpunt is gedaald.

Om precies te zijn, 26 procent van de bevolking is nog tevreden volgens het onderzoek van Ipsos, een wereldleider in marktonderzoek, in november 2024. Wij voelen ons niet gehoord door de politiek. Er wordt gegoocheld met cijfers en keihard gelogen. Er wordt schijnveiligheid garanties afgegeven die nooit en te nimmer waar worden gemaakt. De infoavonden stelden niets voor. Lastige vragen werden ontweken of afgekapt. Schrijnend was het om te zien dat u, mijnheer Hoek, tijdens de zogenaamde informatiesessie op 15 april jongstleden niet eens op de hoogte was van het rapport van het WODC, onderdeel van het ministerie van Justitie en Veiligheid, opgesteld in samenwerking met het COA. In 2023 was 9 procent van de bewoners in de asielopvang betrokken bij incidenten waarbij sprake was van agressie of geweld. De cijfers van ‘24 zijn nog niet bekend, maar we weten allemaal dat die er niet rooskleuriger uit zullen zien. Het aantal incidenten bij de opvang van asielzoekers in Ter Apel is in vijf jaar tijd bijna verdrievoudigd, blijkt uit cijfers van het COA. Daarnaast kan u ook niet ontgaan zijn dat het algemeen beeld is dat veel incidenten onder de pet worden gehouden. De voorzitter: Mijnheer Van der Heijden, zou u zo willen gaan afronden, alstublieft? Inspreker 4: Zo. Je kunt je ook afvragen waarom deze rapporten er überhaupt zijn.

Een zeer groot gedeelte van de gemeente Lansingerland maakt zich oprecht zorgen om hun

11/56

veiligheid. Die van hun kinderen, hun gezinnen en hun dorp. Waarom moet er 24-uurs bewaking komen bij de plannen voor de Jacob Marislaan? Zogenaamd om de veiligheid te waarborgen binnen de locatie zelf. En buiten de locatie, daar zijn we als bewoners aangewezen op de lokale autoriteiten. Twee politieauto's voor de hele gemeente Lansingerland. Overigens, vanavond konden ze er wel met heel veel mensen zijn. Nu gaat u zich waarschijnlijk verschuilen achter de landelijke politiek. De Spreidingswet. De heer Van GroenLinks gaf daar nog een prachtig mooi voorbeeld van vanavond. En roepen dat wanneer we het zelf niet regelen, de landelijke politiek het heft in handen neemt. Ik hoor u echter niet zeggen dat deze Spreidingswet zwaar ter discussie staat, minister Faber aangeeft dat er tot die tijd geen dwang zal worden gebruikt en gaat volledig voorbij aan de diverse opvang die we reeds in Lansingerland hebben. Ik neem aan dat u de cijfers van het COA en het verdeelbesluit van het ministerie wel kent. Waarschijnlijk moet u het eerst een keer echt goed fout gaan in onze gemeente voordat u zich realiseert wat de consequenties zijn van uw besluit. De laatste periode zijn er al meerdere incidenten geweest in onze gemeente. Zoals onder andere een schietpartij in de Julianalaan in Bergschenhoek.

Navraag bij meerdere lokale ondernemers in de dorpskern Bergschenhoek leert dat zij nu al problemen ervaren met de asielzoekers die bij het gemeentehuis verblijven en voelen zich niet gesteund door de politie. De voorzitter: Mijnheer Van der Heijden, zou u zo wel echt willen gaan afronden? Inspreker 4: Ja, bijna. Ja, bijna. Wellicht dat u ook een keer een kijkje kunt gaan nemen, mijnheer Hoek, aan boord van één van de cruiseschepen die in Rotterdam liggen, waar radicalisering, geweld, drugs en wapenhandel en kindermisbruik aan het orde van de dag zijn. Bevoegdheden kan je delegeren, verantwoordelijkheden niet. Ik hoop dat u ze goed realiseert, het zijn persoonlijke keuzes van wethouders Hoek, Muis van D66 en Cnossen van ChristenUnie om vier locaties in Lansingerland aan te wijzen als potentiële opvanglocaties voor asielopvang. Bijna klaar. De consequenties van die keuzes zijn persoonlijk voor hun rekening. Wij inwoners van Lansingerland willen, evenals de partijen van Leefbaar 3B en de VVD, geen additionele opvanglocaties voor asielzoekers. Niet op de Jacob Marislaan, niet op de Oudelandselaan, niet op de Merenweg en niet op de hoek Maaiveld/Sporthoekpad. Het kan en mag hier geen tweede Ter Apel worden waar zes op de tien inwoners in meer of mindere mate psychische problemen ondervinden, volgens een bron van RTV Noord. De voorzitter: Dank u wel, mijnheer Van der Heijden.

Inspreker 4: Eén klein stukje. De voorzitter: Laatste zin. Inspreker 4: Heel goed. Wij verwachten, nee eisen, dat de voorgenomen besluiten worden teruggedraaid en geen AZC's bijkomen in Lansingerland. Wethouder Hoek, u kunt het tij keren. Nogmaals, we willen als Lansingerland geen tweede Ter Apel worden en zeker in Nederland, geen tweede Libanon. Onder christenen een veilig en veilig land en nu een moslimstaat waar niets meer van over is. De voorzitter: Mijnheer Van der Heijden, u bent goed in lange zinnen formuleren, hebben we vastgesteld. En ik moet u dan toch echt even onderbreken om alle aanwezigen in de zaal er toch echt serieus aan te herinneren dat helaas tekenen van goed- of afkeuring echt niet zijn toegestaan in het commissiedebat. Het is natuurlijk belangrijk voor het verloop van de vergadering, maar ook voor het proces van vanavond, dat alle commissieleden hun werk kunnen doen en we naar alle insprekers goed luisteren. En ik kan me ontzettend goed

12/56

voorstellen dat u zich zorgen maakt. En ik kan me ontzettend goed voorstellen dat u voor of tegen iets bent. Dat snap ik, dat zijn we allemaal. Maar het is belangrijk dat we vanavond elkaar de ruimte geven en naar elkaar luisteren. Dus daar wil ik echt een beroep op u doen en helpt u mij dan ook, als de voorzitter van vanavond, om deze vergadering effectief te laten verlopen. Dank u wel daarvoor. En dan voor de heer Van der Heijden wil ik u graag vragen of ik uw bijdrage toch echt mag interpreteren als zaken die u via de voorzitter wilde aangeven aan andere politici in deze raad. Want het direct aanspreken van wethouders of commissieleden is ook iets wat niet is toegestaan. Maar uiteraard snap ik uw emotie, die snapt de commissie en u mag zich zorgen maken. En we zijn blij dat u er vanavond bent. Dan wil ik nu de commissie graag ruimte geven voor vragen nog aan de heer Van der Heijden. Mijnheer Duivesteijn van Leefbaar 3B. De heer Duivesteijn: Dank u wel, voorzitter en inspreker. U gaf aan dat kritische vragen tijdens de participatiesessies niet waren toegestaan of werden weggewuifd. Kunt u daar wat meer over vertellen? Wat voor vragen had u dan en hoe werd er dan op gereageerd? Inspreker 4: Ik ben zelf niet bij die informatiesessie aanwezig geweest. Er mochten maar een paar mensen naar binnen. Een goede relatie van mij is daar wel geweest.

En die heeft dat absoluut zo ervaren. Waarbij zelfs het schrijnende voorbeeld kwam dat een dame die het gesprek moest leiden zich inhoudelijk met de discussie ging bemoeien. Dus dat geeft een beetje aan wat het niveau was. De voorzitter: Zijn er nog andere verhelderende vragen? Mevrouw Gabin. Mevrouw Gabin: Dank u wel. U had het over een schietpartij. Waren daar asielzoekers, statushouders, spoedzoekers bij betrokken? De voorzitter: Mijnheer van der Heijden. Inspreker 4: Zoals dat netjes in de pers wordt omschreven waren het mensen van NoordAfrikaanse afkomst die daarbij betrokken waren. Daar zijn de beelden van ook gedeeld. De voorzitter: Dank voor uw antwoord, mijnheer Van der Heijden. Dat is helder. Inspreker 4: Ik zie dat wethouder Hoek zich ook erg druk mee bemoeid. De voorzitter: Mijnheer Van der Heijden, dat mag wethouder Hoek doen. Maar wethouder Hoek heeft helemaal geen spreekrecht nu. Dus dat scheelt. Dat maakt het weer makkelijk. Inspreker 4: Het getuigt niet echt van respect als ik hier een verhaal sta te houden en hij zit in de tussentijd lekker zijn WhatsApp bij te werken of wat dan ook. De voorzitter: Waarvan akte, mijnheer Van der Heijden. Dank voor uw inspraak. Wij gaan over naar de volgende inspreker van vanavond. Dat is de heer Woning. Zou u alstublieft naar voren willen komen? Mijnheer Woning, ook u heeft vijf minuten. En u heeft het woord.

Inspreker 5: Goedenavond. Ik kom hier vanavond om mijn ongenoegen te uiten over de plannen meerdere AZC’s in onze gemeente te vestigen. Dit in verband met leefbaarheid en veiligheid. Ik kom hier vanavond ook om mijn ongenoegen te uiten over de houding van onze gemeente betreffende deze problematiek. Op 30 oktober 2023 ben ik al bij de eerste informatiebijeenkomst geweest van de Tobias 2 locatie geweest. Toen was er alleen een kleine selecte groep inwoners die aan de rand van deze opvanglocatie wonen uitgenodigd.

13/56

Op die avond heb ik me ergernis uitgesproken omdat niet alle burgers van Lansingerland geïnformeerd en uitgenodigd zijn geweest. En nu wordt dit wederom weer gedaan. Hoe moeilijk is het om alle huishoudens in Lansingerland per brief te informeren? Het lijkt erop alsof het gemeentebestuur het willens en wetens niet doet. Het gaat namelijk om de omstreden Spreidingswet. Nota bene nu de PVV na de laatste verkiezingen de grootste partij is en dat vooral dankzij hun gewenste immigratiebeleid. Maar dat het in Den Haag voor geen meter loopt, dat ziet iedereen ook wel. Waarom wordt er geen referendum gehouden? Of nou landelijk of in onze gemeente. D66 heeft het referendum afgeschaft. En waarom? De overheid, of nou landelijk of lokaal, dient er voor de burger te zijn. En niet andersom. Het zijn volksvertegenwoordigers. Dat woord zegt het al. Ze zouden het volk moeten vertegenwoordigen. Maar waar blijkt de vertegenwoordiging uit? En tot hoeverre komen zij en hun partijen hun verkiezingsbeloften na? Ja, maar, hoor ik mevrouw Cnossen al zeggen tijdens de exact zestig minuten durende informatieavond, we voeren uit. Wat mij betreft, als het domweg uitvoeren is, dan kunnen de algehele gemeentebestuur per direct opheffen. Het COA bepaalt niets. Het is een uitvoerend orgaan. De belastingbetalende burger is diegene die zou moeten bepalen. Maar ja.

Betreffende de eventuele komst van de AZC's, is er ooit al een onderzoek geweest naar de gevolgen of een evaluatie van dit geforceerde experiment om zoveel statushouders of asielzoekers bij elkaar te vestigen? Men kan van de media met behoorlijke regelmaat berichten over de overlast in Ter Apel vernemen. Hoe denkt de gemeente dit hier te voorkomen? En mochten er problemen optreden, hoe denkt de gemeente dit met de zwaar onderbezette politie te gaan oplossen? In 2023 was 9 procent van de AZC-bewoners betrokken bij incidenten, waarbij sprake was van agressie of geweld. 3 procent van de bewoners werd verdacht van een misdrijf. Dit komt uit het WODC, dat is het wetenschappelijk onderzoek en datacenter van de overheid. Mijns inziens is het heel naïef om te denken dat dit helemaal niet gebeurt. Velen van de nieuwe inwoners hebben een andere culturele achtergrond. Velen hebben helaas ook trauma's opgelopen. En daarnaast beheersen ze de Nederlandse taal niet. Stel dat wij inderdaad zoveel nieuwe inwoners krijgen, hoe denkt de gemeente dan later, te zijner tijd, de gezinshereniging aan te pakken? Met nog meer kansrijke AZC-locaties? Voor onze inwoners, of nou starters of alleenstaand, is het haast onmogelijk een huis te vinden. Deze mensen hebben we niets te bieden. Maar binnen anderhalf jaar zijn er vier kansrijke locaties voor asielzoekers en statushouders heel snel klaar.

Hoe komen we uit deze impasse? Ik denk, en samen met mij vele anderen, dat wij in onze gemeente tot nu toe al heel veel gedaan hebben, voor Oekraïense vluchtelingen en ook voor inwoners van de tijdelijke AZC Tobias 2-opvang. Vanaf nu geen enkele AZC-locatie meer. In 2026 zal iedere partij zich over dit belangrijke onderwerp in hun partijprogramma moeten uitspreken. Wat nu betreft, neem een voorbeeld aan Berlicum en Vlaardingen. Daar is het AZC-plan vooralsnog uitgesteld. Nu heb ik een vraag. Bestuur, kun jij je nog recht in de spiegel aankijken als je dit experimentele plan goedkeurt? Het vertrouwen is al niet al te groot en klakkeloos, we voeren maar uit. Vergeet niet, vertrouwen komt te voet, maar gaat te paard. De voorzitter: Mijnheer Woning, zou u zo willen gaan afronden, alstublieft? Inspreker 5: Jawel. Het klinkt heel mooi en nobel om iedereen op te vangen. Maar wat is realistisch? Wat is haalbaar? Wat willen de inwoners? Wat is veilig? Wat is wenselijk? En tot slot, als elke voorstander een asielzoeker liefdevol in zijn huis neemt, dan kan ook de integratie direct starten en is het probleem misschien opgelost. Toch? Dank u wel. De voorzitter: Dank u wel, mijnheer Woning, voor uw inspraak. Zijn er verhelderende vragen vanuit de commissie voor de heer Woning? Dat is niet het geval. Dan wil ik u hartelijk danken, mijnheer Woning.

En dan gaan wij over naar de volgende inspreker. Dat is de heer Hendriks. En ik meld voor de goede orde, de naam Hendriks is eerder deze avond

14/56

aan de orde gekomen. Dat is dezelfde heer Hendriks als die mij voorafgaand aan deze vergadering een petitie heeft aangeboden die ik namens de commissie in ontvangst heb genomen. Mijnheer Hendriks, ook u heeft vijf minuten. U heeft het woord. Inspreker 6: Beste commissieleden, bedankt dat ik hier vandaag mag spreken. Het voelt enigszins onwerkelijk om hier überhaupt te staan. Iets wat voor ons heel vanzelfsprekend is als inwoners van Lansingerland. Als het gaat om veiligheid, leefbaarheid en een veilige omgeving voor onze kinderen om op te groeien. Het is mij enigszins onaangenaam verrast een aantal weken geleden. Met als gevolg dat ik nu in een hele slechte film beland ben, net als de meeste mensen hier. En moet gaan vertellen dat er toch wel bepaalde risico's zijn die wij voor ogen zien. Wat niet zozeer gebaseerd is op een onderbuikgevoel, maar zoals eerder aangegeven, harde data. Ik woon zelf al zo’n achttien jaar aan de Rembrandtlaan. Dus tegenover de Jacob Marislaan. Als ik puur naar die locatie kijk, dan zie je eigenlijk al dat het en een redelijk beperkte ruimte is. Maar nog stuitender, als je het mij vraagt, het is geen tijdelijke situatie. We praten hier over een structurele ingreep van een woonwijk. Tien tot dertig jaar, misschien permanent. Dat heeft nog wel wat gevolgen. Want wat nou als achteraf blijkt dat het misschien niet zo'n goede zet is geweest.

Dan kan je op dat moment ook niet meer als gemeente zeggen, we heffen die locatie op. Dus het heeft permanente gevolgen voor een woonwijk. De zorg die mensen uiten, hebben vooral betrekking op de veiligheid, de leefbaarheid. Maar waar ik nog niemand over gehoord heb vanavond, zijn de economische gevolgen. Als het gaat om bijvoorbeeld de woningwaarde. Dat is meer eigenlijk mijn achtergrond, als het gaat om het financiële aspect. Ik weet niet of u zelf wat rekenmodellen heeft gemaakt. Ik namelijk wel. En als je het hebt over een gemiddelde woningwaarde van zes ton en je kijkt en spreidt het uit naar de horizon van tien tot dertig jaar, hebben we het over tonnen per woning wat potentiële schade is. En de vraag is niet of dat vergoed gaat worden, maar wie gaat dat vergoeden. U zult ook weten dat de kavel bij de Jacob Marislaan een eindstuk is bij riante villa's van een aantal miljoen. Die mensen zijn niet gelukkig. Dat kan ik u ook meegeven deze avond. Weet ook dat achter de schermen procedures worden voorbereid om ook wel degelijk die financiële schade te gaan compenseren, mocht onverhoopt dit plan doorgaan. Het meest belangrijke vind ik vooral om mee te geven, is dat wij in ieder geval principieel niet tegen de hulp zijn van mensen. Ieder mens heeft recht op bestaansrecht.

Het lijkt er soms een beetje op, als je tegen de plannen bent voor het AZC, dat je eigenlijk bijna een vorm van racisme schuurt. Ik kan u zeggen, ik heb zelf een migratieachtergrond. De moeder van mijn kinderen heeft een Chinese afkomst. Dus dat is helemaal niet im frage. Waar het vooral om gaat is dat de mensen die daar geplaatst worden volstrekt onduidelijk is. En waarbij er aan wordt gegeven, het zijn er zo'n vierhonderd verspreid over locaties. Maar het zijn er geen vierhonderd, want dit is een permanente bezetting. Als je het hebt over een horizon van tien tot dertig jaar praten we over duizenden mensen. Helaas is het zo dat vooral mannen de problemen veroorzaken. We hebben het niet over gezinnen, kinderen. We hebben het vooral over mannen. Waarvan 97 procent verantwoordelijk is voor alle incidenten. En wat eerder genoemd is, als je het hebt over 10 procent, gemiddeld genomen van de mensen bij een AZC die daar woonachtig zijn, dan heb je het op een locatie van honderdvijftig man over structureel vijftien mensen die in aanraking gaan komen met justitie en waar er gewoon slachtoffers gaan vallen. Dat is waar onze zorg zit. Wij zijn er vooral voor om met elkaar in gesprek te gaan, wat kan dan wel? En ik wil het eigenlijk breder trekken dan een AZC. De zorg die de mensen hebben is dat er geen gevoel van inspraak is.

En of het nou gaat om een windmolen, een tankstation, een AZC. Het kan niet zo zijn dat ingrijpende beslissingen genomen worden in een woonwijk, zonder enige vorm van inspraak. Dat is eigenlijk het verhaal wat ik vooral wilde vertellen. Wat ik als afsluiter eigenlijk wil meegeven is dat democratie, in mijn beleving, vooral geen eenrichtingsverkeer mag zijn.

15/56

Achteraf informeren is geen participeren. En een besluit zonder draagvlak, dat is gewoon geen oplossing. Het is een probleem. De voorzitter: Dank u wel voor uw inspraak, mijnheer Hendriks. Zijn er vanuit de commissie verhelderende vragen? Ik zie de heer Bergwerff met een vraag. De heer Bergwerff: Dank u wel. De inspreker spreekt meerdere keren over een AZC in een woonwijk. Zou het nog veel uitmaken als de AZC waar we over praten niet in een woonwijk zou gevestigd worden? Inspreker 6: Dat is in mijn optiek absoluut het geval. Ik vind het eigenlijk heel bijzonder om te zien als je groepen mensen binnenkrijgt, dat je die eigenlijk, even heel plat gezegd, op één hoop gooit. De ene situatie is de andere niet. Als je spreekt over mannen die getraumatiseerd zijn en misschien wel psychische hulp nodig hebben, die vergen een ander traject of begeleiding dan gezinnen die hier gekomen zijn, of vrouwen en kinderen, en die hier al een andere status hebben gekregen. Die wil je echt laten integreren. Op een andere manier begeleiden dan groepen mannen, in dit geval, waarvan niet zeker is of ze überhaupt kunnen gaan blijven. Dus wat gaan die mannen dan doen als ze op een veldje gaan zitten en te horen krijgen, sorry, voor u houdt het volgende maand op. Ik kan me voorstellen dat die niet heel vrolijk door zo’n woonwijk lopen. En dat is de zorgen die wij hebben onder andere.

De voorzitter: Dank u wel. Andere vragen? Mijnheer Duivesteijn, Leefbaar 3B. De heer Duivesteijn: Dank u, voorzitter. Ik ben benieuwd hoe de inspreker ter ore is gekomen dat die plannen er waren. Inspreker 6: Eigenlijk van een aantal deuren verder. Nu moet ik ook de hand in eigen boezem steken. Ik ben niet degene die constant De Heraut leest. Ook niet de website. We zijn in Lansingerland. Dus in mijn beleving is er zoveel. Er komt er een nieuwe speeltuin en dan gaan we discussiëren over een andere kleur van de glijbaan. Het zal allemaal wel. Dus ja, het verraste me eigenlijk dat zoiets ingrijpends, iets structureels, waarbij we eigenlijk permanent woonwijken gaan veranderen, want daar hebben we het over, daar niet meer ruchtbaarheid aan is gegeven. Voor mijn part ga je deur tot deur. Kan me niet schelen. Maar je ziet wat er gebeurt als je de inwoners niet meeneemt. Het gaat onrust geven. En ik heb zelf de beleving, als we hier geen reuring aan hadden gegeven, dat het wellicht gewoon stilzwijgend doorgevoerd had worden. Dus terugkomend op uw vraag, ik heb dat via een appje gekregen. En sinds een aantal weken zit ik in een slechte film. En vanavond sta ik hier een toespraak te doen. Ik had eigenlijk andere plannen voor vanavond, mijnheer Duivesteijn. De voorzitter: Helder, dank voor uw antwoord. De heer Lieverse, nog met een verhelderende vraag.

De heer Lieverse: Dank u wel, voorzitter. Mijnheer Hendriks, u spreekt over risico's die de opvang heeft, zoals de plannen, de voorlopige ideeën, zijn. Tegelijkertijd hebben we met de Hergerborch ervaren, dat was met statushouders, en met de Tobias 2 die we nu hebben met asielzoekers, dat er geen incidenten zijn. Wat kunnen we leren van die… Inspreker 6: Sorry, ik wil even de vraag…

16/56

De voorzitter: Ja, ik ben het met u eens, mijnheer Hendriks. Ik moet even u onderbreken, mijnheer Lieverse. Want ik vind het wel belangrijk dat we ook even naar de heer Lieverse luisteren, naar zijn vraag. En daarna gaan we naar de heer Hendriks luisteren voor het antwoord. Mijnheer Lieverse. De heer Lieverse: Zal ik hem herhalen voor de zekerheid? De voorzitter: Ja, graag. De heer Lieverse: U spreekt over de risico's die opvang met zich mee kunnen brengen. Tegelijkertijd hebben we ervaring met de Hergerborch waar statushouders zijn opgevangen langere tijd en nu met de Tobias, waar asielzoekers worden opgevangen, zonder incidenten. Wat kunnen we leren van die ervaringen om het in de toekomst ook zo goed te houden? De voorzitter: Een korte reactie van u, mijnheer Hendriks. Inspreker 6: U hoorde het geroezemoes al een beetje. Wij hebben drie dochters. Wat ik heel lastig vind, is dat wij verhalen horen van onze dochters, we worden nagefloten, nageroepen. En dan staan die mensen aan de andere kant van het hek, ‘s avonds. Daar zit mijn zorg. Ik weet niet hoe de situatie had geweest als die alleenstaande mannen aan de andere kant van het hek hadden gestaan. Wellicht niks. Maar dat weten we niet. Dus wat we daarvan kunnen leren in mijn betreft, wat mij betreft, wat we aangeven is, in ieder geval niet concentreren van alleenstaande mannen en groeperen. Andere begeleiding, handhaving.

En ik denk, als je echt zou kiezen als gemeente gezamenlijk, we willen die mensen opvangen, dan zou je ook de absolute garantie moeten kunnen geven op de lange termijn, waarbij budgetten beschikbaar zijn op voorhand en niet achteraf om handhaving ook buiten de poort te kunnen garanderen. De voorzitter: Dank u wel, mijnheer Hendriks. Dat is uw antwoord. Er zijn nog meer vragen voor u, mijnheer Hendriks. Mevrouw Draak, allereerst. Mevrouw Draak: Ik zou graag… Dank u, voorzitter. Even willen doorvragen op wat de heer Hendriks net zei, omdat dit is een onderwerp waar ook veel desinformatie over rondgaat. Ik hoor u nu iets zeggen wat ik niet begrijp, namelijk dat uw dochters mannen aan de andere kant van het hek zien die naar hen fluiten. Hoe moet ik dat zien in het licht van een AZC, terwijl u aan de Rembrandt daar woont? Ik heb de situatie even niet helder. Wat bedoelt u daarmee? Inspreker 6: Er wonen uiteraard ook mensen in de wijk. Dus daar wonen die vriendinnen. Dus vanuit de Rembrandtlaan gaan ze met het fietsje ‘s avonds die kant op. En dan fietsen ze langs het AZC. En dat is eigenlijk dan de situatie die daar dan ontstaat. En dan denk je eigenlijk, ga er maar niet op in. Het zijn dingen die geroepen worden en gefloten. Maar dat is op afstand. En dat is de zorg die we hebben.