CConstaterende datKrimpenerwaard
Koppel je AI →
Document · PDF

Bijlage 1 - Verordening Jeugdhulp en maatschappelijke ondersteuning 2027

Oordeelsvorming Samenleving en Bestuur 24 november 2026, gemeente KrimpenerwaardBij agendapunt: RAADSVOORSTEL - Verordening Jeugdhulp en maatschappelijke ondersteuning 2027 - 21:1020.961 woorden

Open het PDF bij de gemeente ↗Naar de vergadering →

Tekst van het document

Uit het bestand gehaald, zonder opmaak, tabellen en afbeeldingen · deel 2 van 3

De gemeente kan altijd besluiten om in een andere situatie toch akkoord te gaan met een versnelde aanvraag, maar kan ook altijd besluiten om af te zien van een versnelde aanvraag. Artikel 28. Advisering Wmo | Jeugdwet | Awb De gemeente zorgt ervoor de melding of aanvraag met de deskundigheid wordt behandeld die hiervoor nodig is. Als die deskundigheid er niet is, zorgt de gemeente ervoor dat iemand die wel deskundig is een advies uitbrengt. Dit advies (deskundig oordeel) betrekt de gemeente bij het verslag en de beoordeling van de aanvraag. Hoofdstuk 6: Criteria en weigeringsgronden Artikel 29. Beoordelen van een aanvraag Wmo | Jeugdwet | Awb 1. Vraagt de inwoner hulp in de vorm van een maatwerkvoorziening vanuit de Jeugdwet of de Wmo, dan gelden in ieder geval de volgende voorwaarden: a. de hulp is noodzakelijk om (één van) de doelen van de Jeugdwet en/of de Wmo te bereiken; en b. de hulp past bij het gewenste effect en de persoonlijke situatie van de inwoner. Bij hulpvragen voor jeugdhulp gaat het om ontwikkel-, opgroei- en opvoedingsproblemen. Bij hulpvragen van de Wmo gaat het om vragen over zelfredzaamheid en meedoen in de samenleving. 2. Bij het beoordelen van de aanvraag betrekt de gemeente alle gegevens die van belang zijn. Het gaat onder meer om gegevens over: 22 a. de behoeften en persoonskenmerken van de inwoner.

Hierbij wordt ook gekeken naar de godsdienstige voorkeur, de levensovertuiging en de culturele achtergrond van de inwoner; b. de (on)mogelijkheden van de inwoner; c. de persoonlijke situatie van de inwoner; d. de mogelijkheden van het sociale netwerk, andere organisaties en de gemeente. 3. Om te bepalen of de gemeente hulp inzet, volgt de gemeente in principe de volgende stappen: Stap 1: De gemeente stelt eerst vast wat de hulpvraag van de inwoner is. Stap 2: De gemeente stelt hierna vast welke problemen, beperkingen en belemmeringen er precies zijn. Stap 3: De gemeente bepaalt welke hulp nodig is en hoe veel, hoe lang en in welke vorm. Stap 4: De gemeente onderzoekt wat de inwoner zelf kan doen om het probleem op te lossen (eigen kracht), al dan niet met inzet van algemene voorzieningen, algemeen gebruikelijke voorzieningen, collectieve voorzieningen, gebruikelijke hulp, ondersteuning vanuit het sociaal netwerk of hulp van andere organisaties, dan wel met andere voorzieningen waarbij de hulpvraag ook wordt bezien vanuit het uitgangspunt van normaliseren. Stap 5: De gemeente bepaalt welke (aanvullende) hulp nodig is om het probleem op te lossen en het gewenste effect te bereiken. 4. Voor sommige vormen van hulp zijn er in de wet of in deze verordening extra voorwaarden gesteld. 5.

De maatwerkvoorziening wordt afgestemd op de behoeften van de inwoner en is niet duurder, niet omvangrijker en niet langer in duur dan noodzakelijk. De gemeente kiest daarbij voor de goedkoopst passende voorziening die een duurzame oplossing biedt voor de hulpvraag. Artikel 30. Voorwaarden en weigeringsgronden Wmo | Jeugdwet | Awb 1. De gemeente weigert een maatwerkvoorziening indien uit het onderzoek blijkt dat: a. de inwoner het probleem op eigen kracht kan oplossen (eigen kracht); b. de inwoner het probleem met hulp van huisgenoten kan oplossen (gebruikelijke hulp); c. de inwoner het probleem met hulp van mantelzorg kan oplossen; d. de inwoner het probleem met hulp uit het sociale netwerk kan oplossen; e. de inwoner het probleem kan oplossen met: - algemene voorzieningen; - algemeen gebruikelijke voorzieningen; - collectieve voorzieningen; - door gebruik te maken van een andere voorziening dan in het kader van de Jeugdwet en/of Wmo. f. uit wetenschappelijk onderzoek onvoldoende blijkt dat de hulp effectief is in het verminderen van beperkingen in zelfredzaamheid en participatie. g. de gevraagde hulp afwijkt van het advies van de gemeente. 2. De gemeente weigert ook een maatwerkvoorziening indien uit het onderzoek blijkt dat: a. de inwoner iets (niet) heeft gedaan waardoor hij de hulpvraag zelf heeft veroorzaakt en hij deze had kunnen voorzien; b.

als de voorziening niet noodzakelijk was geweest wanneer de cliënt rekening had gehouden met bestaande en bekende beperkingen en de te verwachten ontwikkelingen daarvan; c. de inwoner de gevraagde hulp zelf heeft ingeroepen of aangeschaft voordat de melding is gedaan of de aanvraag is ingediend. Als de inwoner de gevraagde hulp heeft ingeroepen 23 of aanschaft tussen de datum van de melding en de aanvraag weigert de gemeente de hulp ook, tenzij de gemeente daarvoor toestemming heeft gegeven. Als die weigering betekent dat de inwoner grote problemen zal krijgen (onevenredig nadeel ervaart), dan kan de gemeente besluiten om de hulp wel toekennen. d. de Wmo-voorziening niet langer dan zes maanden noodzakelijk is, tenzij er zwaarwegende redenen zijn om de maatwerkvoorziening op korte termijn vast te stellen; e. als de inwoner niet meer kosten heeft in vergelijking met de situatie voorafgaand aan het optreden van de beperkingen. f. als de inwoner voor het verkrijgen van passende ondersteuning aanspraak kan maken op een door of ten behoeve van hem/haar afgesloten (aanvullende) verzekering; g. indien de cliënt, binnen zijn eigen mogelijkheden, niet of onvoldoende meewerkt aan het onderzoek dat nodig is voor besluitvorming over de eventuele inzet van maatschappelijke ondersteuning of jeugdhulp, waardoor de gemeente de situatie van de cliënt niet goed kan beoordelen.

In dat geval kan de gemeente besluiten om geen individuele voorziening toe te kennen, de omvang van de voorziening te beperken, of een eerder toegekende voorziening in te trekken; Hoofdstuk 7: Gezond en veilig opgroeien Jeugdigen in Nederland moeten zo gezond en veilig mogelijk kunnen opgroeien. De verantwoordelijkheid daarvoor ligt in de eerste plaats bij henzelf, hun ouders en hun sociaal netwerk. Uitgangspunt is dat problemen zoveel mogelijk worden genormaliseerd en opgelost met eigen kracht en ondersteuning uit de directe omgeving. Alleen wanneer dit onvoldoende is, kan een beroep worden gedaan op ondersteuning vanuit de gemeente. Deze ondersteuning wordt zo vroeg mogelijk ingezet, met als doel zwaardere en specialistische jeugdhulp te voorkomen. Artikel 31. Preventieve maatregelen Jeugdwet 1. De gemeente zorgt ervoor dat jeugdigen zoveel mogelijk gezond, kansrijk en veilig kunnen opgroeien. Om dat te bereiken helpt de gemeente alle jeugdigen, hun ouders en hun sociale netwerk met zowel algemene voorzieningen als met hulp-op-maat. 2. De gemeente zorgt ervoor dat signalen over zorgen bij opgroei- en opvoedingsproblemen zo vroeg mogelijk worden opgevangen en dat daar ook zo vroeg mogelijk hulp wordt geboden. Artikel 32. Overgang van 18- naar 18+ Jeugdwet 1.

De gemeente zorgt er, samen met de jeugdige en de zorgaanbieder voor, dat jeugdigen uit de jeugdhulp ondersteund blijven worden als ze 18 jaar worden. 2. Om de overgang van 18- naar 18+ soepel te laten verlopen stelt de zorgaanbieder met de jeugdige een toekomstplan op, zodra de jeugdige de leeftijd van 16 jaar heeft bereikt. 3. Een toelichting op het toekomstplan staat beschreven in de nadere regels jeugdhulp. 4. Het is mogelijk dat de jeugdhulp wordt verlengd als hulp niet vanuit een andere wet geboden kan worden. Dit kan maximaal tot de dag dat de jeugdige uit de jeugdhulp 23 jaar wordt. 5. Als sprake is van pleegzorg, dan wordt deze ingezet tot de dag dat de jeugdige 21 jaar wordt, tenzij de jeugdige 18 jaar of ouder is en heeft aangegeven op eigen benen te willen staan. De pleegzorg kan eventueel worden verlengd totdat de jeugdige 23 jaar wordt. Hiervoor is dan wel aanvullend onderzoek nodig waaruit de noodzaak blijkt. Dit geldt ook voor opname in een gezinshuis. Artikel 33. Afstemming met andere vormen van hulp Jeugdwet 24 De gemeente zorgt ervoor dat de hulp aansluit bij andere vormen van hulp die aan de jeugdige of zijn ouders wordt gegeven. Om dat te bereiken maakt de gemeente afspraken met hulpverleners, instellingen, zorgverzekeraars en andere personen of organisaties. Die afspraken gaan in ieder geval over: 1. procedures die gelden bij doorverwijzing naar hulp; 2.

communicatie met andere organisaties en de gemeente; 3. afbakening van taken en verantwoordelijkheden; 4. aansluiting tussen vrij toegankelijke hulp en maatwerkvoorzieningen; 5. monitoren kwaliteit hulpverlening op de te behalen doelen. De afspraken worden schriftelijk vastgelegd in een plan of in een andere geschikte vorm. Artikel 34. Zak- en kleedgeld 1. De gemeente stelt aan een jeugdhulpaanbieder een vergoeding voor zak- en kleedgeld beschikbaar voor een jeugdige als bedoeld in artikel 5a.1 van de Regeling Jeugdwet, als: a. de jeugdige ten minste één maand voltijds verblijft in een accommodatie voor jeugdhulp op grond van de Jeugdwet, niet zijnde pleegzorg; en b. de ouders niet voldoen aan hun onderhoudsplicht. 2. Onder voltijds verblijf als bedoeld in het eerste lid wordt verstaan dat de jeugdige ten minste gedurende een maand van maandag tot en met vrijdag in een accommodatie voor jeugdhulp verblijft. Hieronder vallen in ieder geval kleinschalig verblijf, kamertrainingcentra, leef- en behandelgroepen, crisisopvang, JeugdzorgPlus en gezinshuizen. Dit geldt ook voor verlengde jeugdhulp met verblijf. 3. Ouders zijn in de eerste plaats verantwoordelijk voor het levensonderhoud van hun kind en daarmee voor het verstrekken van zak- en kleedgeld. Van het niet voldoen aan de onderhoudsplicht is in ieder geval sprake als: a. de ouders zijn overleden of niet meer in beeld zijn; b.

de ouders niet op korte termijn aan hun onderhoudsplicht kunnen voldoen; of c. het voor de opvang of hulpverlening aan de jeugdige van wezenlijk belang is om contact met de ouders over het zak- en kleedgeld te vermijden. 4. Als de ouders in beeld zijn, maar niet voorzien in het zak- en kleedgeld, doet de jeugdhulpaanbieder eenmaal een beroep op de ouders om alsnog aan hun onderhoudsplicht te voldoen, tenzij sprake is van een situatie als bedoeld in het derde lid, onder a of c. 5. Als de ouders op een later moment alsnog aan hun onderhoudsplicht voldoen en voorzien in het zak- en kleedgeld, vervalt vanaf dat moment de aanspraak van de jeugdhulpaanbieder op vergoeding door de gemeente. 6. De jeugdhulpaanbieder verstrekt overeenkomstig artikel 5a.1 van de Regeling Jeugdwet: a. zakgeld aan een jeugdige van zes tot twaalf jaar; en b. zak- en kleedgeld aan een jeugdige van twaalf jaar of ouder. 7. De hoogte van het zakgeld en het zak- en kleedgeld is gelijk aan de bedragen die zijn opgenomen in bijlage 1a van de Regeling Jeugdwet. De jeugdhulpaanbieder kan dit bedrag verhogen als dit vanwege bijzondere omstandigheden redelijkerwijs noodzakelijk is, overeenkomstig artikel 5a.1, derde lid, van de Regeling Jeugdwet. 8. De jeugdhulpaanbieder maakt met de jeugdige afspraken over de wijze waarop en de momenten waarop het zakgeld of zak- en kleedgeld wordt verstrekt. 9.

Als de jeugdhulpaanbieder voor de jeugdige kinderbijslag ontvangt en daaruit in het zak- en kleedgeld van de jeugdige wordt voorzien, wordt voor dezelfde kosten geen vergoeding voor zak- en kleedgeld door de gemeente verstrekt. Hoofdstuk 8: Wonen en meedoen in een veilige en gezonde omgeving Inwoners met een beperking en/of met langdurige psychische of psychosociale problemen hebben soms hulp nodig om zo lang en zelfstandig mogelijk in hun eigen leefomgeving te kunnen blijven 25 wonen. De gemeente heeft de taak om inwoners te helpen als ze niet in staat zijn om zelf oplossingen te vinden voor knelpunten in hun woning, bij normale dagelijkse activiteiten en in de huishouding. De gemeente moet ook maatregelen nemen om ervoor te zorgen dat inwoners met een beperking zo lang mogelijk voor zichzelf kunnen zorgen (zelfredzaamheid). De gemeente kijkt hierbij niet alleen naar de korte termijn, maar ook naar de te verwachten ontwikkelingen. In dit hoofdstuk zijn regels opgenomen over de hulp die de gemeente aan deze inwoners kan geven. Artikel 35. Zelfstandig en veilig wonen Wmo De gemeente zet zich ervoor in dat inwoners met een beperking zo lang mogelijk zelfstandig kunnen wonen, de noodzakelijke dagelijkse activiteiten kunnen uitvoeren en een eigen huishouding kunnen voeren. Inwoners kunnen op aanvraag een maatwerkvoorziening krijgen als hier ondersteuning bij nodig is.

Artikel 25 van deze verordening is hierbij van toepassing. Ook moet de maatwerkvoorziening minimaal zes maanden nodig zijn en een passende bijdrage leveren, zodat inwoners zo lang mogelijk in hun eigen leefomgeving kunnen blijven wonen. Artikel 36. Geschikte woning Wmo 1. De gemeente kan een maatwerkvoorziening toekennen als het normale gebruik van zijn woning als gevolg van een beperking niet mogelijk is. 2. De gemeente beoordeelt of een woningaanpassing of een verhuizing de goedkoopste adequate oplossing is. Hierbij spelen de volgende factoren een rol: a. zijn er aangepaste of eenvoudig aan te passen woningen? b. de kostenvergelijking tussen aanpassen en verhuizen. Als de woningaanpassing meer gaat kosten dan € 7.000,00, wordt verhuizen als de goedkoopste adequate oplossing gezien; c. volkshuisvestelijke afwegingen en noodzakelijke vergunningen; d. de woning moet binnen een medisch aanvaardbare termijn beschikbaar zijn; e. sociale omstandigheden; f. afstemming met andere voorzieningen; g. werksituatie; h. verandering in woonlasten; i. wooncomfort; j. is de inwoner huurder of eigenaar van de woning; k. de wil van de inwoner om te verhuizen; l. overige specifieke omstandigheden. 3. Als de gemeente beoordeelt dat een woningaanpassing de goedkoopste adequate oplossing is dan wordt deze door de gemeente verstrekt. Verder geldt: a.

Als de gemeente beoordeelt dat verhuizen de goedkoopste adequate oplossing is dan verwacht de gemeente dat de inwoner verhuist naar een geschikte woning, als deze beschikbaar is. b. De gemeente verstrekt bij een verhuizing een verhuiskostenvergoeding van maximaal €2.700,00 als wordt voldaan aan de volgende voorwaarden: - de inwoner was nog niet bekend met de beperkingen bij het accepteren van de huidige woning; - de inwoner woont zelfstandig en verhuist ook naar een zelfstandige woning die het gehele jaar bewoond mag worden; - de inwoner verhuist naar een woning binnen Nederland; - er is sprake van een acute medische situatie en niet alleen van beperkingen die het gevolg zijn van ouderdom; 26 Het bedrag van € 2.700,00 kan worden besteed aan de verhuizing en aan wand-, vloer- en raambekleding. Het bedrag wordt uitbetaald na goedkeuring van de gemeente en na ontvangst van het definitieve huur- of koopcontract. c. Als de inwoner niet wil verhuizen, kan de gemeente een vergoeding verstrekken ter hoogte van de verhuiskostenvergoeding van maximaal € 2.700,00. Dit is een tegemoetkoming voor de inwoner om de eigen woning aan te passen, de meerkosten zijn voor eigen rekening van de inwoner. De inwoner kan dan geen aanspraak meer maken op andere woonvoorzieningen van de gemeente voor kosten die hij niet zou hebben gemaakt als hij was verhuisd op moment van het besluit van de gemeente.

d. Er is geen passende woning beschikbaar. De gemeente kan in dit geval wel de noodzakelijke woningaanpassingen verstrekken. 4. De gemeente verstrekt niet altijd een maatwerkvoorziening in de vorm van een woonvoorziening. De gemeente geeft geen maatwerkvoorziening in de volgende situaties: a. de beperkingen van de inwoner zijn het gevolg van de materialen die in de woning zijn gebruikt; b. de inwoner verblijft in een hotel of pension, een tweede woning, een trekkerswoonwagen, een klooster, een vakantiewoning, een recreatiewoning, een ADL-clusterwoning of een woonruimte waarvoor de inwoner geen huurtoeslag kan krijgen; c. de inwoner woont in een woning die specifiek gericht is op een bepaalde groep mensen waartoe de inwoner behoort, bijvoorbeeld een seniorencomplex, en de voorziening is bedoeld voor in een gemeenschappelijke ruimte, zoals elektrische deuropeners; d. als de inwoner maatwerk vraagt voor voorzieningen in gemeenschappelijke ruimtes. In deze situatie is de eigenaar, verhuurder of Vereniging Voor Eigenaren verantwoordelijk voor de voorzieningen; e. als het gaat om voorzieningen die bij nieuwbouw of renovatie zonder veel meerkosten meegenomen kunnen worden. Ook wordt geen maatwerkvoorziening verstrekt als de noodzaak voor de voorziening het gevolg is van achterstallig onderhoud aan de woning; f.

de inwoner is zonder dringende reden verhuisd vanuit een woonruimte waar de inwoner geen problemen ondervond bij het normale gebruik van de woning, tenzij de gemeente daar vooraf toestemming voor heeft verleend; g. de inwoner heeft een Wlz-indicatie en staat op de wachtlijst voor verhuizing naar een zorginstelling op grond van de Wlz; h. de inwoner is verhuisd naar een woning die niet de meest geschikte woning is om de beperkingen van de inwoner te verminderen of weg te nemen, tenzij de gemeente daar vooraf toestemming voor heeft verleend. 5. Een woonvoorziening die een eerder verstrekte woonvoorziening vervangt, kan alleen worden verstrekt, als: a. de eerder verstrekte woonvoorziening technisch is afgeschreven; b. de eerder verstrekte woonvoorziening verloren is gegaan buiten de schuld van de inwoner om; c. de woonvoorziening geen oplossing meer is voor de woonproblemen van de inwoner. 6. De actuele tarieven zijn gepubliceerd in de nadere regels van de gemeente Krimpenerwaard. Artikel 37. Een schone en leefbare woning Wmo 1. De gemeente kan een maatwerkvoorziening verstrekken als de inwoner als gevolg van een beperking de woning niet schoon en leefbaar kan houden volgens algemene hygiënische normen. Het kan hierbij gaan om: 27 a. het schoon en leefbaar houden van de woning waarbij vervuiling van het huis en gezondheidsrisico's van bewoners voorkomen; b.

het beschikken over schone en draagbare kleding; c. het beschikken over primaire levensbehoeften, waaronder maaltijden; d. het voeren van regie over het doen van het huishouden. 2. De maatwerkvoorziening houdt in dat de inwoner de voorziening 'hulp bij het huishouden' krijgt. 3. Als er in het huishouden van de inwoner jonge kinderen (0 t/m 5 jaar) zijn, kan de maatwerkvoorziening, indien noodzakelijk, ook bestaan uit het tijdelijk overnemen van gebruikelijke zorg, zoals het verzorgen van deze jeugdigen. Deze ondersteuning is gericht op het overbruggen van de periode totdat andere passende hulp beschikbaar is. 4. Definitie van het resultaat: Een huis is schoon en leefbaar indien het normaal bewoond en gebruikt kan worden en voldoet aan basale hygiëne-eisen. a. Schoon staat voor: een basishygiëne borgen, waarbij vervuiling van het huis en gezondheidsrisico’s van bewoners worden voorkomen. b. Leefbaar staat voor: opgeruimd en functioneel, bijvoorbeeld om vallen te voorkomen. 5. De afbakening van de ruimtes waarop de voorziening betrekking heeft: De inwoner moet gebruik kunnen maken van een schone woonkamer, slaap vertrekken, keuken, sanitaire ruimtes en gang/trap/overloop. 6.

De afbakening van activiteiten die onder de voorziening vallen en welke niet: Het schoonmaken van de buitenruimte bij het huis (ramen, tuin, balkon, etc.) maakt geen onderdeel uit van de ondersteuning bij het huishouden. 7. De normering van de voorziening: Voor de onderbouwing van de maatwerkvoorziening huishoudelijke hulp, maken we gebruik van het meest recente Normenkader Huishoudelijke Ondersteuning HHM. Het normenkader ziet op maatwerk voor de individuele inwoner. In het normenkader is aangegeven hoeveel tijd nodig is als sprake is van volledige overname van het huishouden bij de omschreven ‘gemiddelde cliëntsituatie’ (ofwel ‘ijk-cliënt’) en op grond waarvan minder als mogelijk of meer als nodig ondersteuning wordt geboden. Uitgangspunten bij het vaststellen van het aantal minuten bij de voorziening schoon en leefbaar huis: a. bij aanwezigheid van een huisdier wordt alleen extra inzet geïndiceerd als het gaat om een hulphond waarvan de noodzaak is aangetoond en die tot meer vervuiling leidt; b. de inrichting van de woning is niet van invloed op de hoogte van de indicatie; c. de bewerkelijkheid van de woning is niet van invloed op de hoogte van de indicatie; d. de omvang van de woning is niet van invloed op de hoogte van de indicatie; e.

de wasservice is een algemene voorziening; indien de inwoner hiervan gebruik kan maken, bestaat geen noodzaak voor wasverzorging als onderdeel van de maatwerkvoorziening huishoudelijke ondersteuning; f. strijkvrije kleding is een voorliggende voorziening en daardoor bestaat er geen noodzaak voor een strijkvoorziening; g. de boodschappendienst (o.a. digitale bezorgingsdienst supermarkten) is een voorliggende voorziening en daardoor bestaat er geen noodzaak voor een boodschappen voorziening; h. het aantal minuten wordt naar boven afgerond naar 5 hele minuten. Artikel 38. Beschermd wonen Wmo 1. De gemeente kan een maatwerkvoorziening verstrekken in de vorm van beschermd wonen. De inwoner heeft deze woonvorm nodig als gevolg van psychische of psychosociale problemen. Beschermd wonen kan worden ingezet als dit de inwoner helpt om zichzelf weer te kunnen handhaven in de samenleving. De doelstellingen van beschermd wonen zijn herstel, werken aan een stabiel leven, veilig en gezond wonen, meer op de eigen benen leren staan en het weer meedoen aan de maatschappij. 2. De toegang tot beschermd wonen vindt plaats via de gemeente Gouda. 28 3. Voor inwoners die maatwerk in de vorm van beschermd wonen nodig hebben, gelden de regels over beschermd wonen die zijn vastgelegd in de verordening en de nadere regels van centrumgemeente Gouda. Artikel 39. Maatschappelijke opvang Wmo 1.

De gemeente kan een maatwerkvoorziening verstrekken in de vorm van tijdelijke (maatschappelijke) opvang. Deze opvang is bedoeld voor de inwoner die de thuissituatie heeft verlaten en zich niet op eigen kracht kan handhaven in de samenleving. Dit als gevolg van psychische of psychosociale problemen of de dreiging van huiselijk geweld. Met maatschappelijke opvang wordt ook de Vrouwenopvang en Jongeren Onder Dak bedoeld. 2. De toegang tot maatschappelijke opvang vindt plaats via de gemeente Gouda. 3. Buiten kantoortijden kan de inwoner zich direct melden bij de partij die de opvang in Gouda uitvoert. 4. Voor inwoners die een maatwerkvoorziening in de vorm van maatschappelijke opvang nodig hebben, gelden de regels over maatschappelijke opvang die zijn vastgelegd in de verordening van Gouda zoals vastgesteld door de gemeenteraad van Gouda. Artikel 40. Beschut wonen Wmo 1. De gemeente kan een maatwerkvoorziening verstrekken in de vorm van beschut wonen. Beschut wonen is bedoeld voor inwoners die uitstromen uit beschermd wonen, maatschappelijke opvang en verblijfszorg jeugdzorg én om instroom bij beschermd wonen te voorkomen. 2. Beschut wonen is een woonvorm met een gemeenschappelijke ruimte, waar doordeweeks op vaste momenten begeleiding aanwezig is en daarbuiten 24-uurs bereikbaar is. 3. Bij beschut wonen is het uitgangspunt scheiden van wonen en zorg.

Dit betekent dat de inwoner zelf de huur betaalt. De inwoner kan in aanmerking komen voor beschut wonen als de inwoner 18 jaar of ouder is en door psychiatrische of psychosociale problematiek, een licht verstandelijke beperking, verslaving of een combinatie hiervan niet zelfstandig kan wonen. Er is 24-uurs bereikbaarheid nodig, de hulpvraag van de inwoner kan worden uitgesteld. 4. De gemeente beoordeelt of de inwoner in aanmerking komt voor beschut wonen. Er is een regionale plaatsingscommissie voor beschut wonen en een regionale wachtlijst. Hoofdstuk 9: Meedoen in de samenleving Artikel 41. Beperkingen in deelname samenleving Wmo | Jeugdwet 1. Inwoners die vanwege een beperking, een psychisch of psychosociaal probleem hulp nodig hebben om mee te doen in de samenleving (participatie), en deze beperking niet met eigen kracht, collectieve of algemene voorzieningen kunnen oplossen, kunnen een aanvraag doen voor een maatwerkvoorziening. Artikel 25 van deze verordening is hierbij van toepassing. 2. De maatwerkvoorziening moet een passende bijdrage leveren, zodat inwoners zo lang mogelijk in hun eigen leefomgeving kunnen blijven wonen. 3. De gemeente kan in ieder geval de volgende vormen van hulp geven: dagbesteding, persoonlijke begeleiding en logeeropvang. Ook kunnen vervoersvoorzieningen en een rolstoel ervoor zorgen dat de inwoner meer in contact kan staan met anderen.

Naast deze vormen van hulp kan de gemeente andere vormen van jeugdhulp inzetten die niet in deze verordening beschreven worden. Hierbij kan het onder andere gaan om behandeling, diagnostiek, GGZ-verblijf en crisiszorg (voor een overzicht van de maatwerkvoorzieningen zie artikel 11 van deze verordening). 29 Artikel 42. Dagbesteding Wmo | Jeugdwet 1. Dagbesteding is een maatwerkvoorziening waarbij een inwoner gedurende een of meer dagdelen per week onder professionele begeleiding deelneemt aan passende groepsactiviteiten. 2. Een inwoner kan in aanmerking komen voor een maatwerkvoorziening dagbesteding als: a. de inwoner als gevolg van beperkingen niet in staat is om zelfstandig of met ondersteuning van personen uit het sociale netwerk tot een passende invulling van de dag te komen; b. deelname aan algemeen toegankelijke activiteiten, zoals activiteiten vanuit welzijn, onderwijs, werk of vrijetijdsbesteding, niet mogelijk, passend of toereikend is; en c. professionele begeleiding, toezicht, structuur of een aangepaste omgeving noodzakelijk is. 3. De dagbesteding is gericht op een of meer van de volgende doelen: a. het bieden van een zinvolle en gestructureerde daginvulling; b. het in stand houden of vergroten van fysieke, cognitieve of sociaal-emotionele vaardigheden; c. het tegengaan van sociaal isolement; of d. het ontlasten van de mantelzorger, ouder of thuissituatie. 4.

Voor dagbesteding op grond van de Wmo kan daarnaast sprake zijn van een of meer van de volgende doelen: a. het naar vermogen leveren van een maatschappelijke bijdrage; of b. het zo lang mogelijk zelfstandig thuis kunnen blijven wonen. 5. Voor ontwikkelgerichte dagbesteding op grond van de Jeugdwet geldt daarnaast dat deze gericht is op: a. uitstroom naar een vorm van onderwijs binnen één jaar; of b. het aanleren van vaardigheden die nodig zijn om weer in een groep te kunnen functioneren. 6. Dagbesteding voor een jeugdige wordt niet langer ingezet dan noodzakelijk. 7. Bij het bepalen van de aard, omvang en duur van de dagbesteding houdt de gemeente rekening met: a. het doel van de dagbesteding en het verwachte ontwikkelingsperspectief van de inwoner; b. het aantal dagdelen per week dat noodzakelijk is; c. wat, gelet op de leeftijd en situatie van de inwoner, gebruikelijk is; en d. bij jeugdigen: het belang om naast de dagbesteding voldoende tijd thuis en in de eigen omgeving door te brengen. 8. De vorm van dagbesteding sluit aan bij de mogelijkheden en ondersteuningsbehoefte van de inwoner. Bij de keuze voor een passende vorm wordt rekening gehouden met de mate waarin de inwoner: a. kan deelnemen aan een dagelijkse structuur; b. in een groep kan functioneren; c. activiteiten kan uitvoeren; d. sociale contacten kan aangaan; en e. instructies kan begrijpen en opvolgen.

Artikel 43. Persoonlijke begeleiding Wmo | Jeugdwet 1. Een inwoner kan in aanmerking komen voor persoonlijke begeleiding op grond van de Wmo als hij vanwege een beperking of chronische psychische of psychosociale problemen 30 ondersteuning nodig heeft. Artikel 25 is daarbij van toepassing. 2. Een jeugdige kan in aanmerking komen voor persoonlijke begeleiding op grond van de Jeugdwet als hij vanwege een of meer van de volgende beperkingen, aandoeningen of problemen ondersteuning nodig heeft: a. een (licht) verstandelijke beperking; b. een zintuigelijke beperking; c. een lichamelijke beperking; d. een somatische aandoening zoals een chronische ziekte; e. psychosociale problemen; of f. psychische of psychiatrische problemen. 3. Een inwoner kan in aanmerking komen voor persoonlijke begeleiding als: a. hij onvoldoende in staat is om dagelijkse activiteiten zelfstandig uit te voeren of structuur en regie in het dagelijks leven te behouden; b. de mogelijkheden van de eigen kracht, gebruikelijke hulp, het sociale netwerk of een algemene voorziening niet passend of toereikend zijn om de benodigde ondersteuning volledig te bieden; en c. begeleiding noodzakelijk is om de zelfredzaamheid te behouden of te vergroten. 4. Persoonlijke begeleiding bestaat uit het ondersteunen van de inwoner bij dagelijkse activiteiten.

De begeleiding is erop gericht dat de inwoner deze activiteiten zoveel mogelijk zelf kan uitvoeren. De begeleider ondersteunt de inwoner, maar neemt de activiteiten niet volledig over. 5. Persoonlijke begeleiding is gericht op een of meer van de volgende doelen: a. het verkrijgen of behouden van structuur en regie in het dagelijks leven; b. het aanleren of behouden van praktische vaardigheden; c. het behouden of vergroten van de zelfstandigheid; d. het aanleren of behouden van sociale vaardigheden; e. het leren omgaan met de beperkingen van de inwoner door de inwoner en zijn gezinsleden; of f. het verkrijgen of behouden van huisvesting. 6. Persoonlijke begeleiding kan ook bestaan uit een waakvlamfunctie. Bij een waakvlamfunctie wordt periodiek beoordeeld of de behaalde resultaten behouden blijven en of aanvullende ondersteuning nodig is. Een waakvlamfunctie kan alleen worden ingezet als geen permanent of nachtelijk toezicht noodzakelijk is. Artikel 44. Logeeropvang Wmo | Jeugdwet 1. Logeeropvang is kortdurend verblijf van de inwoner buiten de thuissituatie. 2. Een inwoner kan in aanmerking komen voor logeeropvang als: a. hij vanwege een somatische, psychosociale, psychogeriatrische, psychische, verstandelijke, lichamelijke of zintuiglijke beperking of aandoening is aangewezen op ondersteuning; b.

logeeropvang noodzakelijk is om de mantelzorger, ouder, verzorger of een andere persoon die intensieve hulp verleent, tijdelijk te ontlasten of dreigende overbelasting te voorkomen; en c. de benodigde ondersteuning en ontlasting niet voldoende kunnen worden bereikt met eigen kracht, gebruikelijke hulp, het sociale netwerk, een algemene voorziening of een andere passende voorziening. 3. Logeeropvang kan ook tijdelijk worden toegekend als sprake is van een acute dreiging voor de inwoner en logeeropvang een passende en toereikende oplossing biedt. 31 Artikel 45. Vervoersvoorziening Wmo | Jeugdwet 1. De gemeente kan een maatwerkvoorziening toekennen als de inwoner vanwege een beperking onvoldoende mogelijkheden heeft om zich lokaal en regionaal te verplaatsen en daardoor niet binnen redelijke grenzen kan deelnemen aan het maatschappelijk leven. Het gaat daarbij onder meer om het onderhouden van sociale contacten en deelname aan maatschappelijke activiteiten. Het openbaar vervoer, vrijwilligersvervoer en andere passende vervoersmogelijkheden zijn niet bruikbaar of toereikend. De maatwerkvoorziening kan bestaan uit collectief vraagafhankelijk vervoer, (GroeneHartHopper), of een individueel vervoermiddel. 2. Bij een vervoersvoorziening gaat het om: a. het zich verplaatsen in de directe woonomgeving; b.

het zich verplaatsen over een langere afstand in de regio (de regio van het collectief vraagafhankelijk vervoer). 3. De gemeente kan collectief vraagafhankelijk vervoer als maatwerkvoorziening verstrekken. Deze voorziening gaat voor op andere vervoersvoorzieningen. Een maatwerkvoorziening voor vervoer wordt slechts verstrekt indien het gebruik van algemene voorzieningen en voorliggende mogelijkheden, waaronder vrijwillige vervoersvoorzieningen, niet toereikend is. 4. Met het collectief vraagafhankelijk vervoer kan de inwoner tegen gereduceerd tarief maximaal 2.000 kilometer per kalenderjaar reizen. Als de inwoner voor een deel van zijn vervoersbehoefte gebruik kan maken van eigen vervoer of een andere vervoersvoorziening, kan de gemeente een lager aantal kilometers vaststellen. De gemeente stemt dit aantal af op de individuele vervoersbehoefte en de mogelijkheden van de inwoner. 5. Het collectief vraagafhankelijk vervoer kan niet worden gebruikt voor vervoer van en naar een maatwerkvoorziening dagbesteding of voor woon-werkverkeer. Vervoer naar algemeen toegankelijke activiteiten valt niet onder deze uitsluiting. 6. Alleen als de inwoner aan kan tonen dat hij vanwege zijn beperkingen geen gebruik kan maken van het collectief vraagafhankelijk vervoer, kan de gemeente inwoners een bijdrage in de kosten geven voor: a. het gebruik van een taxi, van maximaal € 3.210,00 per jaar.

Betaling vindt achteraf plaats op basis van een overzicht van de gemaakte kosten. b. het gebruik van een rolstoeltaxi, van maximaal € 4.178,00 per jaar. Betaling vindt achteraf plaats op basis van een overzicht van de gemaakte kosten. c. belastingvrije kilometervergoeding tot maximaal 2000 kilometer per jaar. 7. De inwoner is zelf, eventueel met behulp van het eigen sociaal netwerk, verantwoordelijk voor het vervoer naar de dagbesteding voor Wmo. Het vervoer wordt bij dagbesteding voor Wmo verzorgd door de organisatie van de dagbesteding als de inwoner niet zelf of met hulp van het eigen sociaal netwerk bij de locatie van de dagbesteding kan komen. Als de hiervoor genoemde vormen van vervoer niet mogelijk of passend zijn, dan wordt samen met de inwoner gekeken naar de goedkoopst adequate oplossing. Als een kilometervergoeding door de gemeente verstrekt wordt dan wordt deze toegekend op basis van de belastingvrije kilometervergoeding. Uitgangspunt is dat de dagbesteding/dagbehandeling in de nabijheid van de woonomgeving is. 8. Als blijkt dat begeleiding tijdens vervoer naar en van de dagbesteding noodzakelijk is, worden de reiskosten van één begeleider vergoed. 9. Als de jeugdige is aangewezen op jeugdhulp zorgen ouders in beginsel voor het vervoer van en naar de jeugdhulpaanbieder.

Een vervoersvoorziening voor een jeugdige is noodzakelijk als ouders en/of de jeugdige niet in staat zijn op eigen kracht, of met behulp van hun sociaal netwerk, vervoer te organiseren naar de locatie van de jeugdhulp. Om te beoordelen of hier gebruik van kan worden gemaakt, doet de gemeente onderzoek naar de mogelijkheden in het sociaal netwerk en de eigen kracht. Wanneer uit het onderzoek blijkt dat er onvoldoende mogelijkheden zijn in de eigen kracht en het sociaal netwerk, wordt gebruik gemaakt van een berekeningsformule. De berekeningsformule is opgenomen in de nadere regels Jeugd onder bijlage 1. 32 10. Het financieel niet kunnen dragen van de lasten van het vervoer wordt niet beschouwd als een beperking in de zelfredzaamheid. In dergelijke situaties dient er een beroep te worden gedaan op de daarvoor bestemde voorliggende voorzieningen. 11. Als er sprake is van recht op een vervoersvoorziening op basis van het achtste lid en de zorgaanbieder het vervoer niet organiseert, dan kan de jeugdige of zijn ouders een beroep doen op een vervoersvoorziening. Dit kan zijn een kilometervergoeding op basis van de belastingvrije kilometervergoeding of een vergoeding op basis van het tarief Openbaar Vervoer. Voornoemde vergoedingen worden alleen berekend over de kilometers daarbij jeugdige vervoerd wordt. Ook kan de gemeente taxivervoer regelen en betalen. 12.

Als vervoer wordt ingezet voor een jeugdige dan is dit gericht op het stimuleren van de ontwikkeling van de jeugdige met, waar mogelijk, als doel dat zij uiteindelijk zelfstandig kunnen reizen met het openbaar vervoer of de fiets. Vervoer voor een jeugdige wordt niet ingezet als er sprake is van: a. vervoer van en naar school; b. vervoer van school naar niet geïndiceerde dagbesteding of zorgboerderij, bijvoorbeeld speciale buitenschoolse opvang; c. vervoer naar logeren/kortdurend verblijf. De verantwoordelijkheid voor het vervoer naar logeren/kortdurend verblijf is in principe een eigen verantwoordelijkheid. 13. Als blijkt dat begeleiding tijdens vervoer naar en van de jeugdhulplocatie noodzakelijk is, worden de reiskosten van één begeleider vergoed voor de ritten waarbij de jeugdige aanwezig is. 14. Voor het bepalen van de afstand waarover de belastingvrije kilometervergoeding wordt berekend maakt de gemeente gebruik van de routeplanner ANWB en wordt uitgegaan van de kortste route. 15. De gemeente kan in de nadere regels aanvullende voorwaarden opnemen over dit artikel en over de mogelijkheden van begeleiding bij vervoer. Artikel 46. Scootmobiel en driewielfiets Wmo De gemeente kan aan de inwoner een scootmobiel/ driewielfiets verstrekken. Hiervoor gelden de volgende voorwaarden: 1. Een scootmobiel is ter vervanging van de loop- en/of de fietsfunctie. 2.

De inwoner is in staat om zelfstandig op en van de scootmobiel/ driewielfiets te stappen. 3. De inwoner heeft een vervoersbehoefte in de directe woonomgeving van de woning binnen de gemeente of woonkern. 4. Er moet een stallingsruimte, voorzien van een geaard stopcontact van 220 volt, aanwezig zijn of gecreëerd kunnen worden. De scootmobiel/ driewielfiets dient gestald te worden in een daarvoor geschikte, overdekte, geventileerde ruimte. 5. De inwoner is in staat om — na instructie - op veilige wijze gebruik te maken van een scootmobiel/ driewielfiets. 6. Indien de inwoner gebruik kan maken van de hulpmiddelenpool van Stichting WelZijn Krimpenerwaard, wordt er geen scootmobiel/ driewielfiets verstrekt. 7. Indien de inwoner in een doelgroepen- of appartementencomplex woont, wordt er geen stalling verstrekt door de gemeente. Dit is de verantwoordelijkheid van de woningeigenaar, VVE en of woningcorporatie. Artikel 47. Handbike Wmo De gemeente kan aan de inwoner een handbike verstrekken. Hiervoor gelden de volgende voorwaarden: 1. De inwoner is aangewezen op een rolstoel. 2. De inwoner is in staat zich met behulp van een handbewogen (sport) rolstoel over een redelijke afstand te verplaatsen. 33 3. De inwoner heeft de voorziening nodig in verband met een specifieke verplaatsingsbehoefte, die niet op een andere manier kan worden opgelost. 4.

Er dient een toegevoegde waarde te zijn als de handbike als verplaatsingsvoorziening in en om de woning of voor grotere afstanden wordt verstrekt. Artikel 48. Autoaanpassing Wmo 1. Als de inwoner door beperkingen niet in staat is om openbaar vervoer te bereiken en/of te gebruiken kan de gemeente een autoaanpassing toekennen. Hiervoor gelden de volgende voorwaarden: a. De inwoner kan geen gebruik maken van een andere vervoersvoorziening of de autoaanpassing is de goedkoopste aanpassing van het vervoerprobleem. b. Er geldt een afschrijvingstermijn van ten minste zeven jaar, de auto moet dan ook een levensduur van minimaal zeven jaar hebben. Een uitzondering hierop zijn de voorzieningen die naar een andere auto overgezet kunnen worden. In dat geval zijn de kosten voor het overzetten voor de inwoner. 2. Er wordt geen autoaanpassing verstrekt als de inwoner de autoaanpassing voor het werk gebruikt. Artikel 49. Rolstoel Wmo 1. De gemeente kan een maatwerkvoorziening toekennen aan inwoners die zich vanwege een beperking niet kunnen verplaatsen in en om de woning. De maatwerkvoorziening houdt in dat de inwoner een rolstoel toegekend krijgt die geschikt is voor dagelijks zittend gebruik. 2. Om in aanmerking te komen voor een (elektrische) rolstoel gelden de volgende voorwaarden: a. De inwoner is langdurig aangewezen op zittend verplaatsen. b.

De inwoner heeft medisch aantoonbare beperkingen en moet zich daarom dagelijks zittend in en om de woning verplaatsen. Loophulpmiddelen die algemeen verkrijgbaar zijn of op grond van de Zorgverzekeringswet kunnen worden verstrekt, zijn niet toereikend. c. De inwoner kan veilig deelnemen aan het verkeer. d. De woning van de inwoner is toegankelijk en doorgankelijk voor een rolstoel of kan met weinig middelen worden aangepast. Artikel 50. Sportvoorziening Wmo De inwoner kan in aanmerking komen voor een sportvoorziening als is voldaan aan de volgende voorwaarden: 1. De inwoner maakt ook in het dagelijks leven gebruik van een loophulpmiddel of een Verplaatsingshulpmiddel. 2. De inwoner is zonder sportvoorziening niet in staat om te sporten. Artikel 51. Vervanging vervoersmiddel, rolstoel en sportvoorziening Wmo Indien sprake is van vervanging van een eerder door de gemeente verstrekte rolstoel, vervoersmiddel of sportvoorziening, kan een maatwerkvoorziening slechts worden verstrekt als de voorziening: 1. technisch is afgeschreven. De gemeente gaat hierbij uit van de economische afschrijvingsduur van de voorzieningen zoals deze verstrekt worden bij hulp in natura; 2. verloren is gegaan buiten de schuld van de inwoner om, of 34 3.

geen oplossing meer is voor de problemen die de inwoner ervaart bij het verplaatsen in en om de woning of het vervoer in de regio, of voor het beoefenen van sport. Artikel 52. Eigen bijdrage Wmo Wmo 1. De inwoner betaalt een bijdrage in de kosten voor Wmo-ondersteuning, zolang de inwoner gebruik maakt van die hulp of voor de periode waarvoor een pgb is verstrekt. Gaat het om een product, dan betaalt de inwoner een bijdrage totdat de kostprijs is betaald. De inwoner betaalt de bijdrage per maand aan het Centraal Administratiekantoor (CAK). De hoogte van deze periodieke bijdrage is gelijk aan het bedrag genoemd in artikel 2.1.4 Wmo 2015 (algemene voorzieningen) en/of artikel 2.1.4a Wmo 2015 (maatwerkvoorzieningen). Dit bedrag sluit aan bij het landelijk vastgesteld bedrag. 2. De inwoner betaalt geen eigen bijdrage aan het CAK voor: a. rolstoelen; b. verhuiskostenvergoeding; c. woonvoorzieningen en vervoersvoorzieningen voor minderjarigen met een beperking; d. sportvoorzieningen; e. collectief vraagafhankelijk vervoer. 3. De eigen bijdrage kan worden verlaagd of gestopt als: a. de inwoner een inkomen heeft van minder dan 120% van de bijstandsnorm; b. de inwoner problematische schulden heeft, voorwaarde is dat de inwoner deelneemt aan een gemeentelijk of wettelijke schuldregeling; c. de inwoner zorgmijder is en de gemeente het inzetten van hulp van groot belang vindt. 4.

De actuele hoogte van de eigen bijdrage voor de kosten van collectief vraagafhankelijk vervoer kan de inwoner inzien op de website van de GroeneHartHopper: https://groeneharthopper.nl/tarieven/. 5. De actuele hoogte van de eigen bijdrage voor de kosten van collectief vraagafhankelijk vervoer wordt jaarlijks vastgesteld en gepubliceerd in de nadere regels van de gemeente Krimpenerwaard. 6. De wasservice is een algemene voorziening waarvoor een eigen bijdrage geldt; de hoogte van de eigen bijdrage per waszak sluit aan bij de door het Nibud vastgestelde richtbedragen voor de wasverzorging aan huis. 7. Inwoners die gebruik maken van beschermd wonen als zorg in natura betalen de inkomensafhankelijke eigen bijdrage. Bij de berekening van de eigen bijdrage voor beschermd wonen telt ook het vermogen mee zoals spaargeld, beleggingen of een tweede woning. Het vermogen boven het toetsbedrag alleenstaand of met partner telt mee voor de eigen bijdrage. Het CAK telt hiervan 4% bovenop bij het inkomen. Voor de actuele bedragen en percentages kan de inwoner terecht op de website van het CAK: https://www.hetcak.nl/veelgestelde-vragen/eigen- bijdrage/toetsbedrag-vermogen/ en via de gemeente website: Zorg en ondersteuning (Wmo) | Gemeente Krimpenerwaard . 8. Voor hulp uit de Jeugdwet geldt geen eigen bijdrage. Artikel 53. Tegemoetkoming meerkosten chronisch zieken Wmo 1.

Artikel 2.1.7 van de Wet maatschappelijke ondersteuning (Wmo) 2015 geeft gemeenten de bevoegdheid om een financiële tegemoetkoming te verstrekken aan personen met beperkingen of chronische psychische of psychosociale problemen, die daarmee verband houdende aannemelijke meerkosten hebben. 2. De regeling meerkosten chronisch zieken en inwoners met een beperking is er voor inwoners uit de gemeente Krimpenerwaard met een laag inkomen die chronisch ziek zijn of een beperking hebben en hierdoor hoge ziektekosten hebben. De inwoner is 18 jaar of ouder en heeft een 35 inkomen dat niet hoger is dan 120% van de bijstandsnorm. De kostendelersnorm geldt niet. Inwoners met een wettelijke- of minnelijke schuldsanering hebben geen draagkracht. Ook het inkomen waar beslag op is gelegd telt niet mee voor de berekening van de draagkracht. Er vindt geen vermogenstoets plaats. De afdeling Werk en Inkomen voert deze voorziening met betrekking tot de tegemoetkoming meerkosten chronisch zieken uit. 3. Deze regeling staat verder uitgewerkt in de beleidsregels Werk, Participatie en Inkomen Krimpenerwaard. Hoofdstuk 10: De vormen van de hulp De hulp die de gemeente geeft is in principe 'zorg in natura': de gemeente zorgt ervoor dat er hulp wordt ingezet.

Dat kan in de vorm van een dienst zijn (bijvoorbeeld begeleiding), maar het is ook mogelijk dat er een product wordt verstrekt (bijvoorbeeld een rolstoel). In bepaalde gevallen kan de hulp in de vorm van geld worden gegeven of een persoonsgebonden budget. In dit hoofdstuk is geregeld op welke manier de gemeente de hulp geeft. Ook is geregeld wanneer de gemeente een financiële bijdrage aan de inwoner kan vragen. In deze verordening zijn voorwaarden genoemd voor maatwerkvoorzieningen, deze gelden in principe voor alle vormen van hulp, tenzij in deze verordening hiervan wordt afgeweken. Voor de verschillende vormen van hulp kunnen ook extra voorwaarden in deze verordening worden opgenomen. Artikel 54. Zorg in natura Wmo | Jeugdwet De inwoner die hulp van de gemeente krijgt, ontvangt de zorg in natura (een dienst of een product), tenzij in de wet of in deze verordening anders is bepaald. Gaat het om een product, dan wordt dit in bruikleen of in eigendom verstrekt. Artikel 55. Hulp in geld Wmo | Jeugdwet 1. De inwoner die hulp van de gemeente krijgt ontvangt hulp in de vorm van geld, als dat in de wet of in deze verordening zo is bepaald. Hulp in de vorm van geld hoeft meestal niet terugbetaald te worden. Alleen als in de wet of in deze verordening anders is bepaald en dit aansluit bij de persoonlijke situatie van de inwoner, dan moet het geld wel worden terugbetaald. 2.

De gemeente zorgt ervoor dat zij de betaling aan de inwoner doet binnen een kalendermaand nadat de gemeente een besluit heeft genomen over de betaling en na ontvangst van een factuur, tenzij anders is afgesproken. 3. De betaling wordt gedaan op het bankrekeningnummer dat de inwoner heeft doorgegeven. In bepaalde gevallen kan de gemeente het geld op een andere manier, in een andere vorm of aan een ander persoon betalen. 4. De gemeente kan beslissen om het geld niet te betalen, maar te verrekenen met een bedrag dat de inwoner moet terugbetalen (vordering), als dit volgens de wettelijke regels kan. 5. De gemeente kan betalingen doen, zonder dat de inwoner daar met een besluit over wordt geïnformeerd. De gemeente laat de inwoner dan op een andere geschikte manier weten van het betalingsbesluit. Artikel 56. Persoonsgebonden budget Wmo | Jeugdwet In plaats van hulp in natura kan de inwoner een persoonsgebonden budget (pgb) krijgen als het om Wmo-hulp of jeugdhulp gaat. Bij de beoordeling van het recht op een pgb gelden de voorwaarden uit de Wmo, de Jeugdwet, de nadere regels en deze verordening. 36 Artikel 57. Voorwaarden persoonsgebonden budget Wmo | Jeugdwet 1. Als het gaat om een pgb aanvraag voor jeugdhulp motiveert de inwoner waarom de hulp in natura niet voldoet. 2. De inwoner maakt een plan voor de besteding van het pgb. Dit is het pgb-budgetplan.

Hierin staat welke hulp de inwoner met het pgb wil betalen, de hoogte van het tarief en door wie de hulp wordt gegeven. De gemeente moet het plan goedkeuren, op kwaliteit toetsen en als de inwoner aan de voorwaarden voldoet van het eerste lid zal de gemeente daarna het pgb toekennen. De inwoner moet het pgb-budgetplan gebruiken dat de gemeente verstrekt. De inwoner vult dit plan in en ondertekent het. 3. De gemeente kent een pgb pas toe als zij vindt dat de inwoner (of zijn vertegenwoordiger) in staat is zijn belangen voldoende te behartigen. De inwoner moet de taken die bij het pgb horen op een goede manier kunnen uitvoeren. De gemeente vindt de inwoner of zijn vertegenwoordiger in ieder geval niet in staat om aan pgb verbonden taken (het beheren en uitvoeren van taken) verantwoord te kunnen uitvoeren als er sprake is van: a. problematische schuldenproblematiek; b. ernstige verslavingsproblematiek; c. aangetoonde fraude begaan in de vier jaar voorafgaand aan de aanvraag; d. een aanmerkelijke verstandelijke beperking; e. een ernstig psychiatrisch ziektebeeld; f. een vastgestelde, blijvende cognitieve stoornis; g. het onvoldoende machtig zijn van de Nederlandse taal in woord en geschrift; h. twijfels op overige gronden over de pgb-vaardigheid; i. gebleken overbelasting; j. als er sprake is van een indicatie voor hulp bij financiën of administratie; k.

een situatie waarin de vertegenwoordiger zelf ondersteuning ontvangt voor financiën of administratie. 4. Het pgb is bedoeld voor hulp, maar kan niet aan alle kosten die daarmee te maken hebben worden besteed. Het pgb kan niet besteed worden aan: a. kosten voor bemiddeling, tussenpersonen of vertegenwoordigers en een vrij besteedbaar bedrag; b. reiskosten; c. bonussen; d. het voeren van een pgb-administratie; e. hulp bij het aanvragen en beheren van een pgb-administratie; en f. kosten voor een feestdagenuitkering aan de hulpverlener(s). 5. De inwoner moet het pgb-budget besteden aan de doelen zoals beschreven in het ondersteuningsplan en de hulp die via het besluit is toegekend. Een overschrijding van het budget komt voor rekening van de inwoner. 6. De gemeente verstrekt geen pgb in de volgende situaties: a. hulp in een spoedeisende situatie; b. als uit het door de inwoner ingediende pgb-budgetplan blijkt dat de kwaliteit van de hulp onvoldoende gewaarborgd is. De gemeente voert hierbij een controle uit naar de kwaliteit van de aanbieder. c. als uit het door de inwoner ingediende pgb-budgetplan blijkt dat de hulp onvoldoende zal bijdragen aan het resultaat dat bereikt moet worden. De gemeente voert hierbij een controle uit naar de kwaliteit van de hulpverlener. 37 d.

de inwoner kan het pgb niet zelf beheren en de pgb-beheerder is dezelfde persoon als de hulpverlener, behoort tot dezelfde leefeenheid als de hulpverlener of werkt voor dezelfde organisatie als de hulpverlener. e. de inwoner kan het pgb niet zelf beheren en in de omgeving van de inwoner is geen andere persoon die dit beheer kan overnemen. 7. De inwoner mag geen vast maandloon afspreken met de zorgverlener(s). De zorgverlener wordt alleen na een declaratie van de geleverde uren uitbetaald. Artikel 58. Kwaliteitseisen persoonsgebonden budget Wmo | Jeugdwet De kwaliteit van de formele hulp die met het pgb ingekocht wordt moet minimaal voldoen aan de eisen die de gemeente stelt aan de gecontracteerde zorgaanbieders die vergelijkbare hulp leveren. Verder zijn de kwaliteitseisen voor zowel de formele als informele hulp zoals genoemd in de nadere regels, Wmo en Jeugdwet van toepassing. Artikel 59. Persoonsgebonden budget bij hulp uit sociaal netwerk Wmo | Jeugdwet 1. Bij de beoordeling of de hulp zonder betaling door het sociale netwerk kan worden geboden en of de inzet van iemand uit het sociale netwerk bij wijze van uitzondering uit een pgb kan worden betaald, houdt de gemeente in ieder geval rekening met: a. het type hulp dat wordt geleverd; b. de frequentie van de hulp; c. een tijdelijke hulpvraag of hulp over een lange periode; d.

is het mogelijk dat de hulpverlener een keer kan overslaan; e. kwaliteit van de hulp; f. de kennis, vaardigheden en, voor zover noodzakelijk, opleiding van de persoon die de hulp verleent; g. de persoon die de hulp verleent niet overbelast is of door het verlenen van de hulp niet overbelast dreigt te raken; h. de mate waarin deze persoon in staat is planmatig en doelgericht hulp te verlenen. 2. Hulp door een bloed- of aanverwant in de eerste of tweede graad, wordt altijd als informele hulp door iemand uit het sociale netwerk gezien. 3. Indien niet is aangetoond dat inzet van informele hulp via een pgb leidt tot een effectiever en doelmatiger resultaat dan een maatwerkvoorziening in natura, wordt er geen pgb verstrekt. 4. De gemeente kan in de nadere regels bepalen voor welke vormen van hulp het sociaal netwerk niet ingezet kan worden. Artikel 60. Hoogte en tarief persoonsgebonden budget Wmo | Jeugdwet 1. Bij het vaststellen van de hoogte van het pgb, wordt onderscheid gemaakt tussen formele en informele hulp: a.

van formele hulp is sprake als de hulp verleend wordt door onderstaande personen: - personen die werkzaam zijn bij een instelling die ten aanzien van de voor het pgb uit te voeren taken/werkzaamheden ingeschreven staat in het Handelsregister (conform artikel 5 Handelsregisterwet 2007), die beschikken over de relevante diploma's die nodig zijn voor uitoefening van de desbetreffende taken en die voldoet aan de kwaliteitscriteria, of; - personen die aangemerkt zijn als Zelfstandige zonder personeel (ZZP). Daarnaast moeten ze ten aanzien van de voor het pgb uit te voeren taken/werkzaamheden ingeschreven staan in het Handelsregister (conform artikel 5 Handelsregisterwet 2007), 38 beschikken over de relevante diploma's die nodig zijn voor uitoefening van de desbetreffende taken en voldoen aan de kwaliteitscriteria. b. Er is sprake van informele hulp bij: - hulp die geboden wordt door personen die niet voldoen aan de criteria als genoemd in het eerste lid onder a; - hulp die geboden wordt uit het sociaal netwerk van de hulpvrager waaronder familie, vrienden, buren en kennissen, dan wel door een persoon die reeds informele ondersteuning biedt zonder vergoeding of op basis van het informele tarief. 2. Uitgangspunt is dat het tarief van een pgb niet hoger is dan het toepasselijke tarief voor zorg in natura.

Indien binnen dezelfde categorie van ingekochte zorg in natura meerdere tarieven gelden, geldt voor het pgb het laagste toepasselijke tarief voor zorg in natura. 3. Binnen de Jeugdwet heeft de gemeente verschillende pgb tarieven voor de volgende vormen van hulp: a. behandeling: de persoon die in dienst is van een zorgaanbieder, of als professioneel freelancer of zelfstandige zonder personeel werkzaam is, ontvangt maximaal het laagste hulp in natura tarief. b. (individuele) begeleiding: - Voor formele hulp geldt maximaal het laagste toepasselijke tarief voor hulp in natura. - Voor informele hulp die wordt verleend door een persoon uit het sociale netwerk, geldt een uurtarief ter hoogte van het wettelijk minimumuurloon, vermeerderd met vakantietoeslag. - Voor informele hulp die wordt verleend door een persoon die geen deel uitmaakt van het sociaal netwerk en niet beschikt over de voor de begeleiding vereiste opleiding of kwalificatie, geldt een uurtarief ter hoogte van het wettelijk minimumuurloon, vermeerderd met vakantietoeslag en de tegenwaarde van de verlofuren. Als voor deze hulp een arbeidsovereenkomst is gesloten en de budgethouder werkgeverslasten moet afdragen, wordt het pgb met deze werkgeverslasten verhoogd. De gemeente gaat daarbij uit van het hoge tarief. Als achteraf blijkt dat het lage tarief van toepassing was, wordt het pgb overeenkomstig aangepast.

- Voor informele hulp die wordt verleend door een persoon die geen deel uitmaakt van het sociale netwerk, beschikt over de voor de begeleiding vereiste opleiding of kwalificatie en voldoet aan de voor deze begeleiding geldende kwaliteitseisen, geldt een uurtarief dat is afgeleid van de cao VVT. Als voor de informele hulp een arbeidsovereenkomst is gesloten en de budgethouder werkgeverslasten moet afdragen, wordt het pgb met deze werkgeverslasten verhoogd. De gemeente gaat daarbij uit van het hoge tarief. Als achteraf blijkt dat het lage tarief van toepassing was, wordt het pgb overeenkomstig aangepast. c. dagbesteding: - de persoon die in dienst is van een zorgaanbieder, of als professioneel freelancer of zelfstandige zonder personeel werkzaam is, ontvangt maximaal het laagste hulp in natura tarief. d. logeeropvang ter ontlasting van mantelzorger/time-outvoorziening: - de persoon die in dienst is van een zorgaanbieder, of als professioneel freelancer of zelfstandige zonder personeel werkzaam is, ontvangt maximaal het laagste hulp in natura tarief. 39 - de persoon die deel uitmaakt van het sociale netwerk ontvangt een tegemoetkoming van maximaal € 42,50 per etmaal met een maximum van € 129,- per kalendermaand. e. eigen vervoer van en naar dagbesteding; - de vergoeding wordt berekend op basis van de belastingvrije kilometervergoeding. 4.

Binnen de Wmo heeft de gemeente verschillende pgb tarieven voor de volgende vormen van hulp: a. Hulp bij het huishouden: - Voor formele hulp die wordt verleend door een persoon in dienst is van een zorgaanbieder of werkzaam is als professionele freelancer of zelfstandige zonder personeel, geldt maximaal het laagste toepasselijke tarief voor hulp in natura. - Voor informele hulp die wordt verleend door een persoon uit het sociale netwerk, geldt een uurtarief ter hoogte van het wettelijk minimumuurloon, vermeerderd met vakantietoeslag. - Voor informele hulp die wordt verleend door een persoon die geen deel uitmaakt van het sociale netwerk, geldt een uurtarief ter hoogte van het wettelijk minimumuurloon, vermeerderd met vakantietoeslag en tegenwaarde van de verlofuren. Als voor de informele hulp een arbeidsovereenkomst is gesloten en de budgethouder werkgeverslasten moet afdragen, wordt het pgb met deze werkgeverslasten verhoogd. De gemeente gaat daarbij uit van het hoge tarief. Als achteraf blijkt dat het lage tarief van toepassing was, wordt het pgb overeenkomstig aangepast. b. Begeleiding: - Voor formele hulp die wordt verleend door een persoon die in dienst is van een zorgaanbieder of werkzaam is als professionele freelancer of zelfstandige zonder personeel, geldt maximaal het laagste toepasselijke tarief voor hulp in natura.

- Voor informele hulp die wordt verleend door een persoon uit het sociale netwerk, geldt een uurtarief ter hoogte van het wettelijk minimumuurloon, vermeerderd met vakantietoeslag. - Voor informele hulp die wordt verleend door een persoon die geen deel uitmaakt van het sociale netwerk en niet beschikt over een voor de begeleiding vereiste opleiding of kwalificatie, geldt een uurtarief ter hoogte van het wettelijk minimumuurloon, vermeerderd met vakantietoeslag en tegenwaarde van de verlofuren. Als voor de informele hulp een arbeidsovereenkomst is gesloten en de budgethouder werkgeverslasten moet afdragen, wordt het pgb met deze werkgeverslasten verhoogd. De gemeente gaat daarbij uit van het hoge tarief. Als achteraf blijkt dat het lage tarief van toepassing was, wordt het pgb overeenkomstig aangepast. - Voor informele hulp die wordt verleend door een persoon die geen deel uitmaakt van het sociale netwerk, beschikt over de voor de begeleiding vereiste opleiding of kwalificatie en voldoet aan de voor deze begeleiding geldende kwaliteitseisen, geldt een uurtarief dat is afgeleid van de cao VVT. Als voor de informele hulp een arbeidsovereenkomst is gesloten en de budgethouder werkgeverslasten moet afdragen, wordt het pgb met deze werkgeverslasten verhoogd. De gemeente gaat daarbij uit van het hoge tarief.

Als achteraf blijkt dat het lage tarief van toepassing was, wordt het pgb overeenkomstig aangepast. c. Auto-aanpassing: - voor een auto-aanpassing geldt dat de hoogte van het pgb wordt bepaald op basis van de laagste kostprijs voor de noodzakelijke aanpassingen aan de hand van ten minste twee 40 offertes, daarbij moet worden voldaan aan een programma van eisen van de gemeente. De gemeente kan een tegenofferte opvragen. - de kosten van de noodzakelijke aanpassingen worden gebaseerd op de goedkoopst aanpasbare auto; - de autoaanpassingen en de daarmee eventueel samenhangende kosten worden bepaald aan de hand van door de inwoner opgevraagde twee onafhankelijke offertes, waarbij de prijs van de leverancier die de goedkoopst adequate voorziening kan leveren doorslaggevend is. De gemeente is gemachtigd om een tegenofferte op te vragen, waarbij de economisch meest voordelige offerte uitgangspunt is voor verdere besluitvorming. De gemeente houdt bij de hoogte van het pgb rekening met een reële termijn voor de technische afschrijving en met de onderhoudskosten, (inclusief keurings-, en reparatiekosten) en verzekeringskosten. - opties over de uitrusting van de auto, zoals automatische transmissie, stuurbekrachtiging en airco, zijn van vergoeding uitgesloten. d.

De tekst is automatisch uit het bestand gehaald en kan afwijken van het origineel (kolommen, tabellen en koppen lopen door elkaar). Het officiële stuk bij de gemeente is leidend. Bron: https://krimpenerwaard.bestuurlijkeinformatie.nl/Document/LoadAgendaItemDocument/f46b6372-3086-4e73-85c7-8c00202e7901?agendaItemId=4402bc42-3dbb-4af5-a587-8646f3557c2b