Verordening WMO 2015 en Jeugdhulp 2027 NIEUW
Tekst van het document
Het college beoordeelt of de met het persoonsgebonden budget in te kopen ondersteuning veilig, doeltreffend, doelmatig en passend is bij de individuele situatie en de vastgestelde ondersteuningsdoelen. - 29 - Artikel 38. Pgb-plan 1. De aanvraag voor een persoonsgebonden budget wordt onderbouwd met een persoonsgebonden budget -plan dat onderdeel is van het onderzoeksverslag en bevat ten minste: a. motivering waarom zorg in natura of voorliggende of algemene voorzieningen niet passend zijn; b. beschrijving van de benodigde ondersteuning, doelen en beoogde resultaten; c. keuze van aanbieder en wijze waarop deze bijdraagt aan de ondersteuningsvraag; d. kwaliteitsborging van de in te kopen ondersteuning, waaronder een verklaring van de aanbieder dat wordt voldaan aan toepasselijke kwaliteitseisen; e. kosten van ondersteuning per tijdseenheid of voorziening; f. inzet van ondersteuning uit eigen kracht en/ of het sociaal netwerk indien van toepassing; g. gegevens van de persoonsgebonden budget -beheerder indien aanwezig; h. de wijze waarop de ondersteuning wordt uitgevoerd, aangestuurd en geëvalueerd. 2. De keuze voor een aanbieder mag niet tot stand zijn gekomen onder druk van derden. Artikel 39. Vaardigheid en beheer 1. Het college beoordeelt of budgethouder of beheerder in staat is de persoonsgebonden budget -taken verantwoord uit te voeren. Daarbij wordt getoetst op: a.
inzicht in de hulp- of ondersteuningsvraag; b. kennis van rechten, plichten en uitvoeringsregels van het persoonsgebonden budget ; c. het voeren van een deugdelijke administratie waaruit levering, kwaliteit en resultaat van de ondersteuning blijken, waaronder het vastleggen en verantwoorden van gemaakte afspraken met zorgverleners en andere betrokkenen; d. voldoende communicatievaardigheid in het Nederlands richting gemeente, zorgverleners en Sociale verzekeringsbank; e. zelfstandige keuze van aanbieder; f. coördinatie van ondersteuning, inclusief vervanging bij ziekte en verlof; g. aansturing en beoordeling van zorgverleners, waaronder het kunnen beoordelen en beargumenteren of de geleverde zorg passend is en van voldoende kwaliteit; h. kennis van opdrachtgeverschap of werkgeverschap. 2. Het beheer van het persoonsgebonden budget wordt niet belegd bij een aanbieder of organisatie waarmee een zorgrelatie bestaat, tenzij het college hiervoor gemotiveerd toestemming geeft. - 30 - 3. Het college kan een persoonsgebonden budget weigeren indien sprake is van omstandigheden die de verantwoorde uitvoering van taken verbonden aan het persoonsgebonden budget ernstig belemmeren, waaronder in ieder geval: a. problematische schulden of schuldhulpverlening; b. ernstige verslavingsproblematiek; c. fraude in jaren voorafgaand aan de aanvraag; d.
ernstige psychiatrische, verstandelijke of cognitieve beperkingen; e. progressieve ziektebeelden met te verwachten handelingsonbekwaamheid; f. onvoldoende beheersing van de Nederlandse taal. Artikel 40. Formele ondersteuning 1. Van formele ondersteuning is sprake als deze geleverd door: a. een persoon werkzaam voor een organisatie die is ingeschreven in het Handelsregister en aantoonbaar deskundig is voor de te leveren ondersteuning en/of b. een organisatie die is ingeschreven in het AGB-register voor begeleiding en dagbesteding of; 2. een persoon ingeschreven in het Handelsregister als zzp-er en beschikt over relevante beroepskwalificaties, diploma’s of registraties, waaronder BIG- of SKJ-registratie indien beroepsmatig vereist. De persoon en/of organisatie die ondersteuning biedt: a. kan op verzoek van het college een verklaring betalingsgedrag van de Belastingdienst en de meest recente jaarrekening overleggen; b. is verzekerd tegen beroeps- en/of bedrijfsaansprakelijkheid voor de uitvoering van de werkzaamheden. Artikel 41. Informele ondersteuning 1. Van Informele ondersteuning is sprake als deze wordt geleverd door; a. een bloed- of aanverwant in de eerste of tweede graad of; b. een persoon die behoort tot het sociaal netwerk van de belanghebbende of; c. een persoon zonder professionele zorgregistratie. 2.
Het college kent een persoonsgebonden budget voor informele ondersteuning slechts toe als naar het oordeel van het college wordt voldaan aan de volgende voorwaarden: a. gemotiveerd is dat informele ondersteuning leidt tot een gelijkwaardig of beter resultaat dan professionele ondersteuning; b. geen sprake is van behandeling, waaronder behandeling binnen de geestelijke gezondheidszorg; c. de ondersteuning wordt geboden door een persoon die beschikt over de voor de ondersteuning noodzakelijke vaardigheden, kennis en competenties; d. aannemelijk is dat de ondersteuning niet leidt tot (dreigende) overbelasting van de persoon die de informele ondersteuning biedt; e. de omvang van de ondersteuning niet zodanig is dat deze naar het oordeel van het college redelijkerwijs niet van een persoon uit het sociaal netwerk kan worden verwacht; f. de ondersteuning naar aard, inhoud en risico’s niet zodanig specialistisch of complex is dat deze uitsluitend door een professionele aanbieder dient te worden verricht; - 31 - g. de inzet van informele ondersteuning niet leidt tot een ongewenste afhankelijkheidsrelatie en/of de ontwikkeling van de zelfredzaamheid of participatie van de belanghebbende niet belemmert; h. voor zover sprake is van jeugdhulp, wordt voldaan aan de eisen van verantwoorde hulp en de norm van verantwoorde werktoedeling als bedoeld in de Jeugdwet. 3.
Het college beoordeelt of inzet van informele ondersteuning passend is. Daarbij betrekt het college in ieder geval de volgende omstandigheden: a. de aard, frequentie en duur van de ondersteuning waaronder de mate van planbaarheid; onregelmatige tijdstippen, wisselende locatie(s) en beschikbaarheid op afroep; b. de relatie tussen de belanghebbende en de persoon die de informele ondersteuning biedt; c. de belastbaarheid van de persoon die de informele ondersteuning biedt; d. de mate waarin de ondersteuning bijdraagt aan het bereiken van de beoogde resultaten. 4. Logeerzorg binnen het sociaal netwerk is uitsluitend mogelijk als dit; a. bijdraagt aan balans tussen draagkracht en draaglast van mantelzorger(s)/verzorger(s); b. de zelfredzaamheid van de Belanghebbende versterkt; c. inzet van gespecialiseerde zorg kan voorkomen of verminderen. 5. Ondersteuning uit het sociaal netwerk is niet toegestaan als op grond van beroeps- of kwaliteitskaders een geregistreerde professional vereist is. Artikel 42. Kwaliteitseisen uitvoerder ondersteuning 1. Ondersteuning geboden vanuit een persoonsgebonden budget wordt op verantwoorde, veilige, doeltreffende en doelmatige wijze geboden en is afgestemd op de persoonlijke situatie van de belanghebbende en overeenkomstig de beschikking. - 32 - 2. De persoon en/of organisatie die ondersteuning biedt; a.
beschikt, over een recent en relevant Verklaring Omtrent het Gedrag (VOG) voor zichzelf of medewerkers, met uitzondering van bloed-of aanverwanten in de eerste graad; b. werkt op basis van een met de belanghebbende afgestemd ondersteuningsplan dat aansluit op de problematiek, ontwikkelingsbehoefte en mogelijkheden van de belanghebbende en concrete doelen bevat; c. voert een deugdelijke administratie van de geleverde ondersteuning; d. stemt de ondersteuning waar nodig af met andere betrokken hulpverleners, voorzieningen of relevante personen uit het netwerk; e. werkt mee aan evaluaties, toezicht en onderzoek door of namens het college; f. handelt indien van toepassing volgens geldende privacywetgeving en de meldcode huiselijk geweld en kindermishandeling; g. meldt indien van toepassing calamiteiten, geweldsincidenten of andere relevante signalen onverwijld bij het college; h. draagt er zorg voor dat het bieden van de ondersteuning niet leidt tot eigen (dreigende) overbelasting; i. werkt voor zover van toepassing volgens de kwaliteitseisen zoals opgenomen in artikel 47 van de verordening. Artikel 43. Hoogte van het persoonsgebonden budget 1. De hoogte van het persoonsgebonden budget wordt vastgesteld op basis van zorgsoort, deskundigheidsniveau en noodzakelijk vereiste deskundigheid en kwaliteitseisen. Daarbij wordt onderscheidt gemaakt tussen formele en informele ondersteuning.
2. Het college stelt voor formele persoonsgebonden budget -ondersteuning tarieven vast die zijn afgeleid van de door het college vastgestelde tarieven voor ondersteuning in natura (ZIN). Daarbij wordt onderscheid gemaakt tussen twee categorieën formele ondersteuning; a. zelfstandigen zonder personeel (zzp’ers) als bedoeld in artikel 40 eerste lid onder c, van deze verordening: het persoonsgebonden budget -tarief bedraagt 75% van het overeenkomstige tarief voor zorg in natura; b. organisaties als bedoeld in artikel 40 eerste lid onder a en b van deze verordening: het persoonsgebonden budget -tarief bedraagt 85% van het overeenkomstige tarief voor zorg in natura. - 33 - 3. Het in het tweede lid onder a genoemde percentage voor zelfstandigen zonder personeel is gebaseerd op het uitgangspunt dat bij deze categorie sprake is van aantoonbaar lagere kosten, doordat geen verplichtingen voortvloeiend uit collectieve arbeidsovereenkomsten, de overheadkosten beperkter zijn en geen sprake is van een organisatorische infrastructuur. 4. Het in het tweede lid onder b genoemde percentage voor organisaties is gebaseerd op de veronderstelling dat deze tarieven, gelet op de aanwezigheid van professionele kwaliteitsborging en bijbehorende kostenstructuur, in algemene zin toereikend zijn voor het leveren van verantwoorde ondersteuning.
Het percentage blijft onder het tarief voor zorg in natura omdat inkoop via een persoonsgebonden budget leidt tot lagere systeem- en administratieve lasten. 5. De in het tweede lid genoemde percentages leiden in beginsel tot reële en kostendekkende tarieven. Indien toepassing hiervan in een individueel geval niet leidt tot een passend en toereikend persoonsgebonden budget, stelt het college een hoger tarief vast. Van een ontoereikend tarief is in ieder geval sprake indien; a. de noodzakelijke ondersteuning aantoonbaar niet kan worden ingekocht tegen het standaardtarief of; b. de ondersteuning niet beschikbaar is binnen het gecontracteerde aanbod of; c. deze uitsluitend door één specifieke aanbieder kan worden geleverd. 6. Indien er sprake is van een ontoereikend tarief als bedoeld in het vijfde lid, stelt het college het tarief vast op basis van een individuele, deugdelijk gemotiveerde beoordeling, waarbij in ieder geval wordt betrokken; a. het persoonsgebonden budget -plan, inclusief een onderbouwing van de benodigde inzet en kosten; b. één of meerdere offertes of prijsopgaven; c. de redelijkheid van de gevraagde tarieven in relatie tot de markt; d. indien nodig, overleg met de aanbieder. 7. Het tarief voor informele ondersteuning bedraagt 120% van het wettelijk minimumloon per uur inclusief 8% vakantietoeslag op het moment van afgifte van de beschikking.
Indien de budgethouder werkgeverslasten moet afdragen, wordt het budget met die lasten verhoogd. 8. Het vastgestelde tarief blijft gedurende de looptijd van de beschikking ongewijzigd, tenzij; a. gewijzigde omstandigheden daartoe aanleiding geven of; b. blijkt dat het tarief niet langer passend en toereikend is. 9. Onverminderd het bepaalde in het achtste lid wordt het tarief bij nieuwe toekenningen jaarlijks aangepast overeenkomstig: a. de indexering van de tarieven voor zorg in natura of; b. de ontwikkeling van het wettelijk minimumloon. - 34 - 10. Een herziening van het in de beschikking vastgestelde tarief wordt deugdelijk gemotiveerd. Artikel 44. Besteding van het persoonsgebonden budget 1. Het persoonsgebonden budget wordt uitsluitend besteed aan de in de beschikking opgenomen voorziening en doelen. 2. Ondersteuning wordt vastgelegd in een modelovereenkomst van de Sociale Verzekeringsbank. 3. Uitbetaling vindt plaats op basis van declaratie van daadwerkelijk geleverde ondersteuning; een vast maandloon is niet toegestaan. 4. Het persoonsgebonden budget mag niet worden besteed aan; a. bemiddelings- en administratiekosten; b. kosten van tussenpersonen of belangenbehartigers; c. ondersteuning bij aanvraag of beheer van persoonsgebonden budget; d. reiskosten, cursussen en lidmaatschappen; e. feestdagen- of eenmalige uitkeringen; f.
overige niet-ondersteuning gerelateerde kosten. 5. Per budgethouder geldt een verantwoordingsvrij bedrag van € 50,- per uitvoeringsjaar per maatwerkvoorziening. 6. Bij onderbesteding kan het college onderzoek doen en de hoogte van het persoonsgebonden budget heroverwegen en indien nodig wijzigen of beëindigen. Artikel 45. Beëindiging persoonsgebonden budget 1. Het persoonsgebonden budget wordt beëindigd als; a. binnen zes maanden geen besteding heeft plaatsgevonden; b. verhuizing naar een andere gemeente plaatsvindt; c. de budgethouder overlijdt; d. de ondersteuningsbehoefte zodanig wijzigt dat de voorziening niet meer passend is; e. omzetting naar zorg in natura plaatsvindt. 2. Als het niet voldoen aan de kwaliteitseisen gevolg is van verwijtbaar handelen of er is sprake van voortdurende wanprestatie kan het college een waarschuwing met een redelijke hersteltermijn geven, of de aanbieder niet (langer) meer accepteren in het kader van een persoonsgebonden budget. - 35 - Hoofdstuk 8. Specifieke bepalingen Jeugdwet Artikel 46. Regionaal expertteam 1. Het college neemt deel aan een regionaal expertteam als bedoeld in artikel 2.7 derde lid, van de Jeugdwet, gericht op jeugdigen en gezinnen met complexe of meervoudige hulpvragen waarbij een passende oplossing niet of niet tijdig tot stand komt. 2.
Het regionaal expertteam heeft tot taak het bieden van advies, consultatie en ondersteuning bij het organiseren van passende jeugdhulp, onderwijs en andere noodzakelijke ondersteuning. 3. Het college kan een hulpvraag voorleggen aan het regionaal expertteam en kan jeugdigen, ouders, verwijzers, jeugdhulpaanbieders, gecertificeerde instellingen en onderwijsinstellingen de mogelijkheid bieden een hulpvraag bij het regionaal expertteam in te dienen. 4. Het college betrekt een advies van het regionaal expertteam zwaarwegend bij de besluitvorming over de inzet van jeugdhulp. Artikel 47. Kwaliteit van Jeugdhulp en verantwoorde werktoedeling 1. Aanbieders van jeugdhulp en gecertificeerde instellingen leveren verantwoorde hulp en borgen de kwaliteit van de geboden ondersteuning door: a. de jeugdhulp af te stemmen op de persoonlijke situatie van de jeugdige; b. de jeugdhulp af te stemmen op andere vormen van zorg en ondersteuning; c. toe te zien dat professionals handelen volgens de landelijk geldende professionele standaarden, richtlijnen en methodieken; d. voor zover van toepassing, te waarborgen dat de kwaliteit en deskundigheid van professionals voldoen aan de eisen van in de sector erkende keurmerken. 2.
Aanbieders dragen zorg voor een verantwoorde hulp en werktoedeling als bedoeld in artikel 4.1.1 van de Jeugdwet en artikel 5.1.1 van het Besluit Jeugdwet, waarbij het Kwaliteitskader Jeugd leidend is voor de wijze waarop kwaliteit en deskundigheid worden gewaarborgd, tenzij in de subsidievoorschriften of contractuele voorwaarden afwijkende kwaliteitseisen gelden. 3. Het werk wordt in beginsel toegewezen aan professionals die zijn geregistreerd in: a. het Kwaliteitsregister Jeugd (SKJ), indien het jeugdzorgwerkers, psychologen of (ortho)pedagogen betreft; b. het BIG-register, indien het artsen, verpleegkundigen, psychotherapeuten of gezondheidszorgpsychologen betreft. - 36 - 4. Afwijken van geregistreerde inzet kan jeugdhulp worden uitgevoerd door een niet geregistreerde professional als: a. aannemelijk is dat werktoedeling aan een andere (geregistreerde) professional niet leidt tot kwaliteitsverlies, en/of; b. dit noodzakelijk is voor de kwaliteit of continuïteit van de uitvoering van de jeugdhulp, en; c. conform de richtlijnen van het Kwaliteitskader Jeugd gemotiveerd wordt vastgelegd waarom is afgeweken van de norm verantwoorde werktoedeling. Artikel 48. Vervoersvoorziening op grond van Jeugdwet 1. De jeugdige of zijn ouder(s) zijn in beginsel zelf verantwoordelijk voor het vervoer van de jeugdige naar een locatie waar jeugdhulp wordt geboden.
Het college kent hiervoor slechts een vervoersvoorziening toe als: a. binnen het ingekochte jeugdhulpproduct hierin niet is voorzien. b. blijkt dat de jeugdige vanwege een medische noodzaak of beperking in de zelfredzaamheid niet zelfstandig kan reizen én; c. de eigen mogelijkheden en het probleemoplossend vermogen van ouder(s) ontoereikend zijn om zelf voor het vervoer te zorgen of te laten zorgen, met inachtneming van de criteria voor eigen kracht als bedoeld in artikel 28 en 29 van deze verordening. 2. Indien vervoer of de kosten daarvan niet vanuit de eigen mogelijkheden, eigen kracht of het sociaal netwerk kunnen worden gerealiseerd en sprake is van een financiële belemmering, worden ouders gewezen op en zo nodig doorverwezen naar de mogelijkheden van inkomensondersteuning op grond van de Participatiewet. 3. Als aan de voorwaarden voor toekenning is voldaan, wordt beoordeeld welke (combinatie van) vervoersvoorziening(en) het meest passend is. De volgende vervoersmogelijkheden zijn in volgorde van afweging mogelijk: a. vervoer geregeld door de jeugdhulpaanbieder; b. gecontracteerd vervoer met/zonder rolstoel; c. een vergoeding voor openbaar vervoer voor de jeugdige en een volwassen begeleider op basis van de afstand enkele reis; d. taxivervoer als een vervoersvoorziening als genoemd bij a tot en met c niet mogelijk is of indien dit goedkoper is. 4.
Wanneer een jeugdige een vervoersvoorziening ontvangt, kan de vervoersvoorziening worden verstrekt in combinatie met ondersteuning om zelfstandig te leren reizen. 5. Vervoerskosten worden niet met terugwerkende kracht toegekend. 6. Het college bepaalt bij de toekenning van de vervoersvoorziening de wijze en het tijdstip van de verstrekking dan wel de uitbetaling van de vergoeding, en ook de tijdsduur van de toegekende vervoersvoorziening dan wel vergoeding. - 37 - 7. De noodzaak voor een vervoersvoorziening wordt opgenomen in het onderzoeksverslag bedoeld in artikel 21 van deze verordening. Artikel 49. Aansluiting Jeugdwet, voorschoolse voorziening en onderwijs 1. Het college maakt afspraken met kinderopvang, peuterspeelzaalwerk, primair en voortgezet onderwijs en middelbaar beroepsonderwijs over de toegang tot en inzet van jeugdhulp. 2. Het college stemt de samenwerking tussen onderwijs en door gemeenten gefinancierde jeugdhulp af met de samenwerkingsverbanden passend onderwijs in het wettelijk verplicht op overeenstemming gericht overleg (Oogo) 3. Met de samenwerkingsverbanden primair- en voortgezet onderwijs en met schoolbesturen maakt het college nadere afspraken over: a. de gezamenlijke visie en uitgangspunten; b. de criteria voor inzet van een Onderwijs- Zorgarrangement (OZA); c. de rol- en taakverdeling tussen onderwijs, gemeente en jeugdhulp; d.
de wijze van besluitvorming; e. de inzet van jeugdhulp in onderwijstijd; f. de financiering en bekostiging; g. monitoring en evaluatie. 4. De in derde lid bedoelde samenwerkingsafspraken worden vastgelegd in een regionaal samenwerkingskader. 5. Het college betrekt gemaakte afspraken in het regionaal samenwerkingskader als bedoeld in het vierde lid zwaarwegend bij de besluitvorming over de inzet van jeugdhulp. 6. Het regionale samenwerkingskader wordt periodiek geëvalueerd en zo nodig aangepast op basis van de uitkomsten van de monitoring. 1. Artikel 50. Afbakening onderwijs en jeugdwet 1. Onderwijsvoorzieningen zijn voorliggend als de ondersteuning naar aard en doel primair is gericht op het onderwijsproces - 38 - 2. Onderwijsvoorzieningen als bedoeld in het eerste lid die niet worden aangemerkt als ondersteuning vanuit de jeugdwet, betreffen in ieder geval: a. basisondersteuning door de school; b. extra ondersteuning via het samenwerkingsverband passend onderwijs; c. ondersteuning gericht op leerdoelen, didactische aanpassingen of het volgen van onderwijs waaronder; i. huiswerkbegeleiding; ii. remedial teaching; iii. onderwijsspecifieke dyslexiezorg. 3. Ondersteuning vanuit de jeugdwet wordt slechts ingezet indien: a. sprake is van opgroei-, opvoedings-, gedrags- of psychische problematiek en; b. deze ondersteuning niet door het onderwijs kan worden geboden. 4.
Het college weigert inzet vanuit de Jeugdwet indien sprake is van een voorliggende onderwijsvoorziening die toereikend en passend is. Artikel 51. Onderwijs-zorgarrangement (oza) 1. Een onderwijs-zorgarrangement (oza) is een geïntegreerde combinatie van onderwijs en jeugdhulp, bedoeld voor een Belanghebbende die vanwege een ondersteuningsbehoefte op meerdere leefgebieden niet voldoende geholpen kan worden met uitsluitend een onderwijs- of zorgvoorzieningen. 2. Een onderwijs- zorgarrangement kan zowel individueel als in groepsverband worden ingezet. 3. Het college hanteert bij de inzet van onderwijs-zorgarrangementen het regionaal samenwerkingskader als bedoeld in artikel 49 vierde lid van deze verordening. 4. Een onderwijs- zorgarrangement wordt uitsluitend ingezet indien: a. de ondersteuningsbehoefte van de belanghebbende niet toereikend kan worden beantwoord met uitsluitend onderwijsvoorzieningen of uitsluitend jeugdhulp en; b. de gecombineerde inzet van onderwijs en jeugdhulp noodzakelijk is voor het realiseren van een passend ontwikkelperspectief en; c. een gezamenlijke voorbereiding zoals is vastgelegd in het regionaal samenwerkingskader aan het besluit ten grondslag ligt en hierbij in ieder geval zijn betrokken: i. de school; ii. het samenwerkingsverband passend onderwijs; iii. het sociaal team; iv. de jeugdhulpaanbieder; v. ouder(s) en de jeugdige. - 39 - 5.
De ondersteuning vanuit een onderwijs- zorgarrangement wordt vastgelegd in een gezamenlijk plan (IPP) -zoals vastgesteld in het regionaal samenwerkingskader- waarin ten minste opgenomen: a. de doelen, concreet en meetbaar geformuleerd; b. de in te zetten onderwijs- en jeugdhulpvoorzieningen; c. de regievoerder; d. de verantwoordelijkheden van betrokken partijen; e. de duur en evaluatiemomenten. 6. Het college stelt in samenwerking met het onderwijs, een plan op als bedoeld in het vijfde lid en draagt er zorg voor dat dit plan tot stand komt met instemming van de belanghebbende tenzij zwaarwegende belangen zich daartegen verzetten. 7. Een onderwijs- zorgarrangement wordt periodiek geëvalueerd aan de hand van de in het plan opgenomen doelen. 8. Het college wijzigt of beëindigt een onderwijs- zorgarrangement indien: a. de doelen zijn bereikt; b. niet langer wordt voldaan aan de voorwaarden of; c. de inzet niet (langer) doelmatig is. Artikel 52. Hulp en ondersteuning bij dyslexie 1. Het college kent jeugdhulp ten behoeve van diagnostiek en behandeling van ernstige dyslexie toe, indien: a. de verwijzing, als bedoeld in artikel 13 van deze verordening -overeenkomstig het Protocol Dyslexie Diagnostiek en Behandeling, versie 3.0 of een latere versie- heeft plaatsgevonden; b. de verwijzing is gericht op een door het college gecontracteerde en daartoe bevoegde aanbieder; c.
de belanghebbende basisonderwijs volgt en de leeftijd heeft van ten minste 7 jaar en ten hoogste 12 jaar. 2. Het college weigert dyslexiezorg aan belanghebbende die voortgezet onderwijs volgen, tenzij de behandeling voor dyslexiezorg is aangevangen gedurende de periode dat basisonderwijs gevolgd werd. In dat geval wordt de behandeling voortgezet tot het einde van de geldende beschikking of behandelingsperiode. 3. Indien sprake is van andere problematiek of stoornissen in de ontwikkeling van de jeugdige die het uitvoeren van diagnostiek of behandeling van ernstige dyslexie belemmeren, wordt eerst op deze problematiek ingezet. Diagnostiek en behandeling van ernstige dyslexie vinden in dat geval eerst plaats nadat deze belemmeringen zijn weggenomen. - 40 - Artikel 53. Zak- en kleedgeld 1. Het college stelt aan jeugdhulpaanbieders een vergoeding voor zak- en kleedgeld beschikbaar voor jeugdigen in een accommodatie voor verblijf waarvan de ouders deze kosten niet kunnen betalen, zoals bedoeld in artikel 5a.1 in de Regeling Jeugdwet. 2. Het college maakt met de jeugdhulpaanbieders afspraken over de voorwaarden waarop deze vergoeding wordt verstrekt. Artikel 54. Overgang naar volwassenheid en continuïteit van ondersteuning 1.
Indien de belanghebbende gebruikmaakt van een maatwerkvoorziening op grond van de Jeugdwet en naar verwachting ook na het bereiken van de leeftijd van 18e levensjaar ondersteuning nodig heeft, valt deze ondersteuning niet langer onder de Jeugdwet maar moet passende vervolgondersteuning op grond van de Wet maatschappelijke ondersteuning 2015, de Zorgverzekeringswet of de Wet langdurige zorg worden ingezet. 2. Het college informeert de belanghebbende vanaf het 16e en uiterlijk voor het 17,5e levensjaar over de gevolgen van het bereiken van de leeftijd van 18 jaar. 3. De aanbieder signaleert tijdig vanaf het 16e en uiterlijk vanaf 17,5e levensjaar of voortzetting van ondersteuning na het 18e levensjaar noodzakelijk lijkt. De aanbieder brengt het college ervan op de hoogte en stelt een toekomstplan op, dat in ieder geval bevat: a. welke hulp of ondersteuning nodig is vanaf de 18e verjaardag; b. vanuit welke voorliggend wettelijk kader (Wet maatschappelijke ondersteuning 2015, Wet langdurige zorg of Zorgverzekeringswet) deze ondersteuning wordt georganiseerd, inclusief benodigde acties en termijnen. 4.
Het college draagt, in samenwerking met aanbieders van jeugdhulp, zorg voor een tijdige en zorgvuldige voorbereiding op de overgang van ondersteuning op grond van de Jeugdwet naar ondersteuning op grond van de Wet maatschappelijke ondersteuning 2015, de Zorgverzekeringswet, de Wet langdurige zorg en/of verlengde jeugdhulp als bedoeld in artikel 55 van deze verordening. Hiertoe draagt de aanbieder er zorg voor dat: - 41 - a. indien de overgang samenhangt met een (voorgenomen) melding of aanvraag op grond van de Wet maatschappelijke ondersteuning 2015, het college het toekomstplan als bedoeld in artikel 54 derde lid tijdig ontvangt; b. indien de overgang uitsluitend betrekking heeft op ondersteuning op grond van de Zorgverzekeringswet, Wet langdurige zorg of andere wet- en regelgeving, het college hierover is geïnformeerd, voor zover dit noodzakelijk is voor een zorgvuldige afstemming en continuïteit van ondersteuning. 5. Het college stemt de overdracht van ondersteuning af met de belanghebbende en/of dienst vertegenwoordiger, aanbieders en betrokken partijen binnen Wet maatschappelijke ondersteuning, Zorgverzekeringswet of Wet langdurige zorg. Artikel 55. Verlengde jeugdhulp 1. Het college kan in afwijking van het gestelde in artikel 54 eerste lid op grond van besluiten tot voortzetting van jeugdhulp na het bereiken van het 18e levensjaar indien; a.
dit noodzakelijk is voor een ononderbroken ontwikkeling van de belanghebbende en; b. zorg niet op passende wijze kan worden geboden vanuit andere wettelijke kaders, waaronder de Wet maatschappelijke ondersteuning 2015, de Zorgverzekeringswet of de Wet langdurige zorg. 2. In aanvulling op artikel 55 eerste lid komt een belanghebbende in aanmerking voor verlengde jeugdhulp indien sprake is van ten minste één van de volgende situaties: a. de belanghebbende ontving vóór het 18e levensjaar jeugdhulp en het college stelt vast dat voortzetting noodzakelijk is; b. vóór het 18e levensjaar is vastgesteld dat jeugdhulp noodzakelijk was; c. binnen zes maanden na beëindiging van jeugdhulp die is gestart vóór het 18e levensjaar stelt het college vast dat hervatting noodzakelijk is; d. de belanghebbende verblijft in pleegzorg of een gezinshuis en voortzetting van zorg is nodig; e. er sprake is van jeugdhulp in het kader van jeugdreclassering of een strafrechtelijke maatregel. Artikel 56. Crisisfunctie Jeugd 1. Het college is verantwoordelijk voor de taak Crisisfunctie Jeugd, zoals benoemd in artikel 2.6 eerste lid onder b van de Jeugdwet. Het College mag de uitvoering van de Jeugdwet door derden laten verrichten als bedoeld in artikel 2.11 Jeugdwet. - 42 - 2.
In de uitvoering door derden, zoals bedoeld in artikel 56 eerste lid van deze verordening, borgt het college de afspraken in een dienstverleningsovereenkomst met de uitvoerende partij, en houdt hierbij rekening met: a. een goede verhouding tussen de prijs voor de levering van diensten door derden; én b. de eisen die worden gesteld aan de kwaliteit daarvan; én c. de benodigde deskundigheid van de beroepskrachten; én d. de toepasselijke arbeidsvoorwaarden volgens CAO van de uitvoerende partij, én e. de continuïteit van de jeugdhulp, kinderbeschermingsmaatregelen of jeugdreclassering; én f. het borgen van een aan de Dienstverleningsovereenkomst gekoppelde Verwerkersovereenkomst gegevensdeling en – verwerking. Artikel 57. Vertrouwenspersoon jeugd 1. Het college zorgt ervoor dat belanghebbenden een beroep kunnen doen op een onafhankelijke vertrouwenspersoon. 2. Het college wijst belanghebbenden erop dat zij zich desgewenst kunnen laten bijstaan door een onafhankelijke vertrouwenspersoon. Artikel 58. Toezichthouder jeugdhulp 1. Het toezicht op de kwaliteit van de jeugdhulp is belegd bij de Inspectie Gezondheid en Jeugd (IGJ). 2. Het college is verantwoordelijk voor toezicht, naleving en handhaving op rechtmatigheid en in samen met centrumgemeente Alkmaar voor de contractvoorwaarden jeugdhulp. Hoofdstuk 9. Specifieke bepalingen Wet maatschappelijke ondersteuning 2015 Artikel 59.
Bijdrage voor maatwerkvoorzieningen 1. Een belanghebbende is een bijdrage in de kosten verschuldigd voor een maatwerkvoorziening in natura of een persoonsgebonden budget, voor zover en zolang de belanghebbende van de maatwerkvoorziening gebruik maakt of gedurende de periode waarvoor het persoonsgebonden budget is verstrekt, tenzij er op grond van dit artikel, deze verordening of hoofdstuk 3 van het Uitvoeringsbesluit Wet maatschappelijke ondersteuning 2015 geen bijdrage verschuldigd is. 2. Indien een maatwerkvoorziening wordt verstrekt ten behoeve van een woningaanpassing voor een minderjarige belanghebbende, is de bijdrage in de kosten verschuldigd door: a. de onderhoudsplichtige ouders en/of; b. degene die anders dan als ouder samen met een ouder het gezag uitoefent over de minderjarige belanghebbende. Op deze bijdrage zijn artikel 2.1.5, tweede, derde en vierde lid van de Wet maatschappelijke ondersteuning 2015 van overeenkomstige toepassing. - 43 - 3. De verschuldigdheid en de hoogte van de bijdrage in de kosten worden vastgesteld overeenkomstig het bepaalde bij of krachtens de Wet maatschappelijke ondersteuning 2015 en het Uitvoeringsbesluit Wet maatschappelijke ondersteuning 2015. 4. Het college draagt er zorg voor dat de belanghebbende en diens vertegenwoordiger vóór de aanvang van de maatwerkvoorziening op begrijpelijke wijze worden geïnformeerd over: a.
de eventuele bijdrage in de kosten; b. de wijze waarop deze bijdrage wordt vastgesteld; en c. de wijze van inning van de bijdrage. Artikel 60. Hoogte bijdrage in de kosten 1. De hoogte van de bijdrage in de kosten voor één of meerdere maatwerkvoorzieningen samen is gelijk aan het bedrag dat op grond van artikel 2.1.4a vierde lid, van de Wet maatschappelijke ondersteuning 2015 verschuldigd is per maand voor de ongehuwde cliënt dan wel voor de gehuwde cliënt en diens echtgenoot tezamen. 2. In afwijking van artikel 60 eerste lid van deze verordening is de bijdrage voor het gebruik van de regiotaxi per rit gelijk aan het voor het reguliere openbaar vervoer geldende basistarief, vermeerderd met het geldende kilometertarief, vermenigvuldigd met het aantal gereisde kilometers. 3. De hoogte van de bijdrage in de kosten overstijgt niet de kostprijs van de maatwerkvoorziening in natura, dan wel de grondslag bij een maatwerkvoorziening in de vorm van een persoonsgebonden budget. 4. De kostprijs van een maatwerkvoorziening in natura is gelijk aan de kosten die het college voor de betreffende maatwerkvoorziening verschuldigd is. 5. Voor een maatwerkvoorziening in de vorm van een persoonsgebonden budget geldt de toegekende hoogte van het persoonsgebonden budget als grondslag. - 44 - 6.
De kostprijs als bedoeld in artikel 60 tweede lid en de grondslag als bedoeld in artikel 60 vierde lid van deze verordening zijn niet onderhandelbaar. Dit geldt zowel voor maatwerkvoorzieningen in natura als voor maatwerkvoorzieningen in de vorm van een persoonsgebonden budget. 7. Het college publiceert de tarieven van maatwerkvoorzieningen in natura en persoonsgebonden budgetten op een voor inwoners toegankelijke wijze voor in ieder geval de volgende voorzieningen: a. huishoudelijke ondersteuning; b. begeleiding ten behoeve van zelfstandig en veilig wonen; c. begeleiding bij een zinvolle daginvulling; d. kortdurend verblijf ten behoeve van een ondersteund netwerk. 8. In afwijking van het bepaalde in dit artikel is geen bijdrage in de kosten verschuldigd door een belanghebbende met een inkomen lager dan 120% van de geldende bijstandsnorm. Deze inkomensgrens wordt jaarlijks aangepast aan de op dat moment geldende norm. Artikel 61. Huishoudelijke ondersteuning en normenkader 1. Het college beoordeelt de aanspraak op en de omvang van huishoudelijke ondersteuning aan de hand van een objectief, onafhankelijk en deugdelijk onderbouwd normenkader. 2.
Bij de beoordeling als bedoeld in artikel 61 eerste lid van deze verordening maakt het college gebruik van het meest recente HHM Normenkader Huishoudelijke Ondersteuning, dan wel een daarvoor in de plaats tredend, objectief en onafhankelijk vastgesteld normenkader. 3. Het college bepaalt op basis van de individuele situatie van de belanghebbende welke ondersteuning noodzakelijk is, waarbij het normenkader wordt toegepast met inachtneming van: a. de uitkomsten van het onderzoek als bedoeld in artikel 20 van deze verordening; b. de mogelijkheden van eigen kracht, gebruikelijke hulp, mantelzorg en het sociaal netwerk; c. de aanwezigheid van algemene of voorliggende voorzieningen en; d. de persoonskenmerken, behoeften en leefomstandigheden van de belanghebbende. Artikel 62. Kortdurend verblijf 1. Kortdurend verblijf heeft tot doel het tijdelijk ontlasten van de mantelzorger om overbelasting te voorkomen en de continuïteit van de ondersteuning te waarborgen. Kortdurend verblijf is tijdelijk van aard en is niet bedoeld als vervanging van structurele zorg of verblijf. - 45 - 2. Een belanghebbende kan in aanmerking komen voor een maatwerkvoorziening in de vorm van kortdurend verblijf, indien: a. de belanghebbende is aangewezen op ondersteuning die gepaard gaat met toezicht of continue nabijheid; b.
er sprake is van (naderende) overbelasting van de mantelzorger die dit toezicht of deze nabijheid biedt en tijdelijke ontlasting noodzakelijk is; of c. het tijdelijk ontlasten van een jonge mantelzorger (onder de 18 jaar) noodzakelijk is met het oog op diens psychosociale en maatschappelijke ontwikkeling en/of het volgen van een opleiding in het middelbaar beroepsonderwijs of hoger onderwijs. 3. De inzet van kortdurend verblijf: a. wordt voor een beperkte duur verstrekt. Het college beoordeelt periodiek of voortzetting noodzakelijk is. b. kan aan huis of buitenshuis geboden worden; c. vindt plaats met inachtneming van de reeds ingezette algemene voorzieningen, maatwerkvoorzieningen en ondersteuning vanuit het sociale netwerk. d. wordt door het college per individuele situatie beoordeeld, met inachtneming van de persoonlijke omstandigheden van de belanghebbende en de mantelzorger. Artikel 63. Beschermd Thuis en beschermd Wonen 1. Beschermd thuis en beschermd wonen zijn vormen van maatschappelijke ondersteuning die zijn gericht op het bieden van een beschermde woon- en leefsituatie aan een belanghebbende met psychische of psychosociale problematiek; a. Beschermd thuis; betreft ondersteuning in de thuissituatie, waarbij de belanghebbende zelfstandig woont en begeleiding ontvangt die is gericht op stabilisatie, herstel en het vergroten van de zelfredzaamheid en participatie. b.
Beschermd wonen; betreft ondersteuning in een accommodatie met daarbij behorende begeleiding, gericht op stabilisatie, herstel en het vergroten van de zelfredzaamheid en participatie. 2. Beschermd thuis wordt ingezet indien zelfstandig wonen zonder beschermende ondersteuning niet haalbaar is en andere, minder ingrijpende vormen van ondersteuning onvoldoende toereikend zijn. De ondersteuning is gericht op: a. het voorkomen van instroom in beschermd wonen; en b. het bevorderen van uitstroom naar een minder intensieve vorm van ondersteuning of zelfstandig wonen. 3. Voor beschermd thuis en beschermd wonen is de centrumgemeente Alkmaar verantwoordelijk voor het beleid, de indicatiestelling, de uitvoering en het ingekochte aanbod. 4. Afschaling naar een minder intensieve vorm van ondersteuning of zelfstandig wonen vindt plaats in samenwerking met de centrumgemeente Alkmaar, het college, de belanghebbende en de betrokken aanbieder(s). - 46 - Artikel 64. Maatschappelijke opvang en safehouse 1. Maatschappelijke opvang en Safehouse zijn vormen van maatschappelijke ondersteuning die zijn gericht op het bieden van tijdelijk verblijf, veiligheid, begeleiding en ondersteuning aan een belanghebbende die niet in staat is zich op eigen kracht te handhaven in de samenleving of die de thuissituatie tijdelijk heeft moeten verlaten. 2.
Maatschappelijke opvang wordt ingezet indien opvang noodzakelijk is vanwege dakloosheid, dreigende dakloosheid of het ontbreken van een veilige en stabiele woon- of verblijfsituatie, en andere, minder ingrijpende vormen van ondersteuning onvoldoende toereikend zijn. 3. Een Safehouse wordt ingezet indien tijdelijk verblijf in een beschermde en veilige omgeving noodzakelijk is in verband met herstel, stabilisatie of het doorbreken van een onveilige of ontwrichtende leefsituatie. De ondersteuning is gericht op veiligheid, herstel, zelfredzaamheid en het toewerken naar passende vervolghuisvesting of ondersteuning. 4. Voor maatschappelijke opvang en Safehouse is de centrumgemeente Alkmaar verantwoordelijk voor het beleid, de indicatiestelling, de uitvoering en het ingekochte aanbod. Artikel 65. Vervoersvoorzieningen 1. Een maatwerkvoorziening voor vervoer is gericht op het mogelijk maken van lokaal en regionaal vervoer ten behoeve van maatschappelijke participatie en noodzakelijke dagelijkse activiteiten. 2. Wmo-vervoer is een collectieve vervoersvoorziening die kan worden ingezet voor een belanghebbende die niet zelfstandig of met algemeen gebruikelijke vervoer sociaal- medische indicatiedoelen in hun regionale vervoersbehoefte kunnen voorzien. 3. Het college verstrekt in beginsel een collectieve vervoersvoorziening.
Een individuele vervoersvoorziening wordt uitsluitend verstrekt indien een collectieve vervoersvoorziening niet passend of toereikend is. 4. Een belanghebbende komt in aanmerking voor een individuele vervoersvoorziening, indien hij als gevolg van een beperking niet in staat is zich lokaal te verplaatsen: a. met algemeen gebruikelijke vervoersociaal-medische indicatiedoelen; of b. met een collectieve vervoersvoorziening. - 47 - Artikel 66. Woonvoorzieningen 1. Onder woonvoorzieningen worden onderscheiden: a. roerende woonvoorzieningen; b. onroerende woonvoorzieningen. 2. Een woonvoorziening is gericht op het compenseren van beperkingen die het normale gebruik van de woning door de belanghebbende met een beperking belemmeren. 3. Een belanghebbende kan in aanmerking komen voor een woonvoorziening ten behoeve van een woning: a. die is gelegen binnen de gemeente; en b. die door de belanghebbende als hoofdverblijf wordt of zal worden bewoond; en c. die bestemd is voor permanente bewoning. 4. Een woonvoorziening voor aanpassing van een gemeenschappelijke ruimte in een wooncomplex wordt niet verstrekt indien het wooncomplex specifiek is bestemd voor de huisvesting van ouderen of personen met een beperking. 5. Het college verstrekt geen woonvoorziening indien: a.
de beperkingen het gevolg zijn van de aard van de gebruikte materialen, de staat van onderhoud van de woning of het niet voldoen aan wettelijke vereisten; b. de voorziening betrekking heeft op verblijf in een hotel, pension, trekkerswoonwagen, tweede woning of een andere niet voor permanente bewoning bestemde verblijfsruimte; c. de voorziening is bedoeld voor de woning van een mantelzorger; d. de voorziening betrekking heeft op gemeenschappelijke ruimten, met uitzondering van automatische deuropeners, hellingbanen, het verbreden van gemeenschappelijke toegangsdeuren, het aanbrengen van drempelhulpen of vlonders of het aanbrengen van een opstelplaats bij de toegangsdeur van de gemeenschappelijke ruimte. e. de noodzaak tot de voorziening het gevolg is van een verhuizing waarvoor geen aanleiding bestond op grond van beperkingen in de zelfredzaamheid of participatie; f. de belanghebbende niet is verhuisd naar de voor zijn beperkingen meest geschikte beschikbare woning, tenzij het college hiervoor vooraf schriftelijk toestemming heeft verleend; g. de voorziening bij nieuwbouw of renovatie zonder noemenswaardige meerkosten gerealiseerd kan worden; h. de voorziening betrekking heeft op een monumentaal pand en voorafgaand aan de aanpassing geen vereiste toestemming is verkregen. - 48 - 6.
Indien het college een woningaanpassing heeft verstrekt en de belanghebbende verhuist binnen tien jaar na verstrekking van de woningaanpassing, is de belanghebbende gehouden de meerwaarde van de woning als gevolg van de woningaanpassing terug te betalen aan het college, tot maximaal de kostprijs van de woningaanpassing, onder verrekening van de betaalde eigen bijdrage als bedoeld in artikel 59 van deze verordening. 7. Het in artikel 59 is niet van toepassing indien sprake is van verhuizing naar een verblijfsvorm op grond van de Wet langdurige zorg of langdurig beschermd wonen op grond van de Wet maatschappelijke ondersteuning 2015. Artikel 67. Financiële tegemoetkoming 1. Het college kan een financiële tegemoetkoming verstrekken voor aannemelijke meerkosten die voortvloeien uit een beperking en die noodzakelijk zijn ter ondersteuning van de zelfredzaamheid en participatie van de belanghebbende, voor zover deze kosten niet worden vergoed op grond van een andere wettelijke regeling. 2. Een financiële tegemoetkoming als bedoeld in artikel 67 eerste lid van deze verordening kan worden verstrekt voor: a. regionaal vervoer, indien de belanghebbende niet in aanmerking komt voor of geen gebruik kan maken van een algemene, collectieve of maatwerkvoorziening voor vervoer; b.
verhuiskosten, indien een verhuizing noodzakelijk is in verband met beperkingen in de zelfredzaamheid of participatie; c. sportvoorzieningen, voor zover deze noodzakelijk zijn om sportbeoefening mogelijk te maken; d. het bezoekbaar maken van een woning, bedoeld om relaties te kunnen onderhouden met naasten als belanghebbende zelf in een Wlz accomodatie verblijft. - 49 - 3. De financiële tegemoetkoming voor regionaal vervoer als bedoeld in artikel 67 tweede lid onder a kan betrekking hebben op: a. het gebruik van een eigen auto; b. taxivervoer; c. rolstoeltaxivervoer. 4. De financiële tegemoetkoming voor verhuiskosten als bedoel in artikel 67 tweede lid onder b: a. betreft uitsluitend kosten die rechtstreeks verband houden met de verhuizing; b. wordt niet verstrekt voor inrichtingskosten of woningaanpassingen; c. bedraagt ten hoogste het door het college vastgestelde maximale bedrag. 5. De financiële tegemoetkoming voor een sportvoorziening als bedoel in artikel 67 tweede lid onder c: a. wordt maximaal één keer per zeven jaar verstrekt; b. de in sub a bedoelde verstrekking betreft de kosten van aanschaf, verzekering onderhoud en reparatie; c. wordt verstrekt wanneer deze de zelfredzaamheid en maatschappelijke participatie zoals bedoeld in de wet bevordert. 6. De financiële tegemoetkoming voor het bezoekbaar maken van een woning als bedoel in artikel 67 tweede lid onder d: a.
kan uitsluitend worden verstrekt ten behoeve van een belanghebbende die verblijft in een accommodatie als bedoeld in de Wet langdurige zorg; b. Kan slechts voor één woning ingezet worden die belanghebbende regelmatig bezoekt; c. is beperkt tot voorzieningen die noodzakelijk zijn voor het om de woonkamer en het toilet te kunnen bereiken en gebruiken. Hoofdstuk 10. Overige bepalingen Artikel 68. Aansluiting op Wet Langdurige zorg 1. Ondersteuning valt niet onder de Jeugdwet en/of Wet maatschappelijke ondersteuning 2015 indien een belanghebbende vanwege een somatische aandoening, verstandelijke beperking, lichamelijke beperking of zintuiglijke handicap: a. blijvend aangewezen is op 24 uur per dag zorg in de nabijheid of permanent toezicht, of b. niet in staat is hulp in te roepen door ernstige fysieke of regieproblemen, ook als ernstig nadeel of escalatie zou ontstaan bij het ontbreken van die zorg. 2. Het college verstrekt geen maatwerkvoorziening op grond van deze verordening indien de gevraagde ondersteuning behoort tot het zorgprofiel of anderszins kan worden aangemerkt als een aanspraak op grond van de Wet langdurige zorg. - 50 - 3. De volgende vormen van ondersteuning worden niet verstrekt vanuit de Jeugdwet: a. logeeropvang voor belanghebbende met een (mogelijke of vastgestelde) Wet langdurige zorg indicatie; b.
verblijf in een instelling op grond van de Wet langdurige zorg; c. vervoer van en naar locaties waar Wet langdurige zorg wordt geleverd. 4. Het college verstrekt ondersteuning vanuit de Jeugdwet aan een belanghebbende met een Wet langdurige zorg indicatie, wanneer de gevraagde ondersteuning gericht is op de behandeling van een psychische stoornis, mits: a. de psychische problematiek (mede) de hulpvraag bepaalt; en b. deze behandeling of begeleiding niet als integraal onderdeel wordt geleverd binnen het Wet langdurige zorg pakket van de belanghebbende. 5. In afwijking van het uitgangspunt dat ondersteuning primair op grond van de Wet langdurige zorg wordt verstrekt, kan het college een maatwerkvoorziening vanuit de Wet maatschappelijke ondersteuning 2015 toekennen die is gericht op: a. het treffen van een woningaanpassing, of b. het bieden van een vervoersvoorziening en; c. indien deze voorziening noodzakelijk is om de Belanghebbende in staat te stellen zelfstandig te wonen respectievelijk deel te nemen aan het maatschappelijk verkeer, en deze voorziening niet vanuit de Wet langdurige zorg wordt verstrekt of vergoed. 6. Indien aannemelijk is dat de belanghebbende mogelijk recht heeft op Wet langdurige zorg, verlangt het college dat de belanghebbende een Wet langdurige zorg-aanvraag indient. 7.
De belanghebbende kan onafhankelijke clientondersteuning inschakelen bij het voorbereiden op en aanvragen van een Wet langdurige zorg- indicatie. 8. Het college is niet verplicht een tijdelijke maatwerkvoorziening op grond van Jeugdwet of Wet maatschappelijke ondersteuning 2015 te verstrekken in afwachting van de Wet langdurige zorg beoordeling, tenzij sprake is van acuut en niet uitstelbaar ernstig nadeel. 9. Indien belanghebbende weigeren mee te werken aan de in artikel 68 zesde lid van deze verordening bedoelde aanvraag kan het college: a. de aanvraag voor ondersteuning vanuit de Jeugdwet en/of Wet maatschappelijke ondersteuning 2015 weigeren; b. lopende ondersteuning beëindigen; - 51 - Artikel 69. Sociaal medische indicatie 1. Het college kan een tegemoetkoming voor kinderopvang verstrekken op grond van een sociaal-medische indicatie. 2. De sociaal- medische indicatie is een gemeentelijke vangnetregeling voor ouders of verzorgers die vanwege sociaal-medische omstandigheden tijdelijk niet of onvoldoende in staat zijn zorg te dragen voor de opvang van hun kind en voor wie geen passende oplossing beschikbaar is op grond van eigen mogelijkheden, gebruikelijke hulp, het sociale netwerk, een voorliggende voorziening of een andere wettelijke regeling. 3.
De noodzaak van een sociaal-medische indicatie wordt betrokken bij het onderzoek als bedoeld in artikel 19 van deze verordening naar de ondersteuningsbehoefte van het gezin en wordt, indien van toepassing, opgenomen in het onderzoeksverslag als bedoeld in artikel 21 van deze verordening. 4. Een sociaal- medische indicatie kan worden ingezet indien dit noodzakelijk is ter ondersteuning van de ontwikkeling en het welzijn van het kind, het functioneren van het gezin of het behalen van de in het onderzoeksverslag als bedoeld in artikel 21 van deze verordening geformuleerde doelen. Artikel 70. Verhouding prijs en kwaliteit Aanbieders 1. Het college stelt, ter waarborging van een goede verhouding tussen prijs en kwaliteit van ondersteuning op grond van de Wet maatschappelijke ondersteuning 2015 en de Jeugdwet, tarieven vast voor door derden te leveren diensten. 2. Het college stelt het tarief, bedoeld in het eerste lid vast: a. overeenkomstig de eisen aan de kwaliteit van de dienst, waaronder de eisen aan de deskundigheid van de beroepskracht; én b. rekening houdend met de continuïteit in de hulpverlening, bedoeld in artikel 2.6.5 tweede lid van de Wet maatschappelijke ondersteuning 2015 en 12.4 eerste lid onder a van de Jeugdwet, tussen degenen aan wie de dienst of Jeugdhulp wordt verstrekt en de betrokken hulpverleners. 3.
Bij het vaststellen van de tarieven als bedoeld in het eerste lid wordt rekening gehouden met: a. de aard en omvang van de te verrichten taken; b. de voor de sector toepasselijke CAO in relatie tot de zwaarte van de functie; c. een redelijke toeslag voor overheadkosten; d. een voor de sector reële mate van non-productiviteit van medewerkers als gevolg van verlof, ziekte, scholing en werkoverleg; e. kosten voor bijscholing van medewerkers 4. Het college geeft nadere uitwerking aan de prijs- en kwaliteitsvoorwaarden via inkoop- en contractdocumenten. 5. Indien sprake is van niet-integere of niet-marktconforme bedrijfsvoering kan het college aanbieders uitsluiten van het leveren van ondersteuning. - 52 - Artikel 71. Medezeggenschap 1. Aanbieders van maatwerkvoorzieningen zorgen voor een regeling voor medezeggenschap van cliënten over voorgenomen besluiten die voor de cliënten van belang zijn. 2. De aanbieder zorgt dat informatie over de medezeggenschap op een toegankelijke en kenbare wijze beschikbaar is voor de belanghebbenden. 3. Het college draagt zorgt dat aanbieders voldoen aan de op grond van wet- en regelgeving geldende verplichtingen met betrekking tot medezeggenschap. Artikel 72. Cliënttevredenheidsonderzoek 1.
Het college doet een periodiek onderzoek naar de tevredenheid van belanghebbende over de kwaliteit, toegankelijkheid en effectiviteit van de uitvoering van deze verordening. 2. Het onderzoek heeft in ieder geval betrekking op: a. de ervaring van belanghebbende met de toegang tot en de uitvoering van voorzieningen; b. de kwaliteit en resultaten van de geboden ondersteuning; c. de mate waarin de ondersteuning bijdraagt aan zelfredzaamheid, participatie of een gezond en veilig opgroeien. 3. Het college betrekt belanghebbende en indien van toepassing, hun vertegenwoordigers bij de opzet en uitvoering van het cliënttevredenheidsonderzoek. 4. Het college gebruikt de uitkomsten van het cliënttevredenheidsonderzoek bij de verbetering van beleid, uitvoering en kwaliteit van voorzieningen. Artikel 73. Klachten over gemeentelijk handelen 1. Het college behandelt klachten van belanghebbenden die betrekking hebben op meldingen, het onderzoek, de toegang, de afhandeling van aanvragen en de besluitvorming als bedoeld in deze verordening als volgt: a. voor zover het klachten betreft op grond van de Jeugdwet, overeenkomstig de voor de gemeente geldende klachtenregeling jeugd BUCH; b. voor zover het klachten betreft op grond van de Wet maatschappelijke ondersteuning 2015, overeenkomstig de Interne klachtenregeling Werkorganisatie BUCH. - 53 - 2.
Na afronding van de klachtbehandeling kan de belanghebbende zich wenden tot de bevoegde ombudsman. Artikel 74. Klachten over door de gemeente uitgevoerde jeugdhulp Klachten over de uitvoering van jeugdhulp of basisjeugdhulp door of namens de gemeente worden behandeld overeenkomstig de klachtenregeling jeugd, voor zover deze uitvoering plaatsvindt onder verantwoordelijkheid van het college. Artikel 75. Klachten over aanbieders 1. Aanbieders van maatwerkvoorzieningen op grond van de Wet maatschappelijke ondersteuning 2015 en de Jeugdwet beschikken over een effectieve en laagdrempelige klachtenregeling voor de behandeling van klachten van belanghebbenden over gedragingen of kwaliteit van de ondersteuning door de aanbieder. Deze klachtenregeling voldoet aan de eisen van de Wet kwaliteit, klachten en geschillen zorg. 2. Het college neemt in de overeenkomsten met aanbieders op dat zij verplicht zijn te beschikken over én uitvoering te geven aan, een klachtenregeling als bedoeld in artikel 75 eerste lid van deze verordening. 3. De aanbieder draagt er zorg voor dat de klachtenregeling op een toegankelijke en begrijpelijke wijze kenbaar is voor belanghebbenden en hun vertegenwoordigers. 4.
Onverminderd andere handhavingsbevoegdheden ziet het college toe op de naleving van dit artikel door middel van periodiek overleg met aanbieders, het jaarlijks cliëntervaringsonderzoek en het toezicht als bedoeld in artikel 79 van deze verordening. 5. Het college kan besluiten dat het bepaalde in het eerste lid niet van toepassing is indien toepassing niet proportioneel is in relatie tot de omvang van de organisatie van de aanbieder of de aard en omvang van de opdracht. Artikel 76. Monitoring Het college verzamelt, ter bevordering van de kwaliteit en de continuïteit van Maatwerkvoorzieningen, systematisch informatie over: a. de ervaringen van belanghebbenden bij de toegekende maatwerkvoorzieningen; b. in hoeverre de resultaten uit de beschikking daadwerkelijk worden bereikt. Artikel 77. Jaarlijkse waardering mantelzorg Het college draagt jaarlijks zorg voor een blijk van waardering voor mantelzorgers van inwoners in de gemeente. De aard, vorm, doelgroep, voorwaarden en eventuele hoogte van deze waardering worden vastgesteld in nadere regels. - 54 - Artikel 78. Hardheidsclausule Het college kan in alle gevallen gemotiveerd afwijken van bepalingen in deze verordening. Dit kan, indien het college na een zorgvuldige, persoonlijke afweging oordeelt dat zonder afwijking sprake is van onevenredig nadelige gevolgen voor een betrokkene. Hoofdstuk 11. Toezicht en handhaving Artikel 79.
Algemeen kader toezicht en handhaving 1. Het college is verantwoordelijk voor het toezicht op de naleving van het bepaalde bij of krachtens: a. de Wet maatschappelijke ondersteuning 2015; b. de Jeugdwet, voor zover dit behoort tot de gemeentelijke verantwoordelijkheid; c. deze verordening; en d. de daarop gebaseerde nadere regels. 2. Het toezicht richt zich in ieder geval op: a. de rechtmatig tot stand komen en uitvoeren van besluiten; b. de naleving van verplichtingen door aanbieders, de belanghebbend, budgethouders en vertegenwoordigers; en c. het voorkomen en bestrijden van misbruik, oneigenlijk gebruik, niet-gebruik en fraude. Artikel 80. Aanwijzing van toezichthouders 1. Het college wijst bij afzonderlijk besluit één of meer personen aan als toezichthouder, belast met het toezicht op de naleving van het bepaalde bij of krachtens de Wet maatschappelijke ondersteuning 2015 en/of de Jeugdwet en deze verordening. 2. In aanvulling op het eerste lid kan het college verschillende toezichthouders aanwijzen voor: a. toezicht op kwaliteit; b. toezicht op rechtmatigheid; en c. toezicht op calamiteiten en geweld. 3. De aangewezen toezichthouder beschikt over een geldig legitimatiebewijs als bedoeld in de Regeling model legitimatiebewijs toezichthouders Algemene wet bestuursrecht. Artikel 81. Toezicht op grond van de Wet maatschappelijke ondersteuning 2015 1.
Het college houdt toezicht op zowel de kwaliteit als de rechtmatigheid van de uitvoering van maatschappelijke ondersteuning op grond van de Wet maatschappelijke ondersteuning 2015. - 55 - 2. Het toezicht als bedoeld in het eerste lid heeft in ieder geval betrekking op: a. de kwaliteit, veiligheid en continuïteit van maatwerkvoorzieningen; b. meldingen van calamiteiten en geweld; c. de naleving van betrokken wetgeving, contractuele afspraken en de Verordening; d. de rechtmatige besteding van maatwerkvoorzieningen en persoonsgebonden budgetten; en e. het handelen van aanbieders en budgethouders. 3. Het toezicht als bedoeld in het eerste lid wordt uitgeoefend door de toezichthouder als bedoeld in artikel 80 eerste lid van deze verordening. Artikel 82. Toezicht op grond van de Jeugdwet 1. Het college houdt toezicht op de rechtmatigheid en naleving van de Jeugdwet, voor zover dit behoort tot de gemeentelijke verantwoordelijkheid. Dit toezicht heeft in ieder geval betrekking op: a. meldingen van calamiteiten en geweld; b. de naleving van betrokken wetgeving, contractuele afspraken en deze verordening; c. de rechtmatige besteding van maatwerkvoorzieningen en persoonsgebonden budgetten; en d. het handelen van aanbieders en budgethouders. 2. Het toezicht op de kwaliteit en veiligheid van jeugdhulp berust bij de Inspectie Gezondheidszorg en Jeugd. 3.
Het college draagt zorg voor afstemming met de Inspectie Gezondheidszorg en Jeugd en meldt signalen over kwaliteit en veiligheid overeenkomstig de wettelijke verplichtingen. 4. Het toezicht als bedoeld in het eerste lid wordt uitgeoefend door de toezichthouder als bedoeld in artikel 80 eerste lid van deze verordening. Artikel 83. Meldingsregeling calamiteiten en geweld Wet maatschappelijke ondersteuning 2015 1. Het college treft een regeling voor het melden van calamiteiten en geweld bij de verstrekking van maatwerkvoorzieningen op grond van de Wet maatschappelijke ondersteuning 2015. 2. Aanbieders melden iedere calamiteit en ieder geweldsincident dat zich heeft voorgedaan tijdens de uitvoering van een maatwerkvoorziening op grond van de Wet maatschappelijke ondersteuning 2015 onverwijld en uiterlijk binnen drie werkdagen, schriftelijk aan de toezichthouder als bedoeld in artikel 80 eerste lid van deze verordening. - 56 - 3. De toezichthouder als bedoeld in artikel 80 eerste lid van deze verordening doet onderzoek naar gemelde calamiteiten en geweldsincidenten en adviseert het college over het voorkomen van verdere calamiteiten en het bestrijden van geweld. 4. Het college kan nadere eisen stellen aan de wijze waarop calamiteiten en geweld worden gemeld. Artikel 84. Medewerkingsplicht en handhaving 1.
De aanbieder, de belanghebbenden, de budgethouder en/of de vertegenwoordiger zijn verplicht volledige en actieve medewerking te verlenen aan het toezicht. 2. Indien sprake is van het niet naleven van verplichtingen, kan het college binnen de kaders van de Wet maatschappelijke ondersteuning 2015, de Jeugdwet en de Algemene wet bestuursrecht handhavingsmaatregelen treffen. 3. Het college kan besluiten het eerste lid buiten toepassing te laten indien toepassing disproportioneel is, gelet op de omvang van de organisatie van de aanbieder of de aard en omvang van de opdracht. Artikel 85. Handhavingsbeleidskader en rapportage 1. De gemeenteraad stelt ten minste eenmaal per vier jaar een handhavingsbeleidskader vast, waarin de beleidsuitgangspunten en beleidsprioriteiten voor toezicht en handhaving op grond van de Wet maatschappelijke ondersteuning 2015 en de Jeugdwet zijn vastgelegd. 2. Het handhavingsbeleidskader omvat in ieder geval: a. de wijze waarop preventie en bestrijding van fraude, oneigenlijk gebruik, misbruik en niet-gebruik plaatsvinden; b. de handhavingsinstrumenten die worden ingezet; en c. de wijze waarop deze instrumenten worden toegepast. 3. Het college rapporteert jaarlijks aan de gemeenteraad over de uitvoering, de resultaten en de effecten van toezicht en handhaving in relatie tot het handhavingsbeleidskader. 4.
Misbruik van diploma’s en verklaringen omtrent het gedrag (VOG’s) wordt aangemerkt als een ernstig risico voor de kwaliteit en veiligheid van de ondersteuning. Het vervalsen van deze documenten is een strafbaar feit. - 57 - Artikel 86. Meldingen, tuchtrecht en aangifte 1. Indien sprake is van misbruik als bedoeld in artikel 85 vierde lid of indien een vermoeden bestaat van valsheid in geschrifte, doet het college onverwijld melding: a. bij de Inspectie Gezondheidszorg en Jeugd; en/of b. via het civiele recht, indien het ingehuurde medewerkers betreft via een uitzend- of detacheringsbureau; en/of c. bij het Openbaar Ministerie, indien sprake is van vermoedelijke diplomafraude. 2. Indien de aanbieder of zorgverlener die diplomafraude pleegt is geregistreerd in het BIG-register of het SKJ-register, kan door of namens de Inspectie Gezondheidszorg en Jeugd een tuchtrechtelijke procedure worden gestart. 3. Indien een schending van de inlichtingenplicht leidt tot benadeling van de gemeente, kan het college aangifte doen bij het Openbaar Ministerie, overeenkomstig de door het Openbaar Ministerie gehanteerde uitgangspunten in de Aanwijzing Sociale Zekerheidsfraude. Hoofdstuk 12. Herziening, intrekking, beëindiging en terugvordering Artikel 87. Informatieplicht en nieuwe feiten en omstandigheden 1.