4. Verslag participatie beleidsplan Sociaal domein

Waarom mij het recht afnemen terwijl je het recht erop hebt? Zo is de samenleving gecreeerd door de overheid. Dat je ergens aanspraak op kunt maken betekent niet dat altijd nodig is. Dit is de meest onzinnige stelling. Ik werk in de zorg en het systeem is zo ingericht dat we elkaar helpen. Dat je in november nog 5 behandelingen fysio hebt, betekent niet dat je het recht hebt om deze op te maken. Waar ik wel vind dat de gmeente in mag investeren is in kwaliteit van de zorg ipv denken dat alles in wijkteams opgelost kan worden. De social werkers in wijkteams krijgen meer betaald dan de mensen die specialistische begeleiding bieden. Terwijl de client wordt doorverwezen vanuit het wijkcentrum naar specialistische zorg. Laat de gemeente investeren in datgene wat nodig is ipv alles naar goedkope zorg verplaatsen die meer kwaad doen dan goed. Zorg dat er medewerkers van specialistische zorg beschikbaar zijn in wijkcentra bijv. Zo kan je ook kosten drukken. Als je er recht op hebt moet het beschikbaar zijn, maar je hoeft het niet te verkwisten ook daar zou je het gesprek over moeten voeren Misschien kan er wel meer tegenover staan, hulp vragen betekend hulp (op een ander gebied) geven. Dan vragen alleen nog de mensen die het echt nodig hebben Het zou wel beter getoetst moeten worden. Ik heb wel situaties gezien dat mensen misbruik maken van het systeem.

Maar ook wachtlijsten van mensen met psychische klachten Di zichzelf van het leven beroven. Ik vind dat we moeten kijken naar de bureaucratie achter onze zorg. Als we een meer open systeem zouden hanteren zou het wachtrij probleem ook Een stuk minder zijn en krijgt iedereen de benodigde zorg op het moment dat dat nodig is. Hoeveel zzps kleinere instellingen staan te springen om hulp aan te bieden maar komen er door de wereld van aanbestedingen simpel weg niet tussen? Hoeveel mensen uit het bedrijfsleven willen inspringen en Helpen maar komen niet in aanmerking want geen ervaring in de sector. Jongens kom om het is de 21e eeuw... dat dit nog steeds zo gaat en er niet out of the box wordt meegedacht vind ik echt wonderlijk Als je ergens recht op hebt betekent dit nog niet dat je het nodig hebt Als je ergens recht op hebt, vind ik dat je dat hoort te krijgen. Het lijkt alsof mensen overal recht op hebben. Dat is apart. Liefst eerst zelf kijken of het lukt en daarna hulp als het nodig is. Is het nodig of is er ook iemand anders die dit kan opvangen. Netwerk benutten. Je hebt er niet zomaar recht op. Je hebt niet zomaar iets nodig in de ondersteuning. Als je ergens recht op hebt, moet je dat alleen gebruiken als je het ook echt nodig hebt Als je het nodig hebt mag het maar je kan ook rekening houden met een ander Iedereen moet gebruiken kunnen van diensten of zorg.

Dan moeten we delen... als iemand hulp nodig vindt ik wel dat de wachttijd niet absurd lang moet zijn. Wat nu vaak zo is. Als iemand ergens recht op heeft, moet dat niet ten kostte gaan van een ander!

64

Eens maar wel met voorrangsregeling voor mensen die het harder nodig hebben. Maak gebruik alleen van wat je echt nodig hebt. Help bij waar je kan. Men maakt de keus vaak zelf. Je kunt hulp aanbieden. Weigeren ze? Dan niet mee bemoeien. Probeer er samen uit te komen. Ergens recht op hebben betekent ook nodig hebben. Want nu lijkt het of je een indicatie cadeau krijgt en ik kan je zeggen uit ervaring dat je een dik boekwerk aan bewijs moet aanleveren. Dus als er geld tekort is moet het geld terug naar de overheid. Niet naar de mensen die de zorg nodig hebben. Je poetst de beperkingen niet weg met geldgebrek. Maak het aub mogelijk om tot een x bedrag zelf de rekening voor het hulpmiddel te betalen Je moet niet onnodig plekken bezet houden. Hiervoor is het nodig dat er regelmatig contact is tussen gemeente, behandelaar/ zorgaanbieder en de zorgvrager. In Haarlem is nu een transitie gaande hieruit merk ik dat zorgaanbieders in sommige gevallen structureel teveel uren hebben gedeclareerd. Ook dit is gemeenschapsgeld! Goed punt van aandacht voor gemeente Heemskerk Het is niet aan de ontvanger om te prioriteren, maar aan de verstrekker.

Als het geld wat via de Zvw binnen komt gebruikt wordt voor de zorg ipv allemaal naar managers en directeuren binnen de organisaties dan kunnen we een hoop meer zorgverleners inzetten met een beter salaris waardoor ze ook meer willen werken ivm hogere waardering Iedereen een gelijke kans Probleem is natuurlijk complexer dan hier nu staat Klinkt leuk, maar is niet sociaal. Dat is geen samenleven. Dit betekent ook dat jij zelf een keer achter het net vist. We zullen .eer met minder moeten doen. Accepteren dat oude tijden zijn geweest. Als ik naar me zelf kijk ik betaal veel geld aan een zorg verzekering gebruik het nooit omdat ik gezond en bewust leef, maar als ik een keer iets mankeer wil ik wel geholpen worden. Zorg op juiste moment op juiste plek door juiste persoon . Af van die 24 uurs mentaliteit Ik krijg het met een rede niet omdat ik ervoor kies. Als het anders had gekund had ik het anders gedaan. Er moet meer focus komen op de mensen die het echt nodig hebben. Ipv te focussen op de "makkelijke" diagnoses Het systeem is wat het zo lastig maakt. De politiek moet betere keuzes maken en prioriteren wat een inwoner nodig heeft. Zorg educatie zijn belangrijke aspecten, het lijkt alsof de klimaat als nr 1 op de prio lijst staat. Het wordt tijd dat mensen eens gaan werken! Het personeelsproblemen is volledig veroorzaakt door personen die maar minder dan 33 uur per week werken.

Alleen gebruik maken van hetgene dat je nodig hebt. Kosten in de zorg gaan de pan uit. Mensen willen steeds meer, het lijkt wel hebzucht. Heeft iemand een product echt nodig? Of willen ze het omdat ze er recht op hebben? Zijn er alternatieven? Ik ben erg van het "maatwerk" en het goede gesprek. Goede balans opmaken. Als je ergens hulp nodig hebt heb je het recht om hier gebruik van te maken Ik ga er vanuit dat iemand het alleen gebruikt als dit ook echt nodig is. Hulp gebruiken terwijl je het niet nodig hebt is een heel ander verhaal. We moeten Den Haag wel laten voelen wat het doet, de personeelstekorten in de zorg, in een verzorgingsstaat zoals de onze. Dus niet lukraak dan maar onbevoegden of mensen met onvoldoende resultaat inzetten (net als bij het onderwijs overigens). Daarnaast ook preventief inzetten, om de caseload proberen te verminderen voordat het de spuigaten uitloopt. Hier komen weer degene die het echt nodig hebben weer tekort Ik heb zelf psychologische hulp nodig gehad en moest zo lang wachten dat ik niet normaal kon terug keren een zeer essentieel beroep. Als je ergens recht op heb en je heb het ook echt nodig! dan mag je er gebruik van maken Nee, ik werk met clienten die dit betalen vanuit ZIN/PGB en zij willen altijd t onderste uit de kan. Omdat t kan en niet eens altijd omdat t echt heel hard nodig is.

Als je hulp nodig hebt voor iets (groots of kleins) moet je het kunnen krijgen. Iets kleins kan uitgroeien tot iets groots als je het zelf niet kan oplossen zonder hulp. Het moet voor allemaal mogelijk zijn.. maarja afhankelijk dit over gaat natuurlijk… we betalen voldoende premie met z’n allen zou je zeggen. Apotheken draaien goed, er gaan geen apotheken failliet toch?

65

Ergens recht op hebben is iets anders dan het daadwerkelijk nodig hebben. Stel Daarin Prioriteiten Als iemand anders er recht op heeft. En het daadwerkelijk nodig heeft. Geef ik deze voorrang. Waarom zou je iets opeisen als je het niet nodig hebt? Onnodig lijkt me. Daarom is het ook een recht. Dat het systeem/beleid faalt, moet je niet in de schoenen schuiven van een individu. Natuurlijk is in gesprek gaan of op zoek naar alternatieven altijd een optie. Waar ga je dan de (subjectieve) grens trekken? Hulp moet worden aangeboden aan mensen die het nodig hebben. Als ik het meer nodig heb dan een ander, eens. Iedereen moet recht kunnen hebben op zorg en hulp. Dit zijn juist vaak mensen die het eigenlijk niet kunnen betalen. De ander heeft er ook recht op, we zouden het moeten delen. Het probleem is alleen dan dat je allebei 10 minuten krijgt en er niemand geholpen is. Liever dat we een lootje trekken en 1 van ons wordt wel goed geholpen. Zo als het nu gaat wordt iedereen langzaam ellendig. Als er een van ons is geholpen, heeft die misschien weer energie om wat terug te doen. Ik heb mijn hele leven voor alle voorzieningen betaald en er geen gebruik van gemaakt. Als ik dan straks iets nodig heb, dan moet dat mogelijk zijn.

Leven is soms lastig, maar als ik er recht op zou hebben, en ik heb het daadwerkelijk nodig, dan gebruik ik het ook, zo niet dan gebruikt ik het niet, en in het echt zal je niet te horen krijgen, ja maar als u dit neemt, kan een ander niet, dus je zult nooit weten of jij iemand zijn plek hebt gehad, tenzij er wachtlijsten zijn, dan hebben de mensen maar pech, ik moest ook wachten, Allemaal gelijk, of allemaal niet. Het mag, maar moet niet. Tegenwoordig weten we veel(google), maar eisen we ook veel terwijl dat niet altijd reëel is. Maar wel proportioneel Als ik het nodig heb vind ik dat ik er gebruik van moet kunnen maken, maar dit zou ook voor een ander moeten gelden. Ik zou het ook op prijs stellen als een ander ook zo denkt Iedereen moet zorg kunnen gebruiken, eerder vroeg erbij dan te laat. Dan is er meestal nog meer zorg nodig Een ieder heeft er recht op als het is toegewezen. Uiteraard is de een flexibeler dan de ander en daar zal goed naar gekeken moeten worden. Maatwerk Ook weer dubbel, veel onnodige overhead in de zorg, overleggen, veel te veel procedures etc samen delen Soms word er te snel naar oplossingen zoals steun gekeken. Ook al zou iemand het tijdelijk nog zelf op kunnen lossen. Deels met mantelzorg e.d. anders word het allemaal veelste duur Ergens recht op hebben vraagt ook om een afweging. Wat kan ik zelf bijdragen? Dat geldt ook voor financiering.

Naar draagkracht is zo gek nog niet! Nee iedereen gelijk. Dus als ik er recht op heb, heeft die ander er ook recht op. Moeilijke, denk dat men tegenwoordig niet meer capabel lijkt om zelf een leven te leiden of problemen zelf proberen op te zoeken. Denk dat doordat er zoveel opties zijn het makkelijkst is om het uit te besteden, want tja die mensen zijn er toch niet voor niets. Stimuleer mensen om zelf redzaam te zijn. De zorg bezwijkt inmiddels onder een grote onderbezetting. Werving van nieuwe medewerkers is minimaal en de uitstroom is hoog. Iets minder ikke ikke gedrag zou de zorg al ontlasten. Iedereen heeft recht op ondersteuning Alleen maar omdat je er recht op hebt iets aanvragen en er dan geen gebruik van maken vind ik asociaal. Het is niet mijn schuld dat de zorg kapot is bezuinigd Iedereen heeft dezelfde recht op goede zorg. Maak het meer toegankelijk voor alle bevolkingslagen door bijvoorbeeld zelf een financiële bijdrage te leveren naar draagkracht/inkomen. Ondersteunig voor minderbedeelden vanuit belasting geld. Dan maar wat minder naar kunst cultuur koninghshuis en andere onzin. Er is genoeg geld, bedrijven maken record winsten over de rug van werkenden. Geeft het geld uit waar het nodig. Ik maak alleen gebruik van zorg die ik nodig heb. Ga niet dingen aanvragen omdat het kan. Genoeg is genoeg. Ligt wel aan wat er nodig is. Heb er jarenlang voor gewerkt.

66

Moeilijk ik zeg altijd diegene die het het hardst nodig moet het kunnen krijgen

67

Weergave Inwonerdialoog anders leven en zorgen Een gesprek op voeten 15 november 2023 Op 15 november werd de inwonerdialoog gehouden. Het groepje was klein, maar de gesprekken waren fijn. Aan de hand van een aantal thema’s zijn er inzichten gewisseld over onze kijk op de zorg en op het leven. In onderstaand beeld zijn de inleidende stellingen opgenomen en vindt u een korte terugblik op de gesprekken.

Programma - Welkom en opening - Wethouder Piet Burgering aan het woord over anders leven en zorgen - Voorzitter focusgroep Henk Engel aan het woord over het participatietraject inwoners beleidsplan Sociaal Domein - Gesprek op voeten - Afsluiting met drankje

Thema 1: Noodzaak tot veranderen? Stelling: Bijna 70% van alle Nederlanders is voorstander van het anders organiseren van zorg om deze goed, toegankelijk en betaalbaar te houden. Dit blijkt uit representatief onderzoek onder 2000 Nederlanders, in opdracht van Zorginstituut Nederland. Slechts 26% is bereid hogere premies en belastingen te betalen om de stijgende zorgkosten te blijven financieren, en dan alleen als daarmee de kwaliteit van zorg voor henzelf gegarandeerd goed blijft. Uit het onderzoek blijkt dat ruim driekwart van de Nederlanders zich er niet of onvoldoende van bewust is dat de dreigende crisis in de zorg ook hen persoonlijk zal raken. “Als er niets verandert, zullen patiënten in de nabije toekomst niet langer in alle gevallen kunnen rekenen op goede zorg”, aldus Sjaak Wijma, voorzitter van de Raad van Bestuur van Zorginstituut Nederland. “We moeten bedenken wat we belangrijk vinden in de zorg, keuzes maken en elkaar daaraan houden.” Wat vindt u belangrijk in de zorg? Dialoog: Hier werd gesproken over kwaliteit en de relatie met regelgeving, registratie en bureaucratie. Laten we inzetten op kwaliteit en dat betekent dat we moeten handelen met minder registratiedrift, op basis van vertrouwen zodat er veel tijd overblijft voor zorg. Thema 2 Alle ballen in de lucht Stelling: Uit de stellingen: Dat we veel van elkaar en onszelf vragen vind ik geen probleem.

Maar de balans is soms wel zoek. Als je ergens wilt wonen tegenwoordig dan moet je minimaal allebei fulltime werken. Als je gezond wilt eten zijn de boodschappen hartstikke duur. Als je full time werkt moeten de kinderen heel veel naar de opvang wat weer veel geld kost. De overheid wil dat mensen al hun problemen zelf oplossen. Naast de zorg voor mijzelf moet ik ook zorgen voor de mensen in mijn omgeving. De prestatiedruk is hoog en dat zorgt voor stress. Zouden we niet eens wat minder moeten van ons zelf en van elkaar? Dialoog: Dit thema werd zeker herkend. Er werd gesproken over keuzevrijheid. De mogelijkheid om te kiezen of dat je geen keuze hebt om te kiezen. In balans kon de groep elkaar vervolgens vinden. Ook werd in dit thema het belang van de ‘buurvrouw’. Omzien naar elkaar is belangrijk om vitaal te blijven. Thema 3 Recht hebben op Stelling: Komen we tekort of willen we teveel? In de jeugdhulp, gezondheidszorg, de Wmo horen we continue dat de kosten oplopen, hebben we personeel te kort. Hoe houden we de zorg waar gemeenten verantwoordelijk voor zijn betaalbaar. Hoe kunnen we samen optimaal gebruik maken van de zorg ondanks dat er tekorten ontstaan? Dialoog: Onder dit thema was draagkracht het woord. Iedereen zou naar draagkracht moeten bijdragen. We zouden meer bewustzijn moeten hebben over of we iets echt nodig hebben of dat we het ook zelf kunnen

68

regelen. Tijdens deze dialoog is ook besproken dat het op basis van wetgeving niet altijd mogelijk is om iets anders in te regelen als gemeente dan het Rijk voorschrijft. Ook werd hier aangegeven dat we de zorg juist ook weer wat minder toegankelijk moeten maken. En dan niet door af te wachten of mensen hulp te ontzeggen maar door de dialoog met elkaar te voeren of het wel echt nodig is. Dit zorgt ervoor dat mensen eerst zelf te rade gaan of ze zaken kunnen oplossen. Het maakt creatief. Voor de mensen die vervolgens zorg nodig hebben moet hulp toegankelijk zijn en blijven. Thema 4 Bemoeien Stelling: Uit de stellingen: Een heel lastig vraagstuk of je je mag bemoeien met de keuzes van mensen. Je hebt schulden en rookt. Mag je blijven roken? Je hebt een hartaanval gehad maar eet toch 2x per week bij de snackbar. Je hebt 2 honden en een kat maar eten haal je bij de voedselbank. Kan dit? Enerzijds vind ik dat iedereen zelf zijn leven in moet richten zoals hij/zij dat wil. Maar als je gebruik wilt maken van extra’s die betaald en georganiseerd worden door anderen is het wel bijzonder dat je keuzes maakt die daar niet bij passen. Hoe kijkt u daar tegenaan? Dialoog: Hier was de groep vrij duidelijk over. Je mag je niet bemoeien met anderen. Oordeel niet want je kent het verhaal niet. Het belang van maatwerk werd genoemd. Iedereen heeft zijn eigen unieke verhaal.

Geef hier een luisterend oor op. Wel was er ruimte om op ‘macro’ niveau informatie te geven en ‘sturend’ op te treden. Ook bij dit thema is gesproken over het belang van preventie. Thema 5 Als we wat mankeren, is een label wel zo fijn Stelling: Graag leg ik een quote van Floortje Scheepers, psychiater aan u voor: ‘Mensen denken dat een classificatie helpt. Maar ze werken juist stigmatisering in de hand. Ik zie dat patiënten zich soms zo'n classificatie eigen maken, er hun hele identiteit aan ophangen, boos worden als je het afpakt. Ik zie dat professionals door de gestructureerde indeling denken een handvat te hebben, een methodiek, een medische behandeling. Heel prettig misschien, maar soms ook beperkend. Ik zie dat de samenleving door die titels voor stoornissen mensen uitsluit. Als we vormen van mentale ontregeling meer zien als onderdeel van ons menszijn, geven we een enorme boost aan sociale inclusie. We erkennen dan dat ieder mens vast kan lopen, dat er geen zwartwit-verdeling is tussen mensen die “zwak” zijn of een “stoornis” hebben en mensen die “sterk” zijn.’ Vindt u dat labels stigmatisering in de hand werken? Dialoog: Om te beginnen vond de groep dat het niet zou moeten gaan om een label maar om een diagnose. Deze stelling heeft duidelijk twee kanten blijkt in het gesprek. Enerzijds kan een diagnose helpend zijn om te leren omgaan met de aandoening.

Anderzijds is er inderdaad het gevaar dat iemand ‘het label wordt’ en daar ook door anderen naar gehandeld wordt. Daarnaast kwam ter sprake dat het zorgsysteem qua vergoedingen is ingericht op labels en classificatie, dus de vraag is of je er helemaal vanaf komt als het zorgsysteem zich niet aanpast. Thema 6 Eigenaarschap Stelling: Dit thema wil ik graag introduceren met een Loesje en een quote van Japke Bouma Verantwoordelijkheid? La la la la la zei je wat? Ga lekker zelf in je kracht staan Hoe zorgen we voor een goede balans tussen zelf oplossen/eigen kracht en passende hulp geven? Dialoog: Balans was ook hier een belangrijk woord. Je mag soms ook nee zeggen. Eigenlijk zouden we weer wat vaker nee moeten zeggen. Thema 7: Problemen hebben hoort bij het leven. Stelling: Ik las pas deze quote van Hans Kazan: Geluk is niet de afwezigheid van problemen, maar het vermogen er mee om te gaan. En nu is dat misschien juist wel de kracht van een goochelaar om in te spelen op de situatie maar het geeft wat mij betreft ook precies aan dat we misschien weer wat anders naar problemen moeten gaan kijken. Hoe kijkt u daar tegenaan? Dialoog: Niet besproken ivm te weinig tijd

69

Thema 8 Anders leven en zorgen? Hoe doen we dat? Praat u er al over op verjaardagsfeestjes? Stelling: Ik zou graag willen afsluiten met een laatste vraag. Hoe krijgt we het voor elkaar om mensen actiever te betrekken bij anders leven en zorgen? Dialoog en afronding van de avond: Het belang van de dialoog. Bij ieder dilemma is het van belang om in gesprek met elkaar te zijn. Laten we met respect en begrip met elkaar omgaan. De avond is afgesloten met het voornemen dat we allemaal het gesprek voort gaan zetten en zo het gesprek laten groeien.

70