05-20 Inspreekbijdrage S Marrée Kritiek op evaluatie demonstraties Bloemenhovekliniek

Geachte commissieleden,

Burgemeester Wienen heeft u op 11 mei jongstleden een evaluatie gestuurd van de situatie rond het

Beahuis & Bloemenhovekliniek. Hierin stelt de burgemeester dat er sinds het instellen van extra regels om cliënten van de kliniek te beschermen tegen intimidatie door de daar aanwezige leden van de

fundamentalistische organisatie Donum Domini geen klachten meer zijn geweest. Daarnaast wordt

gesteld dat zij zich netjes aan de aanwijzingen van handhaving houden. Kort gezegd adviseert de raad om de handhaving rond de kliniek de komende tijd af te schalen.

Volgens de actiegroep 'Collectief Vrije Keuze' verdient de evaluatie van de burgemeester echter enige

nuance, en wordt het beeld van de huidige situatie rond de kliniek veel rooskleuriger omschreven dan de situatie in werkelijkheid is. Collectief Vrije Keuze heeft in de afgelopen maanden de situatie rond de kliniek ook in de gaten gehouden. Er is gesproken met de directie en werknemers van de kliniek en

omwonenden. “Wij hebben onderzoek gedaan naar de netwerken tussen organisaties die zich bij de

Bloemenhove kliniek inzetten om het zelfbeschikkingsrecht van de patiënten in te perken. Op basis van onze bevindingen concluderen wij dat er nog altijd een serieuze reden tot zorg is, en willen daarom onze uitkomsten graag met u delen.

Wij zetten hieronder onze bevindingen op een rij, die we hierna verder zullen toelichten: ●

Het achtervolgen, aanklampen en herhaaldelijk aanspreken van de cliënten van het Beahuis & Bloemhovekliniek lijkt inderdaad te zijn gestopt. Dit betekent echter niet dat de intimidatie in de praktijk is opgehouden, maar wij zien dat dit een andere vorm heeft aangenomen;

●

De evaluatie van het college is volgens Collectief Vrije Keuze gebaseerd op zeer beperkte

informatie en is daarom onvolledig. De raad verdient een betere evaluatie om haar keuze op te baseren, niet alleen de verklaringen van directeur, manager en burgemeester van Heemstede, maar ook die van omwonenden, overige medewerkers van de kliniek en gedupeerden van de intimidatie die er plaatsvindt. ●

De aanwezige fundamentalisten hebben zich ondanks herhaaldelijk informeren, aanwijzingen

van handhaving en duidelijke markering van het demonstratievak niet aan de regels gehouden, en is zich daarnaast ook niet voornemens dat in de toekomst te gaan doen. Dit valt duidelijk te

zien in de wijze waarop de organisaties achter de intimidatie zichzelf profileren op het internet. ●

Het doel van de manifestaties door de fundamentalistische organisaties is nog steeds gericht op het inperken van de vrijheden van het individu en niet het beïnvloeden van beleid van een

organisatie. Deze conclusie is te trekken uit de reactie van Donum Domini in de evaluatie van de gemeente Haarlem. Daarmee is de huidige situatie nog altijd in tegenspraak met de recente uitspraak van de Haarlemse bestuursrechter, die stelt dat acties gericht op het individu niet beschermd worden door het demonstratierecht (ECLI:NL:RBNHO:2020:5579); ●

Donum Domini omschrijft haar eigen missie als het verlenen van zorg aan de cliënten van het

Beahuis & Bloemhovekliniek. Echter zijn zij niet bevoegd tot het verlenen van professionele zorg en daarmee brengt de organisatie de volksgezondheid ernstig in gevaar. Collectief Vrije Keuze verwijst hierin naar de bijdrage die een woordvoerder van de Duits fundamentalistische

organisatie Donum Domini zelf heeft gegeven in de evaluatie van de gemeente. Die stelt dat het

uiteindelijke doel van de organisatie blijft om cliënten van de kliniek 'alternatieve hulp' te bieden als zij als eerste worden aangesproken. Daarmee bestaat er dus het risico dat cliënten van de kliniek die vanwege een medische noodzaak een abortus moeten ondergaan afzien van de behandeling en daardoor gezondheidsrisico's lopen; ●

Donum Domini, Stirezo en aanverwante organisaties maken zich aanhoudend schuldig aan

haatzaaien richting LHBTI+ personen, etnische en religieuze minderheden. Dit is op zichzelf

voldoende aanleiding om de manifestaties van de religieuze fundamentalisten strikter in de gaten te houden.

De actiegroep 'Collectief Vrije Keuze' waarschuwt de gemeente Haarlem niet te optimistisch te zijn over de nieuwe situatie rond het Beahuis & Bloemhovekliniek in Heemstede. Ondanks het ingestelde

demonstratievak is het nog steeds waarschijnlijk dat cliënten van de kliniek ook in de toekomst risico

lopen te worden lastiggevallen en geïntimideerd, omdat deze vakken zich bevinden langs de aanrijroute naar de kliniek en de demonstranten zich ook niet altijd netjes het vak begeven. Daarnaast blijkt uit de

meest recente evaluatie van de gemeente dat het doel van deze organisaties is om zich tot het individu te richten en niet tot beleid. Daardoor zijn de manifestaties nog altijd niet in lijn met de rechten en plichten zoals beschreven in het demonstratierecht. In de praktijk is ook gebleken dat zelfs met een verhoogde paraatheid van handhaving er met grote regelmaat regels worden overtreden door de fundamentalisten. Collectief Vrije Keuze heeft meldingen ontvangen van een omwonende die stelt dat twee van de vaste aanwezigen zich steevast naar de

parkeerplaats aan het einde van de straat bewegen, terwijl dit niet is toegestaan. Ook stelt het rapport van de gemeente dat Donum Domini zich frequent niets van de beperkingen aantrekt. Vanwege bovenstaande redenen achten wij het nog steeds noodzakelijk dat het aangewezen

demonstratievak zich verder van de kliniek moet bevinden. Idealiter zouden de 'manifestaties' alleen nog op een geschikte locatie als de Haarlemmerhout of de Grote Markt mogen plaatsvinden. Als de

gemeente daar niet toe besluit, zal er volgens Collectief Vrije Keuze ook de komende maanden nog een verhoogde aanwezigheid van Handhaving nodig zijn rond de kliniek om de veiligheid van cliënten te

waarborgen. Daarnaast roepen we de gemeente, in het belang van de volksgezondheid, op om Donum Domini en soortgelijke organisaties te verbieden om medische desinformatie te verspreiden door met cliënten van de kliniek in gesprek te gaan.

Haatzaaien, xenofobie en homohaat door fundamentalisten rond kliniek

De misogyne opvattingen van Donum Domini aangaande het zelfbeschikkingsrecht staan niet op zichzelf. Zoals wij aangeven in de paragraaf ''Waarom hetgeen de fundamentalisten van Donum Domini bij de kliniek doen geen demonstreren kan worden genoemd'' wordt de Duitse organisatie betaald vanuit de

Nederlandse organisatie Stirezo, onderdeel van Civitas Christiana. Andere takken van Civitas Christiana zijn uitgesproken vijandig tegen personen uit de LHBTI+ gemeenschap en etnische en religieuze minderheden.

Gezin in Gevaar is een andere campagne gevoerd door Civitas Christiana. De organisatie brengt op hun Facebookpagina en website geregeld homofobe uitingen naar buiten, zoals bijvoorbeeld de notie dat homoseksualiteit en pedofilie onlosmakelijk met elkaar samenhangen.

Cultuur onder Vuur is wellicht de meest openlijk rechts-extremistische tak van de organisatie. Onder deze campagne zet Civitas Christiana zich vooral af tegen moslims en links gedachtegoed. Op hun website verspreiden ze met regelmaat xenofobe anti-islamitische propaganda.

Volgens Collectief Vrije Keuze is de aanwezigheid van bovenstaande organisaties rond een abortuskliniek onwenselijk en een veiligheidsrisico. Dit zou op zichzelf al voldoende reden moeten zijn om de

handhaving rond Beahuis & Bloemhovekliniek niet af te schalen in het belang van de veiligheid.

Nog altijd intimidatie Collectief Vrije Keuze heeft na de tegendemonstraties eind februari 2021 zelf niet meer publiekelijk gedemonstreerd rond Beahuis & Bloemhovekliniek. In plaats daarvan zijn er wel geregeld

sympathisanten gaan kijken naar de situatie rond de kliniek. Ook heeft Collectief Vrije Keuze 'Mystery Guests' ingezet, ter aanvulling van de monitoring door de gemeente.

In de evaluatie wordt gesuggereerd dat de fundamentalisten aanwezig bij de Bloemenhove kliniek zich aan de regels houden en er dus geen directe intimidatie meer plaatsvindt. Naar aanleiding van meerdere ervaringen blijkt wel degelijk dat er nog altijd een sfeer heerst waarin mensen zich veroordeeld, maar

vooral in hun privacy geschonden voelden. De groep laat zeker de voorbijgangers niet met rust en er is

geen mogelijkheid om in volledige privacy de kliniek te bereiken. Ook vanaf het terrein van Bloemenhove zijn de fundamentalisten en hun borden zichtbaar. Meerdere malen was het duidelijk dat er mobiele telefoons omhoog werden gehouden en onze

mystery guests gefilmd werden, ondanks de afspraak dat zij in het kader van privacy de potentiële cliënten niet meer mogen filmen. Wanneer de fundamentalisten richting de cliënt gaan zingen en

bidden, en het proces van naar de kliniek lopen uitvergroot wordt, zorgt het ervoor dat cliënten niet meer anoniem naar de kliniek kunnen en zij dus in hun privacy worden geschonden. Hieronder

volgen ervaringen van mensen die zijn langsgelopen bij de kliniek in de periode maart 2021 t/m mei 2021. De namen van de ondervraagden zijn bij het collectief bekend.

“Ik liep langs en terwijl ik richting de kliniek liep begon de groep te bidden en te zingen. Wanneer

ik verder liep bewogen zij mee en was het duidelijk dat ze voor mij zongen en iets van me wilden. Dit is iets waar je niet op zit te wachten als je een privacy gevoelige ingreep moet ondergaan. Ik

voelde me alsof uitvergroot werd waarvoor ik kwam. Ik kreeg hartkloppingen en ik moest huilen.” “Er waren kinderen bij de groep, waardoor ik me nog meer schaamde, het was duidelijk dat de borden me het idee moesten geven dat ik me schuldig zou moeten voelen. Ik kan me voorstellen dat als je minder zeker in je schoenen staat, je dit aan het twijfelen brengt, je schuldig laat

voelen. Ik voelde me niet gesteund door de gemeente in hun keuze voor handhaving, want die was gewoonweg niet aanwezig toen ik er was. Ik kreeg daardoor sterk het gevoel alsof ik er daar alleen voor stond. Ook op het terrein van de kliniek zelf waren ze nog zichtbaar en zag ik ze staren en zag ik hun borden.”

“Toen Donum Domini in maart 2021 bij de Bloemenhovekliniek stond besloot ik daarheen te

gaan om te zien hoe de situatie was. Ik liep met een capuchon op in de richting van de kliniek, en wilde zien wat hun reactie was op een vrouw die in haar eentje richting de kliniek loopt. Er

stonden ongeveer zeven mensen, die mij al van een grote afstand aan zagen komen. In de eerste instantie hoorde ik wat gemompel hun kant uit komen. Toen ik dichterbij kwam bleven ze me

strak aanstaren, en begonnen ze als een groep gebeden op te zeggen, die direct tot mij gericht

leken te zijn. Het geluidsniveau werd steeds hoger, en uiteindelijk, toen ik een paar stappen van

hen verwijderd was, was het niet anders dan schreeuwen te noemen. Onthoud ook dat ze tijdens het schreeuwen van die gebeden met reusachtige borden met bloederige foetussen erop stonden.

Ik wist dat ze hun vak niet uit mochten (en handhaving stond erbij, dus ik was er tamelijk zeker

van dat ze dat niet zouden doen), maar ik was toch bang dat ze alsnog op me af zouden komen. Het werd me duidelijk dat ze echt alles deden wat ze konden om mijn aandacht te trekken en een reactie bij me uit te lokken. Ik schrok ook echt van de intensiteit waarmee dit gebeurde. Ik voelde me enorm veroordeeld en een beetje bedreigd. Een groep van zeven mensen die simultaan naar je staat te schreeuwen als je in je eentje bent is ook gewoon echt eng. Ook merkte ik dat mijn hartslag omhoog ging en me de tranen in de ogen begonnen te staan. Ik was hier niet voor een abortus. Alsnog vond ik het ontzettend heftig. Kun je nagaan hoe het zou zijn als een dergelijke situatie iemand overkomt die er wèl voor een abortus is.”

Het stelselmatig breken van de regels door fundamentalisten rond Beahuis & Bloemenhovekliniek

De evaluatie door het college over de situatie rond het Beahuis & Bloemenhovekliniek stelt, dat Donum

Domini en overige actievoerders zich netjes aan de regels hebben gehouden sinds het aanwijzen van het demonstratievak op 25 meter afstand van de ingang van de kliniek. Dit is op basis van de aanwezige informatie in de evaluatie zelf al een onjuiste constatering. Uit deze informatie valt namelijk al op te

maken dat handhaving heeft geconstateerd dat in 25 % van de gevallen de aanwijzingen met betrekking tot het demonstratievak niet zijn opgevolgd. Uit verklaringen van omwonenden lijkt echter dat het werkelijke aantal overtredingen veel hoger is. Een buurman die met Collectief Vrije Keuze heeft

gesproken heeft verklaard dat een aanwezige non zich geregeld in de richting van de parkeerplaats aan het einde van de straat begeeft om toch met cliënten van de kliniek in contact te komen. Ook geeft hij

aan dat een priester die bij het gezelschap hoort mensen probeert aan te spreken terwijl hij zich onder het mom van zijn hond uitlaten buiten het vak begeeft.

In de evaluatie van de geemente is bovendien niet meegenomen hoe er tijdens de acties is omgegaan

met de coronaregels. Collectief Vrije Keuze heeft vastgesteld dat de fundamentalistische actievoerders

op dit vlak geregeld in overtreding zijn. Zo wordt er door de aanwezigen onderling onvoldoende afstand gehouden. Ook wordt door hen gezamenlijk gezongen en er worden geen mondkapjes gedragen.

Daarnaast is het zeer ondenkbaar dat de aanwezigen uit Duitsland en Zwitserland zich hebben gehouden aan de geldende quarantaineregels voor reizigers uit het buitenland.

Collectief Vrije Keuze stelt zich daarnaast op het standpunt dat het zeer onwaarschijnlijk is dat er tijdens acties in de toekomst wel gehoor zal worden gegeven aan de aanwijzingen vanuit de gemeente Haarlem. Stirezo, een organisatie die geregeld bij de manifestaties gerepresenteerd is, onderdeel uitmaakt van het radicaal-fundamentalistische Civitas Christiana en zusterorganisatie van het Duitse Donum Domini verheerlijkt openlijk het criminele gedrag van oprichter 'Pater Koopman' op hun website: ,,Pater Koopman was een energieke man, die de confrontatie niet schuwde. Niet bij

abortusklinieken, niet bij de Tweede Kamer. Hij heeft zelfs een hijskraan bezet en luidde illegaal de klokken van de Groningse Martinitoren. Buitengewone tijden vragen buitengewone maatregelen, aldus de pater.''

De organisatie riep daarnaast in een brief van 7 mei jongstleden op om geld te doneren om flyers te

drukken die bij klinieken kunnen worden verspreid. Daaruit kan worden geconcludeerd dat de organisatie nog altijd voornemens is om cliënten van de kliniek aan te spreken (zie de brief van Stirezo in de bijlage). Donum Domini zelf ziet als de kerntaak van de organisatie nog altijd om met cliënten van

abortusklinieken in gesprek te gaan en ze te overtuigen om van de medische behandeling af te zien. (Zie ''Waarom hetgeen de fundamentalisten van Donum Domini bij de kliniek doen geen demonstreren kan worden genoemd'').

Onvolledige evaluatie De evaluatie van de burgemeester schetst een te rooskleurig beeld van de huidige situatie rond de

kliniek. Het klopt inderdaad dat de fundamentalisten de bezoekers van de kliniek niet meer volgen en

aanklampen. Het aanspreken en volgen was echter niet het probleem zelf, het probleem is intimidatie. En dat vindt nog steeds plaats. De fundamentalistische groep zorgt zelf voor steeds vernieuwende

tactieken, aldus henzelf. Zodra de gemeente de ene vorm verbiedt, zoeken zij zelf naar andere vormen

van het benaderen van cliënten. Voor meer hierover, zie paragraaf “waarom hetgeen de fundamentalisten bij de Bloemenhovekliniek doen geen demonstreren kan worden genoemd”. De intimidatie en het actief

beïnvloeden van cliënten neemt nieuwe vormen aan en dit uit zich door het gebruik van borden, het

verspreiden van valse informatie, het schreeuwen van gebeden naar voorbijgangers en het inzetten van kinderen met het specifieke doel schuldgevoel aan te wakkeren bij cliënten en daarmee een onveilige sfeer te creëren.

Het rapport geeft dan ook een te eenzijdig beeld waarbij slechts twee werknemers zijn gesproken, en geen van de omwonenden die duidelijk zicht hebben op het demonstratievak en het parkeerterrein.

Collectief Vrije Keuze heeft gesproken met een behandelaar in de kliniek. Zij is helemaal niet tevreden met de huidige situatie. Daarnaast blijkt dat Jos Wienen slechts twee leidinggevenden heeft

geïnterviewd. Hieruit blijkt dat de overige medewerkers, degenen die juist het meeste contact met

cliënten hebben, niet aan het woord zijn gekomen. Ook de omwonenden, die aangeven last te hebben van de situatue, zijn niet aan het woord geweest. Veel cliënten delen ook liever niet hun ervaringen of

spreken hier niet openlijk over, waardoor het lastig is om een volledig beeld te schetsen van de situatie en dus is de wens tot het afschalen van handhaving een voorbarige conclusie. Het is ook onbekend voor burgemeester Wienen wat tegen cliënten wordt gezegd en welke informatie Donum Domini aan cliënten vertelt wanneer zij bezoekers aanspreken - dan wel bij de parkeerplaats vlakbij de kliniek of wanneer een van de leden met zijn hond rondloopt buiten het demonstratievak.

Meerdere mystery guests (van Collectief Vrije Keuze) zijn in deze gehele evaluatieperiode structureel en op allerlei tijdstippen langsgelopen, waaruit bleek dat handhaving slechts sporadisch aanwezig was.

Precies wanneer zij niet aanwezig waren werden dan ook de demonstratievakken genegeerd en hield de groep zich niet aan de corona-maatregelen.

Uit voorgaande blijkt dus dat ze structureel met individuele mensen (specifiek bezoekers) bezig zijn en niet met het demonstreren tegen beleid van de kliniek. De burgemeester mag een demonstratie zo

beperken dat het zich niet richt op individuen. Het aanspreken van individuele personen, in dit geval bezoekers van de abortuskliniek, valt naar het oordeel van de voorzieningenrechter niet onder het betogingsrecht. Immers betreft de betoging dan niet meer het uitdragen van een maatschappelijk

probleem, maar het aankaarten van een individuele zaak bij een individueel persoon.” De uitspraak van de bestuursrechter hierover luidt als volgt:

“Het aanspreken van individuele personen, in dit geval bezoeksters van de abortuskliniek, valt naar het oordeel van de voorzieningenrechter niet onder het betogingsrecht. Immers betreft de betoging dan niet meer het uitdragen van een maatschappelijk probleem, maar het aankaarten van een

individuele zaak bij een individueel persoon. Nu dat niet behoort tot het betogingsrecht, geniet dat ook niet de bescherming van artikel 9 van de Grondwet.

Een voorbijganger in die periode heeft ook melding van intimidatie doorgegeven aan de handhaving waarbij zij beloofden dit door te geven. Dit is echter niet meegenomen in de evaluatie van de

burgemeester. Is de handhaving daarmee dan wel zorgvuldig genoeg? Of heeft de gemeente de melding(en) ontvangen, maar niet meegenomen in de evaluatie?

Daarnaast rekent men in de evaluatie op drie à vier dagen per maand aanwezigheid van de groep, op vaste momenten. Nu blijkt dat zij vaker dan dit demonstreren; begin mei waren er drie extra dagen

waarop zij aanwezig waren. Neemt de gemeente Haarlem daarmee in acht dat dit dagelijkse kost zou kunnen worden? Het aantal mystery guests ingezet door de gemeente (elke maand één) geeft een

onrealistisch beeld van de situatie. Collectief Vrije Keuze heeft door meer mystery guests in te zetten een beter zicht op alle facetten van de tactieken van Donum Domini.

Waar men in de evaluatie concludeert dat bezoekers niet worden gehinderd in de toegang tot zorg en de beschikkingsvrijheid over hun eigen lichaam, faalt het rapport te erkennen dat bezoekers gemanipuleerd worden met foutieve informatie en protestborden om zich te onthouden van medische zorg. Collectief Vrije Keuze adviseert dan ook de handhaving niet af te schalen en een grootschaliger en volledig

onderzoek te doen omtrent de achtergrond van deze organisatie en hun doelstellingen, waaruit zal

blijken dat deze groepering hun doel voorop stelt en daarmee stelselmatig de regels zal buigen in hun voordeel. De enige conclusie die hieruit voort zal kunnen komen is dat de plaatsing van deze groep hand

in hand gaat met het beperken dan wel intimideren van bezoekers van de kliniek en dat zij niet een groep vormen om het beleid te bekritiseren.

Waarom hetgeen de fundamentalisten van Donum Domini bij de kliniek doen geen demonstreren kan worden genoemd

De fundamentalisten die maandelijks bij de Bloemenhovekliniek staan zijn grotendeels afkomstig van de Duitse organisatie Donum Domini, en de Nederlandse organisatie Stirezo. Dat deze twee groeperingen met elkaar samenwerken is te vinden op de website van Stirezo. In een van hun blogposts schrijft een van hun leden die samen met Donum Domini bij de kliniek heeft gestaan het volgende: “De nonnen zijn van Donum Domini, een nog jonge gemeenschap (...) De gemeenschap heeft contact gezocht met Stirezo om in Nederland een belangrijk werk te mogen verrichten: het bidden

bij abortusklinieken en vrouwen die er aankomen een alternatief bieden. In Duitsland zijn daarvoor te strenge regels en dus wijken zij uit naar Nederland.” In een ander blogartikel van Stirezo staat: “Het bidden bij abortuscentra gaat een nieuwe fase in. Stirezo wil zich voortaan geheel toeleggen op het faciliteren en financieren ervan. De eindverantwoordelijkheid voor het bidden bij de centra en de opvang van zwangere vrouwen wordt overgenomen door Donum Domini, de gemeenschap van zuster Monja, waarmee

Stirezo nauw samenwerkt. De zuster heeft nu al de leiding bij het waken. Ook geeft zij de cursussen 'bidden bij abortuscentra' die op Casa Nova in H. Landstichting steeds meer deelnemers trekken.” i We kunnen hieruit concluderen dat deze twee organisaties samen verantwoordelijk zijn voor de situatie buiten de Bloemenhovekliniek. In de geciteerde teksten die beide organisaties op hun website hebben gepubliceerd wordt duidelijk wat hun beweegredenen zijn.

Stirezo Stirezo profileert zichzelf als een hulpverleningsorganisatie. In hun artikel uit februari 2021 omschrijven ze wat wij als pro-choice demonstranten doen als volgt:

“Op die manier proberen zij te beletten dat het waken van de hulpverleningsorganisatie Donum Domini effect heeft en er ongeboren kinderen gered worden.”

Ook schrijven ze op hun site over hun eigen werkwijze het volgende: “Deze pro-life wakers zijn vrijwilligers van hulpverleningsorganisatie Donum Domini. Ze krijgen van Stirezo ondersteuning om vrouwen te helpen en kinderlevens te redden. De wakers staan bij de

ingang van de Bloemenhovekliniek. Ze geven aan vrouwen een flyer. Als een vrouw aangeeft daar open voor te staan, gaan ze het gesprek aan. Daarbij bieden ze hulp aan. Geregeld gaat een vrouw op dat hulpaanbod in. Ze blaast de abortus af en kiest voor het leven van het kind.”

In een brief die Stirezo op 7 mei verstuurde naar haar sympathisanten omschreef Stirezo wederom het

werk dat ze doen als hulpverlening. Het ging in deze brief om zuster Monja, een van de fundamentalisten van Donum Domini die maandelijks bij de kliniek staan. Zij geeft ook trainingen aan de mensen van

Stirezo. De mate waarin haar werk wordt gezien als hulpverlening wordt duidelijk uit de volgende drie citaten uit deze brief:

“Met uw hulp redt zuster Monja ongeboren kinderen en houdt zij toekomstige moeders op de valreep van een noodlottige stap af.” “Met haar combinatie van gebed, aanwezigheid op de plaats des onheils én aanbod van praktische hulp zorgt zuster Monja dat er voor wanhopige vrouwen altijd een alternatief binnen handbereik is.”

“Ja, ik weet dat zuster Monja samen met andere pro-lifers waakt bij abortuscentra. Zij helpen de vrouwen. En zij redden kinderen van de abortusdood!” Geen enkele keer wordt in deze brief “demonstreren” of “protesteren” genoemd of gesuggereerd. Hetzelfde geldt voor het overgrote deel van de artikelen die we op hun blog zijn tegengekomen. Als het

woord “demonstreren” toch valt, is het veelal symbolisch, om te illustreren dat wat zij doen beschermd wordt door het demonstratierecht, en niet omdat de reden van hun aanwezigheid is om te demonstreren.

Donum Domini Donum Domini is géén protestorganisatie. Zoals beschreven op hun website bestaat hun missie uit de volgende drie onderdelen: ●

“Frauen im Schwangerschaftskonflikt beistehen!

●

Vor Abtreibungszentren beten und beraten!

●

Betroffenen nach Abtreibung helfen!”

Naar het Nederlands vertaald: ●

“Vrouwen in het zwangerschapsconflict bijstaan!

●

Voor abortusklinieken bidden en raad geven!

●

De getroffen personen na de abortus helpen!”

Het merendeel van hun werkzaamheden richt zich op het “Haus Nazareth,” waar zij zwangere personen tijdens en na de zwangerschap “begeleiden”. Het bidden voor abortusklinieken zien zij hierbij niet enkel als een nevenactiviteit, maar als een extensie van hun gebruikelijke bezigheden. Dit blijkt eens te meer uit hun nieuwsbrief voor 2021 (zie bijlage), waarin zij hun excursies naar Nederland omschrijven.

Op pagina 2 bijvoorbeeld wordt gesproken over het hulp bieden aan zwangere personen “vor UND nach einer Abtreibung!” (vertaling: “voor EN na een abortus”), en dat zij dit doen door onder andere opvang in “Haus Nazareth”. Ook bestaat hun praktijk uit afreizen naar Nederland “um dort vorzugsweise vor

Spätabtreibungscentren [...] zu stehen, zu beten und den Schwangeren in Not unsere Hilfe anzubieten.”

(vertaling: “om daar het liefst voor late-termijn abortusklinieken te staan, te bidden, en de zwangeren in nood onze hulp aan te bieden”). Vervolgens benadrukken ze dat ze dit doen door individuele vrouwen aan te spreken: “Wir sprechen mit so vielen und helfen verschiedensten Frauen in allen Abschnitten der

Schwangerschaft und darüber hinaus.” (vertaling: “wij spreken met zo velen en helpen de meest uiteenlopende vrouwen in alle fases van de zwangerschap en daarna”). Het is onduidelijk of ze met dit laatste alleen hun

activiteiten in Nederland bedoelen, of ook in Osnabrück. Toch spreekt het boekdelen dat het onderscheid niet eens gemaakt wordt, maar dat deze allen in één adem worden genoemd.

Op pagina 3 wordt gesproken over het “redden van mensenlevens,” en het is daarbij opvallend dat zij dit op een directe, individuele basis behandelen – dus door het aanspreken van zwangere personen, en niet

door het aanpassen van overheidsbeleid. Op deze pagina wordt hun actie voor de kliniek bestempeld als een “dienst” en volgt een reeks anekdotes over individuen die zij tijdens deze “diensten” hebben

aangesproken, en over het begeleiden van zwangere personen weg van de kliniek, tot in de kraamkamer. Ook opvallend – op deze pagina wordt de anti-abortus propagandafilm “Unplanned” aangehaald als een goed voorbeeld van wat Donum Domini zelf zegt te doen. Hoewel deze film geen goed voorbeeld is van

wat er zich binnen de klinieken afspeelt, is het dus naar eigen zeggen wel een goed voorbeeld van wat er vóór de klinieken afspeelt: het aanspreken van ongewenst zwangere personen om hen te smeken geen abortus te ondergaan.

Vanaf pagina 10 volgt een uitgebreid verslag van de uitstap naar Nederland, en dan specifiek Heemstede/Haarlem. Wederom karakteriseren zij hun acties als “beraten” en “beten” – “adviseren” en “bidden”. Ook hier volgt een aantal anekdotes, ditmaal vanuit het perspectief van een priester. Hij vertelt

dat hij een auto ziet naderen met een vrouw in de passagiersstoel: “Als sie mich als Priester sieht, fängt sie an zu weinen. Ein wenig kann ich mit ihr ins Gespräch kommen.” (“Als ze mij als priester ziet, begint ze te huilen. Ik kan een klein gesprek met haar beginnen.”). Ook wordt verteld hoe zij een man, die zijn zus kwam afzetten bij de kliniek, uitnodigen in hun busje voor een kop koffie terwijl zij binnen is bij de kliniek, om zo

met hem het gesprek aan te gaan en hem “informatieve” materialen mee te geven zoals een flyer en een model-embryo (pagina 11 van de nieuwsbrief). Zo volgen er nog een paar anekdotes over individuen die

de kliniek kwamen bezoeken. Op pagina 12 is zelfs een uitgebreid verhaal over hoe één van de leden van Donum Domini een vrouw aansprak, en achteraf een heilige dankt dat de politie het gesprek niet kwam

onderbreken – een indicatie dat zij zich er van bewust zijn dat het niet helemaal volgens de regels is wat zij doen. Kennelijk vinden zij dat zij boven de regels staan omdat zij “de waarheid” aan hun kant hebben.

Op pagina 13 vertelt dezelfde priester als voorheen, die zichzelf hier omschrijft als “Schwangerschaftskonflikt-berater” of “zwangerschapsconflict-adviseur”, hoe hij een stel dat hij in de buurt van de kliniek had gespot “onopvallend” (“unaufdringlich”) volgde – “und da wir uns in weitem

Abstand zur Abtreibungsstätte befanden, konnten wir problemlos ein Gespräch beginnen” (“en aangezien we ver van de abortuskliniek verwijderd waren, konden we zonder problemen een gesprek beginnen”).

Het moet nadrukkelijk gezegd worden dat op geen enkel punt in de hele nieuwsbrief ook maar een

woord wordt gerept over “demonstreren” dan wel “protesteren”. Donum Domini heeft geen boodschap voor de overheid, de gemeente, of de kliniek – hun boodschap is expliciet gericht op individuele

bezoekers aan de kliniek, om hen te proberen op andere gedachten te brengen. Zij proberen door middel van hun anti-abortus regalia de aandacht te trekken van bezoekers om zo met hen het gesprek aan te

gaan, en als dat niet werkt dan gaan ze er zelf wel achteraan. Dit terwijl ze blijkbaar dondersgoed weten

dat dit niet de bedoeling is, getuige de voorkeur om deze gesprekken in het geniep te voeren. Men zou hier tegenin kunnen brengen dat de gebeurtenissen in de nieuwsbrief, voor zover deze aan een tijdsperiode te koppelen zijn, dateren van eind 2020, vóór de nieuwe regelgeving. Er is echter geen

enkele reden om te geloven dat Donum Domini sindsdien hun methodes heeft aangepast. Hun missie, hun hele reden om daar te staan, hun standaard werkwijze is altijd het aanspreken van individuen om hen zo op andere gedachten te proberen te brengen. Dit wordt maar eens te meer benadrukt op de

laatste pagina van de nieuwsbrief (p 15.) waar een grote oproep is aan lezers en donateurs om hen te

steunen, opdat zij nog veel meer “Berater” kunnen opleiden met als droom om elke dag voor de kliniek te kunnen staan om zo meer “mensenlevens te redden”. De vraag aan de lezer is specifiek in het enkelvoud: “Wie weit würdet ihr gehen, um ein Leben zu retten?” (“Hoe ver zou jij gaan om een leven te redden?”), om

wederom het individuele karakter ervan te benadrukken. Kortom, Donum Domini wil niet anders dan individuen aanspreken, en zij hebben duidelijk geen enkele intentie om hun bezigheden te minderen,

maar zetten alles op alles om hiermee door te kunnen gaan – ongeacht het toezicht van de handhaving of de goedkeuring van de gemeente.

Conclusie Uit bovenstaande bronnen kan worden geconcludeerd dat Donum Domini zich richting cliënten van

abortusklinieken voordoet als een hulpverlener, met als doel om mensen op deze manier te overtuigen om af te zien van een medische behandeling en in plaats daarvan zelf hulp aan te bieden terwijl de

aanwezige religieuze fundamentalisten niet beschikken over de medische kennis of certificatie daarvoor. Indien een cliënt van de kliniek bijvoorbeeld uit medische noodzaak een zwangerschap moet afbreken

zou dit voor serieuze gezondheidsrisico’s kunnen zorgen. Hoewel Donum Domini richting de rechtspraak en gemeente een beroep doen op het demonstratierecht om deze praktijken te rechtvaardigen, wordt er door de organisatie intern niet op deze manier naar gekeken. Donum Domini ziet en presenteert zichzelf als een religieuze hulpverleningsorganisatie en zou daarom geen aanspraak mogen maken op het demonstratierecht.

Unser Frühjahrsbrief

2021

Liebe Freunde des Lebens! „Bleiben Sie gesund“ ist sicherlich der zur Zeit am häufigsten genannte Wunsch.

fördert, ist kein Messias, kein Retter der Welt, sondern genau das Gegenteil!

Noch immer hält ein Virus die ganze Welt in Atem. Aber nicht nur das! Mit Blick auf die Vereinigten Staaten von Amerika und deren neuen Regierenden Joe Biden und Kamala Harris ergreifen Lebensschützer regelrechte Panikattacken.

Egal in welchem Teil dieser Erde nach dem Leben der Unschuldigsten getrachtet wird und es den Müttern und Vätern weiter erlaubt sein wird (weil straffrei), ihrem eigenen Nachwuchs das Leben zu verweigern: dort wird es nie Frieden und Einheit geben!

Die Ära Trump ist vorüber, damit aber leider auch ein ganz konkreter und äußerst wirksamer Pro-Life Einsatz seitens der Präsidentschaft der USA. Seine erste und auch seine letzte Amtshandlung von Donald Trump galten dem Lebensschutz. So proklamierte er drei Tage vor der Amtsübergabe den 22. Januar zum „Nationalen Tag der Heiligkeit des menschlichen Lebens“. Das Datum bezieht sich auf das Grundsatzurteil Roe vs. Wade, das am 22. Januar 1973 den Weg in die Legalisierung der Abtreibung geöffnet hatte. Trump hatte bereits in den Jahren 2018-2020 jeweils den 22. Januar zum Pro-Life Tag ausgerufen. Im Gegensatz dazu hatte Joe Biden in den Monaten vor der US-Wahl in einem Wahlspot der größten Abtreibungsorganisation der Welt, Planned Parenthood Federation, staatliche Unterstützung in nicht geringem Umfang während seiner Präsidentschaft versprochen. Nach der Amtsübernahme des Demokraten Biden müssen ungeborene Kinder nun wieder mehr zittern, die Gewaltwelle in diesem Bereich nimmt erneut Fahrt auf.

„Jedes Leben zählt!“ Das könnte man meinen, wenn man von den plötzlichen Warnungen und Sanktionen in Bezug auf Corona seitens unserer Politiker hört. Geht es denen wirklich um uns? Urplötzlich sind alle sich dem Mainstream und der aufheulenden, Panik schürenden Presse beugenden Impffreunde die „Gutmenschen“ und alle anderen, welche berechtigte Zweifel an kaum erprobten und teilweise aus den Zelllinien abgetriebener, fötaler Gewebe hergestellten oder zumindest an ihnen getesteten Impfstoffen hegen, unsolidarische Querdenker, Verschwörungstheoretiker, ja bald vielleicht sogar Menschen 2. Klasse. Wo soll das Ganze noch hinführen? Stets versuchten wir, dass Erfolgsgeschichten, positive Zeugnisse und Frohbotschaften in unseren Rundbriefen überwiegen und wir bemühen uns auch in dieser Ausgabe darum, aber es wird immer schwerer.

Biden wird gegenüber Trump wie ein wahrer Samariter dargestellt, der nicht nur das Land wieder vereinen soll, sondern als „Heilsbringer der Nation“ zusammen mit seiner Vize-Präsidentin Gesundheit und ewiges Wohlergehen mit sich bringen würde. Vorsicht! Frieden und Gesundheit kann es in einer Welt nicht geben, in der immer noch über 50.000.000 (!) Babys jährlich - über 1 Million allein in den USA - im Mutterschoß getötet werden – Tendenz: steigend! Und wer solch abscheuliche Taten Fortsetzung auf Seite 2

DONUM DOMINI E.V. – FAMILIE FÜR DAS LEBEN

1

Es scheint wie der Kampf des „kleinen“ David gegen Goliath, wenn man sich den Milliarden schweren Abtreibungskonzernen und- lobbysten gegenüberstellt, mit ihren zahlreichen Ablegern (in unseren Landen ist das ‘Pro Familia‘) gegenüberstellt.

Lebensrecht für alle! Egal wo. Egal wer. Egal warum.

Beim `International Safe Abortion Day´ zum Beispiel, der am 28. September 2020 in Berlin stattfand, wurde mit folgendem Motto geworben: „Schwangerschaftsabbruch ist Grundversorgung! Egal wo. Egal wer. Egal warum.“

Wir werden auch nicht aufgeben, alles uns Mögliche zu tun, dass ungeborene Babys leben dürfen, Mütter und Väter vor den schlimmsten Folgen einer Abtreibung bewahrt werden und denen unter den Folgen dieser Tat Leidenden geholfen wird.

Nicht „nur“ zum Menschen- bzw. Frauenrecht soll sie in Brüssel deklariert werden, nein: Abtreibung würde man sogar am liebsten als „Grundversorgung“ im Gesetzestext verankern, also gleichgestellt mit Essen, Schlafen, usw., den ganz normalen, lebensnotwendigen Dingen eben. Wir alle kennen den Ausgang der Geschichte von David und Goliath. Für uns hat nicht Gesundheit oberste Priorität, sondern jeder Mensch, selbst der, der noch nicht zu sehen ist im Mutterschoß, hat ein uneingeschränktes Recht auf Leben:

Wir werden weiter hinausziehen und mit unserer kleinen „Steinschleuder“ für Unruhe sorgen unter den Pro-ChoiceAnhängern. Wir zählen dabei auf Gottes Hilfe!

Und Ihr unterstützt uns hoffentlich weiter tatkräftig dabei! Viel Freude und Erbauung mit unserem neuen Frühjahrsrundbrief, indem Ihr wieder lesen könnt, was dank Eurer und Gottes Hilfe im vergangenen Jahr alles möglich war - vergelt´s Gott. Ach ja, und bleibt bitte gesund !

Eure Familie für das Leben – Donum Domini e.V.

Kundgebung Marsch für das Leben Berlin, 19. September 2020 breit gemacht hat, der Abtreibung am liebsten als Menschen- bzw. Frauenrecht sehen möchte.

Sr. Monja beim Marsch für das Leben 2020.

2

Wie soll das bitteschön gehen? Massenhafte Tötung von Kleinstkindern oder das Verhungernlassen unzähliger Embryos im Mutterschoß durch die Einnahme der Abtreibungspille. Menschenrecht?

Was für eine Wohltat ist es, Euch alle hier zu sehen. Ihr habt weite Strecken auf Euch genommen, um den Ungeborenen, aber auch den unter den Folgeschäden einer Abtreibung Leidenden eine Stimme zu geben! Ihr setzt Euch ein für die Rechte unserer kleinsten und schwächsten Mitmenschen, den Babys im Mutterschoß. Großartig, dass Ihr alle gekommen seid!

Aber auch mögliche Folgen einer Abtreibung: Verwundungen, ärgste psychische und physische Folgeschäden der Frauen, aber auch der Männer. Soll das Menschenrecht sein? Ist das zu fassen? Wo doch bekannt sein sollte bzw. besser bekannt gemacht werden muss, dass jede Abtreibung immer zwei Opfer hat: das Kind und die Mutter, wie es die hl. Mutter Teresa formulierte. Und sie hat so Recht mit dem, was sie sagte.

Euch ist es nicht egal, wenn jährlich millonenfach Kinder im Mutterleib sterben müssen. Nein, es ist Euch nicht entgangen, dass sich ein gewisser Mainstream in unserer Gesellschaft

Ich, eine kleine Schwester der Gemeinschaft Familie für das Leben, bin heute hierhergekommen, um auch an die zweiten Opfer einer Abtreibung zu erinnern.

Unsere Hilfe sollte genauso ihnen gehören! Auch sie müssen gehört werden, sie müssen ernst genommen werden in ihren dramatischen Lebenssituationen, in denen sie sich so oft befinden: vor UND nach einer Abtreibung! Wir, von der Gemeinschaft, beraten Frauen (und natürlich auch Männer) über die Hotline vitaL, wir nehmen Schwangere in Konfliktsituationen (teilweise sogar ganze Familien) oder auch leidende Frauen nach einer Abtreibung zu uns ins Haus Nazareth in der Nähe von Osnabrück auf. Wir leben rund um die Uhr mit ihnen zusammen, teilen ihre Nöte und Sorgen, begleiten sie. Und wir fahren auch in die Niederlande, um dort vorzugsweise vor Spätabtreibungscentren (Abtreibung bis zur 23. Schwangerschaftswoche!) zu stehen, zu beten und den Schwangeren in Not unsere Hilfe anzubieten. Wir sprechen mit so vielen und helfen verschiedensten Frauen in allen Abschnitten der Schwangerschaft und darüber hinaus. DONUM DOMINI E.V. – FAMILIE FÜR DAS LEBEN

Aber ich bin nicht wichtig. Ich möchte heute von meinen Erfahrungen erzählen, weil es nicht schwer ist Menschenleben zu retten. Man muss es nur wollen! Frauen (aber auch Männer), die unter den Folgen einer Abtreibung leiden, teilweise schwerstens leiden, haben in gewisser Weise auch „ihr Leben verloren“. Nicht nur das Leben, das sie gezeugt haben, sondern auch ihr eigenes Leben ist gefährdet, denn wie oft geraten diese danach in alle möglichen Abhängigkeiten, verfallen in schwerste Depressionen oder begehen teilweise gar Suizid. Wenn wir uns für das Leben einsetzen, dann darf es uns nicht nur darum gehen Babys vor einem furchtbar grausamen Tod zu bewahren. Wir müssen uns auch den Frauen in ihren Notlagen widmen, ihnen zur Seite stehen. Wie oft bekommen wir vor allem bei unserem Dienst direkt vor Abtreibungszentren zu hören. „Wärt Ihr doch dagewesen!“ „Warum hat mir das niemand gesagt?“ „Wieso hat mich niemand gewarnt?“ „Warum machte es mir der Staat so leicht mit der Abtreibung?“ Diese Frauen und eben auch oftmals die Männer, vor allem jene, die ihr eigenes Kind nicht retten konnten, sie brauchen unsere Hilfe. Vorher und nachher! In ihrer Verzweiflung und in ihrer Angst sehen sie den Schritt der Abtreibung als unumgänglichen Ausweg, die scheinbar einzige Lösung ihres Problems.

Stellt euch bitte jetzt mal folgende Szenarien vor und überlegt, wie es euch dabei wohl ergehen würde, wenn ihr das selbst hautnah miterleben würdet: ⦁ eine 16jährige rennt weinend aus dem Abtreibungszentrum, fällt euch in die Arme und schreit: „Mein Bauch ist so leer, mein Bauch ist so leer!“ ⦁ ihr seht, dass eine Frau um das Leben ihres Babys bettelt, aber ihr Partner bleibt unerbittlich und zerrt die Schwangere regelrecht hinein zur Abtreibung? ⦁ euch begegnet ein Mann, der kurz vor dem Nervenzusammenbruch ist, DONUM DOMINI E.V. – FAMILIE FÜR DAS LEBEN

weil er das Leben seines Jungen oder Mädchens nicht retten kann? ⦁ ein Mädchen erzählt euch am Telefon völlig verzweifelt, dass sie zur Abtreibung muss, weil die Eltern zu sehr an ihrer Kultur oder Religion festhalten und sie es nicht schafft, ihre Familie zu verlassen. ⦁ eine Frau im sechsten(!) SchwangerschaftsMONAT erzählt euch auf dem Weg zur Abtreibungseinrichtung, dass sie ihren Jungen im Bauch bereits strampeln gespürt hat? ⦁ ein Schrank von Mann, kreideweiß, zitternd, erklärt euch, er hätte schon viel Schlimmes und Grausames in seinem Leben gesehen (er war sowohl im Krieg als auch im Gefängnis), aber das, was er gerade eben in der Abtreibungs“klinik“ erlebt hat, übertrifft alles.

⦁ ihr beobachtet eine weinende Frau, die von ihren Freundinnen aus der Abtreibungsstätte hinausgetragen wird, weil sie vor lauter Schmerzen nicht mehr gehen kann… Eines kann ich Euch versichern: wir haben nirgendswo so viel Leid und Elend gesehen, wie da draußen! Und so etwas soll Menschenrecht sein? Und was glaubt ihr: wie würde es euch andererseits ergehen, wenn eine Mutter glücklich ihr neugeborenes Kind in den Armen hält, um welches sie trotz schwierigster Umstände so gekämpft hat und ihr für sie da wart? Wir haben die Frauen begleitet bis in den Kreissaal hinein und natürlich darüber hinaus: Frauen, welche auf dem Straßenstrich schwanger wurden, die von ihrem Partnern unter Druck gesetzt wurden oder welche ihre Familie verlassen mussten, weil sie sonst keine Zu-kunft mit Kind gehabt hätten. Wir haben nicht nur die äußeren Probleme gesehen, sondern auch die Not und Angst dahinter. Und dann, dann ist das Kind da… Weil… ja, weil ihr einfach jemand zugehört hat und für sie da war, weil jemand tiefer geschaut hat.

Wisst ihr, das sind keine erfundenen Geschichten, ich könnte Stunden erzählen… ich habe das alles wirklich erlebt! Wir alle wissen, dass die Tötung ungeborener Kinder niemals und unter keinen Umständen die richtige Lösung ist. Aber die Betroffenen erkennen das oft nicht, oder erst zu spät. Dabei spielen die Hormonumstellungen in einer Schwangerschaft genauso eine Rolle, wie das Gefühl der totalen Verlassenheit, Zukunftsängste, aber auch der völligen Überforderung mit diesem im wahrsten Sinne des Wortes anderen „LebensUMSTANDES“. Viele Eltern in Krisen sind nicht bereit für einen oder weiteren Nachwuchs. Sie dürfen nicht verurteilt oder kritisiert werden – Nein! Sie brauchen unsere Hilfe, unsere Liebe. Ein wahrer Christ ist man nie für sich allein, sondern immer für andere! Schaut Euch den Film „Unplanned“ an, dann wisst Ihr, was wir machen, dann wisst Ihr, was man tun kann, was erreicht werden kann. Vielleicht seid Ihr sogar bereit Euer ganzes Leben dem Lebensschutz zu widmen, wie auch die Devise unserer Gemeinschaft Familie für das Leben lautet: Ein Leben für das Leben! Gelobt sei Jesus Christus – Danke!

3

Tagebuch eines Wunders

18.6.2020 Heute habe ich erfahren, dass ich schwanger bin. Schwanger 3+ stand auf dem Test. Das Verhältnis zum Kindsvater ist sehr angespannt. Wir sind zwar zusammen, aber in den 2 Monaten, in denen ich ihn jetzt schon bei mir aufgenommen habe, hat er sein wahres Gesicht gezeigt und ist auch schon handgreiflich geworden. Ich bin schon 39 Jahre alt und alleinerziehend mit dem 7jährigen Frederik (*) und lebe in einer kleinen Wohnung. Von Job zu Job jagend, versuche ich aus Hartz 4 herauszukommen und da ich weiß, dass ich mit diesem Mann keine Zukunft habe, habe ich mich für eine Abtreibung entschieden. Ich war immer gegen Abtreibung, aber die Lebensumstände sind nicht einfach. 23.6.2020

4

Aufgrund eines weiteren Vorfalls flog heute der Kindsvater mit Hilfe der Polizei aus meiner Wohnung. Für mich steht die Entscheidung abzutreiben endgültig fest. Habe mit meiner ­Familie gesprochen und mit der Familie des Kindsvaters. Alle sind gegen das Baby.

Hatte einen Termin beim Arzt: 7. Woche der Schwangerschaft. Holte die Unterlagen einer Beratungsstelle.

19:30 Uhr: Oberbauchschmerzen, Kreislaufprobleme, kalte Hände

30.6.2020

20:00 Uhr: Unwohlsein + Übelkeit. 2. Cytotec genommen.

Bin allein zum Arzt gefahren, der mir um 9:45 Uhr 600 mg der Abtreibungspille Mifegyne in der Praxis gegeben hat. Ich bin gefühlstot. Ich weiß, dass Herz von dem Baby schlägt schon und mir ist bewusst, was ich tue, bin aber wie gelähmt. Es ist auf der einen Seite befreiend, andererseits fühlt es sich nicht richtig an. Lasse aber keine Gefühle zu. Habe Kreislaufschwierigkeiten und bekomme Angst, was da wohl auf mich zukommt. Ich bin ganz alleine bei mir Zuhause, ohne eine Bezugsperson. 1.7.2020 Nach Einnahme der Cytotec geht es mit körperlich nicht gut. Den ganzen Tag Ziehen wie Periode. Fühle mich benommen. 16:00 Uhr: Ziehen Unterleib, Druck Unterleib 19:00 Uhr: 1. Tabletteneinnahme ­Cytotec

23:00 Uhr: Immer noch Übelkeit und Blutungen 23:30 Uhr: Ziehen im Rücken wird immer stärker. Einnahme 600mg Ibuprofen: trotzdem Schmerzen und starke Blutungen Habe nur noch Angst, will alles hinter mich bringen. 2.7.2020 5:00 Uhr: Schwall mit Geweberesten 15:00 Uhr: Arztbesuch…alles noch drinnen!!! Missglückter Abort. Arzt meint, das sei in den letzten 20 Jahren in seiner Praxis nur einmal vorgekommen, normalerweise sei die medikamentöse Abtreibung zu 97% sicher. Er gibt mir weitere Cytotectabletten und sichert mir zu, dass es diesmal auf jeden Fall klappen würde. DONUM DOMINI E.V. – FAMILIE FÜR DAS LEBEN

Bin geschockt. Das Ganze noch einmal? Ist doch eh schon alles nervlich so belastend.

überlebt hätten und alle seien ­gesund. Es könne aber durchaus zu Schädigungen der Gliedmaßen beim Kind kommen. (Anm. d. Red.: Natalie BayerMetzler arbeitet mit unserem Verein in Fragen der sog. „Umkehrtherapie“ zusammen).

Ziehe es durch. Wieder Schmerzen und Kreislaufprobleme, jedoch weniger Blutungen. 4.7.2020 Rufe den Arzt an und berichte. Er macht einen Termin mit mir aus zur operativen Entfernung für die Woche darauf. Bin so fertig! Es fühlt sich so falsch an, entscheide mich gegen mein Herz. Reagiere mehr auf den Kopf und auf den Druck der Angehörigen. Vielleicht ist es ein Zeichen, dass es auch beim 2. Mal nicht geklappt hat, da ich mich innerlich wahrscheinlich doch irgendwie gegen die Abtreibung wehre!? Bekomme immer größere Schuldgefühle. Es ist doch ein Teil von mir, was in mir heranwächst und hat seinen Sinn!? Wieso habe ich an mir gezweifelt, habe doch noch immer alles hinbekommen. Ich schreibe einen Abschiedsbrief an das „Baby“. 5.7.-6.7.2020 Habe einen kleinen Sarg gekauft, um die Frucht aufzufangen, um sie im Wald zusammen mit einer Rose zu beerdigen. Weine ständig, entschuldige mich beim „Baby“, streichle meinen Bauch und hoffe, dass alles bald vorbei ist.

Ich weiß jetzt, dass ich eine 2. Chance bekommen habe. Ich ziehe alles durch, auch alleine!

Aber das erschreckt mich nicht. … 6.1.2021

…

6 Monate später

10.7.2020

Sie ist ein Mädchen und sie ist gesund. Keine Schäden durch Cytotec. Habe Dank der Caritas eine neue Wohnung bekommen. Vom Kindsvater bin ich getrennt, aber es ist gut so. Meine ganzen Ängste haben sich nicht bestätigt. Ich habe Hilfe bekommen und freue mich auf die bevorstehende Geburt im Februar.

Vorsichtshalber erkundigte ich mich heute bei einer Helpline, ob es Erfahrungswerte mit möglichen Behinderungen für ein Kind nach der Einnahme der Abtreibungspille in Verbindung mit Cytotec geben kann. Im Internet finde ich darüber nichts. Natalie Bayer-Metzler aus Österreich hat mich beruhigt, dass es sehr selten vorkäme und auch kaum Erfahrungswerte da wären. Natalie habe bereits mehrere Frauen nach der Einnahme von Cytotec begleitet, deren Kinder

Es war die richtige Entscheidung nicht auch noch die chirurgische Abtreibung machen zu lassen und meine Maus zu behalten. (*) Name geändert

Kreativecke Für die Frauen im Haus Nazareth ist die Schwangerschaft eine ganz besondere Zeit. Damit verbunden viele Erlebnisse und Emotionen. Zur Erinnerung daran ist für manche

Frau ein bemalter Gipsabdruck des Bauches ideal. Hier unser „Kreativclub“ Benno und Angelika. Sie entwarfen die passenden Motive. Benno setzte alles in die Tat um.

Ich bin so durcheinander. An diesem Wochenende weiß ich, wenn es diesmal nicht klappt, werde ich es auf keinem Fall erneut versuchen abzutreiben. Dann ist es ein klares Zeichen, ich würde es nicht noch einmal über´s Herz bringen. (siehe auch Bild links) Es ist die schrecklichste Woche meines Lebens! 6.7.2020 Besuch bei meinem eigentlichen Frauenarzt. Ultraschalluntersuchung: 8. Woche! Maus hat alles überlebt. Das Herz schlägt, alles sieht gut aus! DONUM DOMINI E.V. – FAMILIE FÜR DAS LEBEN

5

Abtreibungspille rückgängig machen? – ein Versuch mit Chancen Im vergangenen Jahr schrieb Beraterin Natalie aus Österreich für unseren Rundbrief einen Erfahrungsbericht zum Thema Abtreibungspille. Auch im Jahr 2020 meldeten sich Frauen, die den Schritt der Abtreibung mit dem Wirkstoff Mifepriston kurz nach Einnahme der Tablette sehr bereuten. Vor allem während der Zeit der Lockdowns fragten Betroffene häufiger an. Laut eigener Aussagen googelten die Betroffenen verzweifelt nach einer

Taufe in Corona-Zeiten Auch eine Taufe war im vergangenen Jahr möglich. Natürlich nur im allerengsten Familienkreis. Doch immerhin! Hier Vikar Christian Gerl mit Täufling und der Mutter des Kindes.

Möglichkeit, den Abtreibungsprozess wieder rückgängig machen zu können. Wir stellten fest: das Thema gewinnt immer mehr an Bedeutung. Um möglichst vielen Frauen in ihrer Not beistehen zu können, unterstützen Sr. Monja und ich Natalie seit einiger Zeit. Dies geschieht durch seelsorgliche Begleitung der Frauen während und nach einer Umkehrtherapie. Das Ganze erfolgt in Zusammenarbeit mit Spezialisten auf diesem Gebiet. Bei dieser Therapie wird das schwangerschaftserhaltende Hormon Progesteron zugeführt. Damit wird versucht, dem Wirkstoff Mifepriston entgegenzuwirken. Er blockiert u.a. die Rezeptoren (Andockstellen einer Zelle) für Progesteron in der Gebärmutter, sodass infolge dessen die Sauerstoff- und Nährstoffversorgung des Kindes unterbunden wird. Bezüglich der Behandlung gibt es keine Erfolgsgarantie. Dennoch lohnt sich der Versuch. Nicht wenige Kinder überlebten. Allein in der vergangenen Weihnachtszeit konnten sich drei Mütter über die Geburt ihres Babys freuen. Bei zweien steht die Geburt demnächst bevor. Die Begleitung während des Versuchs der Umkehrtherapie stellt für uns eine besondere Herausforderung dar. Die Hilfesuchenden befinden sich in einer hochemotionalen Phase.

6

Zunächst wählen die Frauen den Weg der Abtreibung, schlucken die Tablette selbst. Innerhalb eines Tages realisieren sie, dass ihr Kind nun in ihrem Bauch

stirbt. Sie beginnen zu kämpfen - für das Leben ihres Kindes. Hinzukommt, dass die Konflikte weiterhin bestehen, die während der Schwangerschaft auftraten. Überlebt das ungeborene Baby, herrscht große Freude und Erleichterung. Die Betroffenen überlegen nun, wie der Weg mit Kind aussehen könnte, auch wenn er nicht immer einfach ist. Verstirbt es, ist die Trauer oftmals sehr groß. Dennoch können die Frauen für sich sagen: „Ich habe trotz allem noch etwas für das Überleben meines Babys getan.“ Für die Verarbeitung der erlebten Abtreibung ist dies von großer Bedeutung. Wie wichtig eine Unterstützung in so einer Notlage ist, zeigen folgende Aussagen: „Als ich die Arztpraxis verließ, war das schreckliche Gefühl, ich habe einen Fehler gemacht, ganz stark…Ich habe mich vor einer Stunde von meinem Baby verabschiedet und was von ihm zu vergraben war, vergraben. Einen Brief habe ich auch geschrieben. Das hat gutgetan. Diese Leere fühlt sich schrecklich an. Das Baby fehlt mir sehr. Ich bin dankbar, dass ich das nicht allein durchstehen muss…“ „…Ich wollte Ihnen noch mal von ganzem Herzen danken. Ohne Sie wäre es glaube nicht so weit gekommen. Die kleine L… kam gestern zur Welt. 3 Wochen zu früh aber putz munter. 2825g und 48 cm. Ganz viele liebe Grüße!“

Angelika Cygan DONUM DOMINI E.V. – FAMILIE FÜR DAS LEBEN

„Nun sehe ich wieder klarer …“ 17:26 Uhr - Lisa: Hallo, Sr. Monja, nun per Handy. Habe gute Nachrichten!

17:32 Uhr - Sr. Monja: Wie ging es Ihnen danach?

17:26 Uhr - Sr. Monja: Da bin ich gespannt.

17:32 Uhr - Lisa: Schon wesentlich besser, auch wenn erst einmal alles sacken muss

17:27 Uhr - Lisa: Ich behalte mein Baby. Wollte mich noch einmal für das nette und hilfreiche Gespräch von neulich bedanken… 17:28 Uhr - Sr. Monja: Das sind ja wirklich gute Neuigkeiten!!! 17:28 Uhr - Lisa: klarer

… sehe nun wieder

Toll, dass Sie 17:29 Uhr - Sr. Monja: sich noch einmal melden … 17:30 Uhr - Lisa: Klar, war echt froh, mit jemandem sprechen zu können. War wirklich überrascht und weinte, als ich den positiven Test sah. Die von Ihnen empfohlene Beratungsstelle erreichte ich. Gespräch fand schon statt

17:33 Uhr - Lisa: Aber nun weiß ich, dass auch ich Unterstützung bekommen kann…Klingt verrückt. Als Sozialpädagogin so etwas zu denken 17:33 Uhr - Lisa: Doch Sie erinnern sich? Ich hatte halt Angst. Nach einer Woche im Job meinem Chef sagen: schwanger. Mal sehen, wann ich mich dazu durchringen kann Und dann die Sache mit meinem Mann, die Ungewissheit. 17:34 Uhr - Sr. Monja: Da gibt es noch ein paar Hürden…Aber Sie wirken tatsächlich schon zuversichtlicher. 17:34 Uhr - Lisa: Auf alle Fälle fällt es mir jetzt leichter, mit dem Chef zu

sprechen. Und vielleicht kann ich in eine andere Gruppe versetzt werden. Fakt ist auch, eine Abtreibung wollte ich nicht wirklich. Doch meine/unsere Situation … 17:35 Uhr - Lisa: Nun ja, jetzt bin ich erst einmal beruhigter 17:35 Uhr - Sr. Monja: Kann ich noch etwas für Sie tun? 17:35 Uhr - Lisa: Ich habe Ihre Nummer. Falls, melde ich mich. Habe mit der Beratungsstelle Kontakt. 17:36 Uhr - Sr. Monja: Dann bleibt mir erst einmal, Ihnen weiterhin alles Gute zu wünschen 17:36 Uhr – Lisa: Danke, Ihnen auch alles Gute – und 17:37 Uhr - Sr. Monja:

Kletterbaum Dank unseres Hausmeisters Herr Thele wurde aus einem umgestürzten Baum – ein Kletterbaum!

DONUM DOMINI E.V. – FAMILIE FÜR DAS LEBEN

7

Geflohen aus der Zwangsprostitution Zum Schutz wird der Name nicht veröffentlicht.

von Sr. Andrea und Nina. Auch haben wir beim gemeinsamen Kochen Spaß.

Ich komme aus einem fernen Land und wurde gezwungen, als Prostituierte zu arbeiten. Zu meinem großen Schrecken merkte ich eines Tages, dass ich schwanger bin. Mein Leben und das meines ungeborenen Babys waren in großer Gefahr. Deshalb entschied ich mich, so schnell wie möglich nach Deutschland zu fliehen. Glücklicherweise fand ich gleich Leute, die mir halfen und mich ins Haus Nazareth brachten.

Ich nehme an einem Deutschkurs teil, um die Sprache und die Kultur kennen zu lernen. Zwar habe ich mit der Sprache ein wenig Schwierigkeiten. Doch ich

, t u M t Hab ! a j t g a s

8

Leider weiß ich nicht, wer der Vater meines Kindes ist. Dennoch gehört es zu mir. Ich glaube an Gott und bin ihm dankbar und allen Menschen, die mir zur Seite stehen. Dadurch konnte ich mein Baby wirklich behalten. Allen Müttern in meiner Situation möchte ich sagen: „Habt Mut und sagt Ja zu diesem wunderbaren Geschenk des Lebens. Lasst euch von keinem einreden, dass ihr euch aufgrund der speziellen Umstände gegen euer Kind entscheiden müsst. Wenn ihr in Schwierigkeiten seid, gebt nicht auf und sucht euch Hilfe!“

Übersetzung: Angelika Cygan und I. (Name der Redaktion bekannt)

Dort angekommen, befiel mich zunächst große Furcht. In meinem Heimatland wohnte ich in einem sehr kleinen Haus. Das hier ist wesentlich größer. Ich musste mich erst daran gewöhnen. Doch Schwester Monjas Worte gaben mir Hoffnung. Sie sagte: „Dir steht frei, hier zu wohnen oder nicht. Aber du bist herzlich willkommen.“ Zunächst fuhren wir Sachen einkaufen, denn durch meine Flucht konnte ich nichts mitnehmen. Auch startete Nina eine Sammelaktion vor Ort. Im Laufe der nächsten Wochen standen viele Termine an. Gemeinsam mit Sr. Monja und Angelika sowie den Frauen des Vereins, die mich hierherbrachten, konnte ich Behörden-Angelegenheiten meistern. Auch Arztbesuche sowie die Vorbereitung auf die Geburt und auf das Leben mit meinem Kind wurden mir ermöglicht. Von Tag zu Tag gewöhnte ich mich mehr an die für mich völlig neuen Gegebenheiten und konnte Mut fassen. Besonders gefallen mir die Gemeinschaftsspiele unter der Leitung

hoffe, dass mir das Erlernen mit der Zeit leichter fallen wird und ich mich auf Deutsch verständigen kann. Im Haus Nazareth kann ich in Ruhe üben. Anfang Januar wurde mein Sohn geboren. Ich bin sehr glücklich, dass ich ihn habe.

Angelika Cygan mit dem Baby der Frau DONUM DOMINI E.V. – FAMILIE FÜR DAS LEBEN

Statusbild einer Frau, die bei uns im Haus Nazareth gewohnt hat.

DONUM DOMINI E.V. – FAMILIE FÜR DAS LEBEN

9

Unsere Einsätze in den Niederlanden

Die folgenden Seiten zeigen unsere Einsätze in den ­Niederlanden, wo wir bisher an die 100 Leute in der Gehsteig­beratung schulen durften. Auch schöne Zeug­nisse der „Neuen“ sind dabei. Wir stehen sowohl vor den „Kliniken“, um zu beraten und zu beten. Wir halten aber auch sogenannte Gebetsvigilien ­(Prozessionen) ab. Nach der hl. Messe tragen wir Jesus in uns zum dunkelsten Ort (Abtreibungsstätte) der Stadt, damit Er dort Licht und Gnade bringe und uns stärke. So geben wir auch Zeugnis durch unseren Marsch durch die Stadt für das Leben. Aber seht und lest selbst …

„Lasst euch nicht entmutigen!“ Zeugnis von Christian Gerl

Die COVID-19-Pandemie bringt viele Einschränkungen mit sich. Die niederländischen Behörden vor Ort legen uns noch dazu immer mehr Steine in den Weg durch auferlegte Pufferzonen und uns zugewiesenen Plätzen zum Stehen. Trotz allem waren aber auch 2020 viele Einsätze vor der „Klinik“ in Heemstede möglich.

Als sie mich als Priester sieht, fängt sie an zu weinen. Ein wenig kann ich mit ihr ins Gespräch kommen. Dabei erfahre ich, dass sie aus den Niederlanden kommt und eine sehr gläubige Katholikin sei. Sie habe einen 14-jährigen Sohn. Doch dieses Kind komme zum falschen Zeitpunkt. Sie versucht ihre Entscheidung zu rechtfertigen und verabschiedet sich von mir mit den Worten, sie wolle pünktlich zum Termin erscheinen. Weinend ging sie ins „Klinik“gebäude …

An dieser Stelle möchten wir einen kleinen Einblick in unseren Alltag von der Gehsteigberatung geben:

Sr. Monja: Ein Auto rast auf uns zu. Der Fahrer tat so, als ob er uns überfahren will … :o

In unserem neuen Bus kann ich den französischen Mann erst einmal bei einer Tasse Kaffee auffangen. Da ich seiner Sprache nicht mächtig bin, verständigen wir uns per Übersetzungsprogramm auf dem Handy.

Christian: Auf der gegenüberliegenden Straßenseite hält ein Auto an. Ich erkenne auf dem Beifahrersitz eine Frau.

Sr. Monja: Ein Bruder bringt seine Schwester. Noch stehen beide vor dem Eingang der Abtreibungsstätte. Sie:

Der Mann erzählt mir, dass die junge Frau entführt worden sei. Drei Monate hätte man sie festgehalten und mehr-

Ein paar Stunden vor der Abtreibungsstätte in Heemstede

10

„Vergib mir, lieber Gott!“ Dem jungen Mann wird in diesem Augenblick bewusst, dass es falsch war, seine Schwester hierher zu begleiten. Dies erwähnt er im darauffolgenden Seelsorgegespräch mit mir immer wieder. Andererseits sehe er viele Gründe, die für die Abtreibung sprechen würden und sagt: „Sie ist doch meine Schwester. Ich muss ihr helfen.“ Sie geht rein.

DONUM DOMINI E.V. – FAMILIE FÜR DAS LEBEN

mals vergewaltigt. Schon kurz nach der Entführung wurde die Frau schwanger, konnte jedoch in der 18. Schwangerschaftswoche endlich ans Telefon gelangen und die Polizei verständigen. Bei ihr herrsche die Angst vor, dass das Kind sie an die Traumatisierung erinnern könnte. Der Psychologe in ihrer Heimat hätte ihr deshalb zur Abtreibung geraten. Doch sie wisse auch: es ist ein Junge - und ihm wird nun das Leben genommen. Ihr Bruder sagt zu mir: „Gott hasst, was wir jetzt tun!“ Ich spüre die innerliche Zerrissenheit. An sich wären beide immer gegen Abtreibung gewesen. Auch aufgrund ihres muslimischen Glaubens. Wir beten zusammen und bitten Gott um Vergebung. Wir sprechen über DONUM DOMINI E.V. – FAMILIE FÜR DAS LEBEN