20-12-2023, verslag politieke woensdag 16.30 uur - Raadsvergadering.pdf

Voorzitter: Dank u zeer. Ik kijk even of het college nog een preadvies wenst te geven over de motie. 02:52:17

Wethouder Molema: Dank u wel. Ik ben altijd zo ongelooflijk trots op de raad als het gaat over asiel, want iedereen leeft altijd mee. Wij voeren dit gesprek altijd op een hele fijne manier met elkaar. Ik dacht: ik wil daar eens mee beginnen, want er zijn ook heel veel gemeenteraden waar dit gesprek totaal anders wordt gevoerd. Dat is waarom we volgens mij met elkaar hier in de regio problemen hebben. Vanavond mocht ik naar de inloopbijeenkomst van The Village en er waren vijf bewoners en alle vijf boden ze vrijwilligerswerk aan en dat tekent, denk ik, enorm hoe Groningen omgaat met de opvang van asielzoekers. Als college proberen wij continu alles eraan te doen om een zo humaan mogelijke opvang te regelen, ook om solidair te zijn met Terwolde. Wij ervaren deze motie dan ook als een steun in de rug om daar verder mee te gaan en juist ook in het land meer aandacht te vragen. Ik begin in ieder geval met echt hele dikke complimenten richting de raad dat wij het als heel prettig ervaren. Ik weet niet of ik voor de rest spreek, maar ik denk het wel, hoe jullie enorm meeleven en enorm betrokken zijn. Er zijn meerdere raadsleden geweest die hebben gevraagd: "Mag ik met de kerst ergens wat doen?" Dat tekent volgens mij echt wel hoe wij hier in Groningen met elkaar mee omgaan en dat onze vluchtelingen zich thuis voelen, welkom voelen hier in de stad.

Inderdaad, bij alle locaties zijn vrijwilligers actief, dus wij proberen dat ook zo veel mogelijk naar buiten uit te dragen dat dat gebeurt. Volgens mij is het dus oordeel raad, maar er is natuurlijk al lang een meerderheid voor deze motie. Dank jullie wel. 02:53:59

Voorzitter: Dank u zeer. Dan stel ik voor dat we de motie in stemming brengen en open ik de stemming. Ik sluit de stemming en de motie is aanvaard.

8. Sluiting 02:54:32

Voorzitter: Dat brengt ons naar de afsluiting van deze raadsvergadering. Er zijn nog een paar punten waar ik graag aandacht voor wil vragen. In de eerste plaats gaat één lid van onze raad ons tijdelijk verlaten. Dat is Justine. Dat is een heel mooi bericht en een nog mooier vooruitzicht. Daar kijken we allemaal naar uit natuurlijk. Dat betekent ook dat wij Jan Visser weer terug mogen verwelkomen in onze raad bij de volgende raad, maar dat doen wij natuurlijk niet zonder cadeautje. Dat wil ik graag 88

aan jou geven. We wensen je nog een paar fantastisch mooie weken en heel veel succes, maar we zien ook weer uit naar je terugkomst. Het is dus een beetje dubbel, maar desalniettemin. Dit is het cadeautje. Het is wat klein. 02:56:10

Voorzitter: Ik heb in de schorsing begrepen van Jalt waar de opwinding vandaan kwam en ik heb begrepen dat iedereen de truffel bonbon ter harte moet nemen, want dan gebeurt er van alles, heb ik begrepen. In ieder geval algehele opwinding is daarvan het gevolg. Ik ga hem echt nu even pesten, maar ik had in het presidium gezegd dat Jan Visser met een strijkje aanwezig is. Daar werd ik natuurlijk onmiddellijk op aangesproken, want het presidium is natuurlijk ook zo lek als een mandje, maar zoals gebruikelijk gaat de nestor nog een aantal woorden tot ons richten en ik zal dat zelf ook nog even daarna doen. Eerst de nestor.

a. Eindejaarstoespraak raadsnestor 02:57:31

De heer Sijbolts: Dank u wel, voorzitter. Laat ik als nestor beginnen met woorden van dank allereerst aan Anne Geert, Arjan, Arien, Bert, Caroline, Greetje, Henk en Henk, Ineke Jan, Rob, Samira, Ellen, Joy en Margot, de bodes van ons stadhuis. Namens de leden van de gemeenteraad van Groningen, onze dank voor jullie inzet en hulpvaardigheid. Altijd vriendelijk en behulpzaam, staan altijd klaar om te assisteren bij een vraag of probleem, waardering voor jullie onmisbare rol in het reilen en zeilen van het stadhuis, dat alles soepel verloopt in het stadhuis en zo niet, dan toch. Altijd bereid om te helpen en niets lijkt te veel moeite. Jullie vriendelijke glimlach maakt elke dag een beetje beter. Daarvoor zijn we jullie dankbaar. Inmiddels zijn de flessen als blijk van waardering namens de raad al rondgedeeld. Geniet ervan. Ook speciale woorden van dank namens de raad voor Josine. Peter, Wolbert, Greet, Willeke, Sven, Rolf, Rie, Jara, Esther en Wendy, de medewerkers van de griffie. Namens ons ook onze dankbaarheid voor jullie inzet en hulpvaardigheid. Zonder uitzondering collegiaal en loyaal aan elkaar en aan het werk voor de raad. Pro-actief betrokken, verantwoordelijk, maar bovenal, in tegenstelling tot sommige raadsleden, bescheiden. Niets is te veel. Namens de raad een kleine blijk van waardering. 02:59:22

De heer Sijbolts: Laten we ook niet onze woordvoerders, fractiemedewerkers de mensen van de techniek en ambtelijke organisatie vergeten te bedanken. Terwijl de feestdagen naderen en de straten verlicht zijn met twinkelende lichtjes wil ik graag onze aandacht richten op ons politieke jaar van 2024 met een vleugje kerstsfeer, want wat gebeurde er veel in een jaar en wat hebben we weer veel meegemaakt! Zo gingen raad en college dit jaar naar Hamburg waar we tot de conclusie kwamen dat wij nog een heel subtiel stadhuis hebben. Waar zijn bijvoorbeeld onze echt marmeren zuilen en gouden tronen? Mochten wij daartoe alsnog besluiten, dan zou een praalgraf voor nestoren ook wel wat zijn. In zekere zin stond 2023 in het teken van een natje en een droogje of van eten tijdens of na de raadsvergadering mits aanwezig natuurlijk. Hoeveel koffie, cake, gezonde, ongezonde, vega en vegan snacks er wel of niet door onze monden en magen zijn gegaan. Vergeet dan ook niet die kilo's zakken snoep van Janet en Mariska elke raadsvergadering. 2023 staat in het teken van de hoeveelheid coaches die de gemeente Groningen rijk is: cultuurcoaches, energiecoaches, jeugdcoaches, financiële coaches, 89

beweegcoaches, aardbevingscoaches, jobcoaches, Eurocoaches. Bij elke uitdaging die wij tegenkomen roepen we een nieuwe coach in het leven. Zou het werken? Misschien hebben we wel een raadscoach nodig, alhoewel de griffie is dat eigenlijk al. Eén van u onder ons doet een suggestie om alle sessies van de raad voortaan in beslotenheid te doen? Wel zo makkelijk hoeft de oppositie geen oppositie meer te voeren, aldus het desbetreffende raadslid, waarbij gezegd mag worden dat ons raadslid Rita Pestman licht in het duister van dualisme brengt. Nee, dan Daan Brandenbarg dualisme verkeerd om. Daan die niet per se beleid aan het verdedigen is, maar gewoon doorgaat met aanvallen en deze keer is de oppositie de klos. Een jaar geleden stond ik hier ook als nestor voor het eerst in dit verbouwde stadhuis. Wij namen toen verlaat afscheid van Wim Koks. Voor de nieuwkomers in deze raad, Wim was een markant en bevlogen raadslid dat weinig op had met het gebruik van moeilijke woorden in de raadzaal, zeker als het ook nog Engelse waren en die zich nog kan herinneren dat effe dimmen onparlementair taalgebruik was. Wim vergeten we dus niet, maar wat lijkt dat lang geleden. Er is veel gebeurd in die tussentijd, in de wereld, in Nederland en in Groningen en wat is er veel gebeurd in deze raad, bijvoorbeeld met de samenstelling.

De raadszaal plattegrond die nu ook weer aan de gasten van de raad is uitgedeeld, gelukkig hebben een aantal het nog volgehouden, ziet er heel anders uit dan een jaar geleden. In onze gemeentelijke, politieke, duurzame en diervrije kerststal zijn er dus al flink wat kindjes uit de kribbe gevallen. We hadden Judian al laten gaan, maar we hebben intussen van meer leden afscheid genomen. Ook Jimmy Dijk en Dennis Ram hebben zitting genomen in de Tweede Kamer. De drie wijzen uit het noorden zullen we maar zeggen. De Groningen gemeenteraad als kraamkamer van politiek talenten. We wensen hun veel succes in Den Haag, waar effe dimmen al lang geen enkele indruk meer maakt. Na de verkiezingen hebben we kort van Steven Bosch mogen genieten, maar Student en Stad bleef trouw aan haar traditie om nieuw jong talent tussentijds kansen te geven en daar ging een els en stem en de storm lijkt nog niet te zijn gaan liggen. Naast de kindjes die uit onze kribbe vielen, vertrokken raadsleden en werden er ook nieuwe kinderen geboren. Verschillende raadsleden werden of worden al dan niet opnieuw ouder. Als dan de theorie klopt dat kinderen zich altijd afzetten tegen hun ouders, dan volgt voor sommigen althans van u een blijde boodschap, dan krijgen we in Groningen over ongeveer 20 jaar een kneiter rechts gemeentebestuur, want het schijnt dat vrijwel alle nieuwe ouders van linkse huizen zijn.

Volksvertegenwoordiger zijn is geen luizen of bijbaantje, maar vraagt veel van je. Soms te veel in combinatie met thuis, met werk en dan zijn gemaakte keuzes de enige juiste. In de ontslagbrieven lees je dat het zo'n keuze moeilijk valt, omdat het raadswerk ongelooflijk leuk, eervol en waardevol is en je echt verschil kunt maken voor inwoners van deze gemeente. Gelukkig zijn er weer opvolgers om plaatsen in te nemen op de leeggekomen zetels om er fris tegenaan te gaan. Nieuw, vers, jong bloed. Soms wat ouder, leuk dat je er bent, Joeri, en straks maakt ook Jan Visser tijdelijk zijn opwachting. Echt iets om naar uit te kijken. Het voordeel is natuurlijk wel en dat gebeurde ook vandaag, dat we steeds weer naar nieuwe maidenspeeches kunnen luisteren. Een mooi genre waar de nieuwkomers gelukkig veel eer in leggen. Wat is er veel gebeurd in deze raad! We hebben ondertussen afscheid genomen van de Ombudsman en een opvolger bedoeld. De vertrekkende Ombudsman pleit al hartstochtelijk voor investeren in contact met inwoners. Haar opvolger gaat die lijn voortzetten zei ze. Waar het echt om gaat, is luisteren. Echt luisteren, zodat de ander 90

kan vertellen. Pas dan kom je erachter wat werkelijk speelt. Horen wat er echt gezegd wordt, vinden wij politici soms wat moeilijk, maar we proberen het wel. Als individuele raadsleden, als fracties en als raad. Bijvoorbeeld tijdens het spreekhalfuur op de politieke woensdag dat inwoners steeds beter weten te vinden, tijdens het wijkgesprek in Selwerd, tijdens de dorpsgesprekken over de gevolgen van de aardbevingen in Ten Boer, Ten Post en Woltersum. Die hakten er flink in zoals we vorige week tijdens de sessie over het lokaal plan aanpak versterking en ook vandaag weer konden horen. Voor begin volgend jaar staan de volgende wijkgesprekken gepland in Beijum en Leeuwenborg. We blijven als raad haalbare manieren ontwikkelen om naar inwoners te luisteren. Vrijdag begint de winter. Nog in de zomer bij het voorjaarsdebat, volgt u het nog, blikten wij terug op het eerste raadseizoen van deze raad waarin we zitting namen in het verbouwde stadhuis waarin we al snel gewend raakten, zelfs aan de kinderziektes die er nou eenmaal bij horen bij zo'n grote ingreep. Langzaam groeien we over die ziektes heen. Zo kan ik inmiddels mijn glaasje water op het katheter kwijt zonder dat het er afglijdt en we kunnen draaien, voor zover we dat al niet deden, maar nu ook letterlijk in onze nieuwe zetels. Een echte vooruitgang.

Dan nog een blijde boodschap aan goede werkplekken voor de pers, onze partners in een goed functionerende lokale democratie wordt gewerkt. Dat zei ik toen bij het voorjaarsdebat ook al, maar het komt steeds dichterbij en wordt functioneel en mooi. Als die er bij het volgende voorjaarsdebat niet zijn, dan treed ik misschien wel af als nestor. We mogen ons gelukkig prijzen dat de regionale en lokale pers ons zo op de huid volgt. Er zijn regiogemeenten waar ze wel een perstribune hebben maar geen pers. Wij controleren het college, het college de raad en de raad wordt weer gecontroleerd door de journalisten. We hebben elkaar nodig en die wisselwerking houdt ons scherp en helpt ons bij het kritisch blijven kijken naar ons eigen functioneren. Waar ik nog wel iets over wil zeggen, wat ons eigen functioneren betreft en ik ben er al wel vaker over begonnen: als raadsleden willen we toch nog wel vaak scoren met klein bier. Ik constateerde net nog dat we ons aan het bekwamen zijn in luisteren, echt luisteren, maar kennelijk niet naar mij. Ook wel weer terecht, want ik zie ook de balk in eigen oog. Toch graag weer even aandacht voor het vragenuur, actualiteit en overdaad aan moties vreemd, hoewel het vandaag opmerkelijk goed ging. Laten we wat vaker tot tien tellen tot een raadsvoorstel in de raad aan de orde komt om dan het hele plaatje te bezien.

De tijd die we daarmee sparen kunnen we beter gebruiken, bijvoorbeeld door langer naar uw nestor te kunnen luisteren of te luisteren om bij de Ombudsman te buurten, te luisteren en horen. Niet dat daarmee het vertrouwen ons weer te paard tegemoet zal galopperen, ook dat hebben de gesprekken in het aardbevingsgebied ons wel geleerd, maar het helpt vast. Laat ik dan die inwoner in Woltersum noemen die zei het zeer op prijs te stellen dat de raad naar hun dorpshuis was gekomen om te luisteren. Daar was moed voor nodig. Een mooi begin. Deze tijd van het jaar draait om samen zijn, vreugde en het delen van liefde en geluk. Ik geloof dat deze kernwaarde van de kerstgedachte in zekere zin parallel kunnen lopen met wat wij hier doen. Het is een tijd waarin we ons beseffen dat we ons inzetten voor het versterken van onze samenleving, over de inzet voor het welzijn van anderen tonen. Als politici hebben wij de verantwoordelijkheid om bruggen te bouwen en verschillen te overbruggen. Net zoals de kerstboom verschillende versiersels en evenementen samenbrengt. Zo moeten wij verschillende stemmen en ideeën erkennen en respecteren. Het is in dat proces waar we de ware essentie van democratie vinden. 91

Toen, midden in die winternacht, daar in die kerststal in het Betlehem van toen, toen was iedereen even gelijk. Het nakende symbool van vrijheid, vrijgevigheid leert ons een waardevolle les: goedheid uitstralen en onze harten openen voor anderen en andere meningen. Laten we deze geest van vrijgevigheid overbrengen in onze politieke arena en onze focus verbreden naar het algemeen belang van onze samenleving. Het is die samenleving die er zelf baat bij heeft om zo met elkaar om te gaan. Beste mensen, voor nu een gelukkig en gezegend kerstfeest en voor straks in het nieuwe jaar veel huil en zegen!

b. Kersttoespraak burgemeester 03:11:39

Voorzitter: Uit hoeveel dromen bestaat een mens? Hoeveel vragen telt een onbekende route en hoe droom je nog als vroeger aan je vingers kleeft? Hoe vind je houvast in het luchtledige? Hoe weiger je hoop los te laten en hoe onthoud je dat alles achterlaten niet hetzelfde als vergeten is? Beste mensen, we staan op de drempel van oud en nieuw. Met deze woorden, die ik zojuist uitsprak, begon onze stadsdichter Myron vorige week een bijeenkomst, omdat een heleboel mensen die eerder waren genaturaliseerd in Groningen tijdens Corona aangaven toch wel graag nog een ceremonie te willen. Toen hebben we dat georganiseerd in het Forum en daar kwamen paar 100 mensen. Prachtig aangekleed, kinderen mee, familie mee, één grote chaos, maar ongelooflijk gezellig. Mensen die Nederlander waren geworden en ongelooflijk trots waren dat ze onderdeel werden van onze gemeenschap. Er gebeurde in die bijeenkomst iets opmerkelijks, want ik mocht ze kort toespreken en ik zei iets over artikel één van onze grondwet en waar ik niet op gerekend had, was dat er opeens een enorm applaus kwam toen ik het woord grondwet noemde. In deze gemeenschap, in Groningen, in deze raad letten we op elkaar. Het is vanavond drie keer uitgesproken door verschillende raadsleden. Twee maidenspeeches waarin het ook terugkwam.

We letten op elkaar in deze gemeente, we kijken naar onze inwoners, we hebben zorg voor elkaar, oftewel in Groningen ben je nooit alleen. Als we je kwijt zijn, dan zoeken we net zolang tot we je gevonden hebben. In onze gemeente maken veel mensen zich zorgen. Er zijn vraagstukken waarvan je als individu af en toe denkt: het is te groot voor me. Oorlogen, klimaatverandering, zorgen over je inkomen, toekomst voor je kinderen en voor je kleinkinderen, zorgen over de planeet. Er zijn veel momenten waarop we merken dat mensen denken: dat moet ik. Het is zo belangrijk dat we dan elkaar hier in deze gemeenteraad elkaar vasthouden en dat we uitspreken dat we staan voor deze gemeente, de inwoners, en dat je nooit alleen bent. Volgens mij doen we dat in deze gemeenteraad heel goed. Een wethouder van ons kwam afgelopen week in het college en aan hem was de vraag gesteld door iemand: "Ben ik nog wel welkom in Groningen?" Ik denk dat we ons dat moeten aantrekken, dat we ongelooflijk ons best moeten doen en volgens mij doen we dat, om iedereen hier een plek te geven en dat we daar dagelijks mee bezig zijn. Als we dat doen in 2024 vanuit het diepgevoelde besef: je bent niet alleen, je bent altijd een Groninger. Als we elkaar daarop vast kunnen houden, dan denk ik dat we ook in 2024 ondanks alle bedreigingen en alle grote vraagstukken toch het goede doen in onze gemeenschap.

Laten we elkaar in 92

het nieuwe jaar vasthouden. Ik wens jullie allemaal een goede kerst, een mooie jaarwisseling en laten we kijken wat Myron daarover gezegd heeft.

c. Stadsdichter Myron Hamming - Naturalisatie 03:17:16

De heer Hamming: Uit hoeveel dromen bestaat een mens? Hoeveel vragen telt een onbekende route en hoe droom je nog als vroeger aan je vingers kleeft? Hoe vind je houvast in het luchtledige? Hoe weiger je hoop los te laten en hoe onthou je dat alles achterlaten niet hetzelfde als vergeten is. Hoe vind je een thuis binnen vreemde muren? Hoe aard je binnen vreemde grenzen? Hoe blijf je geloven dat uit alles wat verloren ging zoveel meer ontstaan zal? Hoe de dag waarop alles samen kwam dan eindelijk zou aanbreken. Dat er een tijd voor je ligt waar geen woord, geen leed of droefenis aan kleven kan. Een vooravond van nieuw leven, een jong voorland dat nog ontelbare morgens bergen zou, een herinnering van die ene plek in huis, het uitzicht van het keukenraam, het kraken van de trap, je bed en de angsten die er lagen maar ook de moed die je hier bracht. Dromen van een kalm en vredig ontwaken, een ontwijfelbare zekerheid, een deken die ook je dromen warmt als kou in je kieren sluipt. Je zegt: "Het is beter zo." Nieuw leven wacht hier, een stillere nacht, een vreemd uitzicht waarin je toekomst dorstig verscholen ligt.

De weg die je hier bracht toen de hoop nog jong, week en pril was als teder maanlicht of een verlegen zon en je herinnert je hoe het lichter werd, hoe het eindeloze met de dag krimpen zou, hoe je weer vooruit durfde te kijken zonder de mist van vroeger en hoe over de schutting van angst een nieuw bestaan verscholen lag.

93