Raadsbesluit Verordening Participatiewet IOAW en IOAZ Edam-Volendam
Tekst van het document
P A G I N A 1 V A N 32 Zaaknummer: Z24144326 Verordening van de raad van de gemeente Edam -Volendam over uitvoering van de Participatiewet, Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte werkloze werknemers en de Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte gewezen zelfstandigen (Verordening Participatiewet, IOAW en IOAZ Edam-Volendam ) De raad van de gemeente Edam-Volendam; gelezen het voorstel van het college van burgemeester en wethouders van 3 november 2026, nr. Z24144326; gelet op artikelen 149 en 156 van de Gemeentewet, de artikelen 8, eerste lid, aanhef en onder a en c, 8a, 8b en 10b, zevende lid, van de Participatiewet, artikel 35 van de Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte werkloze werknemers en artikel 35 van de Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijke arbeidsongeschikte gewezen zelfstandigen; gezien het advies van het cliëntpanel Participatiewet; B E S L U I T : vast te stellen de volgende Verordening Participatiewet, IOAW en IOAZ Edam-Volendam. Hoofdstuk 1. Algemene bepalingen PARAGRAAF 1.1. DEFINITIES Artikel 1.1.1 Definities 1.
Alle begrippen die in deze verordening worden gebruikt en die niet verder worden omschreven, hebben dezelfde betekenis als in de Participatiewet, de Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte werkloze werknemers, de Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte gewezen zelfstandigen en de Algemene wet bestuursrecht. 2. In deze verordening wordt verstaan onder: - Bbz2004: Besluit bijstandverlening zelfstandigen 2004; - college: het college van burgemeester en wethouders van de gemeente Edam-Volendam; - De Toegang: de plek waar algemeen toegankelijke individuele ondersteuning geboden wordt bij vragen en problemen op diverse levensgebieden; - gemeente: gemeente Edam-Volendam; - IOAW: Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte werkloze werknemers; - IOAZ: Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte gewezen zelfstandigen; - raad: de gemeenteraad van gemeente Edam-Volendam; - Sociale Basis: het fundament van gemeenschapswelzijn dat door inwoners, verenigingen en vrijwilligers zelf wordt gedragen en door de gemeente wordt ondersteund met algemene ontmoetingsactiviteiten en preventieve trainingen; - UWV: het Uitvoeringsinstituut Werknemersverzekeringen; P A G I N A 2 V A N 32 - wet: Participatiewet; - Wmo: Wet maatschappelijke ondersteuning 2015. Hoofdstuk 2.
Hulp bij het vinden en behouden van werk PARAGRAAF 2.1. ALGEMENE BEPALINGEN Artikel 2.1.1 Definities In dit hoofdstuk wordt verstaan onder: - beschut werk: werk in een beschutte omgeving en onder aangepaste omstandigheden als bedoeld in artikel 10b van de wet; - doelgroep: personen als bedoeld in artikel 7, eerste lid, onder a, of artikel 7a, eerste lid, van de wet; - het vinden en behouden van werk: arbeidsinschakeling als bedoeld in artikel 6, aanhef en onderdeel b, van de wet; - mantelzorg: hulp ten behoeve van zelfredzaamheid, participatie, beschermd wonen, opvang, jeugdhulp, het opvoeden en opgroeien van jeugdigen en zorg en overige diensten als bedoeld in de Zorgverzekeringswet, die rechtstreeks voortvloeit uit een tussen personen bestaande sociale relatie en die niet wordt verleend in het kader van een hulpverlenend beroep; - persoonlijke ondersteuning bij werk: ondersteuning als bedoeld in artikel 10, eerste en derde lid, van de wet en begeleiding op de werkplek als bedoeld in artikel 10da van de wet; - structurele functionele beperking: beperking als gevolg van ziekte of gebrek die structureel is, zoals bedoeld in het meest recente Protocol Voorzieningen van UWV. Artikel 2.1.2 Afbakening Subsidieplafonds en algemene subsidieverordening 1.
Het college kan een subsidieplafond vaststellen voor subsidies bedoeld in artikel 2.2.9, welke zal gelden als weigeringsgrond volgens artikel 4:25 van de Algemene wet bestuursrecht. 2. De geldende Algemene subsidieverordening Edam-Volendam is niet van toepassing op subsidies zoals bedoeld in dit hoofdstuk. Artikel 2.1.3 Aanbod en aanvraag ondersteuning op maat 1. Het college onderzoekt: a. in hoeverre ondersteuning bij het vinden en behouden van werk nodig is; en b. overeenkomstig artikel 10, vierde lid, van de wet, of het aanbieden van een voorziening binnen de kaders van dit hoofdstuk noodzakelijk is. 2. Bij de beoordeling die volgt uit het vorige lid past het college maatwerk toe (ondersteuning op maat). Het college houdt daarbij in ieder geval rekening met: a. de individuele mogelijkheden, belemmeringen en eventuele psychische, verstandelijke, lichamelijke of andere functionele beperkingen; b. de individuele capaciteiten, competenties en wensen; c. de individuele omstandigheden, waaronder zorgtaken, zoals de opvang van ten laste komende kinderen tot vijf jaar en de noodzaak tot het verrichten van mantelzorg, of bijvoorbeeld het wel of niet hebben van een sociaal netwerk; d. andere voorzieningen die in het kader van het sociaal domein of daarbuiten beschikbaar zijn; en e.
de doelmatigheid en proportionaliteit met het oog op het vinden en behouden van werk, waarmee wordt bedoeld dat het aanbod niet langer en duurder is dan nodig en de inzet in verhouding staat tot het gewenste resultaat. P A G I N A 3 V A N 32 3. Het college stemt het aanbod, als dat nodig is, intern af op lopende of mogelijke voorzieningen op grond van andere (wettelijke) regelingen zodat het optimaal bijdraagt aan integrale ondersteuning van de persoon, ook bij belangrijke overgangsmomenten. Dit wordt opgenomen in het plan van aanpak. 4. Het college kan personen ook bemiddelen, toeleiden of verwijzen naar bestaande, niet uit dit hoofdstuk voortvloeiende, voorzieningen of organisaties en hierover waar nodig afspraken vastleggen in het plan van aanpak. 5. Het college kan voor personen uit de doelgroep die eenzelfde voorziening nodig hebben voorzieningen in groepsverband uitvoeren of laten uitvoeren. 6. Een aanvraag als bedoeld in artikel 10, vijfde lid, van de wet voor ondersteuning op maat wordt ingediend via een door het college vastgesteld (digitaal) formulier. Artikel 2.1.4 Geen aanbod, weigering of beëindiging van ondersteuning en voorzieningen 1. Het college biedt geen ondersteuning bij het vinden en behouden van werk, dan wel voorziening, of kan deze weigeren als: a.
de persoon waarvoor de ondersteuning, dan wel voorziening zou worden geboden niet tot de doelgroep behoort; b. de persoon onvoldoende medewerking verleent aan het onderzoek dat nodig is voor het beoordelen van het recht op ondersteuning, dan wel voorziening; c. de noodzaak voor ondersteuning bij het vinden en behouden van werk naar het oordeel van het college ontbreekt; d. de noodzaak voor een voorziening naar het oordeel van het college ontbreekt; e. er door of voor de persoon een beroep kan worden gedaan op een andere passende (algemene) voorziening of (wettelijke) regeling, waarmee een oplossing kan worden gevonden voor de ondersteuningsvraag; f. de voorziening naar het oordeel van het college onvoldoende bijdraagt aan het vinden en behouden van werk; of g. er niet wordt voldaan aan de voorwaarden die in de wet en dit hoofdstuk worden gesteld om in aanmerking te komen voor een specifieke voorziening. 2. Het college kan een voorziening beëindigen als: a. de persoon die aan de voorziening deelneemt zijn verplichtingen als bedoeld in de artikelen 9 en 17 van de wet of de artikelen 13 en 37 van de IOAW of IOAZ niet nakomt; b. de persoon die aan de voorziening deelneemt niet meer behoort tot de doelgroep; c.
de persoon die aan de voorziening deelneemt algemeen geaccepteerde arbeid aanvaardt waarbij geen gebruik wordt gemaakt van een in dit hoofdstuk genoemde voorziening, tenzij het betreft een persoon als bedoeld in artikel 7, eerste lid, onderdeel a, onder 2⁰, van de wet; d. de voorziening naar het oordeel van het college niet meer voldoende bijdraagt aan het op korte termijn vinden en behouden van werk; e. de voorziening naar het oordeel van het college niet meer geschikt is voor de persoon die gebruik maakt van de voorziening; f. de persoon die aan de voorziening deelneemt niet naar behoren gebruik maakt van de aangeboden voorziening; of g. de persoon die aan de voorziening deelneemt niet meer voldoet aan de voorwaarden die in de wet en dit hoofdstuk worden gesteld om in aanmerking te komen voor die voorziening. PARAGRAAF 2.2. VOORZIENINGEN EN SPECIFIEKE BEPALINGEN Artikel 2.2.1 Maatschappelijke participatie gericht op het vinden en behouden van werk P A G I N A 4 V A N 32 1. Bij maatschappelijke participatie gaat het om het verrichten van onbeloonde activiteiten als bedoeld in artikel 6, aanhef en onderdeel c, van de wet. 2. Het doel van maatschappelijke participatie bedoeld in dit artikel is door mee te doen aan het maatschappelijk leven de kans op het vinden en behouden van werk te vergroten. 3.
Het college kan een persoon die behoort tot de doelgroep ondersteunen met zowel een aanbod tot maatschappelijke participatie als bij een eigen initiatief van de persoon, wanneer er op enig moment zicht is op het vinden en behouden van werk. Wanneer dit op het moment van beoordeling niet zo is, gelden de bepalingen uit hoofdstuk 3. 4. De ondersteuning kan bestaan uit: a. het verstrekken van informatie en advies over participatiemogelijkheden, het motiveren en ondersteunen van de persoon bij het zetten van stappen richting het vinden en behouden van werk of het wegnemen of beheersbaar maken van praktische belemmeringen; b. het toeleiden dan wel verwijzen naar of het aanbieden van (bestaande) activiteiten of ondersteuning, zoals: i. activiteiten die vanuit de Sociale Basis worden georganiseerd; ii. begeleiding naar activiteiten of andere ondersteuning die vanuit De Toegang wordt geboden; iii. vrijwilligersactiviteiten; iv. activiteiten in de wijk of buurt, zoals bij de bibliotheek; c. het toeleiden dan wel verwijzen naar of het aanbieden van voorzieningen gericht op het vinden en behouden van werk, zoals (taal)scholing of een sollicitatietraining. 5.
Onverminderd de artikelen 2.1.3 en 2.1.4 geldt dat het college maatschappelijke participatie als bedoeld in dit artikel alleen aanbiedt dan wel ondersteunt bij een eigen initiatief van de persoon wanneer het geen belemmering vormt voor betaald werk, geen oneerlijke concurrentie veroorzaakt en niet leidt tot het verlies van banen voor anderen. Artikel 2.2.2 Scholing en premie bij een participatieplaats 1. Een participatieplaats is een werkplek waar onbeloond, maar met behoud van de bijstandsuitkering, additionele werkzaamheden worden verricht, zoals bedoeld in artikel 10a, eerste en tweede lid, van de wet. Hierbij staan niet de werkzaamheden centraal, maar het opdoen van ervaring met werken. 2. Het doel van een participatieplaats is personen die nog niet bemiddelbaar zijn werkervaring op te laten doen en daarmee de kans op het vinden en behouden van werk te vergroten. 3. Onverminderd artikel 10a van de wet en artikelen 2.1.3 en 2.1.4 geldt dat het college de persoon die algemene bijstand ontvangt alleen plaatst als: a. hierdoor geen andere werknemers bij dezelfde organisatie hun baan verliezen of mislopen en er geen oneerlijke concurrentie ontstaat met andere organisaties; en b.
een schriftelijke overeenkomst is ondertekend door de gemeente, de organisatie waar de additionele werkzaamheden worden verricht en de persoon die deze gaat verrichten, welke bijdraagt aan duidelijkheid over de verhoudingen en verwachtingen tussen de partijen. 4. In de overeenkomst worden in ieder geval de volgende onderdelen opgenomen: a. welke activiteiten (additionele werkzaamheden) zullen worden verricht; b. de wijze waarop de begeleiding vanuit de organisatie plaatsvindt; c. de duur van de participatieplaats; en d. het aantal uren per week waarin de activiteiten zullen worden verricht. 5. Bij het aanbieden van scholing of opleiding als bedoeld in artikel 10a, vijfde lid, van de wet gaat het om scholing als bedoeld in artikel 2.2.4, die naast of op de participatieplaats kan worden gevolgd. P A G I N A 5 V A N 32 6. De premie bedoeld in artikel 10a, zesde lid, van de wet is maximaal € 300 per zes maanden bij een gemiddelde arbeidsduur van 36 uur per week en bedoeld om de persoon met algemene bijstand er financieel op vooruit te laten gaan. Bij een lager gemiddelde en afwezigheid zonder goede reden wordt de premie naar rato berekend. De premie wordt achteraf uitbetaald. 7.
Om in aanmerking te komen voor de premie, verricht de persoon in zes maanden gemiddeld minimaal acht uur per week onbeloond additionele werkzaamheden en werkt deze voldoende mee aan het vergroten van de kans op het vinden en behouden van werk. 8. Als de persoon scholing volgt naast de participatieplaats, worden deze uren betrokken bij de berekening van de gemiddelde arbeidsduur die nodig is om het recht op de premie en de hoogte daarvan vast te stellen. Artikel 2.2.3 Werkervaringsplaats 1. Een werkervaringsplaats biedt de mogelijkheid om werknemersvaardigheden aan te leren, zoals op tijd komen, het wennen aan een werkritme, samenwerken met collega’s en omgaan met gezag, of om specifieke kennis en ervaring uit te breiden zoals bij een (snuffel)stage. De werkervaringsplaats betreft geen arbeidsovereenkomst en is daar ook niet verplicht aan gekoppeld. Een werkervaringsplaats is ook geen proefplaats. 2. Het doel van een werkervaringsplaats is het vergroten van de kans op het vinden en behouden van werk door: a. het opdoen van specifieke werkervaring (vergelijkbaar met een stage); of b. het leren functioneren in een arbeidsrelatie. 3. Het college kan een persoon uit de doelgroep een werkervaringsplaats aanbieden wanneer deze: a. een afstand tot de arbeidsmarkt heeft, bijvoorbeeld door langdurige werkloosheid; en/of b.
nog niet actief is geweest op de arbeidsmarkt of in een specifieke sector. 4. Onverminderd de artikelen 2.1.3 en 2.1.4 geldt dat het college de persoon alleen plaatst als: a. hierdoor geen andere werknemers bij dezelfde organisatie hun baan verliezen of mislopen en er geen oneerlijke concurrentie ontstaat met andere organisaties; en b. een schriftelijke werkervaringsplaatsovereenkomst is ondertekend door de gemeente, de werkervaringsplaats organisatie en de persoon uit de doelgroep, welke bijdraagt aan duidelijkheid over de verhoudingen en verwachtingen tussen de partijen. 5. In de werkervaringsplaatsovereenkomst worden in ieder geval de volgende onderdelen opgenomen: a. het doel van de werkervaringsplaats en de bijbehorende persoonlijke leerdoelen; b. de wijze waarop de begeleiding plaatsvindt; c. welke activiteiten zullen worden verricht; d. de duur van de werkervaringsplaats; en e. het aantal uren per week waarin de activiteiten zullen worden verricht. 6. Een werkervaringsplaats duurt maximaal zes maanden. 7. Het college kan de werkervaringsplaats in bijzondere gevallen eenmalig verlengen met maximaal zes maanden. Hierbij kan het gaan om verlenging: a. vanwege een substantiële ziekteperiode; of b.
wanneer de omvang van de werkzaamheden onvoldoende is gebleken en deze in de eerste periode niet kon worden uitgebreid; als daardoor het doel van de werkervaringsplaats niet is bereikt en de verwachting is dat dit doel door verlenging van de periode wel kan worden bereikt. Artikel 2.2.4 Scholing 1. Bij scholing gaat het om kortdurende opleidingen, trainingen, cursussen of daarmee vergelijkbare scholingsmogelijkheden die thuis of op locatie kunnen worden gevolgd. P A G I N A 6 V A N 32 2. Scholing is bedoeld om: a. vaardigheden (skills) te verkrijgen, vergroten, updaten of verdiepen; of b. een specifiek(e) certificaat, diploma of verklaring te behalen; en daarmee de kans op het vinden en behouden van werk te vergroten. 3. Onverminderd de artikelen 2.1.3 en 2.1.4 geldt dat het college alleen scholing kan aanbieden aan een persoon uit de doelgroep, wanneer: a. scholing noodzakelijk is voor het slagen van het plan van aanpak; en b. scholing de kortste weg is naar het vinden en behouden van werk. Hierbij spelen aansluiting van de scholing op de arbeidsmarkt, en kans op een baan met deze vorm van scholing als omstandigheden ook een rol. Artikel 2.2.5 Proefplaats 1. Een proefplaats is een werkplek waar zonder loon, maar met behoud van de bijstandsuitkering voor een beperkte periode werkzaamheden worden verricht, zoals bedoeld in artikel 8a, tweede lid, onder d, van de wet. 2.
Het doel van de proefplaats is dat de persoon en de kandidaat werkgever ontdekken of het werk en de werkplek bij de persoon past. En wordt gekeken of er eventueel ondersteuning of voorzieningen nodig zijn om daarmee de kans op het vinden en behouden van werk te vergroten. 3. Tijdens de proefplaats kan een loonwaardemeting worden uitgevoerd. 4. Voor een proefplaats wordt alleen toestemming verleend door het college als: a. de persoon tot de werkzaamheden in staat is, bijvoorbeeld gelet op de vaardigheden en capaciteiten van de persoon; b. het college verwacht dat de proefplaats bijdraagt aan het vinden en behouden van werk; c. hierdoor geen andere werknemers bij dezelfde organisatie hun baan verliezen of mislopen en er geen oneerlijke concurrentie ontstaat met andere organisaties; d. de persoon niet al eerder een proefplaats bij deze (kandidaat) werkgever heeft gekregen voor dezelfde werkzaamheden; e. de (kandidaat) werkgever de intentie heeft de persoon aansluitend een arbeidsovereenkomst aan te bieden, zonder proeftijd en voor minimaal zes maanden en ten minste hetzelfde aantal uren als de proefplaats; en f. de proefplaats noodzakelijk is. Dit is niet het geval als de kans groot is dat de persoon ook zonder proefplaats kan worden aangenomen voor het werk. 5. Het college beoordeelt of de toestemming voor één of twee maanden wordt gegeven. 6.
Het college kan toestemming verlenen voor een verlenging met maximaal vier maanden. Hiervoor beoordeelt het college of er bijzondere omstandigheden zijn die dit noodzakelijk maken. De voorwaarden bedoeld in het vierde lid gelden ook bij deze beoordeling. Artikel 2.2.6 Persoonlijke ondersteuning 1. Bij persoonlijke ondersteuning wordt een persoon die behoort tot de doelgroep op de werkvloer begeleid bij het uitvoeren van werkzaamheden. Ook kunnen collega’s en de werkgever worden ondersteund bij het leren samenwerken met, of begeleiden van, de persoon op de werkvloer. 2. Persoonlijke ondersteuning heeft als doel dat de persoon wordt begeleid naar een situatie waarin hij zonder deze voorziening zijn werk kan doen bij een reguliere werkgever of de werkgever zelf in staat is hem (verder) te begeleiden op zijn werkplek. 3. Persoonlijke ondersteuning kan worden gegeven door: a. een erkende deskundige als bedoeld in artikel 10, derde lid, onderdeel a, van de wet die in de uitvoeringspraktijk en in dit hoofdstuk een jobcoach wordt genoemd; of b. een interne werkbegeleider als bedoeld in artikel 10, derde lid, onderdeel b, van de wet. 4. Er zijn drie soorten jobcoaches: P A G I N A 7 V A N 32 a.
gemeentelijke jobcoach: het gemeentebestuur heeft eigen jobcoaches of de jobcoach is werkzaam bij een gemeenschappelijke regeling of een gezamenlijk uitvoeringsbedrijf waar de gemeente aan deelneemt; b. externe jobcoach: een zelfstandige jobcoach of de jobcoach die in dienst is bij een extern(e) jobcoach bureau of organisatie; of c. interne jobcoach: een jobcoach die werkzaam is in een dienstverband bij de werkgever of in opdracht van de werkgever. 5. Het college kan een persoon uit de doelgroep persoonlijke ondersteuning aanbieden wanneer deze: a. ook behoort tot de doelgroep loonkostensubsidie op grond van artikel 6, aanhef en onder e, van de wet; of b. niet tot de doelgroep loonkostensubsidie behoort, maar vanwege een structurele functionele beperking van de persoon het wel noodzakelijk is om persoonlijke ondersteuning in te zetten. 6. Onverminderd de artikelen 2.1.3 en 2.1.4 en het vorige lid gelden de volgende voorwaarden om in aanmerking te komen voor persoonlijke ondersteuning: a. Zonder persoonlijke ondersteuning kan het doel, bedoeld in het tweede lid, naar oordeel van het college niet worden bereikt (noodzaak). b. Er is sprake van: i. een proefplaats; of ii. een ondertekende arbeidsovereenkomst van minimaal zes maanden, voor minimaal 12 uur per week; of iii.
een ondertekende arbeidsovereenkomst van minimaal zes maanden, voor minimaal acht uur per week als de persoon nog niet in staat is om minimaal 12 uur per week te werken, maar de verwachting is dat deze zich binnen één jaar naar minimaal 12 uur per week kan ontwikkelen. c. Er is een coachingsplan waarin de individuele coachingsdoelen en de daarbij uit te voeren activiteiten met verwachte begeleidingsuren zijn opgenomen. Voor de te bereiken werkdoelen en persoonlijke doelen en de daarbij uit te voeren activiteiten wordt aangesloten bij hetgeen hierover is vastgelegd in de meest recente Beleidsregel Protocol (externe) Jobcoach UWV. 7. De jobcoach of interne werkbegeleider voldoet aantoonbaar aan de volgende, van toepassing zijnde, kwaliteitseis(en): a. De gemeentelijke of interne jobcoach: heeft hbo werk- en denkniveau en heeft een opleidingsmodule voor jobcoach gevolgd, waarvoor een diploma dan wel certificaat is behaald. b. De externe jobcoach: is door het UWV erkend voor het uitvoeren van jobcoaching op grond van het meest recente erkennings- en intrekkingskader uitvoering persoonlijke ondersteuning van het UWV. c. De interne werkbegeleider: i. heeft een training gevolgd om werknemers met beperkingen te begeleiden op de werkplek zoals een ‘Harrie/buddy-training’; ii.
heeft aantoonbaar ervaring met het geven van werkinstructies en de werkzaamheden die de persoon uitvoert of gaat uitvoeren; en iii. krijgt voor een deel van de werkuren vrijstelling om de begeleiding op zich te nemen. 8. De keuze voor de in te zetten vorm van persoonlijke ondersteuning wordt door het college gemaakt na overleg met de (kandidaat) werkgever en de persoon: de (kandidaat) werknemer. Hierbij zijn in ieder geval de volgende factoren van belang: P A G I N A 8 V A N 32 a. Persoonlijke ondersteuning is een werknemersvoorziening. De voorziening wordt toegekend voor de (kandidaat) werknemer. Deze moet zich goed, veilig en vertrouwd voelen bij de jobcoach of interne werkbegeleider, zodat de kans op succes vergroot wordt. b. Er wordt gestreefd naar zo min mogelijk jobcoaches per bedrijf. Werkgevers hebben de voorkeur dat, wanneer zij meerdere kandidaten van UWV en gemeenten aan het werk hebben, er met één jobcoach wordt gewerkt. c. De gemeente heeft gemeentelijke jobcoaches, waar mogelijk worden de gemeentelijke jobcoaches bij voorrang ingezet. 9. Persoonlijke ondersteuning kan als voorziening ambtshalve of via een aanvraag ondersteuning op maat worden toegekend. Deze aanvraag kan worden gedaan door een (kandidaat) werknemer of een (kandidaat) werkgever ten behoeve van de (kandidaat) werknemer. 10.
Persoonlijke ondersteuning wordt vanaf de ingangsdatum proefplaats of arbeidsovereenkomst ingezet. Wanneer die datum in het verleden ligt, wordt persoonlijke ondersteuning vanaf de aanvraagdatum ingezet. 11. Persoonlijke ondersteuning kan worden toegekend voor: a. de duur van een proefplaats; b. maximaal zes keer een half jaar bij een arbeidsovereenkomst. 12. Het college kan de maximale periode bedoeld in het elfde lid, onderdeel b, in hele bijzondere gevallen verlengen wanneer: a. Persoonlijke ondersteuning nog nodig is om de baan te behouden; b. Een duurdere voorziening als beschut werk hiermee wordt voorkomen; en c. Het doel bedoeld in het tweede lid naar verwachting nog steeds kan worden bereikt. 13. De ingezette jobcoach of interne werkbegeleider rapporteert over de voortgang en resultaten van de persoonlijke ondersteuning met behulp van het voortgangsrapportageformulier. Artikel 2.2.6a Intensiteit en maximale kosten van de persoonlijke ondersteuning bij werk 1. Bij een proefplaats geldt dat maximaal vijf uur per maand persoonlijke ondersteuning kan worden aangeboden. Dit is de intensiteit. 2. Voor persoonlijke ondersteuning bij een arbeidsovereenkomst hanteert het college twee verschillende begeleidingsregimes, namelijk licht en midden.
Dit is de intensiteit van de persoonlijke ondersteuning die de werknemer naar verwachting nodig heeft, uitgedrukt in een maximum te besteden bedrag per jaar. De intensiteit is afhankelijk van de ondersteuningsbehoefte van de (kandidaat) werknemer die volgt uit het coachingsplan. 3. De maximum te besteden bedragen bedoeld in het tweede lid stemt het college af op de subsidiebedragen die het UWV hanteert bij de begeleidingsregimes licht en midden voor interne jobcoaching. Deze zijn te vinden in het meest recente Besluit Normbedragen Voorzieningen UWV. De bedragen zijn exclusief eventueel verschuldigde btw en gelden bij een dienstverband van 24 uur of meer per week. Bij een dienstverband van minder dan 24 uur per week worden de bedragen naar rato berekend. 4. Voor een externe jobcoach is het in rekening te brengen uurtarief niet hoger dan de uurvergoeding persoonlijke ondersteuning/jobcoaching die in het meest recente Besluit Normbedragen Voorzieningen UWV is opgenomen. 5. Het college hanteert voor een interne jobcoach of interne werkbegeleider een toereikend uurtarief, dat lager is dan het tarief bedoeld in het vierde lid. Het college draagt zorg voor kenbaarheid van de geldende tarieven of de berekeningswijze daarvan. 6.
Het begeleidingsregime volgt uit de combinatie van de ondersteuningsbehoefte van de (kandidaat) werknemer, het maximum te besteden bedrag per jaar zoals bedoeld in het derde lid en het uurtarief zoals bedoeld in het vierde lid. Voor een interne jobcoach of een interne P A G I N A 9 V A N 32 werkbegeleider wordt in beginsel begeleidingsregime licht als standaard voldoende passend geacht. 7. In beginsel wordt per half jaar geëvalueerd of persoonlijke ondersteuning bij werk nog langer noodzakelijk is. Het college kan echter tussentijds de intensiteit van de persoonlijke ondersteuning bij een arbeidsovereenkomst verhogen of verlagen binnen de actuele periode en binnen het actuele maximumbudget. Artikel 2.2.6b Subsidie persoonlijke ondersteuning 1. Het college kan op aanvraag van de (kandidaat) werkgever subsidie verlenen voor de inzet van een interne jobcoach of een interne werkbegeleider. 2. De subsidieaanvraag wordt medeondertekend door de (kandidaat) werknemer. 3. De subsidie kan worden aangevraagd vanaf het moment dat de keuze als bedoeld in artikel 2.2.6, achtste lid, ertoe leidt dat de persoonlijke ondersteuning door de werkgever zal worden georganiseerd. 4. In de beschikking tot subsidieverlening neemt het college in ieder geval de hoogte en de duur van de subsidie op. 5. Het college kan nadere regels opstellen voor de uitvoering van dit artikel.
Artikel 2.2.7 Beschut werk 1. Het college biedt de dienstbetrekkingen bedoeld in artikel 10b, eerste lid, van de wet aan door: a. werkgevers in staat te stellen dienstbetrekkingen aan te gaan; of b. zelf, al dan niet via inkoop, dienstbetrekkingen aan te gaan indien een aanbod op basis van onderdeel a niet is gelukt. 2. Het college kan, om de in artikel 10b, eerste lid, van de wet bedoelde werkzaamheden mogelijk te maken, zorgen voor: a. werkvoorzieningen als bedoeld in artikel 2.2.10, zoals werkplekaanpassingen; b. uitsplitsing van taken, waarbij ook gedacht kan worden aan jobcarving of jobcreation; of c. aanpassingen in de wijze van werkbegeleiding, werktempo of arbeidsduur. 3. Het college kan een werkgever die dienstbetrekkingen aangaat, op aanvraag, subsidie verstrekken voor het organiseren van de beschutte werkplek en de daarbij benodigde begeleiding. 4. Het college stelt nadere regels in de vorm van een subsidieregeling vast ten aanzien van de subsidie genoemd in het vorige lid. 5. Het college realiseert het voorgeschreven aantal dienstbetrekkingen per jaar voor zover hiervoor voldoende indicaties beschut werk zijn afgegeven. Het aantal dienstbetrekkingen dat jaarlijks gerealiseerd moet worden volgt uit de Regeling Participatiewet, IOAW en IOAZ. 6.
Een persoon met een indicatie beschut werk aan wie nog geen dienstbetrekking wordt aangeboden, omdat het college het aantal voorgeschreven dienstbetrekkingen voor dat jaar al heeft gerealiseerd, kan het daaropvolgende jaar met voorrang een dienstbetrekking aangeboden krijgen. 7. Wanneer nodig biedt het college passende ondersteuning en voorzieningen aan tot het moment dat de dienstbetrekking aanvangt. Hierbij kan in ieder geval gedacht worden aan voorzieningen uit dit hoofdstuk of (algemene) voorzieningen vanuit de Wmo. Artikel 2.2.8 Loonkostensubsidie 1. Loonkostensubsidie zoals opgenomen in artikel 10d van de wet is bedoeld om werkgevers te stimuleren personen met een arbeidsbeperking uit de doelgroep loonkostensubsidie in dienst te nemen of houden en werkgevers te compenseren voor de verminderde loonwaarde. P A G I N A 10 V A N 32 2. Voor het verstrekken van loonkostensubsidie volgt het college als werkproces het preferent proces loonkostensubsidie, waarvan het beheer ligt bij de Vereniging van Nederlandse Gemeenten (VNG). Artikel 2.2.9 Overige subsidies voor werkgevers 1. Het college kan de volgende overige subsidies verstrekken aan werkgevers: a. een stimuleringssubsidie, bedoeld als compensatie voor lagere arbeidsproductiviteit wanneer een arbeidsovereenkomst wordt aangeboden door een werkgever.
Dit wordt in de praktijk ook wel eens de niet-wettelijke loonkostensubsidie genoemd. b. een subsidie in de vorm van een scholings-begeleidingsvoucher, bedoeld als bijdrage voor opleidingskosten en/of training on the job/begeleidingskosten wanneer een arbeidsovereenkomst of een werkervaringsplaats wordt aangeboden door een werkgever. c. een subsidie in de vorm van een jongerenvoucher, bedoeld als tegemoetkoming in de salariskosten, wanneer een arbeidsovereenkomst wordt aangeboden door een werkgever voor een leer-werkplek. 2. Het college stelt nadere regels in de vorm van subsidieregelingen vast waarin onder meer bepalingen ten aanzien van de doelgroep, de hoogte en duur van de subsidie, de voorwaarden en verplichtingen en regels over de verlening, eventuele bevoorschotting en vaststelling worden opgenomen. Artikel 2.2.10 Werkvoorzieningen algemeen 1. Werkvoorzieningen zijn bedoeld om personen uit de doelgroep te helpen bij het vinden en behouden van werk en kunnen bestaan uit: a. vervoersvoorzieningen; b. noodzakelijke intermediaire activiteiten wanneer er sprake is van een motorische beperking; c. meeneembare voorzieningen; en/of d. werkplekaanpassingen, zoals bedoeld in artikel 8a, tweede lid, onderdeel f, van de wet. 2. Onverminderd de artikelen 2.1.3 en 2.1.4 geldt dat het college een persoon uit de doelgroep werkvoorzieningen kan aanbieden wanneer deze: a.
een structurele functionele beperking heeft; en b. als gevolg hiervan een werkvoorziening nodig heeft om te kunnen werken, voorzover het UWV niet verantwoordelijk is voor het verstrekken van dergelijke voorzieningen en de investering in de voorziening opweegt tegen de opbrengsten van het vinden en behouden van werk. Verder gelden de specifieke voorwaarden uit de artikelen 2.2.10a tot en met 2.2.10d van dit hoofdstuk. 3. Het college kan een externe deskundige inschakelen voor advies over in te zetten werkvoorzieningen. Artikel 2.2.10a Nadere uitwerking vervoersvoorziening 1. Een vervoersvoorziening kan worden toegekend als de persoon door zijn beperking niet zelfstandig naar zijn werkplek kan reizen al dan niet gebruik makend van het openbaar vervoer. 2. Een vervoersvoorziening kan zowel in natura als in de vorm van een vergoeding in geld worden verstrekt. 3. Het college houdt rekening met de reisafstand, met het aantal werkdagen waarop gereisd moet worden en met reguliere markttarieven. Als er meerdere oplossingen geschikt zijn, wordt gekozen voor de goedkoopste oplossing. 4. Een eventuele reiskostenvergoeding die de werknemer van de werkgever ontvangt, wordt door het college in mindering gebracht op de te verstrekken vervoersvoorziening.
P A G I N A 11 V A N 32 Artikel 2.2.10b Nadere uitwerking noodzakelijke intermediaire activiteiten wanneer er sprake is van een motorische beperking Een voorziening in de vorm van een intermediaire activiteit kan worden toegekend ter vervanging of ondersteuning van een door ziekte of gebrek geheel of gedeeltelijk ontbrekende motorische lichaamsfunctie. Artikel 2.2.10c Nadere uitwerking meeneembare voorzieningen 1. Een meeneembare voorziening wordt in principe in bruikleen beschikbaar gesteld. In bijzondere gevallen kan de voorziening in eigendom worden verstrekt. 2. Er is geen limitatieve lijst van voorzieningen. Voorwaarde is wel dat het middel niet: a. tot de Arbo-taak van de werkgever kan worden gerekend; b. tot de standaarduitrusting van een werkgever behoort; of c. algemeen gebruikelijk is in een organisatie. Artikel 2.2.10d Nadere uitwerking werkplekaanpassingen 1. Een werkplekaanpassing wordt in beginsel in bruikleen beschikbaar gesteld aan de werkgever. In bijzondere gevallen kan worden besloten de werkplekaanpassing in eigendom te verstrekken. In dat laatste geval wordt rekening gehouden met een eventuele waardestijging van het pand. 2. Er is geen limitatieve lijst van mogelijke aanpassingen of hulpmiddelen. Voorwaarde is wel dat de aanpassing of het middel niet: a. tot de Arbo-taak van de werkgever kan worden gerekend; b.
tot de standaarduitrusting van een werkgever behoort; of c. algemeen gebruikelijk is in een organisatie. Artikel 2.2.11 Detacheringsbanen 1. Een detacheringsbaan biedt de mogelijkheid om op detacheringsbasis werkervaring op te doen. 2. Een detacheringsbaan is bedoeld om de kans op het verkrijgen van een dienstbetrekking bij de inlenende organisatie en daarmee de kans op het vinden en behouden van werk te vergroten. 3. Het college kan door detachering zorgen voor toeleiding van een persoon die behoort tot de doelgroep naar een dienstverband met een werkgever. 4. Onverminderd de artikelen 2.1.3 en 2.1.4 geldt dat het college de persoon alleen plaatst als: a. de detachering is vastgelegd in een schriftelijke overeenkomst tussen zowel de (kandidaat) werkgever en inlenende organisatie als tussen de (kandidaat) werknemer en inlenende organisatie; en b. hierdoor geen andere werknemers bij dezelfde organisatie hun baan verliezen of mislopen en er geen oneerlijke concurrentie ontstaat met andere organisaties. Artikel 2.2.12 Parttime ondernemen 1. Parttime ondernemen is het voor eigen rekening en risico uitvoeren van werk in eigen bedrijf of zelfstandig beroep, waarmee niet wordt voldaan aan het urencriterium bedoeld in artikel 3.6. van de Wet inkomstenbelasting 2001 en waaruit een inkomen wordt verkregen dat lager is dan de toepasselijke bijstandsnorm.
Met behulp van parttime ondernemen kan worden gewerkt aan de professionele en persoonlijke ontwikkeling van een persoon. Het opdoen van werkvaardigheden, sociale vaardigheden, het uitbreiden van het netwerk en het vergroten van het zelfvertrouwen kan de kans op werk en volledige financiële zelfstandigheid vergroten. 2. Het doel van parttime ondernemen is de kans op het vinden en behouden van werk te vergroten. 3. Onverminderd de artikelen 2.1.3 en 2.1.4 geldt dat het college parttime ondernemen alleen als voorziening kan aanbieden wanneer de persoon uit de doelgroep algemene bijstand ontvangt. P A G I N A 12 V A N 32 4. Het college kan bij het aanbieden van parttime ondernemen als voorziening ook andere voorzieningen aanbieden, zoals scholing bedoeld in artikel 2.2.4, wanneer dit bijdraagt aan het doel. 5. Er is geen sprake van parttime ondernemen als voorziening wanneer de persoon die algemene bijstand ontvangt al werk als bedoeld in het eerste lid uitvoert, zonder dat dit door het college als noodzakelijke voorziening wordt aangeboden en opgenomen in het plan van aanpak. Artikel 2.2.13 Noodzakelijke extra kosten in verband met het plan van aanpak 1. Het college kan een persoon uit de doelgroep een vergoeding verstrekken voor noodzakelijke extra kosten die gemaakt worden in het kader van een traject gericht op het vinden en behouden van werk. 2.
Het doel van deze voorziening is te voorkomen dat de daling van het besteedbaar inkomen door noodzakelijke extra kosten een belemmering vormt voor de voortgang en slagingskans van het traject. 3. Onverminderd de artikelen 2.1.3 en 2.1.4 geldt dat de kosten niet op een andere manier kunnen worden vergoed en er geen voorliggende voorziening is voor de kosten. 4. In aanvulling op de eerdergenoemde voorwaarden hanteert het college meer specifiek bij de beoordeling van vergoeding van reiskosten: a. in beginsel een minimumafstand van vijf kilometer enkele reis, tenzij dit naar oordeel van het college in redelijkheid niet van de persoon kan worden verwacht, bijvoorbeeld vanwege een structurele functionele beperking; b. de goedkoopste passende mogelijkheid van openbaar vervoer, waarbij dit afhankelijk van de individuele situatie kan gaan om een vergoeding per enkele reis dan wel een maandabonnement of op andere passende wijze. Artikel 2.2.14 Ondersteuning bij een leer-werktraject voor jongeren 1. Het college kan een jongere bij toepassing van artikel 7a, derde lid, van de wet ondersteuning aanbieden bij het volgen van een leer-werktraject. Een leer-werktraject is een combinatie van werken met leren. 2.
Het doel van de extra ondersteuning bij een leer-werktraject is de kans op het alsnog behalen van een startkwalificatie te vergroten, waarmee de kans op het vinden en behouden van werk wordt vergroot. 3. Onverminderd de artikelen 2.1.3 en 2.1.4 en het vorige lid geldt dat het college alleen ondersteuning biedt als de ondersteuning die al door de school of de werkgever wordt geboden onvoldoende is en de ondersteuning nodig is om het leer-werktraject te kunnen blijven volgen, uitval te voorkomen en het traject succesvol af te ronden. 4. De ondersteuning kan in ieder geval bestaan uit: a. het motiveren en coachen van de jongere of het wegnemen of beheersbaar maken van praktische belemmeringen; b. het aanbieden van noodzakelijke (aanvullende) voorzieningen uit dit hoofdstuk. Artikel 2.2.15 Verzoeken van scholen en onderwijsinstellingen over ondersteuning jongeren 1. Het college bevestigt binnen uiterlijk vijf werkdagen weken de ontvangst van een verzoek om informatie, ondersteuning of een voorziening gedaan door het bevoegd gezag van de school of instelling bedoeld in artikel 7a, eerste lid, onderdeel b, van de wet. 2.
Als het verzoek niet leidt tot een formele beschikking in de zin van de Awb, dan reageert het college binnen uiterlijk zes weken op het verzoek en deelt deze reactie schriftelijk mee aan het bevoegd gezag van de school of instelling en aan de jongere ten behoeve van wie het verzoek is gedaan. P A G I N A 13 V A N 32 PARAGRAAF 2.3. INNOVATIE EN EXPERIMENTEN Artikel 2.3.1 Innovatie 1. Het college kan, als experiment in het kader van het onderzoeken en toepassen van mogelijkheden om de participatie te bevorderen, afwijken van het bepaalde in dit hoofdstuk. Bij een experiment worden de effecten onderzocht van nieuwe vormen van ondersteuning, die niet in of op grond van dit hoofdstuk zijn geregeld, maar wel binnen bestaande wetgeving passen en in een vast te stellen verordening zouden kunnen worden geregeld. 2. Een experiment duurt maximaal drie jaar. 3. Het experiment wordt afgesloten met een evaluatie. Als deze evaluatie noodzaakt tot bijstelling van dit hoofdstuk kan de periode zoals genoemd in het tweede lid worden verlengd tot aan het moment van inwerkingtreding van de bijstelling. Hoofdstuk 3. Maatschappelijke Participatie (zonder koppeling aan werk) PARAGRAAF 3.1.
ALGEMENE BEPALINGEN Artikel 3.1.1 Definities In dit hoofdstuk wordt verstaan onder: - doelgroep: personen als bedoeld in artikel 7, eerste lid, onder a, of artikel 7a, eerste lid, van de wet voor wie het vinden en behouden van werk nog niet mogelijk is en maatschappelijke participatie het einddoel vormt; - mantelzorg: hulp ten behoeve van zelfredzaamheid, participatie, beschermd wonen, opvang, jeugdhulp, het opvoeden en opgroeien van jeugdigen en zorg en overige diensten als bedoeld in de Zorgverzekeringswet, die rechtsreeks voortvloeit uit een tussen personen bestaande sociale relatie en die niet wordt verleend in het kader van een hulpverlenend beroep; - het vinden en behouden van werk: arbeidsinschakeling als bedoeld in artikel 6, aanhef en onderdeel b, van de wet. Artikel 3.1.2 Maatschappelijke participatie zonder koppeling aan werk 1. Bij maatschappelijke participatie gaat het in dit hoofdstuk om het verrichten van onbeloonde activiteiten als bedoeld in artikel 6, aanhef en onderdeel c, van de wet, zonder dat dit gericht is op het vinden en behouden van werk. 2. Het doel is meedoen aan het maatschappelijk leven. 3. Het college kan een persoon die behoort tot de doelgroep ondersteunen bij maatschappelijke participatie met zowel een aanbod tot maatschappelijke participatie als bij een eigen initiatief van de persoon.
Wanneer er op enig moment zicht komt op het vinden en behouden van werk of dit het einddoel kan gaan vormen, gelden de bepalingen uit hoofdstuk 2. 4. De ondersteuning kan bestaan uit: a. het verstrekken van informatie en advies over participatiemogelijkheden, het motiveren en ondersteunen van de persoon bij het zetten van stappen om isolement te voorkomen of doorbreken dan wel het wegnemen of beheersbaar maken van praktische belemmeringen; of b. het toeleiden dan wel verwijzen naar of het aanbieden van (bestaande) activiteiten of ondersteuning zoals: i. activiteiten die vanuit de Sociale Basis worden georganiseerd; P A G I N A 14 V A N 32 ii. begeleiding naar activiteiten of andere ondersteuning die vanuit De Toegang wordt geboden; iii. vrijwilligersactiviteiten; iv. activiteiten in de wijk of buurt, zoals bij de bibliotheek. 5. Wanneer een persoon uit de doelgroep vrijwilligerswerk of mantelzorg verricht, kan het college dit beschouwen als vorm van maatschappelijke participatie als bedoeld in het eerste lid. Daarbij houdt het college rekening met de belangen van de mantelzorger en diens ontwikkel- en toekomstperspectieven. 6. Het college biedt uitsluitend ondersteuning als bedoeld in het derde en vierde lid voor zover deze naar oordeel van het college: a. bijdraagt aan het doel van maatschappelijke participatie; b.
noodzakelijk is, omdat maatschappelijke participatie anders redelijkerwijs niet kan worden gerealiseerd; c. wat betreft kosten in een redelijke verhouding staat tot het te verwachten resultaat; en d. geen oneerlijke concurrentie veroorzaakt en niet leidt tot verlies van banen voor anderen, en wordt, waar relevant, in samenhang met voorzieningen op grond van de Wmo of andere wettelijke regelingen vormgegeven. 7. Het college stemt de aard, inhoud en de duur van de ondersteuning af op de behoeftes, mogelijkheden en capaciteiten van de persoon en vermeldt de hieraan verbonden voorwaarden en verplichtingen. Hoofdstuk 4. Algemene bijstand [gereserveerd] Hoofdstuk 5. Bijzondere bijstand en minimaregelingen [gereserveerd] Hoofdstuk 6. Handhaving PARAGRAAF 6.1.
ALGEMENE BEPALINGEN Artikel 6.1.1 Definities In dit hoofdstuk wordt verstaan onder: - benadelingsbedrag: de netto-bijstand waarop onnodig, eerder, langer of tot een hoger bedrag een beroep wordt gedaan als direct gevolg van tekortschietend besef van verantwoordelijkheid; - inlichtingenplicht: verplichtingen bedoeld in artikel 17, eerste lid, en 36b, vierde lid, van de wet en artikel 13, eerste lid, van de IOAW en IOAZ; - maatregel: besluit waarmee bijstand of een uitkering op grond van de IOAW of IOAZ geheel of gedeeltelijk wordt geweigerd als bedoeld in artikel 18, tweede lid, van de wet, artikel 20, tweede lid, van de IOAW en artikel 20, eerste lid, van de IOAZ; - tekortschietend besef van verantwoordelijkheid: gedraging die ertoe leidt dat een persoon onnodig, eerder, langer of tot een hoger bedrag een beroep doet op bijstand. Artikel 6.1.2 Preventie en bestrijding fouten, oneigenlijk gebruik en misbruik P A G I N A 15 V A N 32 1. Het college zorgt voor een rechtmatige en doelmatige uitvoering van de wet, waaronder de bestrijding van misbruik en oneigenlijk gebruik van de wet. 2. In het kader van preventie, om zoveel mogelijk te voorkomen dat regels worden overtreden en het aantal fouten te beperken, zet het college in op: a.
het bieden van tijdige, heldere en begrijpelijke informatie over de rechten en plichten verbonden aan de uitkering en over de consequenties van het niet-naleven van regels, misbruik en oneigenlijk gebruik; b. het waar mogelijk en passend bieden van maatwerk, zodat de belanghebbende ondersteund wordt bij het correct naleven van zijn verplichtingen; en c. het bieden van goede dienstverlening, mede door het bieden van laagdrempelige ondersteuning bij het invullen van formulieren, om onbewuste fouten te voorkomen. 3. In het kader van vroegtijdige signalering, om onregelmatigheden of mogelijke onrechtmatigheden zo snel mogelijk op te merken, zorgt het college voor: a. een zorgvuldige controle tijdens het proces tot toekenning van de uitkering; b. stelselmatig onderzoek naar de rechtmatigheid van de uitkering waarbij gebruik kan worden gemaakt van huisbezoeken, bestandsvergelijkingen en samenloopsignalen die daaruit voortkomen; en c. alertheid op signalen en adequate opvolging ervan. 4. Het college zorgt voor passend handhaven bij constatering van het niet-naleven van regels, misbruik of oneigenlijk gebruik. PARAGRAAF 6.2. MAATREGELEN Artikel 6.2.1 Toepassingsbereik De regels in deze paragraaf zijn van toepassing op de volgende gedragingen: a. het niet nakomen door de belanghebbende van een verplichting uit de wet, met uitzondering van de inlichtingenplicht; b.
het tonen van tekortschietend besef van verantwoordelijkheid; c. het niet nakomen door de belanghebbende die voor de zelfstandige voorziening in het bestaan is aangewezen op arbeid in dienstbetrekking, van een verplichting als bedoeld in artikel 13, tweede of vierde lid, van de IOAW of een op grond van hoofdstuk III van die wet aan de uitkering verbonden verplichting; d. het niet nakomen door de belanghebbende van een verplichting als bedoeld in artikel 13, tweede of vierde lid, van de IOAZ of een op grond van hoofdstuk III van die wet aan de uitkering verbonden verplichting. Artikel 6.2.2 Redelijke termijn bij oplegging maatregel 1. Het college legt de maatregel op binnen een redelijke termijn na het bekend worden van de met de maatregel verband houdende feiten en omstandigheden die zijn gemeld door de belanghebbende of waarover een signaal is ontvangen uit voor het college toegankelijke administraties. De redelijke termijn is in ieder geval verstreken na acht weken, waarbij het college zich inspant om voor maatregelen van ten hoogste de tweede categorie een termijn van vier weken te hanteren. 2. De maatregel wordt niet opgelegd als het recht op uitkering is beëindigd. Artikel 6.2.3 Zienswijze voorafgaand aan maatregel 1.
Voordat de maatregel wordt opgelegd, stelt het college de belanghebbende in de gelegenheid over het voornemen daartoe binnen een redelijke termijn mondeling of schriftelijk een zienswijze naar voren te brengen. Het college laat de keuze voor een mondelinge of schriftelijke zienswijze bij belanghebbende. 2. Het schriftelijk voornemen vermeldt in ieder geval de reden en duur van de voorgenomen maatregel en het bedrag of percentage waarmee de uitkering wordt geweigerd. 3. Het college kan toepassing van het eerste en tweede lid achterwege laten als: a. | de belanghebbende al eerder in de gelegenheid is gesteld een zienswijze naar voren te brengen en zich sindsdien geen nieuwe feiten of omstandigheden hebben voorgedaan; of b. | de belanghebbende aangeeft hiervan geen gebruik te willen maken. Artikel 6.2.4 Inhoud beschikking maatregel De maatregel vermeldt in ieder geval: a. de reden en duur daarvan; b. het bedrag of het percentage waarmee de uitkering wordt geweigerd; c. wanneer of over welke periode de maatregel wordt uitgevoerd; en d. de wijze waarop rekening is gehouden met de individuele omstandigheden van de belanghebbende.
Artikel 6.2.5 Tenuitvoerlegging maatregel De maatregel wordt ten uitvoer gelegd met ingang van de kalendermaand die volgt op de maand waarin de maatregel aan de belanghebbende is bekendgemaakt of, als dat niet mogelijk is dan wel gelet op de omstandigheden van het geval naar het oordeel van het co | llege niet wenselijk is: a. over de periode waarin de aan de maatregel ten grondslag liggende gedraging plaatsvond; b. vanaf de datum van toekenning van de uitkering; of c. op een later moment, voorzover de belanghebbende nog steeds een uitkering ontvangt en uit het onderzoek volgt dat dit passender en tegelijkertijd evenredig is. Artikel 6.2.6 Tekortschietend besef van verantwoordelijkheid 1. Onder tekortschietend besef van verantwoordelijkheid worden in ieder geval de volgende gedragingen verstaan: a. | Het in de periode voorafgaand aan de bijstandsverlening verwijtbaar niet behouden van algemeen geaccepteerde arbeid. b. | Het nalaten om tijdig een aanvraag te doen voor een voorliggende voorziening. c. | Het voor of tijdens de bijstandsverlening per maand meer dan anderhalf keer de relevante bijstandsnorm besteden aan algemeen noodzakelijke kosten van het bestaan zonder dat sprake is van bijzondere omstandigheden die dat rechtvaardigen. d.
| Het voor of tijdens de bijstandsverlening onverantwoord interen op eigen vermogen door het wegschenken of opmaken van vermogen dat, als het was gebruikt voor de algemeen noodzakelijke kosten van het bestaan, ertoe had geleid dat de belanghebbende gedurende een langere tijd geen beroep had hoeven doen op bijstand. 2. Bij tekortschietend besef van verantwoordelijkheid als bedoeld in het eerste lid, onder a, wordt de maatregel vastgesteld op 100% van de bijstandsnorm gedurende ten hoogste twee maanden. 3. In de overige gevallen van tekortschietend besef van verantwoordelijkheid wordt de maatregel vastgesteld op: a. | 10% van de bijstandsnorm gedurende één maand bij een benadelingsbedrag tot € 500,00; b. | 20% van de bijstandsnorm gedurende één maand bij een benadelingsbedrag van | € 500,00 tot € 2.000,00; c. | 40% van de bijstandsnorm gedurende één maand bij een benadelingsbedrag van € 2.000,00 tot € 4.000,00; P A G I N A 16 V A N 32 P A G I N A 17 V A N 32 d. 100% van de bijstandsnorm gedurende één maand bij een benadelingsbedrag van € 4.000,00 tot € 10.000,00; e. 100% van de bijstandsnorm gedurende twee maanden bij een benadelingsbedrag van € 10.000,00 of meer, tenzij het college op grond van artikel 48, tweede lid, onderdeel b, van de wet bijstand in de vorm van een geldlening verstrekt; f.
20% van de bijstandsnorm gedurende één maand wanneer het benadelingsbedrag, buiten toedoen van de belanghebbende, niet kan worden vastgesteld. 4. Als de belanghebbende binnen twaalf maanden na bekendmaking van een maatregel als bedoeld in dit artikel opnieuw een tekortschietend besef van verantwoordelijkheid toont, kan het college de duur van de maatregel verdubbelen bij eerdere weigering van één maand. Bij eerdere weigering van twee maanden kan het college de duur van de maatregel verhogen met één maand. 5. Een maatregel als bedoeld in dit artikel wordt niet opgelegd als deze minder bedraagt dan het drempelbedrag genoemd in artikel 2, eerste lid, van het Maatregelenbesluit socialezekerheidswetten. Hoofdstuk 7. Monitoring en evaluatie [gereserveerd] Hoofdstuk 8. Slotbepalingen PARAGRAAF 8.1. INTREKKING OUDE VERORDENINGEN EN OVERGANGSRECHT Artikel 8.1.1 Intrekking oude regeling De volgende verordeningen worden ingetrokken: 1. Afstemmingsverordening Participatiewet, IOAW en IOAZ gemeente Edam-Volendam 2017; 2. Handhavingsverordening Participatiewet, IOAW en IOAZ gemeente Edam-Volendam 2017; 3. Re-integratieverordening Participatiewet gemeente Edam-Volendam 2017; 4. Verordening tegenprestatie gemeente Edam-Volendam 2017. PARAGRAAF 8.2. INWERKINGTREDING EN CITEERTITEL Artikel 8.2.1 Inwerkingtreding Deze verordening treedt in werking op 1 januari 2027.
Artikel 8.2.2 Citeertitel Deze verordening wordt aangehaald als: Verordening Participatiewet, IOAW en IOAZ Edam- Volendam. Aldus besloten door de gemeenteraad van Edam-Volendam in zijn openbare vergadering van 17 december 2026, de griffier, de voorzitter, M.C.A. Karregat-Eerdhuijzen. R.J. Beukers. Dit besluit is elektronisch ondertekend. Deze is na de besluitvorming zichtbaar op de volgende pagina. P A G I N A 18 V A N 32 Toelichting In Nederland kennen we het socialezekerheidsstelsel. Dit stelsel is bedoeld om mensen op te vangen bij ziekte, werkloosheid, ouderdom of arbeidsongeschiktheid. Het bestaat uit sociale voorzieningen (bijstand, re-integratie) en sociale verzekeringen (volksverzekeringen, werknemersverzekeringen). Voor deze voorzieningen en verzekeringen zijn diverse wetten in het leven geroepen. Gemeenten, de Sociale Verzekeringsbank (SVB) en het Uitvoeringsinstituut Werknemersverzekeringen (UWV) voeren deze (samen) uit. Gemeentebesturen zijn binnen dit stelsel verantwoordelijk voor uitvoering van de Participatiewet, Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte werkloze werknemers (IOAW), Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte gewezen zelfstandigen (IOAZ) en de Wet sociale werkvoorziening (Wsw). De Wsw is een sterfhuisregeling.
Dat wil zeggen dat de regeling langzaam afloopt en er zijn plannen vanuit het Rijk om ervoor te zorgen dat instroom in de IOAZ vanaf 1 januari 2028 niet meer mogelijk is. Daarnaast kennen we de Wet Structuur uitvoeringsorganisatie werk en inkomen (SUWI). Hierin is overkoepelend de samenwerking in de keten (UWV – gemeenten - SVB) geregeld en zijn er regels over de publiek-private samenwerking bij arbeidsmarktbeleid opgenomen. In zijn algemeenheid gaat het bij de uitvoering van deze wetten over de volgende hoofdtaken en overkoepelende doelstellingen: Hoofdtaken • Het aan het werk helpen en houden van zo veel mogelijk mensen uit de doelgroep, waaronder mensen met een arbeidsbeperking (re-integratie). • Het bieden van een tijdelijk vangnet voor minimale inkomenszekerheid. Mensen kunnen terugvallen op een uitkering als er geen andere mogelijkheden meer zijn om inkomen te verkrijgen en noodzakelijke (extra) kosten te betalen (bijdragen aan bestaanszekerheid). • Het rechtmatig verstrekken van uitkeringen (handhaving en preventie). Overkoepelende maatschappelijke doelstellingen • Het bevorderen van de arbeidsparticipatie • Het bieden van bestaanszekerheid Ontwikkelingen Om de balans tussen bestaanszekerheid, re-integratie en handhaving te verbeteren, zijn de Participatiewet, IOAW en IOAZ gewijzigd.
De landelijke wetgever probeert met de Participatiewet in Balans de wet begrijpelijker en menselijker te maken, met meer aandacht voor de persoonlijke situatie, meer wederzijds vertrouwen en minder regels en op onderdelen meer uniformiteit tussen gemeenten. Met de Wet van school naar duurzaam werk wordt geprobeerd de overgang voor kwetsbare jongeren tot 27 jaar van school naar arbeidsmarkt te verbeteren. De samenwerking tussen onderwijs en gemeenten moet bijdragen aan het verminderen van voortijdig schoolverlaten en duurzame economische zelfstandigheid stimuleren. Daarnaast wordt met de Wet handhaving sociale zekerheid een stelselwijziging doorgevoerd ten aanzien van handhaving binnen de sociale zekerheid. Dit biedt gemeenten, het UWV en de SVB voldoende handhavingsinstrumenten voor passend handhaven en daarbij meer ruimte om rekening te houden met de persoonlijke situatie van mensen. Dit vanuit de gewijzigde maatschappelijke visie waarbij meer begrip is voor de complexiteit van regelgeving en de mogelijkheid van het maken van fouten, maar tegelijkertijd breed draagvlak blijft P A G I N A 19 V A N 32 voor handhaving van misbruik van uitkeringen.
Met de Wet proactieve dienstverlening beoogt de landelijke wetgever de bestaanszekerheid van burgers te vergroten en armoede terug te dringen door mensen actief te kunnen wijzen op uitkeringen en voorzieningen waar zij recht op kunnen hebben, zoals een bijstandsuitkering, schuldhulpverlening of hulp bij het vinden en behouden van werk. Deze wetgeving biedt gemeenten, het UWV en de SVB de mogelijkheid om persoonsgegevens te gebruiken en informatie uit te wisselen. Al deze wijzigingen hebben in meer of mindere mate relatie met de landelijke Hervormingsagenda inkomensondersteuning waarbinnen gewerkt wordt aan een zekerder en begrijpelijker stelsel van inkomensondersteuning waarin (meer) werken loont. Verordeningsopdracht Gemeentebesturen hebben binnen de wettelijke kaders op onderdelen ruimte – of in sommige gevallen een opdracht – om eigen beleidskeuzes te maken waarmee de taken en de maatregelen om de doelstellingen te behalen nader worden ingevuld en uitgewerkt, passend bij de maatschappelijke situatie en de eigen (veranderende) opgave en situatie in de gemeente.
Met deze verordening geeft de raad invulling aan de verordeningsopdracht vanuit de Participatiewet, IOAW en IOAZ alsmede verdere invulling aan de landelijke overkoepelende doelstellingen en de lokale doelstellingen binnen het ‘Integraal beleidskader Sociaal Domein Zelf, Samen en Organiseren 2.0’ (hierna: Integraal beleidskader Sociaal Domein 2.0). Het college kan de bevoegdheden die het heeft op grond van de wet en deze verordening verder uitwerken in beleidsregels of, indien van toepassing, nadere regels. Het is dan ook altijd de bedoeling deze verordening in samenhang te lezen met hogere wet- en regelgeving en eventuele nadere regels en beleidsregels van het college en oog te blijven houden voor wijzigingen binnen jurisprudentie. Artikelsgewijze toelichting Hoofdstuk 1. Algemene bepalingen In dit hoofdstuk zijn algemene bepalingen opgenomen die gelden voor de gehele verordening, zoals definities die op verschillende plekken in de verordening terug kunnen komen. Artikel 1.1.1 In dit artikel worden de begrippen uitgelegd die worden gebruikt in de gehele verordening. Begrippen en definities zijn woorden met een (extra) uitleg. De raad gebruikt deze ook om de tekst in de regels kort te kunnen houden.
Verder gelden de definities uit de Participatiewet, de Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte werkloze werknemers (IOAW), de Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte gewezen zelfstandigen (IOAZ) of de Algemene wet bestuursrecht. Voor sommige definities geldt dat deze specifiek in een hoofdstuk worden gebruikt, daarom start ook ieder hoofdstuk met een artikel met specifieke definities voor het betreffende onderwerp. Hoofdstuk 2. Hulp bij het vinden en behouden van werk In dit hoofdstuk is vastgelegd wat eerder in een Re-integratieverordening werd opgenomen. Het gaat hierbij om de taak van de raad om in een verordening regels op te nemen over de ondersteuning bij het vinden en behouden van werk en het aanbod van voorzieningen. Hieronder valt ook ondersteuning bij maatschappelijke participatie gericht op het vinden en behouden van werk. Voor ondersteuning bij maatschappelijke participatie gericht op meedoen aan het maatschappelijk leven P A G I N A 20 V A N 32 geldt ook een verordeningsopdracht. Voor de inhoud hiervan wordt verwezen naar de toelichting bij hoofdstuk 3. De Participatiewet schrijft niet uitputtend voor welke vormen van ondersteuning en welke voorzieningen het college moet aanbieden op de weg richting het vinden en behouden van werk. Hiervoor stelt de raad regels in een verordening vast.
De raad kiest ervoor de verordening op dit gebied algemeen en globaal te houden. Re-integratie is maatwerk en leent zich niet tot het formuleren van gedetailleerde regels die op iedere situatie van toepassing zijn. De Participatiewet bepaalt dat personen uit de doelgroep aanspraak hebben op ondersteuning bij het vinden en behouden van werk en de door het college noodzakelijk geachte voorzieningen (ondersteuning op maat, zoals volgt uit artikel 10, eerste, tweede, vierde en vijfde lid van de wet), maar – behoudens wettelijke uitzonderingen – geen recht op een bepaalde, specifieke voorziening, die zonder beoordeling door het college kan worden opgeëist (Kamerstukken II 2019/2020, 35394, nr. 3, p. 17). Het is daarom van belang dat kenbaar is welke voorzieningen en ondersteuningsmogelijkheden er zijn en welke voorwaarden daarbij gelden. Hoewel de expliciete aanvraagmogelijkheid met de komst van de Wet uitvoeren breed offensief in het leven is geroepen, hecht de raad er waarde aan dat het college blijft inzetten op het waar mogelijk ambtshalve beoordelen wat nodig is bij het maken van stappen richting het vinden en behouden van werk. Specifieke doelgroepen In dit hoofdstuk is specifiek aandacht voor personen met een structurele functionele beperking en jongeren.