2.5 2023-05-23 Notulen Dordtse Dinsdag - Vergaderzaal 1 - concept.pdf

VERSLAG VAN DE OPENBARE VERGADERING VAN DE GEMEENTE DORDRECHT DORDTSE DINSDAG, D.D. 23 mei 2023 Vergaderzaal 1 2. Vragenhalfuur Voorzitter: De heer Schalken-den Hartog Raadsgriffier: Mevrouw Wepster Verslag: NotuBiz Aanwezig: Dhr. Kleinpaste (Gewoon Dordt) Dhr. Kwaak (VVD) Mevr. Pichel (FvD) Dhr. Uysal (GroenLinks) Dhr. De Vries (VSP) Portefeuillehouders: burgemeester A. Kolff, wethouder M. Merx, wethouder R. van der Linden De voorzitter: Beste mensen, welkom bij het vragenhalfuurtje van dinsdag 23 mei. Welkom mensen ook op de tribune, mensen die thuis meeluisteren. We hebben vandaag vijf vragen op vier onderwerpen. Zojuist heeft de burgemeester handtekeningen in ontvangst genomen en ik zie dat een aantal van de mensen ook hier vanavond binnen is als gast. Dus ik wil eigenlijk met de vragen beginnen over het onderwerp de opvanglocatie Marconiweg. Daar hebben we twee vragen, als eerste vragen van GroenLinks, mede namens de ChristenUnie, SGP, het CDA, Beter voor Dordt, de SP, PvdA en DENK over de opvanglocatie. En volgens mij is het de heer, ja, Uysal die de vraag kort kan toelichten. De heer Uysal: Ja, dank voorzitter. Allereerst is het denk ik wel goed om te vermelden dat ik deze vraag stel namens GroenLinks, CDA, ChristenUnie/SGP, Beter voor Dordt, SP, Partij van de Arbeid en DENK Dordrecht.

Dat gezegd hebbende wil ik mijn grote dank en complimenten uitspreken aan onze burgemeester, aan Hakima en haar team, aan de vrijwilligers van Dordt voor Oekraïne en alle mensen die hierbij achter de schermen, voor de schermen bij betrokken zijn geweest. Want Dordrecht heeft laten zien hoe je in tijden van crisis in onder zeer en zeer sobere omstandigheden toch kunt zorgen voor een goede sfeer. En in die mate zelfs dat een bewoner die ook nu op de tribune zit om medische redenen een betere plek, recht had op een betere plek, maar dat gewoon geweigerd heeft vanwege de goede sfeer en de vertrouwensband die daar is opgebouwd. En voorzitter, Marconiweg dient een schoolvoorbeeld te zijn voor heel Nederland. Voorzitter, wat wij hebben, wat daar tot stand is gekomen is uniek, is bijzonder en dat is heel erg kostbaar. En zojuist hebben de bewoners ook een petitie ondertekend en ze vragen alleen maar om een ding en dat is of ze bij elkaar kunnen blijven in combinatie met het team. Een meerderheid van de raad ondersteunt deze oproep en hebben dus ook deze vraag gesteld en onze vraag aan de burgemeester is: wat vindt hij van deze situatie en kan de

1

burgemeester ook gehoor geven aan deze oproep, zodat de mensen bij elkaar kunnen blijven in combinatie met het team van medewerkers en vrijwilligers? Dank u wel. De voorzitter: Dank u wel. En dan is er ook nog een vraag van Forum voor Democratie op hetzelfde onderwerp. Gaat uw gang, mevrouw Pichel. Mevrouw Pichel: Dank u wel voorzitter. Nou, FvD heeft net als een aantal andere partijen de email ontvangen met daarin de oproep om, ja, namens de bewoners van de van de Marconiweg burgemeester te bevragen, een voornemen om Marconiweg te sluiten. Belangrijk te melden is: FvD is niet tegen de opvang van vluchtelingen of asielzoekers, FvD heeft alleen sterke kritiek op het landelijk immigratiebeleid. We gaan hier dus mensen onthechten omdat een instructie uit een ivoren toren komt en we gaan dus een inhumane situatie oplossen met een, nou, inhumane actie zoals we dat begrijpen vanuit de email. Dus de vraag is: klopt de verkregen informatie dat langer openhouden van de Marconiweg echt niet tot de mogelijkheden behoort? En twee, hoe verhoudt de morele plicht tot de medemens zich tot de juridische uitvoeringsverplichting? De voorzitter: Dank u wel voor de toelichting op de vragen. Mag ik de burgemeester het woord geven? De heer Kolff: Ja, dank voorzitter.

Nou, allereerst dank voor de vragen, voor het feit dat we de mededeling die ik heb gedaan van het sluiten, het voornemen tot sluiten van de crisisnoodopvang kunnen verduidelijken. En ook dank aan de mensen die op de tribune zitten die hier de moed bij elkaar hebben verzameld om 157 handtekeningen zie ik uit mijn hoofd, 141 handtekeningen te verzamelen van de bewoners van de Marconiweg. En om het even toch in een iets breder plaatje of een iets bredere context te schetsen, we zitten natuurlijk met elkaar in een enorme uitdaging, laat ik het maar even zo noemen. Heel de wereld lijkt op drift. West-Europa vangt vele vluchtelingen op, diensten die dat moeten uitvoeren lopen over en vorige zomer hebben we gezien dat in Ter Apel de mensen in het gras moesten slapen. Dat was de reden dat de staatssecretaris toen aan de veiligheidsregio's heeft gevraagd: kunnen jullie allemaal, alle 25 veiligheidsregio's, 450 crisisnoodopvangplekken creëren voor een aantal weken om Ter Apel even te ontlasten. Daar hebben we toen met elkaar ja tegen gezegd en dat leverde in totaal dus 11.250 plekken op in het land, waar ook in dit geval 157 plekken van in Dordrecht terechtkwamen op de locatie aan de Marconiweg. Moet u weten voor zover u dat niet weet, hiervoor was dat een nachtopvang, een winteropvang voor daklozen waar 22, 24 daklozen terecht konden.

Het afgelopen jaar inmiddels hebben daar dus ruim 150 vluchtelingen hebben daar verbleven in een, laat ik het maar even onomfloerst zeggen, een omgebouwde loods, meer is het niet. Mensen slapen daar in twee of drie zalen, een deel van u is er ook geweest. Het is compleet niet geschikt om lang te verblijven en dat mensen daar een jaar hebben verbleven vind ik eigenlijk echt compleet inhumaan maar het was een crisisnoodoplossing voor een crisisnoodprobleem. Maar we zijn eigenlijk vanaf het begin af aan duidelijk geweest: dit eindigt ook. En niet omdat we die mensen willen pesten, ook niet omdat we die mensen uit elkaar willen drijven, ook niet omdat we die mensen niet het beste gunnen, maar deze locatie is gewoon niet geschikt. Dat is een. Twee, ik vind ook dat je als overheid op enig moment je kan best nog met een argument een keer verlengen, dat hebben we ook drie keer gedaan, ik vind dat je op een gegeven moment ook wel een keer je woord moet houden

2

als je tegen, ook tegen de omgeving zegt, hoe goed het ook gaat, dit eindigt op enig moment, dan moet je ook op een gegeven moment zeggen, nou, dat eindigt. Tegelijkertijd vind ik dat als je dat een jaar doet, dat is echt langer dan de beoogde paar weken die je het zou doen, dan ontstaat er natuurlijk ook en dat zie je in deze groep ook, ook een band tussen de mensen die die groep vormen. En ook de groep, tussen de groep en de mensen die die groep begeleiden. En daar gaat de vraag over van een aantal partijen die vragen hebben gesteld en het is niet voor het eerst dat we dat hoorden, via de vraag hebben we natuurlijk ook nauw contact met wat daar gebeurt. En ik voel me dus eerlijk gezegd ook wel verantwoordelijk om de mensen die uit die crisisnoodopvang straks komen om die toch zo goed mogelijk te begeleiden, ondanks dat ik daar niet verantwoordelijk voor ben. Ik voel me er wel verantwoordelijk voor. De staatssecretaris is verantwoordelijk voor deze groep. Eigenlijk zouden ze via de Ter Apel route de procedure in moeten. En een deel van deze mensen kan misschien in Nederland blijven, maar een deel misschien ook niet, dat weten we nog niet, dat moet nog beoordeeld worden.

Ik voel me er wel verantwoordelijk voor en daarom hebben we ook in regioverband gekeken: kunnen we niet een oplossing hiervoor vinden? Ik kan nog geen gemeentenaam noemen, maar in de nabije omgeving is er een zeer waarschijnlijke kans dat deze groep integraal kan worden geplaatst in een nieuwe noodopvanglocatie. Dus dat is een, ik zeg het maar eventjes, een tandje beter dan de crisisnoodopvanglocatie. En waarbij ook de begeleiding dus de mensen die deze groep de afgelopen tijd hebben begeleid voor een groot deel, niet helemaal, maar wel voor een groot deel ook meekan. En dat zorgt ook voor de, nou, warme overdracht van deze groep. Dus dat is nog niet een honderd procent zekerheid, maar wel een 99 procent zekerheid dat we de komende weken duidelijkheid krijgen over dat deze groep in zijn geheel kan worden overgeplaatst in de nabijheid van Dordrecht met ook een belangrijk deel van hun begeleiding. Dus dat op het antwoord op de vraag eigenlijk van de heer Uysal en of ik daartoe bereid ben, ja, daar ben ik toe bereid en dat is ook al in gang gezet. De vragen van Forum, voorzitter, die begrijp ik eigenlijk niet zo heel erg goed. Ook niet de duidingen die daarin zitten, we gaan mensen onthechten omdat er een instructie uit een ivoren toren komt. Ik ben benieuwd welke ivoren toren dat dan zou zijn.

Maar of de informatie klopt dat het langer openhouden van de Marconiweg niet tot de mogelijkheden behoort, daarop is het antwoord ja, die informatie die klopt. En de tweede vraag begrijp ik gewoon eigenlijk niet. Dus misschien dat via de voorzitter mevrouw Pichel dat nog zou willen verduidelijken. De voorzitter: Kan mevrouw Pichel nog een nadere toelichting geven? Mevrouw Pichel: Ja, natuurlijk voorzitter. Nou, de vraag die hier inderdaad wordt gesteld en ik denk dat u het net ook al gewoon aangeeft, u zegt ik ben hier niet verantwoordelijk voor maar ik voel wel een verplichting. En nou ja, ik moet ook zeggen dat ik ergens daarin ook al antwoord heb gekregen op deze vraag want u geeft ook gewoon duidelijk aan: we gaan ons uiterste best doen om deze groep wel in zijn totaliteit op te vangen en dat is het stukje van die morele plicht die we voelen. Er is natuurlijk anderzijds ook een juridische uitvoeringsverplichting en dan gaat het er eigenlijk nog niet eens zozeer om of dat ik of mijn partij dat antwoord voldoende vindt, maar dan gaat het er vooral om dat de mensen om wie het gaat het antwoord voldoende vinden. Maar wij voelden zelf wel het nut om hier wel een vraag

3

over te stellen voor deze groep en dat heeft ermee te maken dat we toch kijken naar de wijze waarop opvang toch lastig wordt, aangezien dit gewoon zorgt voor situaties, als we ze niet kunnen opvangen moet je dat dan op deze manier doen, want het levert situaties op die totaal niet prettig is voor deze mensen en dat is, ja, dat is gewoon goed om naar te kijken. De heer Kolff: Voorzitter, om even op het laatste in te gaan, ja, het alternatief is dat mensen weer in het gras liggen in Ter Apel en dat, dat zeg ik maar even heel hard, maar dat is het alternatief en dat wil volgens mij niemand. Dus daarom hebben we ook dat noodverband aangelegd. En in de tweede vraag schuilt zeg maar de aanname dat het gaat om een juridische uitvoeringsverplichting maar die is er niet. Ik heb als burgemeester, wij hebben als gemeente niet de verplichting om een crisisnoodopvang te openen, dat is een aanbod geweest dat we hebben gedaan op basis van het verzoek wat de staatssecretaris bij alle gemeenten heeft neergelegd. En daar hebben we dus een jaar lang aan voldaan, aan dat verzoek, maar we hadden ook kunnen zeggen: nou, dat doen we niet want we hebben daar goede redenen voor en we werken op andere manieren aan opvang of aan hulp in dit verhaal. Dus daar zit geen juridische uitvoeringsverplichting op. De staatssecretaris heeft ook niet besloten dat die crisisnoodopvang stopt, dat ben ik geweest.

Maar dat heeft puur te maken met het enerzijds een betrouwbare overheid en anderzijds deze locatie is echt niet geschikt om langer te gebruiken. Daar vloeit dus wel uit voort de morele verantwoordelijkheid die ik voel om te zorgen dat deze groep uiteindelijk ook warm wordt overgedragen, het liefst bij elkaar blijft, goed ondersteund blijft worden en nog op de langere termijn want wij zijn natuurlijk bezig in Dordrecht met een azc, mochten ze dan nog steeds in zeg maar in handen van het COA zijn, in ons azc ook weer terecht zou kunnen. Dus dat zijn ook de deals die we proberen te maken met het COA om te zorgen dat die mensen in ieder geval niet van hot naar her worden gesleept want dat wil je niemand aandoen. Mevrouw Pichel: Mag ik een korte geven, voorzitter? De voorzitter: Een korte, ja. Mevrouw Pichel: De eerste korte reactie is eigenlijk, de kritiek is niet op het lokale beleid, dat is dat zeker niet, want het kritiek is op het landelijk beleid. Wij snappen dat dit natuurlijk het gevolg is van wat er in Ter Apel is gebeurd. En ja, het andere heeft inderdaad te maken dat die verplichting waar we het over hadden, te maken heeft met dat de locatie niet zou voldoen. Dat is natuurlijk een reden waarom ze ook weg moeten, omdat dit niet voldoet voor de omstandigheden en dat dat natuurlijk de verplichting is om ze ergens anders te plaatsen. De voorzitter: Oké, dank u wel.

Ik zie de heer Uysal nog. De heer Uysal: Ja. Ja, dank voorzitter. We weten natuurlijk al vanaf, van het begin af aan dat onze burgemeester hier nauw bij betrokken is geweest en ook de antwoorden van de burgemeester nu getuigt daarvan ook, dus dank daarvoor. Nog een klein puntje, zou de burgemeester de raad op de hoogte willen houden van het proces en de stand van zaken van, ja, hoe dat gaat aflopen met deze bewoners van de Marconiweg? De voorzitter: Burgemeester.

4

De heer Kolff: Het antwoord is heel kort, ja. De voorzitter: Dat is mooi. Ik denk voldoende over dit onderwerp. Dank voor de beantwoording en inderdaad we gaan naar de volgende en dat is weer een vraag van een hele andere orde, een vraag die te maken heeft met vuil in Crabbehof van de VSP. En volgens mij gaat de heer De Vries de vraag kort toelichten. De heer De Vries: Dank u wel voorzitter, dat klopt. Leo Stolk en ik hebben die samen, die vraag opgesteld namens de VSP. In Crabbehof zijn tot onze verbazing de ondergrondse vuilcontainers veranderd in bovengrondse vuilopslagplaatsen. Hierbij een kort filmpje van plusminus 45 seconden om een duidelijke impressie te geven. En de VSP heeft daarom de volgende vragen: wat gaan we hier nu aan doen? Deze dagelijkse situatie is zeker nu de zomer er aankomt, niet houdbaar meer. Ook de ‘…’wagen van HVC die dagelijks vier tot vijf keer een ronde maakt door de wijk kan het niet meer bijhouden. HVC doet zijn best, maar het is dweilen met de kraan open en een groot feest voor de vogels en de ratten. Vraag twee, is de wethouder bereid om op de bekende dumpplaatsen eventueel mobiele camera's te plaatsen en handhaving te intensiveren? Dank u wel. De voorzitter: Dank u wel. Gaan we naar wethouder Merx. De heer Merx: Ja voorzitter, een verschrikkelijk beeld.

Een beeld wat ik met grote regelmaat kan ik bijna zeggen in mijn e-mailbox zie komen van inwoners van onze stad die zich zorgen maken over hun omgeving en over hun buurt en over hun straat. En terecht, want op deze manier met je omgeving omgaan, ja, dat is natuurlijk, dat slaat natuurlijk echt helemaal nergens op. Wij doen echt onze stinkende best om dit tij te gaan keren. Er gaat wel even wat water door de Merwede voordat we daar zijn. We hebben onlangs een nieuw aanpak plan schoon aan de raad gestuurd, dat is door u allen, nou ja, bekeken denk ik, daar staat eigenlijk in wat we gaan doen. Ik kan het allemaal op gaan noemen, maar ik pak er een paar dingen uit. En dat is dat we besloten hebben om bijvoorbeeld wel nog steeds preventief bezig zijn, de schoonste straat, informatie te gaan delen, mensen te vertellen hoe ze het moeten doen, wat niet mag, wat beter is enzovoort enzovoort. Maar repressie gaat er gewoon keihard mee hand in hand. Inmiddels onze handhaving besteedt tegen de twintig procent van de capaciteit aan dit probleem. Het is de meest smerige klus die onze handhavers moeten doen, want ze moeten letterlijk gaan graven in de afval van een ander om erachter te komen wie dat heeft neergelegd. Ik heb daar alleen maar respect voor en ik ga ook met deze mensen binnenkort weer eens mee op pad.

Dat heeft wel ertoe geleid dat we in de eerste helft van dit jaar zeg maar tot nu toe in ieder geval bijna dertig bekeuringen hebben uitgedeeld. Die zijn nu nog honderd euro per stuk, toch nog eens bedacht misschien moeten we maar gaan kijken of we niet hoger kunnen maken. Het moet gewoon echt onaantrekkelijk worden en het moet zo zijn dat je beter de HVC belt en 25 euro betaalt om je afval op te laten halen dan dat je het zomaar bij een ander voor de deur neergooit. Die boete moet dus misschien wel omhoog als dat kan, ik ga dat uitzoeken. Voor de rest zijn we met een hele hoop andere zaken ook bezig, ook de rattenproblematiek duidt u in uw vraag zijn we bij Maastricht gaan we kijken wat zij daar hebben, schijnen ze heel effectief remedie te hebben. En in de raadsvergadering hebben we het gehad op advies van een van de

5

leden van Beter voor Dordt volgens mij om in Londen hebben ze een camerasysteem, dat is een antwoord op vraag twee, die niet zozeer registreert wie er afval heeft neergegooid, zodat je de volgende dag dat kan zien. Dat gaat dan zoveel, ja, met zoveel voorwaarden gepaard en het is heel kostbaar dat dat, nou ja, dat is echt het ultimum ultimum ultimum ultimum remedium. Dit systeem schijnt niet zozeer de personen vast te leggen als wel via AI, Artificial Intelligence, zelflerend systeem te zijn wat al ziet, verhip dit gaat verkeerd en een signaal geeft aan handhavers die dan op dat moment wel in de buurt moeten zijn om daar meteen naartoe te gaan. Daarom is het ook ongelooflijk belangrijk, dat doen we al, dat gaan we onderzoeken, dat zijn we aan het onderzoeken. En dat willen we op de hotspots doen. Daarom is het zo belangrijk dat iedereen die dit ziet gewoon een Fixi-melding doet, aangeeft: ik heb dit hier gezien en dat ligt daar. Want dan kunnen wij nog beter in beeld krijgen waar de hotspots zijn en waar we dit soort AIsystemen als die er komen neer moeten zetten. Zodra ik daar meer over weet en ik ben van plan ze aan te schaffen, dan ga ik uw raad er zeker over informeren. De voorzitter: Dank u wel voor de beantwoording. Een korte vervolgvraag. De heer De Vries: Dank u wel voorzitter.

Tot nu toe ben ik best wel tevreden met het antwoord, maar de VSP zal het nauwlettend in de gaten houden en wij komen daar zeker t.z.t. op terug. Dank u wel. De heer Merx: Voorzitter? De voorzitter: Ik hoor geen nieuwe vraag, maar toch nog wel een reactie van … De heer Merx: Ik wil er graag op reageren omdat het klinkt heel dreigend maar zo vat ik het niet op en ik vind dat we er allemaal heel alert op moeten zijn en daar constant onszelf scherp op moeten houden. De voorzitter: Dank u wel. Ga ik daarmee naar de volgende vraag en die is van Gewoon Dordt en die gaat over, ja, fietsen aan de achterkant van het station en de heer Kleinpaste gaat de vraag toelichten.

De heer Kleinpaste: Ja, dank u wel voorzitter en eigenlijk zou ik kunnen beginnen om te zeggen dat inhoudelijk het antwoord inmiddels door AD De Dordtenaar online is gezet om tweeëntwintig over vijf vanmiddag. Dus daar heb ik al het nodige over gelezen maar ik blijf nog wel even met de vraag zitten of de gekozen tijdelijke oplossing nu echt de meest optimale oplossing is voor de forenzen die in ruime mate aan de achterzijde van het station hun fiets kwijt willen. En ik heb ook nog wel een vraag over op welke manier en is dit dan ook tijdig genoeg geweest, is dit met de reizigers en met de forenzen gecommuniceerd, is iedereen nu adequaat op de hoogte en staat de informatie die we in AD De Dordtenaar konden lezen bijvoorbeeld inmiddels ook op de gemeentelijke website en op de website van ProRail? De voorzitter: Dank u wel voor de toelichting. Wie van het college mag ik het woord geven? De heer Van der Linden misschien.

6

De heer Van der Linden: Dat klopt. Dank u wel voorzitter. Ja, dat klopt. Een van de antwoorden die ik u ga geven is dat het AD vandaag of morgen een stuk plaatst en het is inmiddels gebeurd dus dat vinkje kan worden gezet. Ja, de werkzaamheden aan het park die zijn al vergevorderd zoals u weet en aan de fietsenstalling gaat vanaf de komende weken ook worden gewerkt. In juni gaan we pas echt verbouwen maar een aantal voorbereidende werkzaamheden begint vanaf morgen. Daar is een andere locatie voor de fietsen voor nodig, daar is in de afgelopen tijd bij over gecommuniceerd bij de fietsen zelf. Want we weten natuurlijk niet waar alle forenzen zitten enzovoorts. Onder andere door het afvoeren van weesfietsen aan te kondigen enzovoorts. En de alternatieve stalling die komt dus binnen oogafstand bij aan de Markettenweg, dus dat maakt ook wel dat wij verwachten dat iemand die aan komt fietsen en denkt: oh, het kan niet meer hier, dan gaan we het daar doen, dus dat voegt zich wel. Natuurlijk gaat er veel meer gebeuren dan alleen fietsen verplaatsen, dus we gaan meer communicatie plegen de komende tijd. Er worden borden geplaatst over de tijdelijke stalling, over de omleidingsroute, op de bouwhekken komen bouwhekkendoeken. De omwonenden zijn als het goed is vandaag geïnformeerd door middel van een brief over het project zelf met verwijzing naar de ProRail site ook.

Er komen ook nog op andere sites nieuwsberichten en tenslotte het AD publiceert dus ook over de werkzaamheden. Tot zover. De voorzitter: Dank u wel. De heer Kleinpaste, voldoende denk ik. Ja? Ga ik naar de laatste vraag en dat is vraag van de VVD en die gaat over het parkeren van GO-scooters en fietsen. De heer Kwaak gaat hem toelichten? De heer Kwaak: Ja, dank u wel voorzitter. U hebt ze waarschijnlijk allemaal al gezien, de groene scootertjes en fietsen zijn weer terug in onze stad. Als Dordtse VVD juichen wij dit initiatief zeker toe want onze inwoners kunnen gezond en zonder uitstoot van A naar B. De scooters en fietsen voorzien in een behoefte, want we zien ze overal rijden en staan in onze stad. Echter het wegzetsysteem werkt op vele plaatsen goed. Toch zien we op verschillende plaatsen scooters en fietsen hinderlijk geparkeerd staan op de trottoirs. Valide en invaliden inwoners kunnen op deze manier slecht hun weg vervolgen, dit tot grote ergernis voor onze bewoners. Is het college bekend met dit probleem en ziet het college mogelijkheden om bij de exploitant af te dwingen dat de fietsen en scooters via technische oplossing alleen op vaste door de gemeente goedgekeurde plaatsen kunnen worden geparkeerd? Tot zover, voorzitter. De voorzitter: Dank u wel voor de duidelijke toelichting. Ik ga naar de heer Van der Linden. De heer Van der Linden: Ja, dank.

Nou, het klopt, de scooters en fietsen zijn weer terug. Wel met een klein novum, ik heb voor het eerst van mijn leven ook een deel fiets totaal verkeerd geparkeerd zien staan. Nou, dat is een keer weer wat anders dan een scooter, want inderdaad, er zijn nu enkele tientallen scooters en fietsen in gebruik sinds twee weken en zien, we hebben tuurlijk allemaal wel gezien dat ze meestal keurig op verzamelplekken worden neergezet, maar vaak ook wel op een plek waar ze of in de weg staan of gewoon niet thuishoren. Net voor het moment dat de fietsen en scooters zijn weggehaald een paar maanden terug hadden we regels vastgesteld over waar ze precies

7

mochten worden neergezet. Dat doen we niet in heel de stad, maar op plekken waar we zien dat het heel druk is, waar veel mensen in- en uitstappen of verblijven hebben we die geo-fencing zeg maar heel nauwkeurig proberen vast te leggen, ook in de nadere regels die we hebben. Nou, een week daarna was GO Sharing even van de markt, maar nu zijn ze weer terug. Die regels gelden nog steeds en de instellingen voor het aanmelden of afmelden gelden ook. Natuurlijk zit je altijd met kleine verschillen in dekking, in de GPSfencing zeg maar waardoor het soms net wel of net niet lukt om af te melden. Soms heeft het ook te maken met windrichting of met gebouwen. Dus daar proberen we in overleg met de leverancier nog naar te kijken, maar we zien ook wel dat sommige scooters wel worden afgemeld binnen een gebied of binnen een plekje waar het moet maar dan gewoon scheef op de stoep worden neergezet. Ja, daar voeren we ook het gesprek over en natuurlijk ook een exploitant heeft er belang bij dat er weinig moppertjes komen, maar er wel veel gehuurd wordt. Nou, dat is tot nu toe lukt dat maar ik vind wel dat we daar allebei die verantwoordelijkheid moeten nemen om te zorgen dat we de ruimte die we in de stad hebben goed gebruiken en ook netjes gebruiken.

Als er een Fixi-melding wordt gedaan over een scooter die wel of een fiets die weliswaar binnen de locaties wordt neergezet, maar toch scheef of omvalt enzovoorts, dan heeft de exploitant de verplichting om binnen 24 uur hem op te halen en als dat niet gebeurt dan kan de gemeente dat doen en die brengt hem dan naar een depot. Nou, dat is voor niemand fijn, dus we komen daar heus uit maar dat gaat niet vanzelf. Tot zover het wat uitgebreidere antwoord. De voorzitter: Dank u wel. De heer Kwaak: Nog even volgend op de vraag, voorzitter. De voorzitter: Ja, kort.

De heer Kwaak: Wethouder, ik hoor u praten over ze mogen bepaalde plaatsen mogen ze neergezet worden, deelgebieden. Maar ik zie ook deelgebieden zoals Sterrenburg waar ze daar overal neergezet mogen worden, is het niet mogelijk om dat in heel de stad te doen? De voorzitter: Nog een korte reactie van de wethouder? De heer Van der Linden: Ja, is goed. We hebben uit mijn hoofd nu iets van zestig zeventig procent van de stad heel nauwkeurig aangegeven waar het wel en niet mag. We kunnen nog naar nog meer gebieden gaan kijken, dat hangt ook een beetje af van het gebruik, het bereik tot waar ze worden gebruikt en ook van de klachten die we krijgen. Daarmee kun je die gebieden natuurlijk wat nauwkeuriger bepalen. De voorzitter: Dank u wel. Volgens mij voldoende antwoord op uw vraag. Oké, dan sluit ik dit vragenhalfuurtje en wens ik u goede avond. 3. Raadsinformatiebrief over Jaarverslag Leerplicht en Voortijdig Schoolverlaten van schooljaar 2021-2022 - Raadsinformatiebrief

8

Voorzitter: De heer Van der Net raadsgriffier: Mevrouw Wepster Verslag: NotuBiz Aanwezig: Dhr. De Boer (Op Ons Eiland) Mevr. Boom-Vos (VVD) Mevr. Doeze Jager (CDA) Mevr. Van Engelen (GroenLinks) Mevr. De Groot (Beter voor Dordt) Dhr. Hartmeijer (SP) Dhr. Den Hartog (GroenLinks) Dhr. De Heer (CU/SGP) Dhr. Katif (Beter Voor Dordt) Dhr. Kolkiliç (DENK) Dhr. Kleinpaste (Gewoon Dordt) Mevr. Pichel (FvD) Dhr. Schilt (PvdA) Dhr. Venderbos (Partij voor de Dieren) Dhr. De Vries (VSP) Dhr. Haksteeg (ambtelijke ondersteuning) Mevr. Demir (ambtelijke ondersteuning) Mevr. Franken (inspreker) Dhr. Van den Berg (inspreker) Mevr. Rietstap (inspreker) Dhr. De Bruin (inspreker) Mevr. Oprel (inspreker) Mevr. Willemze (inspreker) Mevr. Schöpping (inspreker) Mevr. Kucukgulmez (inspreker) Portefeuillehouders: wethouder C. van Benschop De voorzitter: Attentie, attentie allen. Dames en heren, eenieder die hier thuis wil horen op dit moment willen die allemaal gaan zitten en de deuren sluiten alstublieft. Ook de wethouder alstublieft. Ook de wethouder alstublieft, geef het goede voorbeeld. Ik, dit, dames en heren we zijn begonnen aan een vergadering die wel enige discipline vergt omdat we heel veel mensen hebben die het woord willen voeren. Dus ik wil toch ook iedereen ook op de tribune verzoeken om in ieder geval aandachtig te luisteren en niet te veel lawaai te maken.

Ik zit even te kijken want we beginnen als eerste met wat insprekers aan tafel en ik zit even te kijken, mevrouw Franken, de heer of mevrouw Van den Berg, de heer De Bruin, nou ja, mevrouw Rietstap heb ik al gezien dus dat komt in ieder geval goed. Waarom zijn wij hier bij elkaar op dit moment? Wij zijn bij elkaar om een themabijeenkomst te hebben met betrekking tot thuiszitters en een raadsinformatiebrief over het jaarverslag leerplicht en voortijdig schoolverlaten van het schooljaar 2021 2022. Het is beeldvormend en dan kijk ik met name natuurlijk aan de

9

politici aan de tafel dat wij hier op dit moment geen politiek gaan bedrijven, wij gaan luisteren en informerende vragen stellen. En ook richting de politici: hou het kort want nogmaals we hebben best wel aardig wat tijd en wat veel sprekers die allemaal hier betrokken zijn. Even kijken, ik ga eerst eventjes het rijtje langs om in ieder geval even de politici eventjes aan te geven wie er allemaal aanwezig zijn en dan ga ik een keertje rechts beginnen. Mevrouw Wepster: Ja, ik zit heel verwonderd te kijken want ik ben natuurlijk geen politici maar Anneloes Wepster, raadsgriffier. Mevrouw Van Benschop: Chris van Benschop, wethouder. De heer Haksteeg: Stephan Kaksteeg ambtelijke ondersteuning. Mevrouw Doeze Jager: Sandra Doeze Jager, CDA. Mevrouw Van Engelen: Yara van Engelen, GroenLinks Dordrecht. De heer De Heer: Robert de Heer, ChristenUnie/SGP. De heer De Boer: Robbert de Boer, Op Ons Eiland. De heer Kolkiliç: Masum Kolkiliç, DENK. Mevrouw Pichel: Ruby Pichel, Forum voor Democratie. Mevrouw De Groot: Megan de Groot, Beter voor Dordt. De heer Katif: Jacques Katif, raadslid Beter voor Dordt. De heer Den Hartog: Paul den Hartog, GroenLinks Dordrecht. De heer Venderbos-Lambinon: Cees Venderbos, Partij voor de Dieren. De heer Hartmeijer: Raymond Hartmeijer, SP. De heer Kleinpaste: Gert-Jan Kleinpaste, Gewoon Dordt. De heer De Vries: André de Vries, VSP.

De heer Schilt: Ruben Schilt, Partij van de Arbeid. Mevrouw Boom-Vos: Karen Boom, Dordtse VVD. De voorzitter: Oké, nou dank u wel in ieder geval, dit eventjes voor de notulen en dat we allemaal weten wie er zijn. Verkeerde bordje, ja, zo heet ik niet. En ik kan dit ook niet zien want het stond achter de monitor. De insprekers, ik wil in ieder geval dan links beginnen en u heeft wat dat betreft allemaal vijf minuten om uw verhaal te doen en daarna is er kans om kort wat vragen te laten stellen door de commissie. En dan geef ik u als eerste het woord, gaat uw gang. Nee sorry, het is wel heel simpel want anders …

10

Ja, dat is voor het verslag want anders weet niemand meer wat u gezegd heeft namelijk en dat is best wel belangrijk. Ik geef u het woord. Mevrouw Franken: Ja, dankjewel. Goedenavond helemaal, dank dat ik hier vanavond mag inspreken. Ik ben erg betrokken bij de problematiek van thuiszitters omdat ik zelf een dochter heb van veertien jaar oud die nu anderhalf jaar niet meer naar school gaat. Daarnaast ben ik werkzaam binnen de regio Drechtsteden als jeugdbeschermer en heb ik vanuit die functie ook drie pupillen onder mijn hoede die eveneens langdurig thuiszitten, waarvan een recentelijk is gekoppeld aan Matchmakers, zo leerde ik dit project kennen, via deze betreffende thuiszitter en ben erg enthousiast naar aanleiding van deze kennismaking. De twee andere pupillen die ik begeleid vanuit de jeugdbescherming zijn beiden negen jaar oud, erg jong dus nog, beide met identieke problematiek die ik ook herken vanuit mijn dochter want ook zij startte eigenlijk al in groep drie lagere school met strubbelingen op het onderwijs. Vanuit alle ervaringen alsmede vanuit de verhalen van ouders van andere thuiszitters ontwikkel je toch wat visie rondom dit thema gepaard gaande vanuit mijn rol als jeugdbeschermer uiteraard ook.

Wat ik in de praktijk veel zie ontstaan is een team onderwijs en een team zorg met elkaar in conclaaf rondom een thuiszitter welke samen moeten bouwen aan een constructief plan van aanpak zonder regie, echter veelal pas nadat de thuiszitter thuiszitter werd of vlak voordat uitval een feit begint te worden, te laat dus eigenlijk. Ouders en hun pupil die staan hier ergens tussenin. Veel versnipperde instanties en organisaties om uit te kiezen wanneer het gaat om die specifieke zorgvraag, dan wel onderwijsbehoefte op alternatieve manier in te richten. Veelal pupillen die op regulier als ook op speciaal onderwijs niet tot hun recht komen. Nog wat specifieker, pupillen die globaal gezien veel prikkels binnenkrijgen, waardoor hun verwerkingssnelheid niet meekan met die van de gemiddelde andere leerling. Meer prikkels, minder sterk op ego ontwikkeling, meer verweven met alle andere energieën die er zijn in een klaslokaal, sterk gericht op sociaalemotionele veiligheid in datzelfde lokaal waardoor deze pupillen sneller spaak lopen dan de rest in de toch al veel groter wordende klassen en voor individuele aandacht steeds minder ruimte blijkt te zijn. Dit even in een notendop wat betreft mijn ervaringen. Er valt heel veel te zeggen over wat ik heb gezien in de praktijk, dat kan ik nu niet allemaal aantikken al zou ik dat wel heel graag willen.

Overkoepelend zie ik het als een proces van een aantal fasen als het ware waarin het dan gaat om het, wanneer het dan gaat om het willen aanpakken van de problematiek, dan wel de aanpak verbeteren zie ik een aantal fases waar ik van denk dat de aandacht vooral moet liggen op het stukje preventie in combinatie met een regie hebbende procesregisseur. Het betreft hier namelijk mijns inziens een proces van dreigen richting uitval tot het moment dat je dus bent uitgevallen en dan naar reintegratie waarbij de re-integratie niet altijd slaagt. De weg terug naar school betreft een erg lange adem, want uitval gaat gepaard met emotionele overbelasting waar een fase van rust en ontspanning voorliggend zijn geworden op terugkeer. Dit omdat de thuiszitter in kwestie dan wel dermate ernstig is vastgelopen dat hij of zij niet meer tot leren of ontwikkelen komt en vergt dus veel tijd om weer te kunnen integreren en tijd is erg kostbaar. Wanneer een thuiszitter te lang thuis komt te zitten staat de ontwikkeling stil waar het gaat om organisatie, planning, concentratie en ga zo maar door, elementen waar een doorsnee thuiszitter wegens de structurele overprikkeling vaak toch al meer moeite mee bleek te hebben gedurende de eerdere schoolgang. Preventief wanneer een

11

leerling dreigt uit te vallen, zou zoiets als een Matchmaker of regiehouder temeer nog bij zulke jonge kinderen als de twee die ik ken vanuit mijn werk direct aan moeten kunnen sluiten bij het eerste gesprek op school met ouders om te bezien waar er weerbaarheid ontbreekt en waar specifiek directe adequate hulp op moet worden ingezet, waarbij deze specialistische regiehouder ook de positie krijgt om bij wachtlijstproblematiek te kunnen prioriteren, temeer vanwege het feit deze acute zorg het thuiszitten had kunnen voorkomen. Scholen zouden daarin binnen het preventief kader sneller aan de bel moeten trekken, sneller bepaalde specifieke problematiek moeten leren herkennen om daarin eveneens thuiszitten te kunnen voorkomen, ouders daarin ook serieus nemen wanneer ze aan de bel trekken. Wanneer ik het terugkoppel aan mijn casus in huis, mijn dochter, en de verhalen van ouders die ik heb gehoord die ook met een thuiszitter van doen hebben, herkennen we met elkaar een rode draad van onmacht en frustratie wanneer het gaat om verzoeken richting schoolgebouwen om meer specifiek in te zetten op bepaalde behoeftes die een kind heeft, maar scholen hierin vaak aangeven onvoldoende in huis te hebben om erop in te kunnen zetten. Ouders gaan dan zelf op zoek binnen het doolhof van aanbieders die iets doen met of voor kinderen die vastlopen binnen schoolgebouwen.

Veel van deze ouders zien dan ook wel een bepaalde kwetsbaarheid bij hun kind, echter herkennen het gedrag wat zich manifesteert op school niet terug in andere sociale situaties, of in ieder geval niet van dien aard zoals de school dat constateert. Binnen de fase van preventie kan er op basis van een goede indicatielijst door scholen sneller worden geschakeld met zoiets als een specialistische regiehouder dan nu gebeurt. Een wijkteammedewerker of een jeugdbeschermer komt vaak pas aan bod wanneer de problematiek dermate ernstig is geworden dat uitval niet altijd meer valt te voorkomen. Even kijken hoor, sorry. De voorzitter: Heeft u nog veel of, we zitten op de vijf minuten, ik moet een beetje streng zijn, helaas. Mevrouw Franken: Ja, ik dacht al vijf minuten, oh, ik ga heel snel lezen. De voorzitter: Lees het eventjes en rondt u zo af alstublieft. Mevrouw Franken: Ja, ik zit op het laatste stukje, laatste twee alinea's. Ik ga naar, ik sla een stukje over. Zo’n preventieve professionele aanpak moet ook echt de klemtoon krijgen van samenwerken, ouders en kinderen willen veelal dat een kind naar school gaat want welke ouder wil dat nu niet, een blij kind op een school.

Dus verbinden, goed grondig onderzoeken op alle domeinen van het leven van het kind, om snel en breed helder overzicht te krijgen van welke knelpunten er zijn om daar adequate doelen op te kunnen formuleren waarbij de regiehouder in dit soort casussen ook niet moet schuwen om enkel te wijzen naar ouders, maar ook naar scholen, gebrekkig functionerende hulpverlening te voorzien van een gezamenlijk plan van aanpak en dit soort processen goed op te volgen en te bewaken. Het kind in kwestie als ook de ouders hebben daarin behoefte aan een veilige doortastende regiehouder die er voor hen is en voor hen staat en niet enkel meedoet aan het wijzen naar ouders of het kind zelf. Dat is niet helpend en werkt niet. Niemand is ergens schuldig aan, het moet niet gaan over wie ergens waar verantwoordelijk is voor het probleem. Nee, we gaan het probleem aanpakken en dat doen we in samenwerking met elkaar. De onrust over wie heeft welke

12

verantwoordelijkheid over het ontstaan van het probleem brengt vaak onnodig veel ruis en onveiligheid met zich mee welke het proces van het herstel enkel en alleen maar belemmeren en stagneren. Zo'n regiehouder ook voor zulke jonge kinderen … De voorzitter: U zat op het einde zei u net … Mevrouw Franken: Oh, ja dit was een alinea. De voorzitter: Maar u gaat al wel druk over de twee minuten heen, dus. Mevrouw Franken: Oké, nou dan stop ik. De voorzitter: Ik heb nog vergeten om dat u even uw naam nog eventjes weergeeft. Mevrouw Franken: Saskia Franken. De voorzitter: Mevrouw Franken, dank u wel in ieder geval. Volgens mij hebben we het verhaal ook al kunnen lezen als het goed is. En ja, ik wilde eventjes naar de commissie kijken of er nog wat verduidelijkende vragen waren. Als eerste de heer Kleinpaste. De heer Kleinpaste: Ja, mevrouw Franken noemt Matchmakers. Ik ken het zelf niet heel erg goed moet ik u bekennen, maar is daar nog heel kort iets van te schetsen waarom zij het zo goed doen? Mevrouw Franken: Bij de casus in kwestie, dat is een nogal zorg mijdende puber waar niemand echt goed aansluiting bij vindt en zij kwamen op de intake bij mijn cliënt en zij gaven aan: wij zijn dag en nacht bereikbaar, al bel jij mij 's nachts uit bed, al moet ik met jou naar de sportschool, al moet ik met jou je schoenveters gaan zitten knopen, het maakt me allemaal niet uit.

Maar zo laagdrempelig insteken om te komen tot activeren en uiteindelijk naar een dagbesteding wat deze cliënt echt nodig had en ik heel lang niet heb kunnen vinden. Dus dat vond ik heel erg fijn aan Matchmakers. De voorzitter: Dus het antwoord is laagdrempelig, denk ik, mijnheer Kleinpaste. Wie, ik zag links nog iemand. De heer Schilt wilde een vaag stellen. De heer Schilt: Ja, maar dat is misschien meer voor de voorzitter. Is het dat we nu per inspreker vraag gaan stellen of? De voorzitter: Ja, korte verduidelijkende vragen met betrekking tot de inspreker en dat is hem dan eventjes. Dat is voornamelijk inderdaad voor ons om informatie op te halen, uiteindelijk om daar politiek wat mee te doen. De heer Schilt: Ja en dan is mijn vraag aan u: spreekt u als ouder of als begeleider op dit moment? Mevrouw Franken: Het dubbele. De heer Schilt: Beiden, oké. Mevrouw Franken: Hoofdzakelijk maar de motivatie is mijn dochter.

13

De voorzitter: Duidelijk. Niet? Dan gaan wij naar de volgende inspreker. Mevrouw Boom-Vos: Voorzitter, ik dacht dat u mij de beurt zou geven maar eerst de heer Schilt. De voorzitter: Ik wil, mevrouw Boom was eventjes uit mijn ogen geglipt. U mag de vraag stellen. Mevrouw Boom-Vos: Dank u wel. Mevrouw Franken, dank u wel voor uw input. Zo te horen heeft u heel veel praktijkervaring en ik hoorde ook heleboel verbeteringen. Welke verbetering een of twee zou u het liefst willen hebben of beveelt u aan? Mevrouw Franken: Het liefst zou ik die, ja, de doortastende regiehouder willen zien, want je ziet een team onderwijs en een team zorg die naar elkaar gaan zitten kijken en wijzen dat ontzettend het proces stagneert. Omdat team zorg de wijk, daar zit een regisseur maar die doet eigenlijk niks met het school stuk. Dus iets daarboven wat dat gezamenlijk plan van aanpak maakt. Mevrouw Boom-Vos: Dank u wel. De voorzitter: Nu ga ik natuurlijk nog even een keer om me heen kijken om niemand te missen. En dan mag de volgende spreker het woord voeren. Vijf minuten, geeft u eerst eventjes uw naam en dan mag u het woord geven. Kunt u dan microfoon uitdoen alstublieft? Dank u wel in ieder geval voor het inspreken. De heer Van den Berg: Ja, goedenavond allemaal. Ik ben Mike van den Berg, ik ben een van de ouder van. Dank u wel dat we hier in ieder geval eventjes ons woord mogen doen.

Allereerst zal ik een kleine inleiding doen omtrent de zorg van onze, ja, onze thuiszitterproblematiek een beetje verder te omschrijven. We hebben een zoon, ondertussen is hij twaalf jaar, hij heeft drie jaar vanaf zijn derde jaar is die gediagnostiseerd met autisme. Sinds dat hij naar de basisschool gaat mocht hij dit doen om een van de SBO Plus-klassen van SBO De Toekomst waar hij zit nu in groep acht. Mede hierdoor heeft hij met zijn beperking zich heel erg goed kunnen ontwikkelen. Sinds het zevende leerjaar zijn we ons echt actief gaan inzetten voor het, om het voorbereiden voor het voortgezet onderwijs. Omdat onze zoon internaliserend gedrag vertoond hebben wij in deze periode heel veel hulp gehad van buitenaf en is onze zoon tijdens deze periode diverse malen geobserveerd om een zo breed mogelijk advies te krijgen. Mede doordat de voorgaande jaren al duidelijk werd dat plaatsing niet altijd gegarandeerd was op een school naar onze keuze hebben we, ja, diverse opties uitgezocht en waren deze ook, hebben wij deze ook fysiek bezocht om een goede indruk te krijgen van de scholen. Voor onze zoon is uiteindelijk het voortgezet onderwijs als advies met VMBO KB naar voren gekomen, de VO+ en de mogelijkheid om uit te stromen naar regulier onderwijs was voor ons helaas geen optie. Dit, ja, is mede ook door diverse kanalen afgeraden.

Voor ons was de eerste keuze het Lingewaal College in Gorinchem. Toen wij in oktober of vorig jaar in december deze school bezochten, kregen we al te horen dat er maar beperkte plaatsen beschikbaar waren voor de leerlingen buiten de gemeente. Maar als ze op tijd zouden aanmelden, dan zouden ze op dat moment nog geen probleem zien. Als tweede hadden wij binnen Dordrecht hadden wij het Drechtster College bezocht en hadden wij daar eigenlijk met de informatie van toen een zekere

14

keuze mochten wij in Gorinchem niet geplaatst worden. Op 9 januari zou de inschrijving openen dus dat hebben we ook direct gedaan. En op twee, ja, met een hoop heen en weer gemail was op 12 januari uiteindelijk de inschrijving een feit. Hierna zouden we tot 31 januari moeten wachten om een voorlopige plaatsing te krijgen. Half maart kregen we echter het bericht al dat onze zoon wordt uitgenodigd voor een intakegesprek, dus we hadden een redelijke joeha. Maar middels een paar dagen later werden wij gebeld dat dat een fout in was geslopen en tot onze schrik werden we niet geselecteerd omdat wij, ja, simpelweg niet uit Gorinchem kwamen en ze zoveel aanmeldingen hadden gehad dat ze, ja, eigenlijk een plaatsing niet konden garanderen. Als alternatief werd het Passer College in Rotterdam aangeboden, omdat wij toen al bericht ontvingen dat het Drechtster College in Dordrecht tot aan de nok toe gevuld zat. Ja, mede het, dat was eind maart en toen zijn bij ons de alarmbellen afgegaan. We zijn toen aan het, even kijken, we zijn toen heen en weer aan het gaan, zeker toen we daarna bericht ontvingen dat vanuit de huidige basisschool SBO De Toe… de plaatsing een probleem zou worden en zij ook niet wisten wat ze met het probleem aan moesten. Een extra jaar groep acht was geen optie, omdat daar binnen de school ook geen ruimte voor was.

Alternatieven binnen de gemeente Dordrecht ook niet beschikbaar zouden zijn waardoor het enige alternatief thuiszitten zou worden. En ja, dit kan niet want het is in strijd met de leerplicht, die kinderen die moeten naar school. Hierop zijn we zelf in contact gegaan met diverse VSO-scholen in de regio, van het Horizon hebben we toen, ja, in blinde paniek hebben we hem aangemeld in het Schreuder College in Rotterdam, waar dit probleem al eerder aan het licht was gekomen. Rotterdam had al, ja, actie daarop ondernomen en extra ruimtes gecreëerd. Alleen, ja, op dit moment worden hun ook overspoeld en staan we daar ook voor in de wachtkamer. We horen in principe 29 mei pas of er überhaupt plaats is. 29 mei, ja, dat is redelijk laat. En ja, het probleem is dat wij hier ook voor lief nemen is dat hij dan twee uur per dag in het busje zit richting school, hij wordt heen en weer gestuurd, noem het maar op. Kanttekening hierbij is dat we nu al beren op de weg zien om dit überhaupt georganiseerd te krijgen omdat, ja, het samenwerkingsverband, de school, de gemeente, iedereen die is druk tegen elkaar aan het discussiëren en we worden van het kastje naar de muur gestuurd. Wij weten het ook niet meer.

Na een uitzending van RTV Dordrecht waar ik toevallig werd iets voorbij zag komen over de glansrijke toekomst voor de Dordtse jeugd van twaalf tot zevenentwintig jaar werd benoemd dat Dordrecht allemaal haar supergoed voor elkaar had en als ouders waren we daar echt geschokt. Ik was, dit kon niet. En ja, we hebben toen op een gegeven moment, ja, het leek wel alsof de gemeente Dordrecht niet op de hoogte was van dit structureel probleem. Want dat is het. De voorzitter: U zit op vijf en een halve minuut, dus als u … De heer Van den Berg: Oké, ja, ik ben bijna klaar hoor, wees maar niet bang. Vanaf volgend schooljaar zal geen passend ... Even kijken, sorry, ik sla een regel over, dus het wordt iets meer. Ik begreep intege… Ja, ik begreep dat binnen onze school binnen de klas van onze zoon, ik, ja, dat er voor ruim tien leerlingen al geen ruimte zou zijn. En uit de wandelgangen begrijp ik dat er veel meer leerlingen zijn waar geen plaats voor is volgend jaar. Dus dat zou betekenen dat misschien dertig misschien wel honderd thuiszitters volgend jaar die we erbij krijgen. Vanaf volgend jaar zal ook geen passend onderwijs hiervoor zijn. Hierop hebben we als ouders de stap ondernomen de gemeente Dordrecht te contacten en hebben we zowel de wethouder als de gemeenteraad in

15

kennis gesteld om in ieder geval te kijken wat er te doen is aan dit structureel probleem. Voor onze zoon zal hopelijk een ad hoc oplossing komen maar echter door de overspoeling van diverse instanties hebben we nu vanuit Rotterdam ook al bericht gekregen dat dat waarschijnlijk moeilijk gaat worden. U begrijpt dat wij als ouders echt met de handen in het haar zitten en radeloos zijn in deze onzekere toestand om de ontwikkeling van onze zoon en zijn leeftijdsgenoten, want daar gaat het over, wat niet stil moet komen te staan. Wat we zeker niet moeten vergeten is dat indien we een jaar moeten wachten en dat we volgend jaar ook weer achter in de rij aansluiten en, ja, dan heb je een jaar achterstand in ontwikkeling. Wat ga je dan doen? De thuis… het worden steeds meer thuiszitters en ik heb het donkerbruine vermoeden dat we uiteindelijk permanent kinderen thuis hebben zitten omdat, ja, ik zie dit een twee drie ook niet veranderen. Na een periode van corona waar achterstand al flink is veroorzaakt zou een jaar thuiszitten funest zijn. En ja, zeg het maar, ik weet het, wij weten het niet meer dus. Dank u wel voor de aandacht. De voorzitter: Ik denk dat het verhaal in ieder geval duidelijk is. Dank in ieder geval om dit te delen. En ik kijk dan eventjes naar mevrouw Pichel die haar hand opsteekt en een vraag heeft. Mevrouw Pichel: Ja, dank u wel voorzitter.

Nou, ik zou graag de heer Van den Berg willen bedanken voor zijn verhaal. Merk ook dat daar behoorlijk wat emotie onder zit en logisch want het gaat om een kind. En ja, mevrouw Franken trouwens ook bedankt voor het verhaal. Want de vraag die bij me opkwam en ik denk eigenlijk dat die voor jullie allebei wel geldt, u vertelt ook een diagnose van autisme is bij uw zoon vastgesteld dus ook bedankt voor het delen daarvoor. Ja en mijn vraag is toch ook of u bekend bent misschien met het boek Would You Teach a Fish To Climb a Tree. En Would You Teach a Fish To Climb a Tree is eigenlijk gebaseerd op een uitspraak die ooit is gedaan door Albert Einstein die zegt: als je een vis veroordeelt op zijn vermogen om een boom te beklimmen dan zal hij zijn hele leven denken dat hij dom is. En een andere uitspraak is ook die hij over zichzelf heeft gedaan: de enige beperking die ik ooit heb gehad is het onderwijs. En mijn vraag aan u is of u dit soort uitspraken wellicht herkent in uw persoonlijke situatie als u hem over uw eigen kind heen zou leggen. De heer Van den Berg: Ja, ja ik zeg ook altijd: je kan, ja, gras daar kan je wel aan trekken maar op een gegeven moment het gaat steeds niet harder groeien. Dus binnen de limieten van zijn kunnen hebben wij denk ik samen met de huidige basisschool hebben wij ervoor kunnen zorgen dat die bereikt heeft wat hij nu bereikt heeft.

De voorzitter: De heer De Boer. Mevrouw Pichel: Mag ik daar nog even … De voorzitter: Oh ja, natuurlijk. Ja ja nee. Mevrouw Pichel: Ja, nou dank voor uw reactie en als ik daar nog even een aanvulling op mag geven. Het punt is als je zegt als je een vis veroordeeld op zijn vermogen om een boom te beklimmen, Would You Teach a Fish To Climb a Tree, een vis kan misschien niet

16

in een boom klimmen maar wat kan die vis wel heel goed wat de aap niet kan en dat is zwemmen. En heel ver en heel lang. De voorzitter: Is de commissie op de tijd wel en de heer De Boer wilde toch nog even een vraag stellen, gaat uw gang. De heer De Boer: Ja, dank u wel voorzitter, dank u wel de heer Van den Berg voor uw verhaal. Ik hoor u twee dingen zeggen, u zegt waarschijnlijk zullen honderd kinderen volgend jaar na de aankomende zomer zonder school zitten. Maar goed, ja, daar ben ik dus heel benieuwd naar, is dat inderdaad honderd of zijn het er meer of minder. Maar u heeft een duidelijke vraag denk ik richting Dordrecht van help ons en plaats ons kind straks ergens in Dordrecht als ik u goed hoor. De heer Van den Berg: Onze voorkeur gaat naar Dordrecht, maar ik denk dat we nu breder moeten kijken, ik denk dat we überhaupt al blij moeten zijn met een plaatsing. En wat de logistieke vorm is die daaromheen hoort, kijk, voor ons zou het allerbelangrijkste allerbeste zijn dat hij in Dordrecht de juiste zorg ontvangt die hij, waardoor hij optimaal kan presteren. En ik denk dat dat, ja. De voorzitter: Ik denk dat we dat betreft de aantallen, dan kijk ik altijd weer rechts naar eventueel naar de wethouder die daar misschien wat over kan zeggen. Maar gezien de tijd moeten we voort. Jullie willen graag omruilen.

Nou, dan prima, dan mag u, heeft u het woord als u eventjes … Oh, zij wil het eerst doen, ook prima. Zeg even uw naam en zet de microfoon aan en ga uw gang. Mevrouw Rietstap: Ik zal het zeggen, ik ga het ook niet halen, want ik heb zeg maar ook de droevige taak gekregen om het collectieve, ja, zeg maar het verloop van het collectieve geheugen van de gemeenteraad als hoogste bestuursorgaan zeg maar ter harte te nemen, dus vandaar. De voorzitter: Geef even uw naam en ook uw rol even. Mevrouw Rietstap: Ja, ik ga beginnen maar dan weet u waarom ik niet binnen de tijd ben. Geachte leden van de beeld… Ik ben Anke-Elze. De voorzitter: Ja, ik bedoel van ik heb al aangegeven dat ik streng maar rechtvaardig moet zijn en dat ga ik dan ook wel worden. Dus ik hou iedereen wel aan de tijd en ik besef ook wel de emotie die erachter zit maar anders dan loopt het echt uit en dat kunnen we niet verder doen. Gaat uw gang, gaat uw door. Mevrouw Rietstap: Nou ja goed, ik had een andere taak ook daarbij gekregen maar geeft niet. Geachte leden van de beeld- en oordeelsvormende commissie, voorzitter, griffier, mevrouw Van Benschop, overige tafelgenoten, ambtenaren en mensen op de tribune, ik zie dat jullie met flink wat aantallen zijn gekomen.

Ik ben Anke-Elze Rietstap, voorzitter van Stichting Ouderplatform Zuid-Holland Zuid, inwoner van de stad Dordrecht en moeder van twee kinderen met een autismespectrumstoornis. Vandaag ligt de raadsinformatiebrief over het jaarverslag leerplicht en voortijdig schoolverlaten voor. Ondanks het feit dat ik in uw raad al vijftien jaar lang vandaag sinds 2007 mag komen

17

inspreken over dit onderwerp en alle tijd en aandacht die er mede door Leerplicht en Voortijdig Schoolverlaten en de ambtenaren in dit onderwerp is gestoken voel ik ook vanavond weer de noodzaak om toch weer over dit onderwerp in te komen spreken. Vanwege het verloop van het collectieve geheugen van de gemeenteraad als hoogste bestuursorgaan maar ook omdat de beleving binnen onze gezinnen over dit onderwerp zo totaal anders is dan de bijna klinische weergave van de werkelijkheid in de raadsinformatiebrief. Laat ik in eerste plaats ingaan op die werkelijkheid. Nou, jullie kunnen dat lezen, onder 5a wordt het een en ander gezegd over vrijstellingen die stijgen van 149 naar 170 regionaal. Nou, dat zou allemaal veroorzaakt worden door corona-gerelateerde maatregelen. Daarna stijgt het aantal thuiszitters licht van 44 naar 46. Nou ja, dat wordt ook geduid door corona-gerelateerde maatregelen. Ik moet zeggen dat wij dat echt wel anders zien. Wij hebben zelf meer dan twee keer zoveel thuiszitters in beeld, dat komt omdat wij als ouderplatform ons overal tegenaan bemoeien, niet in de laatste plaats om in het veld bij te staan om schooluitval te voorkomen. Denk dan mee aan onze meest recent betrokkenheid, dat weet ook de ambtelijke organisatie bij scholieren, leerlingen en ouders van het NOVA Tienercollege en onze plannen om een vluchtheuvel te realiseren.

Nou ja, ik neem aan dat het woord voor zich spreekt. We weten dat nog voor het zomerreces, mijnheer zei het al, de Ammanschool drie kinderen en in De Toekomst zeven thuiszitters honderd procent zeker oplevert. Dat betekent dat hier in Dordrecht alleen voor twee scholen tien nieuwe thuiszitters worden opgeleverd. Begrijp me niet verkeerd, ik bedoel ik heb echt een hekel aan het benoemen van namen en rugnummers en zeker bij een inspraak, maar het gaat me dus ook niet over deze twee scholen, want dat zou ontzettend flauw zijn. De ervaring leert echter dat wanneer ik helemaal geen tipjes van de sluier oplicht, ja, sommige ambtenaren de neiging hebben om de kennis die bij het ouderplatform zo ontzettend met zorgvuldige manieren wordt geanonimiseerd tegenover een wethouder in twijfel te trekken. Dus ik moet echt wel zeggen: we hebben echt hele grote aantallen thuiszitters in beeld en dat is dus al vanaf 2007. En er zijn gelukkig nog een aantal raadsleden die samen met mij het collectieve geheugen kunnen bewaken maar ik zou het ook fijn vinden als we dat in de raad met dan met z’n allen ook afspreken, dat het er gewoon meer zijn als die we in de rapportages zien. Ik vertelde uw raad al vaker, we houden ons niet aan de internationale verdragen, niet aan het EVRM, niet aan het IVRK en niet aan het VN Verdrag Handicap.

Het is algemeen bekend dat we weinig heil zien in het inzetten van zogenaamde onderwijs zorgarrangementen, daarmee lossen we het probleem van de individuele thuiszitter niet op. Veelal luisteren oplossingen heel erg nauw en na jaren van teleurstellingen, pijn en verdriet, ja, zal toch blijken dat maatwerk de enige oplossing is. En verder sluit ik natuurlijk van harte aan bij mijn collega, ouderprofessional mevrouw Franken. Uiteindelijk moet ik eerlijk zeggen dat na vijftien jaar de moed mij behoorlijk in de schoenen begint te zakken. Sinds 2007, mijn zoon was toen vier jaar oud, heb ik samen met Leerplicht en Voortijdig Schoolverlaten, ben ik in de weer gegaan om het werkelijke aantal thuiszitters in beeld te brengen. Carry Roozemond, de voormalige directeur bestuurder bij Ingrado, de organisatie van leerplichtambtenaren en ik hebben aan de wieg gestaan van de MAS, de methodische aanpak schoolverzuim. Ik kwam al vroeg in contact met Erik Gerritsen, eerst bestuursvoorzitter van Bureau Jeugdzorg Agglomeratie Amsterdam, daarna onze secretaris-generaal van VWS. Weet je, onze thuiszitters en maatwerk lagen hem ontzettend na aan het hart. Samen met heel veel schitterende andere vrouwen hebben

18

wij thuiszitters op de kaart gezet, we hebben deelgenomen aan de landelijke thuiszitterstop met de staatssecretarissen Sander Dekker en Martin van Rijn. We hebben net een heus thuiszitterspakt ondertekent, later hier in de regio hebben we met onze wethouder Heijkoop de thuiszittersstop in Zuid-Holland Zuid gehad, ook met Leerplicht en Voortijdig Schoolverlaten. We hebben altijd actieve bijdragen geleverd, we hebben zelfs het regionale pakt ondertekend. Na tien jaar lobbyen in het land is het dan eindelijk gelukt om op 1 augustus de landelijke wetgeving aanpassen, waarbij het instemmingsrecht van ouders op het handelingsdeel van het OPP werd gerealiseerd. Na dit succes is de variawet ingevoerd. Nou ja, recentelijk hebben we de leidraad samen bouwen aan ouder- en jeugdsteunpunten ontwikkeld. De voorzitter: Hoeveel A4’tjes heeft u nog, want ik ken u maar … Mevrouw Rietstap: Eén. Ja, maar niemand is … De voorzitter: Nee, maar oké goed. Mevrouw Rietstap: Ik ben altijd op tijd. De voorzitter: We hebben nog een inspreker, gaat u door. Mevrouw Rietstap: Zelfs met een groot … Jawel, maar ik ben altijd binnen de tijd. Zelfs met een groot aantal van de documenten in de technische briefing hebben we ons inhoudelijk mogen bemoeien. Tijdens de eerste coronaperiode bleek hoe zwaar het iedereen was.

Nou weet je, ik wil er verder niks aan afdoen, maar ik heb eerder in uw raad verteld dat ik ontzettend veel pijn met mij meedraag, ook collectieve pijn van al die honderden ouders met volstrekt ontwrichtende situaties thuis. Ja, ik ga mij verder niet meer, zeg maar, over mijn persoonlijke situatie in, ja, dat kun je allemaal nalezen in de raadsstukken van de geschiedenis. Wat ik belangrijk vind is waarom komen we, dit is het laatste, waarom komen we niet dichter een oplossing? Aan Leerplicht Voortijdig Schoolverlaten ligt het wat mij betreft dus niet, laat dat helder zijn. Zij getuigen in mijn beleving, ze tuigen geen systeemwereld op, sterker nog sinds 2007 ben ik serieus van mening dat Leerplicht en Voortijdig Schoolverlaten zich steeds tot het uiterste inspannen om zo praktisch mogelijk te werk te gaan. En ja, wat mij betreft is de oplossing vrij simpel, als je echt gewoon uit gaat rekenen hoeveel geld wij in deze regio uitgeven aan het beheersen en oplossen van de thuiszittersproblematiek en we gaan dat per thuiszitter omslaan dan zie ik dat eigenlijk al die kinderen met het allergrootste gemak van de wereld privéonderwijs hebben kunnen volgen. Ik kan dat prima uitrekenen want mijn achtergrond is accountancy.

En ik blijf het keer op keer herhalen, het aandeel van het jeugdhulpbudget dat aan deze problematiek wordt gespendeerd inclusief de intens verdrietige escalaties richting in het gedwongen kader en ja, daarmee bedoel ik inderdaad de jeugdbescherming, ja, die is echt aanzienlijk. Dus ja, stelt u mij straks, ja, na afloop of via de mail of via de telefoon en de ambtelijke organisatie in de toekomst gerust algemene of cijfermatige vragen en ik hoop dat ik ze kan beantwoorden. Verder wil ik jullie allemaal van harte bedanken.

19

De voorzitter: Ik hoor een aanbod in ieder geval van mochten er vragen zijn natuurlijk om die ook gewoon naar mevrouw te sturen. Dank voor de inspraak. Dan kort de heer Den Hartog. De heer Den Hartog: Ja, dank u wel. Dank u wel voor het inspreken voor uw betoog, wat ik goed kan invoelen. Wat mij opviel is, u noemde een aantal verdragen, internationale verdragen, u noemde er nog een paar, het ging best een beetje snel voor mij. Die waar niet aan werd gehouden. Zou u kunnen aangeven wat als we daar ons wel aan zouden houden, wat er dan in Dordrecht verbeterd kan worden voor thuiszitters. Mevrouw Rietstap: Nou, dat is heel simpel, dan hebben we geen thuiszitters. Ja, ik bedoel in alle verdragen, in alle internationale verdragen is het recht op onderwijs vastgelegd. Dus op het moment dat wij ons in onze werkhouding en in onze attitude, ja, zeg maar en in onze professionele attitude zouden houden aan de internationale verdragen dan zouden we geen thuiszitters hebben. De thuiszitters worden gecreëerd in de eerste plaats worden ze niet goed in beeld gebracht, omdat scholen zeg maar veel te laat aan de bel trekken. En in de tweede plaats zijn de oplossingen systemisch georganiseerd.