2.3 2026.05.12 Notulen Dordtse Dinsdag - Vergaderzaal 3 - concept.pdf

19

De voorzitter: Wie mag ik het woord geven? Mevrouw Stevens. Mevrouw Stevens: Dank je wel. Om op de eerste vraag aan antwoord te geven als het gaat over mannen en jongens, ik denk dat het gelijk een beetje aanhangt bij de tweede vraag. Wat je heel erg merkt, is dat er niet alleen binnen het onderwijs, maar in de brede zin van het woord, veel meer aandacht geschonken moet worden aan de cursus die er is voor bijvoorbeeld een gezonde relatie. Wat is een gezonde relatie? Die cursus bestaat. Ik wil niet alleen zeggen, het onderwijs, want het onderwijs krijgt altijd heel veel op zijn bord gegooid, net als politie. De politie hoort ook, dat moeten zij maar oplossen. Ik denk wel dat er iets moet gaan veranderen in de beleefwereld van heel veel jongere jongens. Ik denk dat vooral de groepsdynamiek waarin jongens soms verkeren, mede de oorzaak is van bepaald gedrag naar vrouwen en meisjes toe. Waar wij met zijn tweeën heel erg op zitten, is voorlichting blijven geven, vooral op het binnen het onderwijs, en daarmee bewerkstelligen dat er veel meer aandacht is aan de training of cursus, hoe je het ook noemen wil, over wat een gezonde relatie is, in de brede zin van het woord. De voorzitter: Dank u wel. Mevrouw Burgaz, als ik het goed uitspreek. Mevrouw Burgaz: Dank u wel, voorzitter. Allereerst dank aan de insprekers, ook voor het vertonen van het filmpje.

Er zijn uiteraard verschillende organisaties waar vrouwen terechtkunnen. Denk daarbij aan Veilig Thuis en Filomena. Ik vroeg me af of u misschien duidelijk in kaart voor ons kunt brengen wat precies het verschil is en wat vrouwen dan kunnen doen. Mevrouw Stevens: Het verschil zit er met name in dat Veilig Thuis een meldpunt is waar mensen terecht kunnen, iedereen eigenlijk. Veilig Thuis geeft informatie, advies en doet onderzoek. Veilig Thuis doet geen hulpverlening. Daarbij is het nogal een vooroordeel, en ik zeg echt een vooroordeel, dat wanneer je Veilig Thuis belt, je je kind kwijt bent. Filomena is een instelling, een hulpverleningsorganisatie, waar je binnen kan stappen, weinig wachtlijsten. Wat belangrijk is, de hulpverlener die je op dat moment spreekt, hou je voor de tijd die je nodig hebt. Daarbij is het van belang dat er een hele grote samenwerking is met het openbaar ministerie, politie, alles zit bij Filomena in huis. Dit betekent dat de vrouw, als het een vrouw is, niet al die instanties opnieuw af moet met een eigen verhaal en alles wat eromheen hangt. Het is allemaal in huis. Er is veiligheid. Daarbij is er ook aandacht voor de dader en de kinderen. Het is een hele samenwerkende organisatie. Veilig Thuis is een, ik heb er zelf gewerkt, hele goede organisatie, maar het is absoluut niet zo dat daar hulpverlening wordt geboden, want dat doen ze niet.

De voorzitter: Dan zie ik nog een handje van mevrouw Kovalenko. Mevrouw Kovalenko: U heeft net gezegd dat er verschillende cursussen zijn over gezonde relaties, cursussen voor jongens over hoe zij misschien het gevoel van veiligheid aan meisjes kunnen geven, cursussen voor vrouwen zelf. Wat doen we voor de mensen die toeschouwers worden? Dat is een hele grote groep. Van nature wil je het misschien, als je met geweld tegen een dame of een meisje wordt geconfronteerd, niet zien. Dan wil je wegrennen, negeren. Hoe wordt er nu een grotere groep aangesproken, zodat je misschien toch iets kan veranderen of kan doen, ter plekke?

Mevrouw Stevens: Je moet ergens beginnen. Het begin, denk ik, is toch bij de jonge leeftijd, het liefst binnen het primair onderwijs basisonderwijs. Een gezonde relatie

20

betekent niet alleen dat het voor mannen is. Het is ook voor vrouwen, het is tegen mensenhandel, de loverboys zoals het vroeger genoemd werd. Dat je al vanaf jongs af aan leert vooral respect te hebben. Wat Mary net aangaf, kijk niet weg op het moment dat je het ziet. Praat ermee en handel. Ik woon zelf hartje binnenstad. Dan zie je best weleens situaties waarvan je denkt van, wauw. Je kan er op een gegeven moment wel naartoe stappen. Nogmaals, het is niet morgen opgelost, het moet gefaseerd. We zijn met zijn allen bezig, met Vrouwen kunnen Alles, met Orange the World, om vooral die bewustwording op gang te brengen. Wat wij ook doen, is dat we samen die voorlichtingen blijven geven om te zorgen dat de bewustwording komt dat het gedrag moet veranderen. Maar dat is niet binnen een dag. Was het maar waar en kon ik maar toveren, maar dat is niet zo. De voorzitter: Ik zie nog twee vragen. Mevrouw Van Hunen en mijnheer Gündogdu. Mevrouw Van Hunen. Mevrouw Van Hunen: Bedankt voor het inspreken en voor de video. Ik zag in de video bijvoorbeeld dat ze zeiden dat ze zich onveilig voelen bij bijvoorbeeld de Action en de Dirk bij Krispijn. Ik vroeg me af of er nog meer specifieke plekken genoemd zijn in de stad, in de video. Misschien ook nog wat toelichting over wat het dan is dat die plekken zo onveilig maakt voor vrouwen of dat ze zich er in ieder geval zo onveilig voelen.

Kunnen we daar iets van terugkoppeling op krijgen van jullie of hebben jullie daar toelichting op of een lijstje? Ik vond het ontzettend waardevol om te weten. Mevrouw Stevens: Tijdens de week van Orange the World is er een wandeltocht gedaan met vrouwen bij onveilige plekken. Ik kijk even naar mevrouw Kruger, want u was daarbij. Zijn die onveilige plekken op schrift gezet? Ik denk dat het goed is om dat toe te doen. Ik denk dat het met name ook gaat over nadenken, hoe doe je het met slimme verlichting en hoe doe je het met de bosjes? Niet te hoog. Dat soort zaken. Wat vooral voor mij belangrijk is, is dat wij in Dordrecht een aantal nieuwe wijken gaan bouwen. Probeer het integraal aan te pakken. Het gaat niet alleen om parkeerplekken en speelplekken. Hartstikke belangrijk misschien, maar het gaat ook om veiligheid. Bespreek dan ook met toekomstige bewoners wat zij nodig hebben. Mevrouw Ruisch: Wat ook een heel belangrijk punt is, vinden wij, als vrouwen melden, bijvoorbeeld ook in hun eigen omgeving, ik vond het vanavond naar, ik fietste naar huis, dan wordt er gezegd, dan moet je maar thuisblijven of niet alleen gaan. We willen graag de discussies hebben met vrouwen en mannen, dat ze zelf bedenken, ik ga daarheen en hoe doe ik dat zo veilig mogelijk? We noemen altijd de voorbeelden, rijd er samen heen als je met de fiets gaat en ga ook samen terug.

Je kan afwegen welke weg je neemt. Een van de mensen hier zei, het zou overal veilig moeten zijn. Dat vinden wij ook. Wat je er zelf aan moet doen, dat moet ook gebeuren. Er wordt nu, vind ik, te vaak gezegd, niet hier per se, er moet beter verlicht worden, de politie moet meer doen. Denk er zelf over na, maar laat je in ieder geval niet thuishouden. Als je ergens heen moet, laat dan niet het gevoel krijgen, ik kan beter thuisblijven. Maar er zijn ook ouders, dat hoor ik van jonge kinderen, die zeggen, ik breng ze altijd. Ik zeg, hoe oud zijn ze? Vijftien. Ik zeg, dan zijn ze over twee jaar aan het studeren en dan? Dan zitten ze in Amsterdam of in Den Haag. Je moet vrouwen en meisjes, en jongens evengoed, maar we hebben het nu over meisjes, weerbaar maken op een goede manier. We kunnen nooit alle risico’s uitsluiten, maar maak het bespreekbaar, ook in de eigen omgeving. De voorzitter: Mijnheer Gündogdu.

21

De heer Gündogdu: Voorzitter, dank u wel. Ik wil de insprekers in ieder geval bedanken, omdat u dit onderwerp op de agenda zet. Waar ik ook zeker aandacht voor wil vragen, is het geweld tussen vrouwen onderling of jonge meisjes onderling. Ik heb een dochter van vijftien en ik zie weleens beelden op haar telefoon die dan in een groep worden gedeeld. Dat zijn over het algemeen jonge meisjes die elkaar letterlijk de tent uitvechten, om het zo even te zeggen. Mijn hart doet pijn, als vader zijnde, als ik dit soort beelden zie. Wij willen niet alle verantwoordelijkheid neerleggen bij een school, om de kinderen weerbaar te maken, maar heeft u ook het idee dat juist als kinderen op zo'n relatief jonge leeftijd met geweld in aanraking komen, ze geweld op een latere leeftijd voor normaal aanzien? Is daar onderzoek naar gedaan? Dat is mijn eerste vraag. Mijn tweede vraag zou zijn, kunnen we juist bij de jongerengroep die weerbaarheid nog meer onder aandacht brengen, bij wie dan ook? Mevrouw Stevens: Eigenlijk is mijn vraag, spreek je dan met je dochter over die filmpjes? Dat is wat Mary aangeeft, het is heel belangrijk om ook in je eigen kring te bespreken dat het geen gezond gedrag is. Het tweede, er is inderdaad onderzoek naar gedaan. Er is een onderzoek geweest in Engeland. In Nederland is dat nog niet gebeurd. Ik heb wel gezocht of er een onderzoek was.

Door de gedragsveranderingen die ik net aangaf, vooral op de scholen praten over hoe je gezond met elkaar om kan gaan, is er een afname van 17 procent van dit soort gewelddadige incidenten. Aan de andere kant, en dat was van de week ook op het journaal, zie je dat er nu jongens met elkaar op bepaalde sites zitten waarin ze heel erg met elkaar bezig zijn om de vrouw terug te krijgen in de traditionele rol. Dat zijn wel allemaal hele verschillende dingen en daar moet wel aandacht voor blijven bestaan. Wat ik net al aangaf, we krijgen het niet zo snel opgelost. We moeten wel zorgen, met zijn allen, dat je eerst in je eigen omgeving kijkt hoe je dat kan veranderen. Zorg ervoor dat het in ieder geval bespreekbaar blijft en dat er voorlichting gegeven wordt. Dat kan het niet genoeg waarborgen. Trainingen, cursussen, alles is ervoor. In Engeland is het nu 17 procent. Dat lijkt niet veel, maar dan denk, het is wel 17 procent minder. Uiteindelijk kan dat resulteren in het voorkomen van vrouwenmoord, vrouwenverkrachting, vrouwenaanranding. De voorzitter: Dan wil ik mevrouw Van Vugt nog even het woord geven en dan wil ik daarna gaan afronden. Mevrouw Van Vugt-Roose: Dank u wel, voorzitter. Ik vroeg me vanavond af, we hebben het hier over onveiligheid op straat en in huis en daarmee valt het onder andere stukje ordeverlichting, handhaving et cetera.

Ik hoor ook het sociaal domein als we het hebben over voorlichting geven op scholen en preventie, waar u ook van alles aan doet. Ik zit me af te vragen, welke verandering zou er in het Dordtse beleid kunnen komen om dat nog beter op elkaar aan te laten sluiten? Zou landelijk zo’n wetgeving als in Engeland, er is een nieuwe wet aangenomen, volgens jullie hier kunnen werken? Dank u wel.

Mevrouw Stevens: Die nieuwe wetgeving zeker. Hier in Nederland is op het gebied van strafrecht al een aantal veranderingen gekomen, dankzij de media-aandacht die er is, jammer genoeg, voor de vrouwenmoorden die we hebben mee moeten maken. Ik denk dat wat belangrijk is, en dan stap ik even heel snel naar voren, is dat er in die hervormingsagenda, in de brede zin van het woord, heel duidelijk gesproken wordt over de samenwerking, de samenwerking die er moet komen tussen verschillende instellingen. Het moet een grote kliek zijn, zou ik bijna zeggen, waar mensen terechtkunnen en waar je met elkaar kan kijken wat je eraan kan doen. We krijgen

22

dadelijk de bezuinigingsopgave en samenwerking is daar een antwoord op, omdat preventie uiteindelijk veel meer kan voorkomen. Mevrouw Ruisch: Ik denk ook, daarom zitten we hier, misschien hebben jullie ideeën over wat er nog zou kunnen veranderen. Jullie zitten dichter bij het bestuur dan wij. Daarom zou ik als einde willen aangeven, wij zijn graag bereid om met een aantal mensen die zeggen, ik wil daar tijd insteken, nog eens een keer wat langer door te praten over uw ideeën. Dit is een oriëntatie op wat er zou kunnen en dan met elkaar kijken wat we zouden willen en wat we daarvoor nodig hebben. Ik nodig jullie uit, voor wie daarin geïnteresseerd zijn, om nog een keer met ons verder te praten, zodat we dieper op het onderwerp kunnen ingaan. Dit is een eerste kennismaking. Kijk thuis nog eens naar de film en laat het ons horen als u zegt, ik wil best nog weleens een keertje verder praten hierover. Dat zouden we heel fijn vinden. De voorzitter: Over de afronding, is dit een … Vooruit. Kort, een. De heer Safranti: Dank u wel, voorzitter. Voorzitter, Mary Ruisch en ik zaten vroeger in zo’n koplopersgroep, weet u dat nog, in het kader van diversiteit. Misschien zou zo'n groep voor dit ook een aanzet kunnen zijn. U gaf net aan, misschien dat er een klein groepje samengesteld kan worden.

Misschien kan in zo’n stuurgroep, met een ambtenaar erbij, als basis dienen waarin een en ander geregeld kan worden. Dat is even een suggestie om mee te geven. Mevrouw Ruisch: Een goede suggestie. De voorzitter: Een heel mooi bruggetje voor mijn afronding, want het is aan u, als raadsen commissieleden … Nog een nabrander, zie ik. Mevrouw …: Het is echt een hele korte verduidelijkende vraag, de wetgeving waarover net werd gesproken, die aangenomen is in Engeland, is dat toevallig Clare’s Law? Dan weet ik waar we het over hebben. De voorzitter: Er wordt ja geknikt. Prima. Over de afronding, het is aan u als raads- en commissieleden om met dit onderwerp, op een later moment, iets te gaan doen. Wilt u ingaan op het aanbod van mevrouw Ruisch, dan is het aan u om die contacten te leggen. Na de zomer wordt de raad in ieder geval nader geïnformeerd over de Filomena vestiging. Dat kan dan een logisch moment zijn om dit onderwerp nog nader aan de orde te laten komen. Ik wil ieder geval de insprekers bedanken voor hun komst, voor alle informatie die ze hebben gegeven en de bijdrage die ze hebben gedaan. Ook de studenten van het Da Vinci College wil ik bedanken voor het maken van deze film. Dan wil ik deze vergadering sluiten. Bedankt ook voor jullie komst. Als laatste nabrander van mijn kant, willen jullie je flesjes en glazen allemaal meenemen? Dank u wel.

Aldus vastgesteld in de raadsvergadering van 23 juni 2026.

De griffier,

De voorzitter,

23

G.J.P. van Soest

N. Mol

24