Concept-handelingen 29 maart 2022

Wat viel daar nog aan toe te voegen? Niks, je had het gras al voor de voeten van andere fracties weggemaaid. Vaak had je ook aspecten belicht waar anderen nog niet op gekomen waren. Hoewel je vanuit die achtergrond dat eigen geluid liet horen in deze raad, slaagde je erin om ook anderen mee te krijgen in je overwegingen. Daar viel vaak geen speld tussen te krijgen. Ik heb het niet kunnen tellen, maar ik durf met zekerheid te zeggen dat er geen enkele oppositiepartij is geweest in deze raad waarvan zoveel moties zijn aangenomen. Als een fractie, zeker in de oppositie, daarin slaagt, is zo'n fractie van groot belang in het functioneren van de raad. Lieve Joëlle, je hebt partijen bij elkaar gebracht, je hebt fracties nieuwe inzichten gegeven en door je optredens in de raad, wars van politieke spelletjes, heb je ontzettend veel respect afgedwongen. Je bleef ook altijd doorvragen. Dat deed je al vanaf het eerste moment, bijvoorbeeld over je wens om spoedhuishoudelijke hulp te regelen voor mensen die uit het ziekenhuis ontslagen werden. Wethouder De Prez kwam met een toezegging tot een inspanningsverplichting - ik zie het hem helemaal doen - maar dat vond je te vaag. Je bracht het college ertoe voortaan duidelijk te omschrijven wat de rol van de gemeente was in relatie tot andere partners binnen en buiten de stad. Helderheid, die wilde je hebben.

Je taak als controlerend raadslid nam je meer dan serieus. Altijd goed voorbereid, met een enorme dossierkennis, met daarnaast de praktijkervaring van wat je zag in je taak bij het Leger des Heils. Maar het was niet alleen het sociaal domein dat je bezighield. Toen er sprake was van overlast aan de Schie, nam je het, nog heel recent, op voor de buurtbewoners. Zij waren de overlast zat en je voelde mij stevig aan de tand; dat weet ik nog. De handhaving werd aangescherpt en het probleem van de overlast werd aangepakt. De bewoners kregen wat meer nachtrust terug en, ook niet onbelangrijk: ze wisten dat het inschakelen van een volksvertegenwoordiger verschil kan maken. Je persoonlijke betrokkenheid was soms ook zichtbaar in het debat. Je kon zichtbaar boos of eigenlijk wel pissig zijn. Dat zag je dan aan je gezicht. Zeker toen we digitaal gingen, was dat goed zichtbaar, voor mij dan, wat verder weg. Maar daarmee gaf je ook kleur aan het debat. Veeleisend was je ook, niet alleen ten opzichte van jezelf. Je verwachtte van je fractiegenoten net zoveel scherpte en inhoud als je zelf meebracht in de raad. Het is begrijpelijk dat het je moeite kostte om niet meer alles in je eentje te hoeven doen. Daar 17

moest je volgens fractiegenoten best even aan wennen. Dat heet loslaten. Je kunt het nu loslaten. Hoewel, er zijn mensen - ik noem geen namen - die ervan overtuigd zijn dat we je nog weleens ergens in de politiek tegenkomen. Dat gun ik de publieke zaak van harte. Beste Joëlle, heel veel dank voor wat je als raadslid hebt gedaan. Je hebt je taken als raadslid meer dan voortreffelijk uitgevoerd en hebt binnen deze raad een belangrijke bijdrage geleverd aan warmte en meer gevoel voor mensen. We gaan je missen; daar ben ik echt van overtuigd. Voor al die inzet ontvang je de bloemen en het Delftsblauwe bord. Maar twaalf jaar in de raad betekent ook een koninklijke onderscheiding. Het is meer dan terecht dat het Zijne Majesteit heeft behaagd jou te benoemen tot Lid in de Orde van OranjeNassau. Van harte gefeliciteerd! (Applaus) De VOORZITTER: Het woord is nog één keer aan mevrouw Gooijer. Mevrouw GOOIJER (ChristenUnie): Voorzitter en alle lieve aanwezigen, collega-raadsleden en mensen op de tribune, lieve familie. Twaalf jaar geleden legde ik in deze zaal de eed af. In dat jaar werd mijn oma, de moeder van mijn moeder, 99 jaar, maar heel bewust maakte ze mijn installatie niet meer mee. In 2011 overleed zij, bijna 100 jaar oud. 111 jaar geleden, in 1911, werd zij geboren in de Alblasserwaard. Op haar 39ste werd ze ongewenst zwanger van de man waar ze huishoudster was.

Mijn moeder die daaruit geboren werd, werd op haar zevende uit huis geplaatst, in een kinderhuis in Amsterdam. Dat heeft haar leven, het gezin waarin ik ben opgegroeid en mijn leven getekend. Maar deze geschiedenis maakt me ook enorm dankbaar voor al die mensen die mij in mijn leven hebben gezien, die me hebben aangemoedigd, die me nieuwe dingen hebben geleerd en die me de ruimte gaven om verantwoordelijkheid te gaan dragen, tot in deze raadzaal toe. Ik vind het dus een groot voorrecht dat ik twaalf jaar lang het vertrouwen heb gekregen om raadslid te zijn. Het is een voorrecht dat we in vrede en vrijheid onze stem in deze zaal mogen laten klinken, dat we en ik, gemotiveerd door diepste overtuiging, mogen zoeken naar het goede voor deze stad en zijn inwoners en dat je mag samenwerken met mensen en partijen die dat ook weer doen vanuit hun diepste overtuiging en vanuit hun motivatie en blik op de stad, samen het algemeen belang dienend. Ik voelde dat voorrecht bijna lijfelijk als je na een avond vergaderen beneden die grote, zware deur openzwaaide onder een vriendelijk "slaap lekker" van een van de bodes. Dan realiseerde je je dat je de stad had mogen besturen, een stad die vaak al sliep of aan het stappen was en zich helemaal niet bewust was van waar wij al die uren over hadden gepraat.

Het is een voorrecht om een stad als deze als raadslid te mogen dienen, maar we zijn ook een voorbeeld, niet als een elite waarnaar de stad zich maar moet schikken maar als een enigszins beperkte weerspiegeling van onze veelkleurige samenleving, waarin we de prachtige vrijheid hebben om met elkaar van mening te verschillen, maar waar we die meningsverschillen niet uitvechten met wapens of daden maar met woorden, met debatten en met moties en amendementen, waar we zoeken naar voorstellen met een breder draagvlak dan de helft plus één en waar de stem van de minderheid altijd wordt meegewogen. Ik ben dankbaar dat er in deze raad ruimte was voor onze mening, ook al hadden we eerst maar één zetel en later twee zetels, dat er naar ons geluisterd werd en dat veel van onze voorstellen zijn aangenomen, met als bijzonder hoogtepunt het initiatiefvoorstel Nieuwe woonvormen voor ouderen. Dank jullie wel! Maar nog mooier vond ik het als het lukte om na lang praten, mailen, bellen en kopjes koffie een brug te slaan en een voorstel te vinden waar we het over eens waren terwijl we eerst tegenover elkaar stonden, soms tussen coalitie en oppositie, bijvoorbeeld rond het raadsonderzoek Grote Projecten, rond de scenario's voor de aanpassing van het ontwerp voor het Stadskantoor of rond het Prinsenhof. Het is voor een gezonde democratie van 18

wezenlijk belang dat we in deze zaal zoeken naar elkaar en proberen om over politieke scheidslijnen heen steeds weer die brug te slaan en niet op het eiland van ons eigen gelijk te blijven staan. Daarin zijn we een voorbeeld voor deze stad, ook wanneer we de stem van de minderheid net zo serieus nemen als die van de meerderheid. Voorzitter, ik wil u bedanken voor de afgelopen jaren, waarin u als voorzitter van deze raad een hele belangrijke rol hebt vervuld om partijen bij elkaar te brengen en te zorgen dat iedereen zich gehoord weet. Collega-raadsleden, ik wil jullie bedanken voor de samenwerking die we hadden, voor de humor die er was, voor de gezelligheid, maar ook voor de passie die er was om deze stad te dienen. Ik wil de wethouders bedanken voor hun inzet, voor hun voorstellen en voor hun bereidheid om te luisteren, ook naar onze inbreng, en om daar iets mee te doen. Ik dank de ambtenaren voor al die tijd waarin zij bereid waren om technische vragen op tijd te beantwoorden. De griffiers wil ik bedanken voor de dienstbare wijze waarop zij het functioneren van deze raad mogelijk maken, de praktische ondersteuning die ze geven en gegeven hebben en voor de waardevolle adviezen. Zonder hen had deze raad niet gefunctioneerd.

Ik wil uit de grond van mijn hart het thuisfront bedanken, Arjan, Nathan, Hanne en Judith, voor hun support en voor de ruimte die ik van ze kreeg om zoveel van huis te zijn, al die jaren. Arjan, dank voor je aanmoediging, je meedenken en het vertrouwen dat je in me had. En Nathan, Hanne en Judith, luisterend naar onze gesprekken aan tafel, vrees ik soms dat ik ongemerkt wat debatvaardigheden op jullie heb overgebracht. Bovenal wil ik mijn hemelse Vader danken voor Zijn nabijheid. "Zo waarlijk helpe mij God almachtig", zo mocht ik twaalf jaar geleden de eed afleggen en zo heb ik het ook ervaren in die twaalf jaar en op de weg daarnaartoe. Ik hoop dat Zijn liefde voor deze gebroken wereld, die zo zichtbaar wordt in het Paasevangelie dat we binnenkort weer mogen vieren, ons mag blijven inspireren om deze gebroken wereld heel te maken, een wereld waarin we de kinderen en ouderen van deze tijd zien, de kinderen van deze tijd aanmoedigen, nieuwe dingen leren en de ruimte geven om verantwoordelijkheid te dragen in deze raadzaal en daarbuiten. Ik dank u wel. (Applaus) De VOORZITTER: Dank je wel, Joëlle, voor je prachtige woorden. Heel veel dank! Nog twee mensen wachten met spanning af. De voorlaatste is Christine Bel. We zijn er bijna. Nummer zeventien in de rij is nu aan de beurt, eveneens van de lichting 2010 en onafgebroken drie periodes in de raad.

Beste Christine, een fractiegenoot typeerde je als "de hoeder van de Delftse schatkist". Tegelijkertijd ging je interesse uit naar het sociaal domein. Zelf zei je daarover dat dat misschien een ongewone combinatie was. Dat gaf je wel een extra invalshoek: in het sociaal domein wees je op het belang van de betaalbaarheid en bij de harde onderwerpen benadrukte je dat het wel om mensen gaat. Twaalf jaar in de raad, waarvan acht jaar als fractievoorzitter. Daarnaast was je plaatsvervangend voorzitter van de raad. Je was voorzitter van de vertrouwenscommissie en voorzitter van het presidium. Me dunkt, je was een duizendpoot. Niemand kon om je heen. Daar zorgde je zelf ook wel voor, bijvoorbeeld door om 02.00 uur of 03.00uur 's nachts heen en weer over straat te lopen om bij de coalitiegenoten draagvlak te vinden voor een motie. Dat is pas inzet. Die gedrevenheid en standvastigheid zagen we ook terug toen het voor jou persoonlijk moeilijke tijden waren in de politiek. Wat we toen ook zagen, was trouw, calvinistische trouw, en verantwoordelijkheidsbesef. Je liet de boel niet in de steek, maar ging door. Daar ben ik je nog altijd dankbaar voor. Je was een belangrijke pijler in de raad en in de coalitie. Gedreven en standvastig was je ook in de debatten. Of het nou ging over het binnenhalen 19

van moties of om geduldig standpunten herhalen om langzaam zaken toch in beweging te krijgen, je deed dat allemaal met een groot politiek gevoel en met zicht op de samenleving. Iemand uit de raad zei: "Met Christine heb je geen referendum meer nodig. Ze kent de stad en de stad kent haar." Je deed dit ook met humor. Je introduceerde binnen je fractie het Jos-van-Koppenkwartiertje ter ere van het oud-raadslid dat erin slaagde om een kwartierlang te blijven praten terwijl de vergadering al was begonnen. Maar na dat kwartiertje was het wel tijd om zaken te doen. Je introduceerde ook de Feeling Blue-app, waar alleen raadsvrouwen met hakken aan mochten deelnemen, tot verdriet van enkele raadsmannen, die weleens wilden weten wat daar allemaal in uitgewisseld werd. Je hebt de afgelopen drie periodes veel bijgedragen aan belangrijke ontwikkelingen. Ik noem er een paar: de verduurzaming van schoolgebouwen, een transparant overzicht van subsidies, het verbeteren van de schuldhulpverlening, meer geld naar kinderen in armoede, de mens centraal in de bijstand en het terugdraaien van de bezuinigingen op DOK. Het meest concreet, waar 52 Delftenaren direct profijt van hadden, was de motie Terugbetalen fraudeboetes. Het ging om hele grote bedragen. Daarmee maakte die motie voor mensen echt een verschil.

Waar je voor ons als raad en ook voor de griffie echt een verschil mee maakte, was je motie samen met Onafhankelijk Delft om te stoppen met WhatsApp. Er ging een stevig debat aan vooraf, maar uiteindelijk trok je de meerderheid van de raad over de streep. Het bleek zo'n opvallend besluit te zijn dat Delft er landelijk mee in het nieuws kwam. Hoera, we moeten toch ook een keer opvallen. Bij de griffie kwamen er vragen uit het hele land binnen of gemeenten of provincies misschien iets over het hoofd hadden gezien. Delft neemt digitale veiligheid serieus. Dat is heel belangrijk. Delft stond op de kaart. Feeling Blue ging daarmee wel ter ziele, maar dat nam je blijkbaar op de koop toe. We hebben je ook leren kennen als een duaal raadslid. Je schroomde niet om het college scherp te bevragen, niet om daarmee je fractie of jezelf te profileren, maar om het beste voor de stad eruit te halen. Je hebt gezegd dat je in de politiek niet zelf het uitgangspunt bent. Je hebt altijd geprobeerd om dingen te bekijken vanuit het perspectief van anderen, van bewoners en van collega-raadsleden. Door hen te begrijpen kwam je tot afwegingen en zorgde je in deze raad voor goede verhoudingen en een goede samenwerking. Je hebt bewezen dat je alleen door samenwerking het verschil maakt.

Beste Christine, na twaalf jaar heb ook jij het stokje overgedragen aan een nieuwe fractievoorzitter - hij zit stralend twee stoelen verderop - en staat een grotendeels nieuwe ploeg klaar om het raadswerk voort te zetten. Heel veel dank voor je inzet en het vele werk dat je hebt verzet. Dank ook voor de gezellige momenten bij een goed glas wijn. Je hebt inmiddels gemerkt dat je niet alleen met bloemen en het bord het huis gaat verlaten. Ook in jouw geval heeft het Zijne Koninklijke Hoogheid, de koning, behaagd om je te onderscheiden tot Lid in de Orde van Oranje-Nassau. Ook hier geldt dat dat meer dan verdiend is. Christine, bedankt! (Applaus) De VOORZITTER: Het woord is nog één maal aan mevrouw Christine Bel. Mevrouw BEL (D66): Voorzitter, Marja; collega-raadsleden, aanwezigen, Delftenaren en anderen thuis. Ik zeg inderdaad altijd: "politiek draait niet om jezelf". En daar sta je dan met een lintje. Ik denk dat mijn ouders, die de raadzaal uiteindelijk nooit van binnen hebben gezien, best trots zouden zijn geweest, maar ouders zijn altijd trots, weet ik inmiddels uit eigen ervaring. Nee, twaalf jaar lidmaatschap is niet niks, maar is "niet niks" of zelfs "iets 20

hebben betekend" genoeg voor een lintje? Bij het uitzoeken van de erfenis vond ik afgelopen jaar tussen oude krantenknipsels een krantenartikel waaruit bleek dat mijn vader in 1973 zich al sterk maakte voor de positie van homo's in de kerk en binnen het CDA. Mijn moeder heeft zich haar hele leven, veelal zonder strepen op de mouw, ingezet voor anderen. Maar voor pannetjes eten brengen naar een kwetsbare buurvrouw krijg je geen lintje. Ik denk bijvoorbeeld ook aan alle leraren die zich hun hele werkende leven inzetten voor de toekomst van een nieuwe generatie, maar ook aan iedereen die alle energie al kwijt is aan domweg het eigen hoofd boven water houden. Wat mij betreft is dit lintje ook voor al die mensen, die zich vaak ongezien hebben ingezet of die de inzet van anderen mogelijk hebben gemaakt. Want ik denk - dat heb ik al eerder gehoord - dat al mijn collega's vanavond zullen beamen dat de onzichtbare steun van het thuisfront ook voor een raadslid onontbeerlijk is. In bovenstaande voorbeelden herken ik aspecten van het raadslidmaatschap: structurele verbetering aanbrengen in een soms mank systeem, het verschil willen maken voor mensen persoonlijk, maar ook jaar in, jaar uit gewoon je werk doen en jezelf soms bij tegenslagen moeten herpakken om door te kunnen. Je zit er niet voor jezelf, maar namens iedereen die op je gestemd heeft en voor de hele stad.

Veel van het raadswerk is onzichtbaar. Steeds weer zorgen voor een steeds moeilijker sluitende begroting, ervoor zorgen dat moties niet alleen uitvoerbaar zijn maar ook echt aangenomen worden en dat coalities en de raad constructief blijven samenwerken. De burgemeester geeft vanavond ook mooie, zichtbare voorbeelden van alles wat alle vertrekkende raadsleden hebben bereikt. De gemeente gaat over de meest tastbare dingen in ieders omgeving en staat het dichtst bij de mensen. Toch weten we dat niet voldoende duidelijk te maken. Dat moet echt beter. Meer dan de helft van de kiesgerechtigden nam niet de moeite naar de stembus te komen. Zelfs het Rijk ziet niet de noodzaak om de waarde van gemeenten te vertalen naar voldoende middelen. Laat de lintjesregen van vanavond vooral duidelijk maken hoe belangrijk het werk van de gemeente en van het gemeenteraadslid in het bijzonder is, want je kunt als raadslid het verschil maken, niet alleen, maar wel met je collega-raadsleden van andere partijen, zeker in de Delftse raad, waarin iedereen constructief, niet op de man maar op de inhoud, voor de beste oplossing voor Delft gaat. We waren het niet altijd eens, maar ik ga jullie missen. Voorzitter, het was me een waar genoegen en een eer. Dank jullie wel. (Applaus) De VOORZITTER: Hartelijk dank, Christine, voor je mooie woorden. Tot slot, lest best, Jan Peter de Wit.

Het duurde even, maar wat is een uurtje op 24 jaar? Jan Peter de Wit, zes termijnen zat je onafgebroken in de gemeenteraad. Nestor van de raad, straatschoffie uit Den Haag, stadsjongen in Ede, tandartsassistent in militaire dienst, energietechneut, wielrenner, vrachtwagenchauffeur en bovenal raadslid, sinds 1998. Maar net als in het peloton was je in deze raad een vrijbuiter en een avonturier. Je maakte deel uit van de Socialistische Partij, maar je werd al snel monddood gemaakt na kritiek op Jan Marijnissen; ja, dat gaat niet goed. Je schijnt niet goed tegen gezag te kunnen. Gek, dat heb ik eigenlijk nooit gemerkt in de raad! Je reed je eigen koers, aanvallend. Je richtte Leefbaar Delft op, je behoorde tot FRIS en je werd in je eentje weer Leefbaar Delft om daarna over te stappen naar Onafhankelijk Delft. Een nieuwe ploeg diende zich recent aan op weg naar de verkiezingen en je maakte de overstap naar Groep Stoelinga, om uiteindelijk samen met Hart voor Delft over de streep te komen. Dat was jouw Ronde van Delft. Je werd toegejuicht en soms uitgejoeld. Hoe vaak kreeg je niet te horen: die Jan Peter de Wit is altijd tegendraads? Dan had je in een commissie- of in de raadsvergadering je licht weer eens over een onderwerp laten schijnen waarvan het college volgens jou niks bakte. Of sterker nog: het college kon maar beter opstappen, want dat zou beter zijn voor de stad.

Terwijl andere commissie- en raadsleden hun betogen van 21

papier of later de laptop voorlazen, ontstonden de betogen bij jou in het hoofd. Je analyseerde met de snelheid van het licht, dacht sneller vooruit dan menig ander, legde pijnpunten bloot die anderen vaak niet zagen, maar waarvan ze achteraf moesten toegeven dat je een punt had. Maar dat was achteraf; dan was het alweer te laat. Het besluit was genomen en jij was intussen weer bezig om een stukje te schrijven voor internet. Want dat was je ook: het meest transparante raadslid dat we in Delft hebben gehad. Alles open en bloot: je ideeën, je gedachten, deelde je op internet met de stad en met de rest van de wereld. Je wandelingen met Ginootje, je rondjes Hoek van Holland op je koersfiets, een foto op Instagram van zwerfvuil bij de containers of het beeld tijdens digitale coronavergaderingen waarbij je voor het oog van de kijkers aan het afwassen was. Dat zal vele dames verheugd hebben. En dat moet tenslotte ook gebeuren. Om terug te komen bij wielertermen: je was geen kopman, maar je was wel de meesterknecht die het vaak regelrecht oneens was met zijn kopman. Die kopman was natuurlijk Martin Stoelinga. Jij en Martin hadden, zoals je zelf ooit zei, een haatliefdeverhouding. Jullie konden vaak wel, maar ook weleens niet met elkaar door de bocht. Als Martin in jouw ogen weer een te extreem standpunt had ingenomen, was de liefde weer een poosje voorbij.

En toch lieten jullie elkaar niet in de steek, ook niet toen Martin een keer rond de discussie over het naaktstrand in de Delftse Hout PowNews had geregeld en jullie onbevreesd met een tot tangaslip gevouwen onderbroek bijna naakt over de Markt paradeerden. Ik laat ze altijd aan kennissen zien als ik het over Delft heb. Dan zeg ik: zo leuk en dat zit echt bij ons in de raad. Maar eigenlijk hield je niet van dat soort fratsen. Je deed het voor Martin en je deed het voor de stad om een punt hard te maken. Martin was het uithangbord, het bepalende gezicht en de stemmentrekker. Jij was van de inhoud, de strateeg. Maar als Martin vond dat het ook in de vorm van de Tegenpartij kon, was jij niet te beroerd om in plat Haags te zeggen "Laat ze lekker zelf bezuinigen". Het water stond Delft toen al aan de lippen. Het was 2014. Jouw antwoord op de crisis was simpel en helder: als je meer geld hebt, kun je meer geld uitgeven en dat is goed voor de economie. En zo komt Delft uit de crisis. Dat is een basisprincipe. Wie dat niet begrijpt, snapt het niet. Jan Peter, je zei altijd: "Als Martin stopt, stop ik ook." Hij is er niet meer. We missen hem en jij mist hem elke dag. Ik wil er eerlijk over zijn: ik weet dat ik namens velen hier in de raad spreek als ik zeg dat we jou ook gaan missen, je eerlijkheid en je soms hartverwarmende oprechtheid.

Net als Martin heb je de gemeenteraad van Delft kleur gegeven. Het is nu aan de nieuwe gemeenteraad om dat te doen, maar het is me vreemd te moede, ook als voorzitter, dat jij daar straks geen onderdeel meer van vormt. Beste Jan Peter, geheel volgens jouw wens is dit een sober afscheid. Geen bord. Dat hoef je dus ook niet af te wassen; dat scheelt. Geen koninklijke onderscheiding, want je bent een republikein. Dat is principieel. Wel bloemen, maar voor je vrouw, die zoals je zelf zei het al die jaren met je heeft volgehouden met al die politieke escapades. Heel veel dank voor jouw en haar inzet. Lieve Jan Peter, het ga je goed. (Applaus) De VOORZITTER: Hartelijk dank, Jan Peter, ook voor dit boek. Ik ben klaar met het toespreken van alle raadsleden. Ik krijg vaak als commentaar: "Wat zijn het toch mooie toespraken; dank u wel." Maar achter mij zit mij Rens Elst, die ze helemaal voorbereidt. (Applaus) XX. Sluiting. 22

De VOORZITTER: Lieve mensen, we ronden af. Vier hectische maar ook mooie jaren liggen achter ons, jaren met veel bijzondere gebeurtenissen, van grote plannen en realisaties op vele terreinen tot twee ingrijpende jaren corona. Van stevige vernieuwing van het vergadermodel tot recent de komst van vluchtelingen uit Oekraïne. Nooit een saai moment in onze stad. Vanavond ronden we deze raadsperiode af. Daarbij mogen we dankbaar zijn, zoals al werd gezegd. Het is een voorrecht om dit te mogen doen, maar we kunnen het, zoals ik al zei, alleen doen dankzij steun vanuit de griffie, maar ook vanuit onze ambtelijke organisatie. Graag zou ik daar nog een applaus voor willen hebben. (Applaus) De VOORZITTER: I k heb in de laatste echte raadsvergadering eerder deze maand al uitgebreid stilgestaan bij hoe deze vier jaar zijn verlopen. Dat ga ik nu dus niet overdoen, maar ik wil u hier wel namens alle Delftenaren heel hartelijk dankzeggen voor uw grote inzet, uw toewijding, uw dienstbaarheid en getoonde liefde voor onze mooie stad in de afgelopen vier jaar. U was een raad waar onze stad heel trots op kan zijn, een voorbeeld voor de nieuwe raad, zou ik zeggen, maar vooral een parel, een hele mooie parel aan de lange, lange keten van bestuurders die door de eeuwen heen onze mooie stad bestuurd hebben en telkens weer verder hebben gebracht. Nogmaals heel veel dank daarvoor.

Het ga u goed! (Applaus) De vergadering wordt om 19.53 uur gesloten.

Aldus vastgesteld in de openbare raadsvergadering van 21 april 2022.

, voorzitter.

, griffier.

23