CConstaterende datBorger-Odoorn
Koppel je AI →
Document · PDF

Onderzoeksrapport inkomensgrens 120 of 130 procent

RAAD: Lijst ingekomen stukken 31 december 2023, gemeente Borger-OdoornBij agendapunt: Brief college inzake inkomensgrens 120 of 130 procent16.040 woorden

Open het PDF bij de gemeente ↗Naar de vergadering →

Tekst van het document

Uit het bestand gehaald, zonder opmaak, tabellen en afbeeldingen · deel 2 van 2

Voor de beantwoording van de vraag of er sprake is van armoedeval, moet eerst bepaald worden of er sprake is van inkomensterugval bij toename van het netto inkomen uit werk. Daarvoor wordt in paragraaf 3.3 afzonderlijk gekeken naar de ontwikkeling van het besteedbaar inkomen bij stijging van het netto inkomen uit werk na het doorlopen van het landelijke stelsel van bruto naar besteedbaar inkomen. In paragraaf 3.4 wordt de ontwikkeling van het besteedbaar inkomen vanuit het gemeentelijke minimabeleid in beeld gebracht. Vervolgens komt de vraag aan bod of een inkomensterugval tot een armoedeval leidt en in welke mate. De Participatiewet kent twee typen huishoudens: de alleenstaande (ouder) en de gehuwde. De bijstandsnorm voor gehuwden is de gehuwdennorm en is overeenkomstig het netto wettelijk minimumloon. De alleenstaande (ouder) norm bedraagt daar 70% van. De alleenstaande ouder ontvangt aanvullend daarop via het kindgebonden budget verstrekt door de belastingdienst een extra bedrag, de zogenaamde ALO-kop, ter hoogte van 20% van de gehuwdennorm. Voor de analyse van het besteedbaar inkomen wordt gebruik gemaakt van verschillende vormen van huishoudens die geacht worden representatief te zijn voor het verkrijgen van een goed beeld nodig voor de beantwoording van de onderzoeksvraag.

Het inkomen van die huishoudens is vertaald naar een maandinkomen en loopt van bijstandsniveau (100%) op tot 170% van de toepasselijke bijstandsnorm. De modelhuishoudens zijn “gezonde”12 huishoudens zonder kostendelers die aanspraak maken op alle aangeboden gemeentelijke ondersteuning vanuit het minimabeleid, met uitzondering van de studietoeslag13. Voor een structureel beeld zijn zowel de eenmalige energietoeslag 2023 als het eenmalige energiebudget Webwinkel Energie voor 2023 buiten beschouwing gelaten (par. 2.2). Ook is de kinderopvangtoeslag buiten beschouwing gelaten gelet op uiteenlopende omstandigheden en persoonlijke voorkeuren. De modelhuishoudens wonen in een huurwoning zonder servicekosten en waarvan de kale huur €800 per maand bedraagt. De huur ligt daardoor net onder de sociale huurgrens van €808,06 in 2023, zodat aanspraak gemaakt kan worden op huurtoeslag. De volgende modelhuishoudens worden gehanteerd: 1. alleenstaande (1985); 2. alleenstaande ouder (1985) met een kind van 9 jaar; 3. gehuwd (beide 1985), eenverdiener, en 2 kinderen van 9 en 13 jaar; en 4. gehuwd (beide 1985), tweeverdiener, en 2 kinderen van 9 en 13 jaar.

3.2 Van bruto naar besteedbaar inkomen uit landelijk stelsel en minimabeleid Bij het nagaan of er sprake is van inkomensterugval en daardoor armoedeval bij overschrijding van de inkomensgrens door toename van netto inkomen uit werk (doorgroei), staat het besteedbaar inkomen centraal. Het besteedbaar inkomen van een persoon is het inkomen dat resulteert uit het landelijke stelsel en het gemeentelijke minimabeleid na toepassing van de navolgende stappen: 1. bruto inkomen minus aftrekposten en plus bijtellingen 11

Centraal Planbureau (CPB) en Sociaal en Cultureel Planbureau (SCP) (juni 2020) Kansrijk armoedebeleid

12

Er is hierdoor geen recht op de regeling Tegemoetkoming chronisch zieken en mensen met een beperking.

13

De studietoeslag is bedoeld voor studenten die vanwege een beperking niet kunnen werken naast hun studie.

Een onderzoek in verband met besluitvorming inzake een inkomensgrens van 120% of 130%

18| P a g i n a

Een inkomensgrens van 120% of 130% is passende ondersteuning in evenwichtig minimabeleid? 2. belastbaar inkomen minus inkomstenbelasting 3. inkomen plus heffingskortingen op de inkomstenbelasting (inkomensafhankelijke combinatiekorting, algemene heffingskorting, arbeidskorting) dat netto inkomen wordt aangevuld met: 4. toeslagen (huurtoeslag, zorgtoeslag, kindgebonden budget en kinderbijslag) = besteedbaar inkomen landelijk stelsel wat aangevuld met: 5. inkomen uit gemeentelijk minimabeleid: a. individuele bijzondere bijstand (inkomensgrens 120%) b. individuele inkomenstoeslag (inkomensgrens 100%) c. individuele studietoeslag (ter compensatie niet kunnen bijverdienen tijdens de studie) d. kwijtschelding gemeentelijke belastingen (maximale inkomensgrens van 100% toegepast) e. Webwinkel Meedoen minimaregelingen maatschappelijke en culturele activiteiten (inkomensgrens 120%) f. Jeugdfonds Sport en Cultuur (inkomensgrens 120%). = besteedbaar inkomen In de volgende paragraaf wordt nagegaan of er gelet op het landelijke stelsel sprake is van inkomensterugval en daardoor armoedeval bij doorgroei van het netto inkomen uit werk. Vervolgens wordt in dat verband in de daaropvolgende paragraaf gekeken naar aanvullende inkomensondersteuning vanuit het gemeentelijke minimabeleid.

3.3 Besteedbaar inkomen uit landelijke stelsel en (geen) inkomensterugval Per modelhuishouden is nagegaan wat het besteedbaar maandinkomen is bij toename van het netto inkomen uit werk als alleen het landelijke stelsel toegepast wordt14. Uit grafiek 1 blijkt dat de ontwikkeling van het besteedbaar maandinkomen geen inkomensterugval laat zien bij stijging van het netto inkomen uit werk in stappen van 10% van de toepasselijke bijstandsnorm. Het landelijke stelsel veroorzaakt derhalve in die zin evenmin armoedeval. Grafiek 1 Besteedbaar maandinkomen landelijk stelsel zonder toepassing minimabeleid

In bijlage 1 Besteedbaar inkomen uit landelijk stelsel, zijn voor de modelhuishoudens grafieken met gegevenstabellen opgenomen die de opbouw van het besteedbaar maandinkomen uit het landelijke stelsel inzichtelijk maken. 3.4 Besteedbaar inkomen uit minimabeleid en inkomensterugval Per modelhuishouden is nagegaan wat het maximaal te ontvangen besteedbaar maandinkomen vanuit het minimabeleid bedraagt.

14

Gebruik gemaakt van: https://www.belastingdienst.nl/wps/wcm/connect/nl/toeslagen/content/hulpmiddel-proefberekening-toeslagen https://www.belastingdienst.nl/wps/wcm/connect/bldcontentnl/belastingdienst/prive/inkomstenbelasting/heffingskortingen_boxen_tariev en/heffingskortingen/algemene_heffingskorting/tabel-algemene-heffingskorting-2023 https://www.berekenhet.nl/werk-en-inkomen/brutoloon.html#calctop https://www.berekenhet.nl/werk-en-inkomen/inkomensafhankelijke-combinatiekorting.html#calctop

Een onderzoek in verband met besluitvorming inzake een inkomensgrens van 120% of 130%

19| P a g i n a

Een inkomensgrens van 120% of 130% is passende ondersteuning in evenwichtig minimabeleid? Uit grafiek 2 en 3 blijkt dat het besteedbaar maandinkomen bij stijging van het netto inkomen uit werk een forse inkomensterugval kent direct na de van toepassing zijnde inkomensgrens. Dat is niet verwonderlijk omdat, met uitzondering van individuele bijzondere bijstand, het recht op ondersteuning abrupt stopt bij overschrijding van de inkomensgrens. En dat betekent ook dat verhoging van de inkomensgrens de inkomensterugval enkel verplaatst naar een hoger netto inkomen uit werk. Duidelijk zichtbaar is tevens de inkomensterugval nadat het inkomen de grens van 100% toepasselijke bijstandsnorm overschrijdt. Dat is het gevolg van het wegvallen van zowel de individuele inkomenstoeslag voor personen met langdurig een laag inkomen, als de kwijtschelding van gemeentelijke belastingen. Grafiek 2 Maandinkomen uit gemeentelijk minimabeleid en 120% inkomensgrens

Grafiek 3 Maandinkomen uit gemeentelijke regelingen bij 130% inkomensgrens

3.5 Armoedeval Nu er geconstateerd is dat er als gevolg van aanvullende inkomensondersteuning vanuit het gemeentelijke minimabeleid sprake is van inkomensterugval na overschrijding van de toepasselijke inkomensgrens, is de vraag aan bod of die terugval leidt tot armoedeval en in welke mate. De grafieken 4 en 5 tonen het verloop van het (totale) besteedbaar maandinkomen bij stijging van het netto inkomen uit werk met intervallen van 10% van de toepasselijke bijstandsnorm tot 170% van de toepasselijke bijstandsnorm bij respectievelijk een inkomensgrens van 120% en 130%. De laatste twee kolommen geven aan tot circa welke inkomensgrens bij doorgroei er sprake is van inkomensterugval (ITV) en armoedeval (AV). Omdat de bijstandsnorm voor alleenstaanden 70% van de gehuwdennorm bedraagt die overeenkomt met het netto WML, komt voor hen 10% toename van de bijstandsnorm overeen met 2,8 uur per week werken bij een 40-urige werkweek. Voor gehuwden 4 uur per week. Bij een inkomensgrens van 120% hebben alle modelhuishoudens te maken met zowel een inkomensterugval als een armoedeval.

Een onderzoek in verband met besluitvorming inzake een inkomensgrens van 120% of 130%

20| P a g i n a

Een inkomensgrens van 120% of 130% is passende ondersteuning in evenwichtig minimabeleid? Bij een inkomensgrens van 130% hebben eveneens alle modelhuishoudens te maken met inkomensterugval door het wegvallen van besteedbaar inkomen uit het minimabeleid. Bij de alleenstaande modelhuishoudens kan (daarentegen) het weggevallen inkomen eerder opgevangen worden door het inkomen uit werk, waardoor er minder snel sprake is van armoedeval. Bij de gehuwde modelhuishoudens blijft sprake van zowel inkomensterugval als armoedeval. De onderzoeksresultaten tonen aan dat zowel de inkomensterugval als de armoedeval toenemen naarmate het aantal kinderen in een huishouden groter is. Grafiek 4 Totaal besteedbaar maandinkomen bij een inkomensgrens van 120%

Grafiek 5 Totaal besteedbaar maandinkomen bij een inkomensgrens van 130%

3.6 Werken loont (niet) bij doorgroei Na overschrijding van de inkomensgrens moet het weggevallen inkomen uit het minimabeleid eerst gecompenseerd worden door netto inkomen uit werk alvorens werken weer loont. Met betrekking tot de omvang van de fte tegen het wettelijk minimumloon (WML) die daarvoor nodig is, kan uit de grafieken 4 en 5 ten aanzien van de modelhuishoudens een vuistregel afgeleid worden: een persoon/partner heeft 0,1 fte tegen het WML aan doorgroei nodig om het weggevallen inkomen te compenseren. Bij een 40-urige werkweek bedraagt 0,1 fte 4 uur per week. Bij de vuistregel zijn een aantal kanttekeningen te plaatsen. Vooral het aantal kinderen in een huishouden heeft invloed op de toepasbaarheid van de vuistregel door de relatief forse inkomensondersteuning door de Webwinkel Meedoen en het Jeugdfonds Sport en Cultuur. Uit de tabellen behorende bij de grafieken 4 en 5 blijkt dat de werkelijke fte tegen WML die nodig is om het weggevallen inkomen te compenseren voor alleenstaanden zonder kinderen eerder 0,5 fte zal bedragen, voor alleenstaanden met 1 kind 0,7 fte en alleenstaanden met 2 kinderen bijna 1,1 fte. Daarnaast is de grotere inkomensterugval en armoedeval van het modelhuishouden gehuwde eenverdiener met 2 kinderen opmerkelijk doordat die niet in lijn liggen met de resultaten van de andere (gehuwde) huishoudens.

Die ongelijkheid wordt veroorzaakt door het landelijke stelsel van bruto naar besteedbaar inkomen waaruit een belastingnadeel voor gehuwde eenverdieners volgt. Het gehuwde eenverdiener huishouden kan namelijk niet net zoals het tweeverdieners huishouden tweemaal de algemene heffingskorting en de inkomensafhankelijke combinatiekorting voor de minstverdienende partner

Een onderzoek in verband met besluitvorming inzake een inkomensgrens van 120% of 130%

21| P a g i n a

Een inkomensgrens van 120% of 130% is passende ondersteuning in evenwichtig minimabeleid? toepassen. Hierdoor is het besteedbaar inkomen lager bij gelijk bruto inkomen. Op dit huishouden is dan ook de vuistregel niet goed toepasbaar. Voor een alleenstaande (ouder) komt afgerond 120% bijstandsnorm overeen met 0,8 fte WML, 130% met 0,9 fte WML en 1 fte met 140% WML. Bij een zeer geringe overschrijding van het netto inkomen boven de inkomensgrens, is de kans het grootst dat er sprake is van forse inkomensterugval en (daardoor) armoedeval. Bij een inkomensgrens van 130% wordt bij geringe doorgroei tot 4 uur per week armoedeval bij alleenstaanden voorkomen door de inkomensbuffer boven 120% bijstandsnorm. Bij gehuwden wordt de armoedeval deels voorkomen omdat zij gezamenlijk 0,2 fte, ofwel 8 uur per week, meer moeten werken om de terugval te compenseren. Echter dit gunstige effect op armoedeval wordt overschaduwd door grotere negatieve effecten. Alleenstaanden moeten bij een inkomensgrens van 130% het weggevallen inkomen uit minimabeleid compenseren tussen o,9 fte en 1 fte. Hierdoor is een fulltime baan tegen het WML niet lonend. Meer werken na het passeren van de inkomensgrens wordt pas weer lonend als de alleenstaande meer dan 1 fte WML gaat werken, of carrière maakt waardoor de loonwaarde stijgt.

Bij een inkomensgrens van 120% moeten alleenstaanden het weggevallen inkomen compenseren tussen 0,8 fte en 0,9 fte. Hierdoor is een fulltime baan tegen het WML wel lonend. Gehuwden moeten gezamenlijk 0,2 fte meer werken om de inkomensterugval uit het minimabeleid te compenseren na overschrijding van de inkomensgrens. Bij een inkomensgrens van 120% is daardoor het werken weer lonend vanaf gezamenlijk ca. 1,4 fte WML. Bij een inkomensgrens van 130% vanaf 1,5 fte WML, waardoor de partners ten opzichte van een inkomensgrens van 120% meer moeten werken. En dat is zeker van belang als het niet gaat om willen maar om kunnen, als er niet meer gewerkt kan worden. In bijlage 2 Besteedbaar inkomen uit minimabeleid 120%, zijn voor de modelhuishoudens bij een inkomensgrens van 120% grafieken met gegevenstabellen opgenomen die de opbouw van het besteedbaar maandinkomen uit het minimabeleid inzichtelijk maken. In bijlage 3 Besteedbaar inkomen uit minimabeleid 130%, voor de modelhuishoudens bij een inkomensgrens van 130%. 4.

De financiële consequenties

4.1 Inleiding De financiële huishouding van een gemeente kent op hoofdlijnen 4 soorten van inkomstenbronnen, elk voorzien van het aandeel van het landelijke totaal in 2016: algemene uitkeringen Gemeentefonds vrij te besteden (50%), specifieke uitkeringen (12%), gemeentelijke heffingen (17%) en overige eigen middelen zoals bouwgrondexploitatie (20%). Alleen ten aanzien van de specifieke uitkeringen bestaat een bestedingsverplichting, bijvoorbeeld ten aanzien van het verstrekken van uitkeringen. Het minimabeleid wordt bekostigd uit vrij te besteden middelen. De uitkering van het Rijk aan gemeenten is afgestemd op de te verwachten noodzakelijke uitgaven van de gemeente en volgt het principe “samen trap op, samen trap af”. Hierdoor kunnen onverwachte schommelingen voorkomen in de hoogte van de uitkering die door gemeenten zelf opgevangen moeten worden. Een daardoor ontstaan tekort mag de dienstverlening niet in gevaar brengen (par. 4.3.3). Verhoging van de inkomensgrens van 120% naar 130% vergroot de doelgroep van het minimabeleid met ca. 300 huishoudens tot 1500. Dat brengt lasten met zich mee die bekostigd moeten worden uit de algemene middelen van de gemeente. Daarnaast brengt verhoging van de inkomensgrens een (extra) financieel risico met zich mee.

De ondersteuning vanuit het minimabeleid, maar ook de verplichte ondersteuning op grond van de Participatiewet zoals het verstrekken van een uitkering, zijn zogenaamde open einde regelingen. Dat betekent dat als een persoon voldoet aan de geldende voorwaarden, hij recht heeft op betreffende ondersteuning. Omdat het minimabeleid enige beleidsvrijheid kent voor het voeren van eigen beleid, kan het minimabeleid gewijzigd worden, bijvoorbeeld door noodgedwongen bezuiniging vanwege een (dreigend) tekort op de begroting. Uit jurisprudentie daaromtrent volgt dat bij wijziging van beleid ten nadele van de inwoners een redelijke overgangstermijn in acht genomen moet worden. Gedacht moet worden aan een termijn van 6 maanden of zelfs 1 jaar.

Een onderzoek in verband met besluitvorming inzake een inkomensgrens van 120% of 130%

22| P a g i n a

Een inkomensgrens van 120% of 130% is passende ondersteuning in evenwichtig minimabeleid? 4.2 De financiële consequenties Grafiek 4 toont de kostenraming voor de minimavoorzieningen Webwinkel Meedoen en het Jeugdfonds Sport en Cultuur voor 2023 op basis van het bereik van de doelgroep in 2022 bij een inkomensgrens van 120% en 130%, alsmede het volledige bereik van de doelgroep bij beide inkomensgrenzen. Rekening houdend met de aard van de ondersteuning als een open einde regeling en het huidige bereik van de doelgroep op basis van het kalenderjaar 2022, toont tabel 4 een kostenraming van het minimabeleid bij een inkomensgrens van zowel 120% als 130%. In de kostenraming is onderscheid gemaakt tussen een ondergrens en bovengrens van de lasten, de gemiddelde lasten en de lasten bij volledig bereik van de doelgroep. Grafiek 4

Kostenraming 2023 Webwinkel Meedoen en Jeugdfonds bij een inkomensgrens van 120% en 130%

Tabel 4 Extra kosten minimabeleid door verhoging inkomensgrens van 120% naar 130%

Een onderzoek in verband met besluitvorming inzake een inkomensgrens van 120% of 130%

23| P a g i n a

Een inkomensgrens van 120% of 130% is passende ondersteuning in evenwichtig minimabeleid? Uit tabel 4 blijkt dat de kosten van bijzondere bijstand bij een inkomensgrens van 130% aanzienlijk hoger kunnen uitvallen dan de in 2022 gerealiseerde last ad €525.011 en de geraamde kosten voor 2023 ad €539.235 bij een inkomensgrens van 120%. Bij een inkomensgrens van 130% bedraagt de geraamde gemiddelde toename van de kosten van het minimabeleid ten opzichte van de kosten bij een inkomensgrens van 120% ad €189.143. De totale lasten zijn dan met circa 22% toegenomen. Bij volledig bereik bedraagt de toename €1.396.914. Als gevolg van verhoging van de inkomensgrens naar 130% kan het recht op bijstandsverlening van de huidige groep toenemen vanwege de draagkrachtberekening (par.2.2) waardoor ondersteuning niet abrupt stopt bij overschrijding van de inkomensgrens. Daarnaast kan het recht op bijstandsverlening toenemen doordat de huidige doelgroep toeneemt met ca. 300 huishoudens. Zeker in een tijd van hoge inflatie en (dreigende) recessie van de economie is het voeren van een gezonde en solide financiële huishouding van groot belang met het oog op borging van de ondersteuning. Tabel 1 in bijlage 4 toont voor het kalenderjaar 2022 het resultaat ten aanzien van bijzondere bijstand.

Tabel 2 in bijlage 4 toont in detail de kostenraming bijzondere bijstand prijspeil 2023 bij 130% ten opzichte van 120% inkomensgrens. Voor een goed beeld is er in het kader van dit onderzoek onderscheid gemaakt tussen bijstand voor de kostensoorten studie- en inkomenstoeslag, aanvullende bijstand voor personen jonger dan 21 jaar en kosten beschermingsbewind, curator en mentor versus andere kostensoorten. De inkomensgrens voor de eerste groep kostensoorten van bijzondere bijstand bedraagt 100% van de toepasselijke bijstandsnorm. Verhoging van de inkomensgrens van 120% naar 130% leidt ten aanzien van die kostensoorten niet tot een grotere doelgroep en derhalve niet tot verhoging van de hulpvraag en lasten met betrekking tot die kostensoorten. Voor de overige kostensoorten geldt de reguliere inkomensgrens, thans 120%, die in dit onderzoek centraal staat. De conclusie is dat een hogere inkomensgrens van 130% hogere lasten met zich meebrengt, en daardoor eveneens een groter financieel risico. Hierdoor wordt geconcludeerd dat een inkomensgrens van 130% niet past in een evenwichtig minimabeleid en daardoor geen passende vorm van ondersteuning kan zijn. Daarentegen een inkomensgrens van 120% wel. 5.

De inkomensgrens van 120% en 130% in onderlinge samenhang gewogen

5.1 Kader van de uitgangspunten van het gemeentelijk sociaal domein Het kader van de uitgangspunten van het gemeentelijk sociaal domein bepaalt of een inkomensgrens past in een evenwicht minimabeleid. Het is daarom van belang te bezien of een inkomensgrens in lijn ligt met de afzonderlijke uitgangspunten. In hoofdstuk 3 zijn de effecten van de inkomensgrenzen 120% en 130% ten aanzien van de ontwikkeling van het besteedbaar inkomen bij stijging van het netto inkomen uit werk, inkomensterugval, armoedeval en de motivatie om (meer) te werken in het kader van werken loont (niet), behandeld. In deze paragraaf wordt bezien of de inkomensgrenzen 120% en 130% in lijn liggen met de afzonderlijke uitgangspunten van het gemeentelijk sociaal domein. 5.1.1 Vanuit eigen kracht en volwaardige en naar vermogen participatie (uitganspunten 1 en 2) De eerste twee uitgangspunten van het gemeentelijk sociaal domein zijn: 1. Iedereen doet volwaardig en naar vermogen mee in de samenleving. 2. De eigen kracht, eigen inzet, zelfredzaamheid en samen-redzaamheid met de omgeving staan centraal. Hoofdstuk 3 toont aan dat een inkomensgrens van 120% niet zoals een inkomensgrens van 130% voor zowel alleenstaanden als gehuwden een ontmoedigende en dus remmende werking heeft op (meer) werken.

Bij een inkomensgrens van 130% moet in totaal meer gewerkt worden om het werken weer lonend te maken na overschrijding van de inkomensgrens. In dat kader is tevens van belang dat het meer werken niet louter willen betreft, maar eveneens kunnen. Daarnaast blijkt dat bij een inkomensgrens van 130% het voor de alleenstaande (ouder) niet lonend is om fulltime tegen het wettelijk minimumloon te werken. Bij een inkomensgrens van 120% is dat wel het geval. Het blijkt derhalve dat een inkomensgrens van 130% kan verhinderen dat een inwoner in eigen kracht gezet wordt waardoor er geen sprake is van volwaardige en naar vermogen deelname aan de samenleving.

Een onderzoek in verband met besluitvorming inzake een inkomensgrens van 120% of 130%

24| P a g i n a

Een inkomensgrens van 120% of 130% is passende ondersteuning in evenwichtig minimabeleid? De conclusie is dat een inkomensgrens van 130% niet in lijn ligt met de uitgangspunten van het gemeentelijk sociaal domein dat iedereen zoveel mogelijk op eigen kracht volwaardig en naar vermogen deelneemt aan de samenleving. De inkomensgrens van 120% daarentegen wel. 5.1.2 De ondersteuning is zo licht, goedkoop en dichtbij mogelijk (uitgangspunt 3) Het derde uitgangspunt van het gemeentelijk sociaal domein is om zo licht, goedkoop en dichtbij mogelijke ondersteuning te bieden. Op grond van de bevindingen in hoofdstuk 3 blijkt dat een inkomensgrens van 130% een remmende werking heeft op (meer) werken. Hierdoor kan de aanspraak op ondersteuning hoger zijn dan noodzakelijk, waardoor eveneens de kosten van de gemeente hoger kunnen zijn dan noodzakelijk. Gelet op de nvmt-inkomensgrens van 120%, strookt hierdoor een inkomensgrens hoger dan 120% niet met het uitgangspunt ondersteuning aan te bieden wat zo licht, goedkoop en dichtbij mogelijk is. De conclusie is dat een inkomensgrens van 130% niet in lijn ligt met het uitgangspunt van het sociaal domein dat de ondersteuning zo licht, goedkoop en dichtbij mogelijk is. De inkomensgrens van 120% daarentegen wel.

5.1.3 Preventieve ondersteuning (uitgangspunt 4) Het vierde uitgangspunt van het gemeentelijk sociaal domein is inzet op preventieve ondersteuning. Preventief beleid binnen het sociaal domein is een belangrijk uitgangspunt in een samenhangend beleid binnen het gemeentelijk sociaal domein. Door preventieve ondersteuning kunnen hulpvragen ondervangen worden en wordt het centrale uitgangspunt volwaardige en naar vermogen participatie kracht bij gezet door het adagium “beter voorkomen dan genezen”. Preventieve ondersteuning kan derhalve leiden tot een inverdieneffect doordat de investering rendeert waardoor de totale last van ondersteuning daalt. Preventieve ondersteuning is naast een uitgangspunt van het gemeentelijk sociaal domein ook een ambitie van de coalitiepartners (par.5.2.3). Of de inkomensgrens van 130% in lijn ligt met het uitgangspunt in te zetten op preventieve ondersteuning hangt af van de beantwoording van de vraag of verhoging van de inkomensgrens bijdraagt aan de ondersteuning bij volwaardige en naar vermogen participatie. Ten aanzien van preventieve ondersteuning is de ondersteuning op het vlak van sociale participatie van belang. Sociale participatie is een containerbegrip voor het deelnemen aan de samenleving.

Onderscheiden wordt maatschappelijke participatie zoals het verrichten van betaalde arbeid, vrijwilligerswerk of mantelzorg, consumptieve participatie zoals scholing, sporten of het bezoeken van een pretpark en netwerk participatie betreffende omgang met familie, vrienden en buren. Hoofdstuk 3 toont aan dat een inkomensgrens van 130% een remmende werking heeft op het verrichten van (meer) betaalde arbeid. Aangezien werken een vorm van sociale participatie betreft, wordt geconcludeerd dat de inkomensgrens van 130% niet bijdraagt aan preventieve ondersteuning gericht op volwaardige en naar vermogen participatie. De inkomensgrens van 120% daarentegen wel. Een andere belangrijke vorm van sociale participatie waarop binnen het gemeentelijk sociaal domein wordt ingezet als preventieve ondersteuning betreft het bevorderen van sportieve en culturele activiteiten. In de gemeente Borger-Odoorn wordt de doelgroep op dat gebied ondersteund door de voorzieningen Webwinkel Meedoen voor jong tot oud, en het Jeugdfonds Sport en Cultuur voor kinderen tot 18 jaar.

Gelet op de constatering dat een inkomensgrens van 130% een remmende werking heeft op (meer) werken, wordt ten aanzien van ondersteuning op het gebied van sportieve en culturele activiteiten geconcludeerd dat verhoging van de inkomensgrens kan leiden tot afwenteling van derhalve niet noodzakelijke kosten van die activiteiten op de gemeenschap. Omdat preventieve ondersteuning juist gericht is op zo zelfstandig mogelijke volwaardige participatie in de samenleving met zo min mogelijke ondersteuning, ligt een inkomensgrens van 130% die een negatieve uitwerking kan hebben op dat te behalen doel en blijvende afhankelijkheid kan bevorderen, niet in lijn met (de doelstelling van) het uitgangspunt in te zetten op preventieve ondersteuning. De conclusie is dat een inkomensgrens van 130% niet in lijn ligt met het uitgangspunt van het gemeentelijk sociaal domein dat ingezet wordt op preventieve ondersteuning. De inkomensgrens van 120% daarentegen wel.

Een onderzoek in verband met besluitvorming inzake een inkomensgrens van 120% of 130%

25| P a g i n a

Een inkomensgrens van 120% of 130% is passende ondersteuning in evenwichtig minimabeleid? 5.2 De ambities van de coalitiepartners In de navolgende sub-paragrafen worden de ambities van de gemeente (par. 2.5) bezien in samenhang met de inkomensgrenzen 120% en 130% van de toepasselijke bijstandsnorm. 5.2.1 Iedereen doet mee: de inclusieve samenleving Op grond van de inhoudelijke behandeling van het uitgangspunt van het sociaal domein dat iedereen volwaardig en naar vermogen meedoet in de samenleving in paragraaf 5.1.1, volgt de conclusie dat een inkomensgrens van 130% evenmin in lijn ligt met de ambitie van de coalitiepartners dat iedereen meedoet in een inclusieve samenleving. 5.2.2 Passende ondersteuning Een ondersteuning vanuit het minimabeleid is passend als de ondersteuning past binnen het kader van de uitgangspunten van het gemeentelijk sociaal domein en recht doet aan de ambities van de gemeente. De binnen dat kader op grond van de ambities bepaalde inkomensgrens betreft passende ondersteuning in een evenwicht minimabeleid. Het doel van de gemeentelijke ondersteuning vanuit het gemeentelijk sociaal domein is dat inwoners zo zelfstandig mogelijk volwaardig deelnemen aan de samenleving met zo min mogelijk ondersteuning. Integrale en een sluitende aanpak kan bijdragen aan het zo effectief en efficiënt mogelijk bereiken van dat doel.

Uit de bevindingen van hoofdstuk 3 volgt de conclusie dat een inkomensgrens van 130% een remmende werking heeft op het verrichten van (meer) betaalde arbeid en specifiek het hebben van een fulltime baan door alleenstaande (ouder) huishoudens. Uit de conclusies van paragraaf 5.1 ten aanzien van de uitgangspunten van het gemeentelijk sociaal domein, volgt (derhalve) de conclusie dat een inkomensgrens van 130% niet past binnen het kader van de uitgangspunten van het gemeentelijk sociaal domein. De conclusie is dat een inkomensgrens van 130% geen passende vorm van ondersteuning kan zijn in een evenwichtig minimabeleid. De inkomensgrens van 120% daarentegen wel. 5.2.3 Preventieve ondersteuning Op grond van de inhoudelijke behandeling van het uitgangspunt van het sociaal domein in te zetten op preventieve ondersteuning in par. 5.1.3, volgt de conclusie dat een inkomensgrens van 130% eveneens niet in lijn ligt met de ambitie van de coalitie preventieve ondersteuning te bieden gericht op volwaardige en naar vermogen deelname aan de samenleving, en een inkomensgrens van 120% wel. 5.2.4 Borging ondersteuning door gezonde en solide financiële huishouding Het borgen van ondersteuning voor de toekomst is uitermate belangrijk. En dat het mis kan gaan, blijkt uit een bericht daaromtrent in het binnenlandsbestuur: Tekorten ontslaan gemeenten niet van zorgplicht 15.

De bekostiging van het minimabeleid geschied uit de algemene middelen die via een algemene uitkering uit het Gemeentefonds aan de gemeente wordt verstrekt. De hoogte van de uitkering is gekoppeld aan de ontwikkeling van uitgaven en inkomsten op rijksniveau waarbij het principe “samen trap op, samen trap af” wordt gehanteerd (par. 4.1). Door de recente hoge inflatie heerst er onder gemeenten de angst voor een begrotingstekort in de nabije toekomst waardoor de dienstverlening onder grote druk komt te staan. Op grond van de bevindingen van hoofdstuk 3 en paragraaf 5.1 ten aanzien van respectievelijk het besteedbaar inkomen uit minimabeleid en het kader van de uitgangspunten van het gemeentelijk sociaal domein, volgt dat een hogere inkomensgrens van 130% tot niet noodzakelijke extra kosten kan leiden (par. 5.1.3). Daar is sprake van omdat een inkomensgrens van 130% remmend werkt op (meer) werken, en dus op volwaardige en naar vermogen participatie, waardoor de vraag naar inkomensondersteuning vanuit het minimabeleid hoger kan zijn dan noodzakelijk. Daaruit volgt de conclusie dat de inkomensgrens van 130% niet in lijn ligt met de ambitie de ondersteuning betaalbaar te houden door het voeren van een gezonde en solide financiële huishouding.

De conclusie is dat een inkomensgrens van 130% niet in lijn ligt met de ambitie de ondersteuning te borgen door het voeren van een gezonde en solide financiële huishouding. De inkomensgrens van 120% daarentegen wel.

15

https://www.binnenlandsbestuur.nl/sociaal/zorgplicht-gemeenten-blijft-tekorten-niet (4 oktober 2019)

Een onderzoek in verband met besluitvorming inzake een inkomensgrens van 120% of 130%

26| P a g i n a

Een inkomensgrens van 120% of 130% is passende ondersteuning in evenwichtig minimabeleid? 5.3 Evenwichtig minimabeleid en passende ondersteuning Er is sprake van evenwichtig minimabeleid als het beleid past binnen het kader van de uitgangspunten van het gemeentelijk sociaal beleid. Dat kader is tot stand gekomen binnen het kader van de participatiesamenleving waarvan de uitgangspunten zijn vervat in wet- en regelgeving, en in dit verband specifiek de Participatiewet. Doordat de gemeente enige beleidsvrijheid heeft, kan vervolgens op basis van de ambities van de gemeente binnen het kader van de uitgangspunten van het gemeentelijk sociaal domein specifiek beleid gevoerd worden door het bepalen van een passende vorm van ondersteuning. Aanvullende inkomensondersteuning kan, met name in de vorm van preventieve ondersteuning, bijdragen aan re-integratie. Hiervoor moet de inkomensgrens niet te laag en ook niet te hoog zijn waardoor er conflict optreedt met een uitgangspunt van het gemeentelijk sociaal domein. Er is derhalve sprake van een bandbreedte van de hoogte van de inkomensgrens waarbinnen sprake is van evenwichtig minimabeleid. Een te lage inkomensgrens draagt onvoldoende bij aan ondersteuning bij sociale participatie als voorbereiding op betaald werk.

Een te hoge inkomensgrens brengt met zich mee dat de noodzakelijkheid van de ondersteuning, alsmede de motivatie voor volwaardige en naar vermogen participatie op de arbeidsmarkt, onverantwoord ondermijnd wordt. Hierdoor zijn de kosten van de gemeente hoger dan noodzakelijk, waardoor de dienstverlening van de gemeente onder druk komt te staan. Dat komt doordat de uitkering van het Rijk aan gemeenten is afgestemd op de te verwachten noodzakelijke uitgaven van de gemeente (par. 4.1). Binnen de bandbreedte van de hoogte van de inkomensgrens waarin sprake is van evenwichtig minimabeleid, wordt vervolgens de passende inkomensgrens gevonden aan de hand van de ambities van de gemeente. Bij die inkomensgrens is dan sprake van passende ondersteuning in een evenwichtig minimabeleid. Hieronder volgen puntsgewijs de deelconclusies van dit onderzoek van belang voor het bepalen van evenwichtig minimabeleid en de inkomensgrens 120% of 130% als passende ondersteuning: 1. Het minimabeleid mag niet strijdig zijn met de wettelijke re-integratieopdracht, maar mag daar wel aan bijdragen. 2. Armoedeval is een terugval in besteedbaar inkomen onder het besteedbaar inkomen behorend bij een netto inkomen van 120% van de toepasselijk bijstandsnorm als het netto inkomen uit werk toeneemt.

Hierdoor is het besteedbaar inkomen niet meer toereikend voor sociale participatie waardoor er sprake is van sociale armoede. 3. Het besteedbaar inkomen toont bij toename van het inkomen uit werk geen terugval als alleen gekeken wordt naar het landelijk stelsel van bruto naar besteedbaar inkomen. Het landelijke stelsel veroorzaakt daardoor geen armoedeval. 4. Het gemeentelijke minimabeleid veroorzaakt een forse inkomensterugval en (daardoor) mogelijk armoedeval als het netto inkomen uit werk net iets hoger wordt dan de inkomensgrens. 5. Het aantal kinderen in een huishouden heeft grote invloed op mogelijke inkomensterugval en daardoor armoedeval door met name de relatief forse inkomensondersteuning door de Webwinkel Meedoen en Jeugdfonds Sport en Cultuur. 6. Bij een hogere inkomensgrens vindt de inkomensterugval plaats bij een hoger inkomen uit werk. 7. Op basis van de onderzoeksresultaten is een algemene vuistregel afgeleid dat een persoon/partner 0,1 fte, wat gelijk is aan 4 uur per week bij een 40-urige werkweek, tegen het wettelijk minimumloon (WML) meer moet werken als hij meer verdient dan de inkomensgrens om het weggevallen inkomen uit het minimabeleid op te vangen. Aan de hand van de vuistregel volgen de conclusies dat: a. een inkomensgrens van 120% heeft niet zoals een inkomensgrens van 130% een ontmoedigende en daardoor remmende werking op (meer) werken. b.

een inkomensgrens van 130% bij alleenstaanden bij enkel een geringe toename van het inkomen overeenkomstig tot 4 uur per week boven de inkomensgrens, de armoedeval opgevangen kan worden door de inkomensbuffer tussen 120% en 130% bijstandsnorm. Bij gehuwden deels. c. gehuwden samen 0,2 fte, wat gelijk is aan 8 uur per week bij een 40-urige werkweek, meer moeten werken om de inkomensterugval te compenseren. Hierdoor moeten zij bij een inkomensgrens van 130% gezamenlijk meer (uren) werken. Tegenover dit gunstige effect staan echter grotere negatieve effecten. d. een inkomensgrens van 130% (uitstroom naar) een fulltime baan tegen het wettelijk minimumloon in de weg staat. e. bij een inkomensgrens van 120% het voor alleenstaanden lonend is fulltime te werken. 8. Verhoging van de inkomensgrens naar 130% betekent een forse stijging van de lasten met circa 22% bij een gemiddelde stijging en een groter financieel risico 9. De inkomensgrens van 130% ligt niet in lijn met de uitgangspunten van de participatiesamenleving, zoals vervat in wet- en regelgeving. De huidige inkomens van 120% daarentegen wel. Een onderzoek in verband met besluitvorming inzake een inkomensgrens van 120% of 130%

27| P a g i n a

Een inkomensgrens van 120% of 130% is passende ondersteuning in evenwichtig minimabeleid? 10. De inkomensgrens van 130% ligt niet in lijn met de gemeentelijke uitgangspunten van het sociaal domein. De huidige inkomens van 120% daarentegen wel. Uit de deelconclusies volgt de conclusie dat er sprake is van evenwichtig minimabeleid als de hoogte van de inkomensgrens ligt binnen de bandbreedte 100% tot en met 120% van de toepasselijke bijstandsnorm. De ondergrens bedraagt 100% omdat die hoogte overeenkomt met de hoogte van de toepasselijke bijstandsnorm, zodat de doelgroep in iedere geval de uitkeringsgerechtigden bevat, mede gelet op de individuele bijzondere bijstand die verstrekt wordt op basis van een draagkrachtmeting waarin de inkomensgrens centraal staat. Op basis van de ambities van de gemeente, kan binnen die bandbreedte een voor de gemeente passende hoogte van de inkomensgrens bepaald worden. Er is dan evenwicht gevonden tussen enerzijds de primaire uitvoeringstaak ondersteuning te bieden naar betaald werk, en anderzijds aanvullende inkomensondersteuning te bieden waarbij een inkomensgrens gehanteerd wordt die recht doet aan de ambities van de gemeente. Het figuur op het voorblad is een schematische weergave van het kader waarbinnen ten aanzien van de inkomensgrens sprake is van evenwichtig minimabeleid, en gelet op de ambities passende ondersteuning.

Geconcludeerd wordt dat de inkomensgrens van 130% niet in lijn ligt met de ambities van de gemeente. De huidige inkomensgrens van 120% daarentegen wel. Tevens wordt opgemerkt dat de complexiteit van regelgeving, zowel landelijk als gemeentelijk, niet bijdraagt aan de duidelijkheid van de ontwikkeling van het besteedbaar inkomen wanneer het inkomen uit werk stijgt. Hierdoor wordt de geconstateerde remmende werking op (meer) werken door (grote) afhankelijkheid van inkomensondersteuning versterkt door onduidelijkheid over de ontwikkeling van het besteedbaar inkomen bij (meer) werken16. 6.

Conclusie en aanbeveling

6.1 Conclusie: beantwoording van de onderzoeksvraag Door beantwoording van de onderzoeksvraag wordt het doel van dit onderzoek bereikt en het probleem wat daarvan de aanleiding is, opgelost. Vervolgens kan op basis van dit onderzoek afgewogen besluitvorming plaatsvinden door het college van de gemeente Borger-Odoorn ten aanzien van het blijven toepassen van de huidige inkomensgrens van 120%, of die te verhogen naar 130% in het reguliere minimabeleid. De centrale onderzoeksvraag: Is een inkomensgrens van 130%, dan wel de huidige grens van 120%, een passende vorm van ondersteuning in een evenwichtig minimabeleid gelet op de uitgangspunten van de participatiesamenleving, de uitgangspunten van het gemeentelijk sociaal domein en de ambities van de gemeente? kan nu beantwoord worden. Geconcludeerd wordt dat er sprake is van evenwichtig minimabeleid als de inkomensgrens ligt binnen de bandbreedte 100% tot en met 120% van de toepasselijke bijstandsnorm. De inkomensgrens past dan binnen het kader van de uitgangspunten van zowel de participatiesamenleving als het gemeentelijk sociaal domein. Op basis van de ambities van de gemeente kan vervolgens binnen die bandbreedte de hoogte van de inkomensgrens als passende ondersteuning bepaald worden. Dit betreft daardoor een politieke keuze.

Uit de onderzoeksresultaten blijkt dat de inkomensgrens van 130% enkel een gunstig effect kan hebben op het (deels) voorkomen van armoedeval bij een kleine overschrijding van de inkomensgrens. Echter daar staan grotere negatieve effecten tegenover. Die inkomensgrens heeft een negatief effect op (meer) werken, het in eigen kracht komen en (daardoor) de betaalbaarheid van de ondersteuning. Hierdoor past een inkomensgrens van 130% niet in een evenwichtig minimabeleid. Met andere woorden, een inkomensgrens van 130% past niet in een participatiesamenleving doordat die vorm van ondersteuning volwaardige en naar vermogen participatie in de samenleving onaanvaardbaar ondermijnt. Daardoor kan er geen sprake van zijn dat de inkomensgrens van 130% een passende vorm van ondersteuning is in een evenwichtig minimabeleid. Geconcludeerd wordt dat de huidige inkomensgrens van 120% wel passende ondersteuning is in een evenwicht minimabeleid doordat die grens valt binnen voornoemde bandbreedte en recht doet aan de ambities van de gemeente.

16

Stimulansz (25 oktober2019) Samenspel landelijk en gemeentelijk inkomensbeleid: een onderzoek naar de armoedeval.

Een onderzoek in verband met besluitvorming inzake een inkomensgrens van 120% of 130%

28| P a g i n a

Een inkomensgrens van 120% of 130% is passende ondersteuning in evenwichtig minimabeleid? Het antwoord op de centrale onderzoeksvraag is dat de inkomensgrens van 130% geen passende ondersteuning is in een evenwicht minimabeleid, gelet op de uitgangspunten van de participatiesamenleving, de uitgangspunten van het gemeentelijk sociaal domein en de ambities van de gemeente. De huidige inkomensgrens van 120% is dat daarentegen wel. 6.2 Aanbeveling: optimaliseren ondersteuning huidige doelgroep Ten aanzien van de ambitie dat niet-gebruikers geholpen worden, zodat zij ook de juiste ondersteuning ontvangen, moet gelet op de kostenraming van volledig bereik, geconcludeerd worden dat het verwezenlijken van die ambitie, laat staan bij een inkomensgrens van 130%, niet haalbaar is gelet op het betaalbaar houden van de dienstverlening, hetgeen tevens een ambitie is van de gemeente. Daarentegen kan, mede gelet op de conclusie van het onderzoek dat een inkomensgrens van 130% geen passende vorm van ondersteuning is in een evenwichtig minimabeleid, het optimaliseren van de ondersteuning van de huidige doelgroep wel tot de (betaalbare) mogelijkheden behoren. In dat kader wordt aanbevolen te bezien op welke wijze de huidige doelgroep beter ondersteund kan worden.

Als voorbeeld kan aangehaald worden de personen met een minnelijke schuldregeling die daardoor feitelijk alleen kunnen beschikken over een voor de schuldenaflossing vrij te laten bedrag van het inkomen wat toereikend is voor de noodzakelijke kosten van het bestaan. De gemeente kan ervoor kiezen om die personen overeenkomstig personen met een door de rechter uitgesproken schuldsaneringstraject op grond van de WSNP eveneens in aanmerking te laten komen voor bijzondere bijstand door alleen rekening te houden bij de draagkrachtberekening met de middelen waarover de persoon kan beschikken.

Een onderzoek in verband met besluitvorming inzake een inkomensgrens van 120% of 130%

29| P a g i n a

Bijlagen Literatuurlijst Centraal Planbureau (CPB) en Sociaal en Cultureel Planbureau (SCP) (juni 2020) Kansrijk armoedebeleid Stimulansz (25 oktober2019) Samenspel landelijk en gemeentelijk inkomensbeleid: een onderzoek naar de armoedeval

Een onderzoek in verband met besluitvorming inzake een inkomensgrens van 120% of 130%

30| P a g i n a

Bijlagen Bijlagen

Een onderzoek in verband met besluitvorming inzake een inkomensgrens van 120% of 130%

31| P a g i n a

Besteedbaar maandinkomen uit landelijk stelsel Bijlage 1 Besteedbaar maandinkomen uit landelijk stelsel Grafiek 1 Alleenstaande

Grafiek 2 Alleenstaande ouder met 1 kind

Een onderzoek in verband met besluitvorming inzake een inkomensgrens van 120% of 130%

32| P a g i n a

Besteedbaar maandinkomen uit landelijk stelsel Grafiek 3 Gehuwden met 2 kinderen

Een onderzoek in verband met besluitvorming inzake een inkomensgrens van 120% of 130%

33| P a g i n a

Besteedbaar maandinkomen uit landelijk stelsel en minimabeleid bij een inkomensgrens van 120% Bijlage 2 Besteedbaar maandinkomen uit minimabeleid bij een inkomensgrens van 120% Grafiek 1 Alleenstaande

Grafiek 2 Alleenstaande ouder met 1 kind

Een onderzoek in verband met besluitvorming inzake een inkomensgrens van 120% of 130%

34| P a g i n a

Besteedbaar maandinkomen uit landelijk stelsel en minimabeleid bij een inkomensgrens van 120% Grafiek 3 Gehuwden met 2 kinderen

Een onderzoek in verband met besluitvorming inzake een inkomensgrens van 120% of 130%

35| P a g i n a

Besteedbaar maandinkomen uit landelijk stelsel en minimabeleid bij een inkomensgrens van 130% Bijlage 3 Besteedbaar maandinkomen uit minimabeleid bij een inkomensgrens van 130% Grafiek 1 Alleenstaande

Grafiek 2 Alleenstaande ouder met 1 kind

Een onderzoek in verband met besluitvorming inzake een inkomensgrens van 120% of 130%

36| P a g i n a

Besteedbaar maandinkomen uit landelijk stelsel en minimabeleid bij een inkomensgrens van 130% Grafiek 3 Gehuwden met 2 kinderen

Een onderzoek in verband met besluitvorming inzake een inkomensgrens van 120% of 130%

37| P a g i n a

Resultaat bijzondere bijstand 2022 en kostenraming 2023 bij een inkomensgrens van 130% Bijlage 4 Resultaat bijzondere bijstand 2022 en kostenraming 2023 bij een inkomensgrens van 130% Tabel 1

Resultaat bijzondere bijstand gemeente Borger-Odoorn 2022 (inkomensgrens 120%)

Tabel 2

Kostenraming bijzondere bijstand prijspeil 2023 bij 130% t.o.v. 120% inkomensgrens

Ondergrens - lasten bb 2023 130%

Huidige doelgroep 10% toename

bb inkomensgrens excl. e.t.

huishoudens alleensataande

bijstand

gem./jaar

extra bijstand

Nieuwe doelgroep 50% toename

Totaal

huishoudens

huishoudens

nieuwe bijstand

extra bijstand

lasten

188 € 155.996

€ 830

€ 15.600

47

€ 21.449

235

€ 37.049

€ 193.045

alleenstaande ouder

45

€ 27.370

€ 608

€ 2.737

11

€ 3.763

56

€ 6.500

€ 33.871

gehuwde

68

€ 50.877

€ 748

€ 5.088

17

€ 6.996

85

€ 12.083

€ 62.960

€ 23.424

75

€ 32.208

376

€ 55.633

€ 289.876

Totaal

301 € 234.243

Lasten bb 100%-inkomensgrens: ind. studie- en inkomenstoeslag, aanvullend < 21 en kosten beschermingsbewind, curator en mentor

€ 290.131

Totaal verleende bijzondere bijstand

€ 580.008

Totale lasten bijzondere bijstand excl. energietoeslag (e.t.) en verhaal

€ 596.445

Bovengrens - lasten bb 2023 130%

Huidige doelgroep toename 40%

bb inkomensgrens excl. e.t.

huishoudens alleensataande

bijstand

gem./jaar

extra bijstand

Nieuwe doelgroep 100% toename

Totaal

huishoudens

huishoudens

nieuwe bijstand

extra bijstand

lasten

188 € 155.996

€ 830

€ 62.398

47

€ 54.599

235

€ 116.997

€ 272.993

alleenstaande ouder

45

€ 27.370

€ 608

€ 10.948

11

€ 9.580

56

€ 20.528

€ 47.898

gehuwde

68

€ 50.877

€ 748

€ 20.351

17

€ 17.807

85

€ 38.158

€ 89.035

€ 93.697

75

€ 81.985

376

€ 175.683

€ 409.926

Totaal

301 € 234.243

Lasten bb 100%-inkomensgrens: ind. studie- en inkomenstoeslag, aanvullend < 21 en kosten beschermingsbewind, curator en mentor

€ 290.131

Totaal verleende bijzondere bijstand

€ 700.057

Totale lasten bijzondere bijstand excl. energietoeslag (e.t.) en verhaal

€ 719.897

Volledig bereik - lasten bb 2023 130%

Huidige doelgroep volledig bereik

bb inkomensgrens excl. e.t.

huishoudens

bijstand

gem./jaar

extra bijstand

Nieuwe doelgroep volledig bereik

Totaal

huishoudens

huishoudens

nieuwe bijstand

extra bijstand

lasten

alleensataande

750 € 621.911

€ 830

€ 465.915

187

€ 310.955

937

€ 776.870

€ 932.866

alleenstaande ouder

179 € 109.118

€ 608

€ 81.747

45

€ 54.559

224

€ 136.306

€ 163.676

gehuwde

271 € 202.832

€ 748

€ 151.955

68

€ 101.416

339

€ 253.371

€ 304.248

€ 699.617

300

€ 466.930

1500

Totaal

1200 € 933.860

€ 1.166.547 € 1.400.791

Lasten bb 100%-inkomensgrens: ind. studie- en inkomenstoeslag, aanvullend < 21 en kosten beschermingsbewind, curator en mentor

€ 290.131

Totaal verleende bijzondere bijstand

€ 1.690.922

Totale lasten bijzondere bijstand excl. energietoeslag (e.t.) en verhaal

€ 1.738.843

Gemiddeld - lasten bb 2022 130%

Huidige doelgroep toename gemiddeld 25%

bb inkomensgrens excl. e.t.

huishoudens alleensataande

bijstand

gem./jaar

extra bijstand

Nieuwe doelgroep 75% toename

Totaal

huishoudens

huishoudens

nieuwe bijstand

extra bijstand

lasten

188 € 155.996

€ 830

€ 38.999

47

€ 36.562

235

€ 75.561

€ 231.556

alleenstaande ouder

45

€ 27.370

€ 608

€ 6.843

11

€ 6.415

56

€ 13.258

€ 40.628

gehuwde

68

€ 50.877

€ 748

€ 12.719

17

€ 11.924

85

€ 24.644

€ 75.521

€ 58.561

75

€ 54.901

376

€ 113.462

€ 347.705

Totaal

301 € 234.243

Lasten bb 100%-inkomensgrens: ind. studie- en inkomenstoeslag, aanvullend < 21 en kosten beschermingsbewind, curator en mentor

€ 290.131

Totaal verleende bijzondere bijstand Totale lasten bijzondere bijstand excl. energietoeslag (e.t.) en verhaal

€ 637.836 € 113.462

Een onderzoek in verband met besluitvorming inzake een inkomensgrens van 120% of 130%

€ 524.375

€ 637.836

38| P a g i n a

€ 655.913

De tekst is automatisch uit het bestand gehaald en kan afwijken van het origineel (kolommen, tabellen en koppen lopen door elkaar). Het officiële stuk bij de gemeente is leidend. Bron: https://api1.ibabs.eu/publicdownload.aspx?site=BorgerOdoorn&id=e8758d7c-1f0b-4c3e-afd1-267e380d15ee