Bijlage 1. Integrale Verordening Sociaal Domein Bergen op Zoom 2025
Tekst van het document
Integrale Verordening Sociaal Domein Bergen op Zoom Geldend van 01-04-2025 Intitulé Integrale Verordening Sociaal Domein Bergen op Zoom 2025
Wat staat in deze verordening? H1:
Inleiding Verordening Sociaal Domein
H2:
Melding en opvolging van de hulpvraag (het proces van melding tot ondersteuning)
H3:
Gezond en veilig opgroeien (jeugdhulp)
H4:
Wonen in een gezonde en veilige omgeving (voorzieningen om (te leren om) thuis te kunnen blijven wonen)
H5:
Meedoen in de samenleving (werk & participatie)
H6:
Vervoer (naar activiteiten, werk of school)
H7:
Inkomen en schulden
H8:
De vormen van ondersteuning (hoe wordt de ondersteuning geboden)
H9:
Afspraken tussen inwoner en gemeente (wat mogen we van elkaar verwachten)
H10:
Inwonersparticipatie (hoe is de inspraak van inwoners geregeld)
H11:
Kritiek op de uitvoering (klachten en bezwaren)
H12:
Kwaliteit, inkoop en aanbesteding
H13:
Begrippen
H14:
Van Oud naar nieuw
1 Inleiding Verordening Sociaal Domein 1.1 Waarom deze regels? Het is belangrijk dat inwoners actief kunnen meedoen in de samenleving en hun financiën op orde hebben. Ook is het belangrijk dat inwoners een eigen huishouding kunnen voeren en dat kinderen gezond en veilig opgroeien. Inwoners moeten daar in de eerste plaats zelf of met de hulp van mensen in hun netwerk voor zorgen. Lukt dat niet, dan is het de taak van de gemeente om inwoners hierin te ondersteunen. Dit staat beschreven in de volgende wetten: • • • • • • • • •
Participatiewet (Pw); Wet Inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte werkloze werknemers (IOAW); Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte gewezen zelfstandigen (IOAZ): Wet gemeentelijke schuldhulpverlening (Wgs); Wet inburgering 2021 (Wib 2021) Wet maatschappelijke ondersteuning 2015 (Wmo 2015) Jeugdwet; Wet op het primair onderwijs, de Wet op de expertisecentra en de Wet voortgezet onderwijs (voor leerlingenvervoer) Wet verplichte geestelijke gezondheidszorg (Wvggz)
Soms zijn er naast de wet extra regels nodig, waarmee de gemeente inwoners goed kan ondersteunen. In deze verordening staan de regels die de gemeente Bergen op Zoom heeft gemaakt in aanvulling op de verschillende wetten. Deze verordening sluit aan bij het actuele beleid van de gemeente Bergen op Zoom en zijn vastgesteld door de gemeenteraad.
1.2 Uitgangspunten van de regels Bij het maken van deze verordening - deze regels - is rekening gehouden met de volgende uitgangspunten: • • •
De verordening helpt om de doelen van de wet te bereiken; De verordening kan goed uitgevoerd worden en de regels zijn op elkaar afgestemd; De verordening is goed leesbaar en is daardoor duidelijk voor inwoners en (uitvoerende) medewerkers.
1.3 Kernwaarden en leidende principes De visie van de gemeente Bergen op Zoom is om een betrouwbare en actieve dienstverlener te zijn waar inwoners en ondernemers centraal staan en waar we samen trots op zijn. Dat maken we waardoor op een betrokken manier aan duurzame oplossingen en relaties te werken die passen bij wat er van de gemeente gevraagd wordt. De medewerkers van de gemeente Bergen op Zoom werken op basis van onderstaande kernwaarden: • • • •
Dienstbaar: De waarde voor inwoners staat voorop. We hebben oog voor de behoeften van inwoners en stemmen onze dienstverlening daarop af. Betrouwbaar: Je weet wat je aan ons hebt. Betrokken: We leveren toegevoegde waarde. Vooruit: We willen presteren en bij de beste gemeenten horen.
Door vanuit deze kernwaarden te werken en domeinen en vraagstukken te verbinden (integraal te werken) zorgen we dat we “Bergen voor elkaar” krijgen: samen, met elkaar en voor elkaar.
In aanvulling op de kernwaarden van de gemeente Bergen op Zoom, zijn voor deze verordening een aantal leidende principes opgesteld. Deze principes gaan over wat we belangrijk vinden en hoe we willen werken bij het ondersteunen van inwoners die hulp nodig hebben om mee te kunnen blijven doen. Dit zijn de leidende principes van onze medewerkers: • • • • • • •
•
We werken samen bij het oplossen van hulpvragen. We luisteren naar de inwoners en nemen hun vragen serieus. We vragen goed uit en kijken ook naar het systeem rondom de inwoner. Zoals naar de samenstelling van het huishouden en de vraag achter de vraag. We kijken samen met de inwoner naar zijn zelfredzaamheid. Naar wat men zelf (financieel) kan bijdragen en hoe de omgeving kan helpen. Als aanvullende ondersteuning nodig is dan bieden we de goedkoopste adequate oplossing. We kijken hierbij naar de korte en de lange termijn. We vertellen aan de inwoners wat ze van ons kunnen verwachten en wat hun rechten en plichten zijn. We werken vanuit verantwoord vertrouwen en vragen alleen noodzakelijke bewijsstukken. We zijn alert op misbruik en fraude. Maar bij een fout van een inwoner gaan we daar niet meteen vanuit. Als toch een strafmaatregel nodig is, kijken we of de straf passend is bij de fout en bij de regels van de gemeente. We zetten het beschikbare geld bewust in en binnen de regels van de wet.
1.4 Uitvoering van de regels Deze regels worden door medewerkers van verschillende afdelingen van de gemeente Bergen op Zoom gebruikt om samen met de inwoner te komen tot een passende oplossing voor de hulpvraag van de inwoner. Hulpvragen op het gebied van werk & inkomen, schuldhulpverlening en inburgering worden - namens de gemeente Bergen op Zoom - opgepakt door de Intergemeentelijke Sociale Dienst (ISD) Brabantse Wal. Als dat nodig is, dan zoeken medewerkers van de verschillende afdelingen en de ISD elkaar op om samen te kijken hoe ze de inwoner het beste kunnen ondersteunen. Dat is integrale dienstverlening.
2 Melding en opvolging van de hulpvraag [Jeugdwet, Wmo, Pw, IOAW, IOAZ, Wgs] Soms hebben inwoners ondersteuning nodig om mee te blijven doen in de samenleving. Op de website van de gemeente is veel informatie te vinden over de ondersteuning waar alle inwoners gebruik van kunnen maken. Veel vormen van hulp zijn gratis. We noemen dit we ook wel nietgeïndiceerde ondersteuning, want er is geen besluit van de gemeente voor nodig. Lukt het vervolgens toch niet om de problemen op te lossen? Dan kunnen inwoners extra ondersteuning vragen aan de gemeente. Dat heet geïndiceerde hulp of ondersteuning. En daar is wel een besluit van de gemeente voor nodig. In dit hoofdstuk staat beschreven hoe je een hulpvraag aan de gemeente kan stellen. Ook staat in dit hoofdstuk hoe die hulpvraag wordt behandeld en hoe de gemeente tot een besluit komt. Ook lees je in dit hoofdstuk hoe inwoners en hulpverleners signalen kunnen doorgeven aan de gemeente als ze zich zorgen maken over andere inwoners. De gemeente heeft als uitgangspunt dat de inwoner zijn hulpvragen in één keer kan stellen. Als een inwoner al hulp krijgt, dan zorgt de gemeente ervoor dat de extra hulp aansluit bij andere vormen van hulp die de inwoner al krijgt.
2.1 Melding hulpvraag 1. Inwoners die ondersteuning nodig hebben, melden zich bij de gemeente. Als de hulpvraag gaat over werk, inkomen, schuldhulpverlening of inburgering, dan meldt de inwoner zich bij de ISD Brabantse Wal. 2. De gemeente of de ISD Brabantse Wal bevestigt de ontvangst van de melding. 3. Iemand anders kan ook een melding namens de inwoner doen. Voor de Jeugdwet kan alleen de wettelijk vertegenwoordiger of de jeugdige zelf - als deze 16 jaar of ouder is- een melding doen. Ook voor de Participatiewet is het uitgangspunt dat iemand zélf de melding doet. Maar een bewindvoerder, gemachtigde of wettelijk vertegenwoordiger kan ook een melding doen. 4. Iedereen die zich zorgen maakt over het gedrag van een ander, kan dat melden. Voor deze meldingen bestaat het Meldpunt Zorgwekkend Gedrag. Het Meldpunt neemt de melding in ontvangst voor de gemeente en onderzoekt of de inwoner moet worden geholpen.
2.1.1 Doel en procedure melding 1. Het doel van de melding is om de hulpvraag te bespreken en te onderzoeken of en welke hulp nodig is. 2. Nadat de melding is gedaan, nodigt de gemeente of ISD Brabantse Wal de inwoner uit voor een gesprek en geeft aan waarover het gesprek gaat. 3. De gemeente of ISD Brabantse Wal bepaalt waar en wanneer het gesprek is. Het gesprek kan bij de inwoner thuis plaatsvinden als dit belangrijk is voor het onderzoek naar de hulpvraag. 4. De gemeente of ISD Brabantse Wal informeert de inwoners over welke gegevens de inwoner mee moet nemen. 5. De gemeente of ISD Brabantse Wal informeert de inwoner over de mogelijkheid gratis ondersteuning te krijgen van een cliëntondersteuner tijdens de behandeling van de hulpvraag. 6. De gemeente informeert de inwoner over de mogelijkheid om zelf een persoonlijk plan op te stellen waarin de inwoner aangeeft wat hij wil bereiken met de hulpvraag [Wmo].
7. Het kan zijn dat het niet nodig is om verder in gesprek te gaan. De gemeente of de ISD Brabantse Wal overlegt hierover met de inwoner die de hulpvraag heeft gesteld.
2.1.2 Gegevens De inwoner is verplicht ervoor te zorgen dat de gemeente alle gegevens krijgt die nodig zijn voor het onderzoek en om te komen tot een besluit.
2.2 Onderzoek na de melding 2.2.1 Doel en procedure van het gesprek 1. Het doel van het gesprek is om een goed beeld te krijgen van de hulpvraag, van het effect dat de inwoner wil bereiken en van zijn persoonlijke situatie. Het gesprek vindt zo snel mogelijk na de melding plaats. 2. De inwoner kan vragen of iemand hem ondersteunt bij het gesprek. De inwoner kan ook gebruik maken van een cliëntondersteuner. Deze helpt gratis en is onafhankelijk. 3. De inwoner laat een geldig identiteitsbewijs zien. Voor de Jeugdwet is het genoeg het Burgerservicenummer te controleren. Dit kan met een document waar dit op staat of met een check in de Basisregistratie Personen. 4. Het gesprek kan - na afstemming met de inwoner - achterwege blijven als het niet bijdraagt aan het toekennen van de (inkomens)voorziening. Of als de situatie van de inwoner al voldoende duidelijk is om een zorgvuldig besluit te nemen.
2.2.2 Gesprek en onderzoek 1. De medewerker bespreekt met de inwoner de melding en onderzoekt als volgt: Stap 1: De gemeente verkent eerst vast wat de hulpvraag van de inwoner is en welk effect de inwoner daarmee wil bereiken. Stap 2: De gemeente stelt hierna vast welke problemen, beperkingen of (on)mogelijkheden er precies zijn die belangrijk zijn voor het beoordelen van de hulpvraag. Stap 3: De gemeente brengt in kaart welke hulp nodig is. Stap 4: De gemeente onderzoekt wat de inwoner zelf kan doen om het probleem op te lossen (eigen kracht), al dan niet met gebruikelijke hulp, met algemeen gebruikelijke voorzieningen, met hulp van anderen uit het sociale netwerk of van andere organisaties, of met andere voorzieningen. Stap 5: De gemeente bepaalt welke aanvullende hulp de gemeente kan geven om het probleem op te lossen en het gewenste effect te bereiken. 2. Relevante aanvullende informatie die de medewerker voor, tijdens of na het gesprek ontvangt, gebruikt de medewerker bij het onderzoek. 3. Gaat het om Wmo- of jeugdhulp, dan informeert de medewerker de inwoner over de mogelijkheid om te kiezen voor hulp in natura of een persoonsgebonden budget (pgb). Als de inwoner een pgb wil ontvangen, dan informeert de gemeente de inwoner ook over de taken, werkzaamheden en voorwaarden die horen bij een pgb. Zie ook hoofdstuk 8 van deze verordening over de vormen van ondersteuning. 4.
Als de inwoner een bijdrage in de kosten van de voorziening moet betalen, dan informeert de medewerker de inwoner hierover.
2.2.3 Ondersteuningsplan 1. De medewerker van de gemeente of ISD Brabantse Wal maakt een gespreksverslag van de uitkomsten van het onderzoek. Opmerkingen of latere aanvullingen van de inwoner worden als bijlage aan het gespreksverslag toegevoegd. 2. Als uit het onderzoek komt dat er een geïndiceerde voorziening nodig is voor begeleiding [Jeugd/ Wmo] of huishoudelijke ondersteuning [Wmo], dan wordt er een ondersteuningsplan opgesteld. In het plan staat hoe er met de geïndiceerde voorziening gewerkt wordt aan de ondersteuningsdoelen van de inwoner. Voor voorzieningen in de Jeugdwet heet dit plan een gezinsplan.
2.3 Aanvraag 1. De inwoner kan - nadat het onderzoek naar de hulpvraag is afgerond - een aanvraag doen. 2. Voor sommige vormen van hulp kan de inwoner direct een aanvraag doen. De inwoner kan in ieder geval direct een aanvraag doen voor de volgende vormen van hulp: a. een bijstandsuitkering voor levensonderhoud, voor inwoners van 27 jaar of ouder; óf b. een bijstandsuitkering voor levensonderhoud, jongeren tót 27 jaar als: i. de aanvrager is gehuwd met een echtgenoot van 27 jaar of ouder; ii. de aanvrager tot uiterlijk een jaar voorafgaand aan de aanvraag ingeschreven gestaan bij het praktijkonderwijs (pro) of voortgezet speciaal onderwijs (vso); iii. de aanvrager een medische urenbeperking heeft; iv. de aanvrager loonkostensubsidie ontvangt of mogelijk tot de doelgroep van loonkostensubsidie hoort. Zij kunnen de melding en aanvraag op hetzelfde moment doen. c. een IOAW- of IOAZ-uitkering; d. bepaalde inkomensvoorzieningen; e. persoonlijke ondersteuning bij werk en voorzieningen die het werk ondersteunen; f. spoedaanvragen voor bepaalde Wmo- en jeugdvoorzieningen.
2.3.1 Manier van aanvragen 1. Als de inwoner instemt met het (ondersteunings)plan -indien van toepassing zoals beschreven in 2.2.2- dan merkt de gemeente het ondertekende (ondersteunings)plan aan als aanvraag. [Wmo; Jeugd; Wgs]. 2. Als de inwoner inkomensondersteuning nodig heeft, vraagt hij deze aan bij ISD Brabantse Wal. Er zijn (digitale) aanvraagformulieren beschikbaar. Uitzonderingen: a. aanvragen voor een bijstandsuitkering en IOAW-uitkering doet de inwoner digitaal. Bij de melding ontvangt de inwoner hierover informatie; b. alleen in bijzondere situaties kunnen inwoners een bijstandsuitkering of IOAW-uitkering schriftelijk aanvragen. 3. Een werkgever kan ook een aanvraag doen voor persoonlijke ondersteuning bij werk en voorzieningen die het werk ondersteunen. De ISD Brabantse Wal heeft hiervoor een aanvraagformulier.
2.3.2 Voorwaarden voor geïndiceerde voorzieningen [Jeugdwet, Wmo, Wgs] 1. Vraagt de inwoner een voorziening aan waarvoor een indicatie nodig is, dan gelden in ieder geval de volgende voorwaarden:
a. de hulp is noodzakelijk om (één van) de doelen van de in 1.1 genoemde wetten te bereiken; b. de inwoner heeft geen mogelijkheden om het gewenste effect op eigen kracht te bereiken. Bij het beoordelen van eigen kracht weegt de gemeente in elk geval de volgende belangen af: i. De behoeften en mogelijkheden van de jeugdige of de inwoner; ii. De voor de jeugdige of inwoner benodigde ondersteuningsintensiteit en de duur daarvan; iii. De mogelijkheden, draagkracht en de belastbaarheid van de ouders of de inwoner; iv. De samenstelling van het huishouden van de inwoner, het gezin en de woonsituatie. c. de inwoner kan dit effect ook niet op andere manieren bereiken, zoals met de ondersteuning van mensen uit het netwerk, met algemeen gebruikelijke voorzieningen of met behulp van andere voorliggende voorzieningen of organisaties; d. de hulp is geschikt om het gewenste effect te bereiken en past bij de persoonlijke situatie van de inwoner. 2. Voor sommige vormen van ondersteuning zijn er in de wet of in deze verordening extra voorwaarden gesteld. 3. De geïndiceerde voorziening is niet duurder dan nodig is en wordt niet langer ingezet dan nodig is. De gemeente kiest de goedkoopste voorziening die geschikt is om het gewenste effect te bereiken. De gemeente onderzoekt periodiek of de geïndiceerde voorziening nog passend is.
Tussentijdse wijzigingen in omstandigheden en/of beleid kunnen van invloed zijn op de geïndiceerde voorziening en moeten worden gemeld bij de gemeente. 4. Als er sprake is van een levenslange beperking of aandoening en er geen zicht is op verbetering, wordt de afweging gemaakt of een geïndiceerde voorziening voor onbepaalde tijd passend is [Wmo]. 5. De gemeente kan een geïndiceerde voorziening in ieder geval weigeren als:
a. naar het oordeel van de gemeente blijkt dat de eigen mogelijkheden en het probleemoplossend vermogen van de inwoner toereikend zijn om binnen de eigen mogelijkheden, zo nodig met inzet van het sociale netwerk of met ondersteuning van andere instellingen, de hulp te bieden die passend is; b. de hulpvraag het gevolg is van verwijtbaar gedrag van de inwoner en hij deze hulpvraag had kunnen voorkomen; c. de inwoner de gevraagde hulp zelf al heeft ingeroepen of ingekocht, voordat de gemeente een besluit heeft genomen, tenzij de gemeente daarvoor toestemming heeft verleend of achteraf de noodzaak nog vastgesteld kan worden; of als d. de gemeente de noodzaak van de hulp niet (meer) kan vaststellen;
2.3.3 Advisering De gemeente zorgt ervoor dat de medewerker die een melding of aanvraag behandelt de deskundigheid heeft die nodig is om deze melding of aanvraag goed te kunnen beoordelen. Als de betreffende medewerker bepaalde deskundigheid niet heeft, zorgt de gemeente ervoor dat iemand die deze specifieke deskundigheid wel heeft een advies uitbrengt. Dit advies (deskundig oordeel) betrekt de gemeente bij de beoordeling van de melding of de aanvraag.
2.3.4 Beoordelen aanvraag 1. Om te bepalen of de gemeente hulp verleent, volgt de gemeente de stappen zoals vermeld in artikel 2.3.2.
2. Voor aanvragen voor inkomensvoorzieningen kan een andere onderzoeksmethode worden ingezet. De uitkomsten van een onderzoek worden in een rapportage vastgelegd.
2.3.5. Beslistermijn 1. De gemeente beslist zo snel mogelijk, maar in ieder geval binnen 8 weken nadat de aanvraag is ontvangen. Gaat het om een aanvraag in het kader van de Wmo, dan beslist de gemeente binnen 2 weken nadat de aanvraag voor Wmo-hulp is ontvangen. De beslistermijn kan schriftelijk worden verlengd als de inwoner onvoldoende gegevens heeft verstrekt. De gemeente vraagt de inwoner dan opnieuw om de ontbrekende gegevens te verstrekken. 2. Als de gemeente een besluit niet binnen de vastgestelde termijn kan nemen, dan noemt de gemeente een nieuwe termijn waarbinnen het besluit wordt genomen.
2.4 Beslissing 2.4.1 Inhoud besluit 1. De gemeente legt in een brief of digitaal bericht uit wat het besluit is en stuurt dit naar de inwoner. Als de inwoner een vertegenwoordiger heeft, dan wordt de brief naar die persoon gestuurd. In het besluit staat of de gemeente wel of geen hulp geeft. Als de gemeente hulp geeft, staat in het besluit ook of de hulp in natura, in de vorm van een pgb, als geldbedrag of op een andere manier wordt gegeven. Zie ook Hoofdstuk 8 over vormen van hulp. Als de gemeente géén hulp geeft, staat in het bericht op welke wijze de inwoner zijn problemen op kan lossen. Bijvoorbeeld eigen kracht, gebruikelijke hulp, voorliggende voorzieningen, algemene voorzieningen of algemeen gebruikelijke voorzieningen. 2. Geeft de gemeente de voorziening ‘in natura’ (een product of een dienst), dan staat in het besluit in ieder geval: a. b. c. d.
welke voorziening wordt toegekend en wat het doel van de voorziening is; wanneer de voorziening ingaat en hoe lang voorziening duurt; door wie de voorziening wordt gegeven; welke voorwaarden en verplichtingen er voor de voorziening gelden.
3. Geeft de gemeente de voorziening in de vorm van een pgb, dan staat in het besluit in ieder geval: a. b. c. d. e. f.
voor welke voorziening het pgb bedoeld is; wat het doel is van die voorziening; hoe hoog het pgb is en hoe dat berekend is; wanneer de voorziening ingaat en wanneer de voorziening eindigt; hoe de besteding van het pgb verantwoord wordt; welke voorwaarden en verplichtingen er voor het pgb gelden.
4. Geeft de gemeente de ondersteuning in de vorm van geld, dan staat in het besluit in ieder geval: a. b. c. d. e. f.
hoeveel het is; voor welk doel het geld wordt gegeven; wanneer het geld wordt betaald; wanneer ondersteuning ingaat en wanneer deze eindigt; wanneer het geld wordt betaald en welke voorwaarden en verplichtingen er gelden voor het uitgeven van geld.
5. De gemeente informeert de inwoner in het besluit ook over een eventuele eigen bijdrage in de kosten.
6. De gemeente informeert de inwoner over de manier waarop bezwaar kan worden gemaakt tegen het besluit. (Zie ook Hoofdstuk 11 van deze verordening).
2.5 Uitzonderingen 2.5.1 Jeugdhulp via arts en andere hulpverleners [Jeugdwet, Awb] 1. De gemeente zorgt ervoor dat de jeugdige jeugdhulp krijgt, als de huisarts, jeugdarts of medisch specialist de jeugdige doorverwijst naar een jeugdhulpaanbieder. 2. De gemeente maakt afspraken met de huisartsen, medisch specialisten, jeugdartsen en gecertificeerde instellingen over doorverwijzingen en geïndiceerde zorg.
2.5.2 Spoedeisende gevallen In spoedeisende gevallen kan de gemeente afwijken van de normale procedure om ervoor te zorgen dat de inwoner sneller de voorziening krijgt die nodig is. Na de inzet van een spoedprocedure volgt er een normale procedure om na te gaan of de spoedprocedure terecht is ingezet en of de ingezette voorziening nog nodig is.
2.6. Inburgeringsplichtigen [Wib] Met de komst van de Wet inburgering 2021 is de gemeente verantwoordelijk voor het aanbieden van passende inburgeringstrajecten aan nieuwe inburgeringsplichtigen. Asielmigranten worden vanuit een asielzoekerscentrum gekoppeld aan de gemeente Bergen op Zoom. Waar mogelijk begint de brede intake al op het asielzoekerscentrum. Gezinsmigranten krijgen een kennisgeving van de Dienst Uitvoering Onderwijs (DUO) over de inburgeringsplicht. In de DUO portal krijgt de gemeente een seintje wanneer de gezinsmigrant zich in de gemeente heeft ingeschreven. Dat is het signaal dat de gemeente betrokkene moet uitnodigen voor de brede intake. De regisseur nieuwkomers nodigt de gezinsmigrant uit voor een brede intake. Daarnaast krijgen de inburgeringsplichtigen een andere brede intake dan de intake zoals in artikelen 2.2 tot en met 2.5 beschreven staat.
2.6.1 Brede intake 1. De gemeente neemt bij de inburgeringsplichtigen een brede intake af. De brede intake geeft een beeld van de startpositie en de ontwikkelingsmogelijkheden van de inwoner. In overleg met de inwoner en op basis van de uitkomsten van de brede intake, geeft de gemeente invulling aan het inburgeringstraject. 2. De brede intake wordt zo vroeg mogelijk afgenomen. Als het kan wordt de brede intake gepland zodra de inwoner bekend is bij de gemeente. Voor asielstatushouders is dit het moment van koppeling aan de gemeente. Voor gezinsmigranten en overige migranten is dit het moment van inschrijving in de gemeente. 3. De brede intake bestaat in ieder geval uit: a. een onderzoek naar het onderwijsniveau en de werkervaring van de inwoner; b. een onderzoek naar de persoonlijke omstandigheden van de inwoner, zoals de fysieke en mentale gezondheid; c. voor zover van toepassing: een verkenning van de mogelijkheden om het kind van de inwoner deel te laten nemen aan de voorschoolse educatie, bedoeld in artikel 1.1 van de Wet kinderopvang, of de vroegschoolse educatie, bedoeld in artikel 1 van de Wet op het primair onderwijs, en d. een leerbaarheidstoets. De gemeente brengt met de brede intake in ieder geval in kaart: i. het taalniveau van de inwoner;
ii. iii. iv.
de mogelijkheden tot (arbeids)participatie; de mate van zelfredzaamheiden de wensen van de inwoner over inburgering en arbeidsparticipatie.
4. De gemeente legt de uitkomsten van de brede intake schriftelijk vast in het Persoonlijk plan Inburgering en Participatie (PIP).
2.6.2 Persoonlijk plan Inburgering en Participatie 1. Na afronding van de brede intake en op basis van de hieruit ontvangen informatie, stelt de gemeente het Persoonlijk plan Inburgering en Participatie (PIP) op. Dit gebeurt zoveel mogelijk in samenspraak met de inburgeringsplichtige. In ieder geval worden in het gesprek over de PIP de volgende onderwerpen besproken: a. b. c. d. e. f. g.
de uitkomsten van de brede intake; de persoonlijke einddoelen van de inwoner in het inburgeringstraject; welke leerroute als passend wordt gezien en waarom; de rechten en plichten van de inwoner tijdens het inburgeringstraject; de verwachtingen van de inwoner over het traject; de rol van de gemeente bij dit traject en voor gezinsmigranten en overige migranten: het aanbod aan passend en kwalitatief goed inburgeringsonderwijs waarmee de migrant de leerroute kan volgen en voltooien.
2. In het PIP staat wat de inwoner moet doen om aan de inburgeringsplicht te voldoen. Het PIP geeft een compleet beeld van de rechten en plichten van de inwoner gedurende het inburgeringstraject. De gemeente stemt het plan af op de persoonlijke situatie, ontwikkelbehoeften en capaciteiten van de inwoner. 3. De gemeente stelt het PIP vast uiterlijk binnen 10 weken na inschrijving van de inwoner in de Basisregistratie Personen (BRP) van de gemeente waar hij of zij is gehuisvest of wordt gehuisvest na verblijf in het AZC. De gemeente stuurt het PIP daarna zo snel mogelijk per post of digitaal naar de inwoner. 4. Wanneer de inwoner voor wie de leerroute al is vastgesteld verhuist naar de gemeente Bergen op Zoom, dan stelt de gemeente het PIP opnieuw vast binnen 10 weken na de inschrijving van de inwoner in de BRP. De leerroute die daarbij wordt vastgesteld, is gelijk aan de leerroute zoals die door de gemeente van vertrek is vastgesteld.
3 Gezond en veilig opgroeien [Jeugdwet] Jeugdigen verdienen de kans om in een gezonde en veilige omgeving op te groeien. Voor het merendeel van de kinderen verloopt dit goed; zij wonen thuis, gaan naar school en ontwikkelen zich op een positieve manier. Soms zijn er belemmeringen die deze ontwikkeling verstoren. De eerste verantwoordelijkheid om hiermee om te gaan, ligt bij de ouders en de jongere zelf, ondersteund door hun sociale netwerk. Als aanvullende hulp nodig is, biedt de gemeente ondersteuning, met als doel de eigen kracht van het gezin te versterken en verdere problemen te voorkomen. Lichte ondersteuning als het kan, zwaardere hulp als nodig, zodat kinderen veilig opgroeien tot zelfstandige volwassenen. In deze verordening verstaan we onder jeugdigen kinderen en jongeren tot 18 jaar, evenals jongvolwassenen van 18 tot 23 jaar die vóór hun 18e al jeugdhulp ontvingen en deze na hun 18e nog steeds nodig hebben. De gemeente biedt hulp die vrij toegankelijk is en hulp waarvoor een indicatie nodig is. In dit hoofdstuk leest u daarover meer.
3.1 Het bieden van jeugdhulp 1. De gemeente hanteert een integrale benadering waarbij de hulpvraag van de jongere centraal staat. 2. Bij het bieden van ondersteuning houdt de gemeente rekening met de achtergrond, religie en overtuiging van ouders en jeugdige. 3. De gemeente heeft een gezinsgerichte aanpak waarin wordt geluisterd naar de behoefte van zowel de jeugdige als de ouders. 4. Er is zoveel mogelijk een gelijkwaardige samenwerking tussen het gezin, de gemeente en de zorgaanbieders. 5. Ondersteuning is gericht op normaliseren: het versterken van de eigen (veer)kracht en het inschakelen van het sociale netwerk om problemen op te lossen. 6. Als ondersteuning nodig is, dan wordt doorverwezen naar Jeugdhulp die vrij toegankelijk is of naar geïndiceerde jeugdhulp. 7. De gemeente mag redelijkerwijs verwachten dat ouders bij overbelasting of dreigende overbelasting maatschappelijke activiteiten beperken en betaalde arbeid verminderen of deze anders organiseren om overbelasting of dreigende overbelasting op te heffen.
3.2 Vrij toegankelijke hulp 1. Als een gezin er niet op eigen kracht uitkomt, dan zet de gemeente vrij toegankelijke zorg in. Bijvoorbeeld via de jeugdgezondheidszorg of welzijnsorganisaties. 2. Voor vrij toegankelijke zorg is geen besluit van de gemeente nodig. Enkele voorbeelden van vrij toegankelijke voorzieningen zijn: -
opvoedondersteuning en oudertrainingen; jeugdgezondheidszorg via de GGD; jeugd- en jongerenwerk, gericht op talentontwikkeling en maatschappelijke participatie, of informatie en advies via consultatiebureaus.
3.3 Geïndiceerde jeugdhulp 1. Als vrij toegankelijke hulp niet passend is, kan de gemeente geïndiceerde hulp bieden. Deze vorm van hulp is beschikbaar na een indicatie door de gemeente of een verwijzing door een huisarts, jeugdarts of gecertificeerde instelling (jeugdbescherming en jeugdreclassering). 2. De gemeente werkt samen met andere gemeenten in de regio West-Brabant West. Door samen te werken, kunnen gemeenten ervoor zorgen dat kinderen en jongeren de juiste zorg krijgen op het moment dat zij dit nodig hebben. 3. De jeugdhulpaanbieder stemt de jeugdhulp voorziening af op de afspraken die in het contract met de gemeente staan. Als er een verwijzing is naar een niet-gecontracteerde jeugdhulpaanbieder, dan moet de gemeente vooraf toestemming geven. 4. Vormen van geïndiceerde jeugdhulp die worden aangeboden: -
-
-
-
Ambulante jeugdhulp: begeleiding van de jeugdige in de thuissituatie of nabije omgeving, afgestemd op de specifieke behoeften van het gezin. Laagcomplexe zorg op basis van profielen en intensiteiten: deze zorg is bedoeld voor kinderen en jongeren met minder ernstige of kortdurende problemen. De toegang tot deze zorg wordt bepaald aan de hand van zorgprofielen en de intensiteit van de benodigde ondersteuning. Zorgprofielen zijn omschrijvingen van de kenmerken van de jongere en de problemen die hij of zij ervaart. Op basis hiervan wordt een passende vorm van hulp geboden, die bijvoorbeeld gericht kan zijn op het verbeteren van de thuissituatie of het bevorderen van sociaal-emotionele vaardigheden. Hoogcomplexe zorg op basis van intensiteiten: hoogcomplexe zorg is gericht op jongeren met ernstige en langdurige problemen die intensieve ondersteuning nodig hebben. De toegang tot deze zorg wordt bepaald door de ernst van de situatie en de mate waarin de problemen het dagelijks functioneren van de jongere beïnvloeden. Voorbeelden van hoogcomplexe zorg zijn intensieve therapieën en gespecialiseerde begeleiding of langdurige behandeling. Deze zorg wordt vaak geboden in samenwerking met gespecialiseerde instellingen. Pleegzorg: tijdelijke opvang van de jongere in een pleeggezin. De pleegzorgorganisatie is hierbij de eerste verantwoordelijke.
Woonzorg: woonzorg is bedoeld voor jongeren die, om verschillende redenen, niet meer thuis kunnen wonen en intensieve begeleiding nodig hebben bij hun dagelijkse leven. Dit kan in een instelling, woongroep of kleinschalige voorziening zijn. Woonzorg biedt naast huisvesting ook hulp bij het aanleren van vaardigheden, zoals zelfzorg, omgaan met anderen en het ontwikkelen van zelfstandigheid. Crisiszorg: directe hulp in situaties waarin de veiligheid van de jeugdige of het gezin in gevaar is, zoals bij huiselijk geweld of ernstige opvoedproblemen. Gesloten jeugdzorg: in ernstige gevallen kan besloten worden tot plaatsing van een jongere in een gesloten instelling. Dit is een uiterste maatregel die alleen wordt toegepast als andere vormen van zorg niet toereikend zijn.
4 Wonen in een gezonde en veilige omgeving [Wmo] Het is belangrijk dat inwoners zo lang mogelijk zelfstandig kunnen wonen en zelf een huishouden kunnen voeren. Dat is in de eerste plaats de verantwoordelijkheid van de inwoner zelf. Lukt het niet op eigen kracht, met hulp van iemand uit het netwerk of met ondersteuning vanuit voorliggende voorzieningen of organisaties? Dan kan de gemeente samen met de inwoner kijken of er ondersteuning is om de situatie te verbeteren. De ondersteuning kan verschillende vormen hebben. De gemeente zorgt voor algemene voorzieningen. Deze zijn gericht op het bevorderen van zelfredzaamheid of participatie van inwoners. Inwoners kunnen zonder indicatie gebruik maken van deze algemene voorzieningen. Soms moet er wel een eigen bijdrage worden betaald. De gemeente biedt ook voorzieningen waarvoor een indicatie nodig is. Daarover leest u in dit hoofdstuk meer.
4.1 Geschikte woning (woningaanpassing, los hulpmiddel en/ of verhuizen) 1. De inwoner met een beperking kan in aanmerking komen voor een woonvoorziening om de woning goed te kunnen (blijven) gebruiken. Dit kan zijn in de vorm van een woningaanpassing of een los hulpmiddel. Een los hulpmiddel is een hulpmiddel dat niet aan de woning vastgezet wordt, zoals een verrijdbare tillift of een badplank. Een traplift valt ook onder een woningaanpassing. Deze wordt in bruikleen verstrekt en kan na gebruik ergens anders worden ingezet. 2. Een inwoner met een beperking kan in aanmerking komen voor een woningaanpassing of een hulpmiddel om de woning goed te (blijven) kunnen gebruiken als: a. het normale gebruik van de woning niet mogelijk is door de beperking van de inwoner, en b. verhuizing naar een geschikte woning niet mogelijk is of duurder is dan de woningaanpassing of het losse hulpmiddel. 3. Als een inwoner verblijft in een zorginstelling in Bergen op Zoom, dan kan de woning van de ouder/ verzorger of partner van de inwoner worden aangepast. De inwoner kan deze woning dan bezoeken. Het gaat hierbij om minimale aanpassingen. De woonkamer en het toilet van 1 woning wordt dan toegankelijk en bruikbaar gemaakt. Ook kan de woning toegankelijk worden gemaakt, als dat noodzakelijk is voor de bezoeker om de woning te kunnen betreden. De aan te passen woning kan in een andere gemeente staan.
4. Als verhuizing voorgaat op verbouwen, dan kan de inwoner in aanmerking komen voor een geldbedrag voor de verhuizing en de inrichting van een geschikte woning. De gemeente stelt de hoogte van het bedrag vast. Verhuizen gaat bijvoorbeeld voor op verbouwen als een verbouwing niet mogelijk is, of als verhuizen naar een geschikte(re) woning goedkoper is. 5. De inwoner kan – naast de algemene afwijzingsgronden voor een voorziening - geen woonvoorziening krijgen in de volgende situaties: a. de woonvoorziening is bedoeld voor aanpassing van een gemeenschappelijke ruimte in een wooncomplex; b. uit het onderzoek blijkt dat er geen sprake is van langdurige belemmeringen in de zelfredzaamheid en/ of participatie van de inwoner; c. de gevraagde voorziening overstijgt de gebruikelijke uitrusting van een sociale huurwoning; d. de gevraagde voorziening is alleen maar gericht op renovatie of aanpassing aan de eisen van deze tijd; e. de belemmeringen die de inwoner in de woning ervaart, zijn het gevolg van de materialen die in de woning zijn gebruikt;
f.
de inwoner is verhuisd vanuit een woonruimte waar de inwoner geen problemen had bij het normale gebruik van de woning en er was geen belangrijke reden voor de verhuizing; g. de inwoner is verhuisd naar een woning die niet de meest geschikte woning is om de beperkingen van de inwoner te verminderen of weg te nemen, tenzij de gemeente daar toestemming voor heeft gegeven, of h. de belemmeringen die de inwoner ervaart, zijn het gevolg van de bouwkundige of woontechnische staat van de woning. Daaronder valt ook de toegankelijkheid van de woning.
4.2 Rolstoelvoorziening 1. Als een inwoner zich niet lopend kan verplaatsen in en om de woning of over langere afstanden, dan kan deze inwoner in aanmerking komen voor een rolstoel.
4.3 Hulp in het huishouden 1. De inwoner met een beperking die zijn woning niet zelf - of met gebruikelijke hulp – schoon en leefbaar kan houden, kan in aanmerking komen voor hulp bij het huishouden (huishoudelijke ondersteuning). 2. Huishoudelijke ondersteuning kan worden ingezet om onderstaande te bereiken: a. een schoon en leefbaar huis, en/of b. het hebben van schone, draagbare en doelmatige kleding en linnengoed. 3. Niet bij iedereen is dezelfde huishoudelijke ondersteuning nodig. Daarom onderzoekt de gemeente bij iedere aanvraag hoe zwaar de ondersteuningsbehoefte is en welke mate van huishoudelijke ondersteuning passend is.
4.4. Begeleiding bij het (zelfstandig) wonen 1. De inwoner kan in aanmerking komen voor individuele begeleiding bij het zelfstandig wonen, als hij vanwege een beperking of een langdurig psychisch of psychosociaal probleem niet volledig op eigen kracht of met gebruikelijke hulp een huishouden kan voeren. De begeleiding is bijvoorbeeld gericht op: -
het in orde brengen van de administratie en/of financiën; het vertonen van passend woongedrag/ veilig gebruik maken van de woning; het hebben van een gezonde huiselijke relaties; zelfzorg en gezondheid, en/of het opbouwen/ behouden van een sociaal netwerk.
2. Niet bij iedereen is dezelfde mate van begeleiding nodig. Daarom onderzoekt de gemeente bij iedere aanvraag hoe zwaar de ondersteuningsbehoefte is en welke mate van begeleiding passend is.
4.5 Beschermd Wonen en Beschermd Thuis 1. Voor inwoners die door psychische, sociale of maatschappelijke problemen 24-uurs toezicht en begeleiding in nabijheid nodig hebben, kan een beschermd wonen of beschermd thuis voorziening worden ingezet. 2. Het doel van beschermd wonen of een beschermd thuis voorziening is om de inwoner voor te bereiden op zelfstandig wonen en het zo zelfstandig mogelijk deelnemen aan de maatschappij. Deze voorziening wordt gezien als het sluitstuk van de maatschappelijke ondersteuning vanuit de Wmo en wordt alleen ingezet als alle andere (combinaties van) geïndiceerde- en niet geïndiceerde voorzieningen niet toereikend zijn.
3. Niet bij iedereen is dezelfde mate van (nabijheid van) begeleiding nodig. Daarom onderzoekt de gemeente bij iedere aanvraag hoe zwaar de ondersteuningsbehoefte is en wat voor indicatie daar het beste bij past. 4. Soms is het passend om een beschermd wonen of beschermd thuis voorziening te combineren met een voorziening voor groepsbegeleiding (dagbesteding). In dat geval kan de gemeente een indicatie voor beschermd wonen of beschermd thuis met dagbesteding afgeven.
4.6 Kortdurend verblijf (respijtzorg) 1. Als de huisgenoot, partner of ouder die de gebruikelijke zorg van een inwoner op zich neemt overbelast dreigt te raken, dan kan er vanuit de Wmo een voorziening voor kortdurend verblijf worden ingezet. 2. De inzet van deze voorziening is erop gericht de huisgenoot, partner of ouder te ontlasten. De gemeente heeft hierover aanvullende beleidsregels opgesteld.
4.7 Maatschappelijke opvang (algemene voorziening) 1. De gemeente biedt dag- en nachtopvang en begeleiding voor inwoners die hun thuissituatie hebben verlaten en niet in staat zijn zich op eigen kracht te handhaven in de samenleving. Dit is een algemene voorziening. 2. De begeleiding van inwoners die gebruik maken van de maatschappelijke opvang bestaat uit een traject gericht op zelfredzaamheid en uitstroom uit de opvang.
4.8 Mantelzorg(waardering) 1. Inwoners die ziek zijn of een beperking hebben, worden vaak geholpen door familieleden, vrienden of kennissen. Deze hulp wordt mantelzorg genoemd en is maatschappelijk van groot belang voor een leefbare samenleving en de sociale samenhang. De gemeente zorgt daarom voor een blijk van waardering voor mantelzorgers.
5 Meedoen in de samenleving [Pw, IOAW, IOAZ, Wmo, Wsw, Wib] De gemeente vindt het belangrijk dat inwoners meedoen in de samenleving. Dat kan via werk, maar ook op andere manieren. In dit hoofdstuk staan de belangrijkste oplossingen die de gemeente kan bieden aan inwoners om mee te doen in de samenleving als zij dit niet zelf kunnen. Die ondersteuning noemen we ook wel: een voorziening. De regels in dit hoofdstuk zijn gebaseerd op de Participatiewet en op de Wet maatschappelijke ondersteuning 2015 (Wmo). Sommige van deze regels zijn ook voor werkgevers. De gemeente vindt het belangrijk dat inwoners zoveel mogelijk in hun eigen levensonderhoud kunnen voorzien. De gemeente verwacht daarom van inwoners met een uitkering die kunnen werken, dat zij werk zoeken. De gemeente wil inwoners daarbij ondersteunen. De gemeente kan ook iets terugvragen van inwoners met een uitkering. Dat wordt een tegenprestatie genoemd. In dit hoofdstuk wordt daar ook meer over uitgelegd.
5.1 Voor wie? 1. Inwoners zijn in de eerste plaats zelf verantwoordelijk om werk te vinden. Als dat niet lukt, kan de gemeente de volgende inwoners helpen om een stap richting werk te zetten, hierna te noemen de doelgroep: a. inwoners met een gemeentelijke uitkering die niet op eigen kracht of met de hulp van het sociale netwerk, uitzendbureaus en andere organisaties de weg naar werk kunnen vinden; b. inwoners, jonger dan de AOW-gerechtigde leeftijd, die geen hulp kunnen krijgen van andere instanties, zoals UWV, SVB of werkgevers. Per persoon beoordeelt de gemeente of er hulp wordt gegeven, of c. jongeren tot 27 jaar die geen werk hebben of onderwijs volgen, en geen havo-diploma, vwodiploma of mbo-diploma vanaf niveau 2 hebben. De gemeente helpt hen een passende opleiding of passend werk te vinden, of leidt hen naar passende hulpverlening of zorg. 2. De gemeente zorgt ervoor dat zij de aandacht evenwichtig verdeelt bij de ondersteuning van de hierboven genoemde doelgroepen. 3. Inwoners moeten kunnen meedoen in de samenleving. Meedoen is in de eerste plaats een verantwoordelijkheid van inwoners zelf. De gemeente helpt in ieder geval de volgende inwoners om mee te doen in de samenleving, als dat op eigen kracht of op andere manieren niet lukt:
a. inwoners met een beperking, of b. inwoners met een langdurig psychisch of psychosociaal probleem. 4. De gemeente houdt bij het aanbieden van de in deze verordening opgenomen voorzieningen rekening met de omstandigheden en functionele beperkingen van een inwoner. Deze omstandigheden gaan in ieder geval over op zorgtaken van die inwoner en de mogelijkheid dat hij behoort tot de doelgroep loonkostensubsidie of gebruik maakt van de voorziening beschut werk. Onder zorgtaken wordt in ieder geval verstaan: a. de opvang van ten laste komende kinderen tot vijf jaar, en b. de noodzakelijkheid van het verrichten van mantelzorg. 5. Bij de re-integratie van niet-uitkeringsgerechtigden geldt het volgende: a. de aanvrager dient zich voor minimaal twintig uur per week beschikbaar te stellen voor algemeen geaccepteerde arbeid;
b. de noodzaak voor ondersteuning dient aanwezig te zijn en wordt door de gemeente vastgesteld; c. de ondersteuning dient te allen tijde gericht te zijn op het verkrijgen van betaalde arbeid; d. de aanvrager is verplicht ingeschreven te staan als werkzoekende bij UWV; e. detachering (zie 5.3.5), participatieplaats (5.3.6) en incidentele loonkostensubsidie (5.3.8) worden niet ingezet voor de niet-uitkeringsgerechtigde met uitzondering van nietuitkeringsgerechtigden met een doelgroep verklaring in het kader van de baanafspraken; f. in afwijking van het bepaalde in onderdeel e kan de ISD Brabantse Wal besluiten detachering in te zetten voor de niet-uitkeringsgerechtigde jonger dan 27 jaar afkomstig uit: i. het praktijkonderwijs, bedoeld in artikel 10f van de Wet op het voortgezet onderwijs; ii. het voortgezet speciaal onderwijs, bedoeld in artikel 2 van de Wet op de expertisecentra; of iii. de entreeopleiding, bedoeld in artikel 7.2.2., onderdeel a van de Wet educatie en beroepsonderwijs, die niet in staat kan worden geacht tot het volgen van uit ’s Rijks kas bekostigd onderwijs. g. Geen recht op ondersteuning heeft de niet-uitkeringsgerechtigde, als er een andere regeling is die volgens de gemeente voldoende helpt bij de re-integratie van de inwoner. Zo’n andere regeling heet een voorliggende voorziening.
5.2 Samenwerking voor werk [Pw, IOAW, IOAZ] 1. De gemeente werkt samen met werkgevers, UWV, regiogemeenten en andere organisaties. De gemeente doet dat om inwoners te helpen werk te vinden dat bij hen past. 2. De gemeente ondersteunt werkgevers die inwoners uit de doelgroep werk willen aanbieden. De gemeente doet dat bijvoorbeeld via het Werkgeversservicepunt West-Brabant.
5.3 Vorm van ondersteuning Voor alle onderstaande vormen van ondersteuning geldt dat: a. de inwoner hoort tot de doelgroep; b. de inzet van de voorziening geen andere werknemers bij hetzelfde bedrijf verdringt en er geen oneerlijke concurrentie ontstaat met andere organisaties; c. nadere regels gesteld kunnen worden door de gemeente.
5.3.1 Proefplaats 1. De gemeente kan een inwoner, die algemene bijstand krijgt, toestemming geven om bij een werkgever een proefplaats aan te gaan. Dit is voor de duur van twee maanden, met de mogelijkheid tot verlenging met maximaal vier maanden. De proefplaats is onbetaald. De inwoner houdt tijdens de proefplaats zijn uitkering. 2. Het doel van een proefplaats is dat de werkgever kan kijken of de inwoner geschikt is voor het werk. 3. Een proefplaats kan alleen als: a. de inwoner de werkzaamheden kan uitvoeren en passen bij de vaardigheden en interesses van de inwoner; b. de gemeente verwacht dat de plaatsing helpt bij het vinden van duurzaam werk; c. die inwoner niet eerder een proefplaats heeft gehad voor de die werkzaamheden en bij de werkgever (of zijn (rechts)voorganger);
d. de werkgever bij aanvang van de proefplaats schriftelijk de intentie heeft uitgesproken dat hij de persoon, bij gebleken geschiktheid, direct aansluitend aan zijn proefplaats, voor minimaal zes maanden, zonder proeftijd, in dienst zal nemen. 4. De gemeente weigert de toestemming als de werkgever de inwoner ook meteen – zonder proefplaats – kan aannemen voor dat werk. 5. Als de werkzaamheden op de proefplaats wegens ziekte worden onderbroken, dan telt de periode dat de inwoner ziek is niet mee voor de maximale periode van de proefplaats uit lid 1. 6. De gemeente kan een persoon op een proefplaats persoonlijke ondersteuning bij werk en overige voorzieningen toekennen overeenkomstig de bepalingen van artikel 3.5 ‘Voorwaarden voor toekenning persoonlijke ondersteuning bij werk en overige voorzieningen’.
5.3.2 Werkstage 1. De gemeente kan een inwoner een werkstage aanbieden als de inwoner niet eerder heeft gewerkt of als de inwoner een afstand tot de arbeidsmarkt heeft. 2. Bij een werkstage houdt de inwoner zijn uitkering. 3. De werkstage duurt maximaal 6 maanden en is bedoeld om werkritme en werkervaring op te doen.
5.3.3 Sociale activering/ activeringsplaats 1. De gemeente kan een inwoner met een zeer grote afstand tot de arbeidsmarkt, activiteiten aanbieden die de inwoner dichter bij werk brengen. Dit heet sociale activering. Dat kan bijvoorbeeld vrijwilligerswerk zijn. 2. Sociale activering is bedoeld voor inwoners die met veel begeleiding weer kunnen werken. 3. De gemeente bepaalt de duur van de activiteiten en stemt deze af op wat de inwoner kan.
5.3.4 Scholing 1.De gemeente kan een inwoner - die ook algemene bijstand ontvangt - scholing aanbieden, als die scholing nodig is om de stap naar werk te maken en andere organisaties geen passende scholing kunnen aanbieden. 2.De gemeente bepaalt in overleg met de inwoner de vorm en de duur van de scholing. De scholing wordt afgestemd op de mogelijkheden van de inwoner en zijn positie op de arbeidsmarkt.
5.3.5 Detachering 1. De gemeente kan aan de inwoner die hoort tot de doelgroep (artikel 7, eerste lid onderdeel a van de Pw) een dienstverband aanbieden in de vorm van een detacheringsbaan. Dat betekent dat de inwoner de werkzaamheden bij een andere partij/ werkgever doet.
5.3.6 Participatieplaats 1. De gemeente kan inwoner van 27 jaar of ouder die algemene bijstand ontvangt en geen startkwalificatie heeft, een participatieplaats aanbieden. De participatieplaats wordt vastgelegd in een overeenkomst tussen de betrokken partijen. 2. Het doel van een participatieplaats is om de kans op betaald werk te vergroten. De inwoner kan minimaal 6 maanden langdurig op een bepaalde werkplek werken. Zo doet de inwoner werkervaring op. De inwoner houdt zijn uitkering. Het gaat om werkzaamheden die passend zijn en speciaal op de inwoner zijn afgestemd. 3. De inwoner kan telkens na 6 maanden een premie ontvangen. De gemeenteraad stelt deze premie vast op € 100 per 6 maanden.
4. De inwoner ontvangt de premie uit artikel lid 3 niet als de gemiddelde inzet gedurende de periode minder was dan 4 uren per week.
5.3.7 Beschut werk 1. De gemeente biedt een inwoner een beschutte werkplek aan als UWV heeft geadviseerd dat dit nodig is. Dat is nodig, als de inwoner alleen kan werken zodra het werk en de werkplek zijn aangepast aan de mogelijkheden van die inwoner. Inwoners met een uitkering van UWV en inwoners zonder werk kunnen ook in aanmerking komen voor een beschutte werkplek. Voor deze inwoners geldt dit artikel ook. 2. De gemeente verstrekt - om de werkzaamheden mogelijk te maken - de volgende ondersteunende voorzieningen: a. fysieke aanpassingen van de werkplek of de werkomgeving; b. uitsplitsing van taken; of c. aanpassingen in de wijze van werkbegeleiding, werktempo of arbeidsduur. 3. De gemeente biedt het maximale aantal beschutte werkplekken aan, dat het Rijk de gemeente opdraagt.
5.3.8 Incidentele loonkostensubsidie Als een werknemer niet zelfstandig het minimumloon kan verdienen door zijn beperking, dan kan de gemeente loonkostensubsidie geven aan de werkgever. De werknemer krijgt dan het minimumloon van de werkgever en de werkgever krijgt een bedrag van de gemeente. 1. De gemeente kan een incidentele loonkostensubsidie verstrekken aan werkgevers ten behoeve van specifieke doelgroepen. 2. De gemeente kan extra regels stellen aan de incidentele loonkostensubsidie. Deze gaan in ieder geval over: a. de specifieke doelgroepen waarvoor incidentele loonkostensubsidie kan worden verleend; b. de hoogte en duur van de incidentele loonkostensubsidie; c. het recht op de incidentele loonkostensubsidie gerelateerd aan de omvang van de dienstbetrekking; d. de wijze van betaalbaar stellen; e. het maximaal aantal te verstrekken incidentele loonkostensubsidies per werkgever. 3. De incidentele loonkostensubsidie wordt alleen verstrekt als er voor dezelfde werknemer geen structurele loonkostensubsidie wordt verstrekt. 4. Een incidentele loonkostensubsidie wordt niet verstrekt als de werkgever aanspraak maakt op structurele loonkostensubsidie.
5.3.9 Uitstroompremie 1. De gemeente kan een uitstroompremie geven aan de inwoner als dit helpt bij de arbeidsinschakeling en de inwoner dan geen recht meer heeft op algemene bijstand. 2. De gemeente stelt nadere regels op over de doelgroep, omvang, voorwaarden en de hoogte van de premie.
Specifieke bepalingen voor personen met een arbeidsbeperking
5.4 Aanvraagproces wettelijke loonkostensubsidie (lks) 1. De gemeente kent de werkgever een wettelijke loonkostensubsidie toe als de werkgever een
inwoner in dienst wil nemen die niet het wettelijk minimumloon kan verdienen en hoort tot de doelgroep loonkostensubsidie. Dit kan ambtshalve of op aanvraag van de werkgever of de werknemer. Artikel 10 d Pw. 2. De gemeente bevestigt de ontvangst van de aanvraag aan de werkgever. Als de inwoner de aanvraag doet, bevestigt de gemeente de ontvangst van de aanvraag aan de inwoner en aan de werkgever. 3. Als nog niet vaststaat dat de inwoner hoort tot de doelgroep, dan stelt de gemeente eerst vast of de inwoner tot de doelgroep loonkostensubsidie hoort (artikel 10c eerste lid, onder a Pw). 4. De gemeente stelt binnen 16 weken na ontvangst van de aanvraag de loonwaarde vast en bepaalt aan de hand van de loonwaarde de hoogte van de lks. Dat is niet nodig als de gemeente met de werkgever afspreekt dat de loonkostensubsidie de eerste 6 maanden 50% van het wettelijk minimumloon is plus vakantietoeslag en de werkgeverslasten vergoed worden (artikel 10d, vijfde lid Pw).’). 5. De gemeente houdt zich bij het toekennen van lks aan het preferente proces lks.
Procedure persoonlijke ondersteuning bij werk en overige voorzieningen
5.5 Voorwaarden voor toekenning persoonlijke ondersteuning bij werk en overige voorzieningen 1. De gemeente kan persoonlijke ondersteuning bij werk en overige voorzieningen verstrekken aan een inwoner met een arbeidsbeperking. 2. Bij de toekenning van persoonlijke ondersteuning bij werk en overige voorzieningen gelden - naast artikel over het subsidieplafond - de volgende voorwaarden: a. de inwoner behoort tot de doelgroep en is minimaal 18 jaar oud, tenzij hij praktijkonderwijs (pro) of voortgezet speciaal onderwijs (vso) heeft gevolgd; b. de inwoner kan zonder deze vorm van ondersteuning niet werken; c. de werkgever en inwoner gaan een dienstverband aan van minimaal 6 maanden en minimaal 12 uur per week; d. het gaat niet om een algemeen beschermingsmiddel of Arbo-taak waarvoor de werkgever verantwoordelijk is; e. het gaat niet om een mee te nemen voorziening die tot de standaarduitrusting van de werkgever behoort of algemeen gebruikelijk is in een organisatie; f. het gaat niet om een werkplekaanpassing die van de werkgever kan worden verlangd en g. de kosten van de voorziening moeten in verhouding zijn. Dat wil zeggen dat de investering in de voorziening moet opwegen tegen de opbrengsten uit het werk of de opbrengsten van uitstroom naar werk.
5.6 Aanvraagprocedure persoonlijke ondersteuning bij werk en overige voorzieningen 1. Een aanvraag kan bij de gemeente worden ingediend door een inwoner of de werkgever. 2. De gemeente bevestigt de ontvangst van de aanvraag. 3. De gemeente beslist binnen 8 weken na aanvraag de mogelijkheden en ondersteuningsbehoefte van de inwoner. 4. De gemeente kan een deskundig advies inwinnen als dat nog is om een aanvraag te beoordelen. 5. De gemeente bepaalt na overleg met de inwoner en eventueel de werkgever welke ondersteuning of voorziening(en) het beste kunnen helpen bij het werken.
6. De gemeente onderzoekt als nodig samen met andere partijen (op bijvoorbeeld het gebied van gezondheid, jeugdhulp; maatschappelijke ondersteuning; schuldhulpverlening en welzijn en wonen) hoe zij de inwoner het best kan helpen om te kunnen werken. Dat is integrale dienstverlening. Zie ook artikel 8a, tweede lid onder g, onderdeel 1 en 2 Pw. 7. Op basis van het onderzoek neemt de gemeente een besluit en stuurt aan de inwoner, zijn gemachtigde en de werkgever.
5.7 Inhoud beschikking persoonlijke ondersteuning bij werk en overige voorzieningen 1. In de beschikking staat in ieder geval: a. welke persoonlijke ondersteuning of overige voorziening wordt verstrekt; b. als subsidie wordt verstrekt, hoe hoog het bedrag is; c. hoe lang en hoe intensief de ondersteuning is; d. de ingangsdatum van de ondersteuning; e. als wat is toegekend afwijkt van de aanvraag, de reden van de afwijking en f. welke andere ondersteuning of voorziening kan helpen bij het werken en of de inwoner integraal wordt geholpen. 2. Als de gemeente de aanvraag afwijst omdat er een voorliggende voorziening is, dan staat in de beschikking welke voorliggende voorziening dat dan is.
Specifieke bepalingen ondersteuning bij werk
5.8 Persoonlijke ondersteuning bij werk 1. De gemeente kan persoonlijke ondersteuning bij werk aanbieden in de vorm van: a. jobcoaching door een interne jobcoach of een coach waarmee de gemeente een contract heeft; b. een subsidie aan de werkgever voor het inzetten van een jobcoach, of c. subsidie aan de werkgever voor extra (interne) werkbegeleiding. 2. De in het eerste genoemde ondersteuning kan ook worden aangeboden als de inwoner niet in een dienstverband werkt, maar bijvoorbeeld een proefplaats heeft. 3. De aanvraag voor ondersteuning op de werkplek moet binnen 6 maanden na de ingang van het arbeidscontract zijn ontvangen door de gemeente. Dit hoeft niet als voorafgaand aan het contract de noodzaak voor de ondersteuning nog niet bekend kon zijn. 4. Het besluit is individueel maatwerk waarbij de gemeente kijkt naar de aard, omvang, duur en intensiteit van de persoonlijke ondersteuning
5.9 Interne en externe jobcoaching 1. Een interne jobcoach moet voldoen aan de volgende kwaliteitseisen: a. een hbo-opleiding of hbo werk- en denkniveau en b. een succesvol gevolgde en afgeronde opleidingsmodule voor jobcoach 2. Een externe jobcoach moet erkend zijn door UWV en vermeld zijn in het meest actuele ‘Erkenningskader uitvoering persoonlijke ondersteuning UWV’. 3. Bij de inzet van een jobcoach sluiten we aan op de begeleidingsniveaus ‘licht’ en ‘midden’ zoals UWV deze ook gebruikt. Voor welk niveau wordt gekozen, hangt af van de ondersteuningsbehoefte van een werknemer in deze situatie. De gemeente stelt de tarieven in nadere regels vast.
4. Voor een interne jobcoach gelden de tarieven, zoals aangegeven in lid 3, bij een dienstverband van 24 uur of meer. Anders wordt het tarief naar verhouding bijgesteld. 5. Een jobcoach kan worden ingezet: a. gedurende de duur van de proefplaats vanaf de ingangsdatum van deze proefplaats, of b. gedurende zes maanden vanaf de ingangsdatum van de arbeidsovereenkomst. 6. De inzet van een jobcoach kan, voor zover noodzakelijk, verlengd worden met een periode van zes maanden tot de maximale periode van twee jaar. Bij iedere verlening kan de intensiteit van het begeleidingsniveau worden opnieuw worden getoetst, 7. In individuele omstandigheden kan worden afgeweken van het bepaalde in het zesde lid. 8. Indien toepassing wordt gegeven aan lid 7, gelden voor de jaren 3 en verder de bedragen zoals genoemd in het tweede lid bij ‘jaar 2’.
5.10 Vergoeding voor het organiseren van jobcoaching 1. De gemeente kan op aanvraag een vergoeding voor het organiseren van interne en/of externe jobcoaching verlenen aan de werkgever. 2. Een vergoeding voor het organiseren van jobcoaching kan, met inachtneming van het bepaalde in 5.5 tot en met 5.9 worden verleend als: a. er een coachingsplan is vastgesteld. Waarin staat beschreven welke activiteiten een jobcoach uitvoert, de voortgang van de jobcoaching en hoe de evaluatie plaatsvindt; b. de omvang en de kwaliteit van de georganiseerde jobcoaching passend is; c. de continuïteit van de jobcoaching geborgd is; en d. de persoon voor wie de vergoeding wordt gevraagd daarvan op de hoogte is en schriftelijk instemt met het organiseren van jobcoaching door de werkgever. 3.
De gemeente kan in beleidsregels uitwerken: a. b. c. d.
aan welke eisen het plan moet voldoen; welke activiteiten een jobcoach moet kunnen uitvoeren; hoe de continuïteit van de jobcoaching geborgd moet zijn; of hoe de evaluatie van de jobcoaching plaats vindt.
5.11 Vergoeding voor interne werkbegeleiding 1. De gemeente kan een vergoeding geven aan de werkgever voor meer begeleiding aan medewerkers op de werkvloer dan normaal gebruikelijk is. De vergoeding is bedoeld voor de aangetoonde meerkosten die gemaakt zijn voor het organiseren van de interne werkbegeleiding van een medewerker. 2. De gemeente kan voor werkgevers een training verzorgen in het bieden van interne werkbegeleiding aan medewerkers.
Specifieke bepalingen overige voorzieningen
5.13 Specifieke voorwaarden noodzakelijke intermediaire voorzieningen 1. De gemeente kan een voorziening in de vorm van een intermediaire voorziening toekennen. Dit is hulp of ondersteuning voor taken die een inwoner bij het werken niet goed zelf kan doen. Dat dit niet lukt, komt door problemen met zien, horen of bewegen.
5.14 Specifieke voorwaarden meeneembare voorzieningen 1. De gemeente kan een meeneembare voorziening toekennen als dit nodig is voor de persoon om te kunnen werken en dit meerwaarde biedt aan de werksfeer. 2. De meeneembare voorziening wordt in principe in bruikleen beschikbaar gesteld. In bijzondere gevallen kan de gemeente besluiten de voorziening in eigendom te verstrekken.
Overige bepalingen over ondersteuning van de doelgroep
5.15 Werkplekaanpassing 1. De gemeente kan een vergoeding verstrekken aan een werkgever die een dienstverband van minimaal zes maanden aangaat met een persoon in de doelgroep. 2. De vergoeding wordt verstrekt voor de eenmalige noodzakelijke kosten van aanpassing van de werkplek. 3. Een vergoeding als bedoeld in het eerste lid, wordt niet verstrekt indien op grond van een andere regeling een vergoeding voor de kosten kan worden verstrekt.
5.16 Overige vergoedingen, subsidie en subsidieplafond 1. De gemeente kan aan de personen in de doelgroep een vergoeding geven voor noodzakelijke kosten die gemaakt zijn om te kunnen werken. 2. Wat staat in lid 1, is alleen van toepassing als er geen andere regelingen (voorliggende voorzieningen) zijn waarmee dit betaald kan worden. 3. De gemeente kan een subsidie- of budgetplafonds vaststellen voor verschillende voorzieningen. Dat betekent dat er een maximum kan zijn aan het bedrag dat wordt uitgegeven. De inwoner krijgt de voorziening niet als het maximum bedrag bereikt is. 4. De gemeente kan een plafond/ maximum instellen voor het aantal inwoners dat een bepaalde voorziening kan krijgen. Als het maximum aantal personen bereikt is, dan kan de inwoner de voorziening niet krijgen. 5. De algemene subsidieverordening van de gemeente Bergen op Zoom is niet van toepassing op de voorzieningen in artikel 5.3 t/m 5.18 van deze verordening.