CConstaterende datAssen
Koppel je AI →
Document · PDF

Verordening maatschappelijke ondersteuning 2026

Raadsvergadering 18 december 2025, gemeente AssenBij agendapunt: Verordening maatschappelijke ondersteuning gemeente Assen 202616.581 woorden

Open het PDF bij de gemeente ↗Naar de vergadering →

Tekst van het document

Uit het bestand gehaald, zonder opmaak, tabellen en afbeeldingen · deel 2 van 2

Hoofdstuk 9 Slotbepalingen Artikel 39 Hardheidsclausule 1. De gemeente kan in bijzondere gevallen ten gunste van de cliënt afwijken van de regels in deze verordening en de daarop gebaseerde nadere regels. De hardheidsclausule wordt toegepast als strikte toepassing van de regels leidt tot onbillijkheden van overwegende aard. Artikel 40 Evaluatie 1. Het door het gemeentebestuur gevoerde beleid wordt jaarlijks geëvalueerd.

2. De gemeente stuurt hiertoe telkens per jaar, na de inwerkingtreding van de verordening aan de gemeenteraad een verslag over de doeltreffendheid en de effecten van de verordening in de praktijk. Artikel 41 Intrekking oude verordening en overgangsrecht 1. De Verordening maatschappelijke ondersteuning en jeugdhulp gemeente Assen 2024 wordt ingetrokken. 2. Cliënten houden recht op een lopende voorziening verstrekt op grond van de Verordening maatschappelijke ondersteuning en jeugdhulp gemeente Assen 2016 en 2024 totdat de gemeente een nieuw besluit heeft genomen. Het nieuwe besluit wordt genomen met inachtneming van de op dat moment geldende wet- en regelgeving. 3. Aanvragen die zijn ingediend onder de in het eerste lid genoemde verordening en waarop nog niet is beslist bij het in werking treden van deze verordening, worden afgehandeld krachtens deze verordening. 4. Beslissing op bezwaarschriften tegen een besluit op grond van de Verordening maatschappelijke ondersteuning en jeugdhulp gemeente Assen 2024, geschiedt op grond van die verordening. Deze behoudt ten aanzien van de betreffende zaak zijn rechtskracht. 5. Van het in lid 4 gestelde kan ten gunste van cliënten worden afgeweken. Artikel 42 Inwerkingtreding en citeertitel 1. Deze verordening treedt in werking op 1 januari 2026. 2.

Deze verordening kan worden aangehaald als Verordening maatschappelijke ondersteuning gemeente Assen 2026.

Algemene toelichting De gemeente is sinds 1 januari 2015 bestuurlijk en financieel verantwoordelijk voor de uitvoering van Wmo 2015. De Wmo schrijft voor dat de gemeenteraad over verschillende onderwerpen regels opstelt.

Op grond van de Wmo (artikel 2.1.3, tweede lid, onder a) moeten gemeenten onder meer regelen op welke wijze wordt vastgesteld of een cliënt voor een maatwerkvoorziening voor zelfredzaamheid, participatie, beschermd wonen of opvang in aanmerking komt. Deze bepaling is opgenomen om een zorgvuldige procedure te waarborgen en kan worden gezien als een uitwerking van artikel 2.1.3 Wmo. Deze verordening legt bevoegdheden bij het college van burgemeester en wethouders. Deze bevoegdheden zijn uitgewerkt in nadere regels.

Artikelsgewijze toelichting Hoofdstuk 1 Begrippen Artikel 1 Uitleg van begrippen In de Wmo is een aantal definities uitgelegd. Deze definities gelden ook voor deze verordening. Ook de Algemene wet bestuursrecht (hierna: Awb) kent een aantal definitiebepalingen die voor de uitvoering van deze verordening van belang zijn, zoals bijvoorbeeld: ‘aanvraag’ en ‘beschikking’ (artikel 1:3 van de Awb). In lid 3 worden de soorten voorzieningen uitgelegd. In lid 4 worden de overige begrippen uitgelegd die voor de uitvoering van deze verordening van belang zijn.

Hoofdstuk 2 Toegang maatschappelijke ondersteuning Artikel 2 Melding In dit artikel is de toegangsprocedure voor inwoners met behoefte aan ondersteuning opgenomen. De Wmo 2015 introduceerde het begrip melding, waarmee de bespreking van een ondersteuningsbehoefte start. De melding kan, door of namens een inwoner, op verschillende manieren worden gedaan, onder andere via de het telefoonnummer van Zorg en welzijn 088-1230999, via het emailadres zorgenwelzijn@assen.nl of via de Buurtteams. De gemeente Assen organiseert de toegang tot zorg en ondersteuning in samenwerking met de lokale welzijnspartij middels een multidisciplinair overleg. Wanneer een voorliggende voorziening binnen het welzijnswerk het best passend lijkt, wordt er in principe zonder beschikkingen gewerkt. Indien een inwoner het aanbod niet passend vindt, dan zoekt de toegangspartij met de inwoner naar een ander passend aanbod. In spoedeisende gevallen als bedoeld in artikel 2.3.3 van de Wmo treft de gemeente na de melding een tijdelijke maatwerkvoorziening in afwachting van de uitkomst van het onderzoek. Er is sprake van spoed als het niet inzetten van zorg binnen 24 tot 48 uur zal leiden tot onaanvaardbare (gezondheids)risico’s. De spoedprocedure wordt ingezet als er sprake is van een acute situatie waarin niet uitstelbare zorg moet worden geleverd.

De zorgaanbieder beoordeelt de spoedeisendheid en heeft alle andere mogelijkheden en voorliggende voorzieningen om in de spoedsituatie te ondersteunen onderzocht, zoals opvang door familie/kennissen al dan niet in combinatie met andere zorgvormen. Als er sprake is van de spoedprocedure kan de aanbieder de ondersteuning zonder beschikking starten en meldt de aanbieder cliënt op de eerstvolgende werkdag bij de gemeente aan.

Er is in ieder geval sprake van spoedeisendheid als de aanvraag voor huishoudelijke ondersteuning is ingediend via de transferverpleegkundige van het Wilhelmina Ziekenhuis Assen. De spoedprocedure is niet van toepassing als de cliënt aanspraak kan maken op de Wlz, er sprake is van psychiatrische crisis en bij beschermd wonen. Artikel 3 Melding beschermd wonen, begeleid kamerwonen en thuiswonen In de Wmo is beschermd wonen aangewezen als er sprake is van psychische of psychosociale problemen. In artikel 1.1.1. Wmo 2015 is de term ‘beschermd wonen’ gedefinieerd. Indicatie vindt plaats als een vorm van beschermd wonen nodig is, intramuraal of extramuraal, met daarbij intensieve begeleiding. In het pakket zit geen vorm van behandeling. Beschermd wonen op grond van de Wmo is altijd een tijdelijke voorziening, waarbij het uitgangspunt is dat iemand uitstroomt naar een reguliere woonplek, indien nodig met ambulante zorg. Beschermd wonen wordt in Drenthe verband georganiseerd via twee zogenaamde centrumregelingen, Eén daarvan is de regio Assen waarin negen gemeenten samenwerken en de gemeente Assen de rol van centrumgemeente uitvoert. De negen gemeenten hanteren gelijk geformuleerd beleid, waarbij het beleid van de gemeente Assen uitgangspunt is.

Artikel 4 Cliëntondersteuning In artikel 2.2.4 Wmo is bepaald dat de gemeente verantwoordelijk is voor cliëntondersteuning en dat deze beschikbaar is voor inwoners. Hier kan de inwoner gratis terecht voor advies en informatie over ondersteuning op grond van de Wmo. Artikel 5 Waardering mantelzorgers Deze bepaling betreft een uitwerking van de verordeningsplicht in artikel 2.1.6 van de Wmo. De gemeente krijgt van de raad de bevoegdheid deze verplichting uit de wet bij nadere regels in te vullen. Artikel 6 Maatschappelijke opvang In dit artikel staan de voorwaarden om in aanmerking te komen voor maatschappelijke opvang. In de nadere regels wordt verdere invulling gegeven aan dit artikel. Artikel 7 Onderzoek De melding kan leiden tot een onderzoek als bedoeld in artikel 2.3.2 van de Wmo. Een melder kan zich laten bijstaan door een familielid of anderen uit zijn netwerk. Tevens kan de melder kosteloos gebruik maken van een cliëntondersteuner. De medewerker die de melding in behandeling heeft, geeft uitleg over dit onderzoek en over de benodigde informatie, en verzamelt deze informatie voor zover mogelijk. Daarbij is de medewerking van de melder onontbeerlijk.

De gemeente beoordeelt in iedere situatie in welke mate de inwoner in staat is om de beperkingen of problemen op eigen kracht, met gebruikelijke hulp of met hulp van andere personen uit zijn sociale netwerk te verminderen of op te lossen. Welke zorg de mantelzorger op zich neemt en in welke omvang is in overleg met de inwoner, uitsluitend aan de mantelzorger zelf om te bepalen. Het meewegen van de

mantelzorg betekent ook dat de gemeente nagaat of voor een deel van de zorg alsnog ondersteuning vanuit de Wmo geïndiceerd moet worden. Daarnaast beoordeelt de gemeente of gebruikmaking van andere voorzieningen ook dit resultaat kunnen hebben. Bijvoorbeeld hulp die zonder een indicatie beschikbaar is, collectief geboden wordt of vergoed wordt op grond van een andere wet of door de Zorgverzekering. Pas wanneer bovengenoemde mogelijkheden niet aanwezig zijn, kan de gemeente hulp op maat bieden. De wet gaat er namelijk vanuit dat inwoners zoveel mogelijk eigen verantwoordelijkheid dragen voor hun keuzes, de manier waarop zij hun leven inrichten en deelnemen aan het maatschappelijk leven. Er wordt uitgegaan van het benutten van de eigen kracht en verwacht wordt dat inwoners elkaar daarin naar vermogen bijstaan. Deze stappen volgen uit de uitspraken van de CRvB 11-4-2018, ECLI:NL:CRVB:2018:1113 en CRvB 11-72018, ECLI:NL:CRVB:2018:2182. Als iemand aangeeft door (dreigende) overbelasting beperkingen in de zelfredzaamheid en participatie te ervaren, dan wel geen gebruikelijke hulp te kunnen leveren, stelt de gemeente eerst vast of er daadwerkelijk sprake is van overbelasting. Is dat vastgesteld, dan zal er onderzoek plaats moeten vinden naar de oorzaak van die overbelasting. Bij een duidelijke oorzaak van overbelasting kan er tijdelijk ondersteuning worden ingezet.

Tijdelijk voor een periode waarin van betrokkene verwacht wordt dat hij of zij iets aan de oorzaak van de overbelasting gaat doen. Uitgangspunt hierbij is dat het tot de eigen kracht hoort zelf iets te doen aan overbelasting. Daarom worden alle oorzaken van overbelasting in beeld gebracht. Overbelasting heeft altijd meerdere oorzaken. Aan die oorzaken moet, indien mogelijk, iets worden gedaan. Dit kan bijvoorbeeld betekenen dat iemand maatschappelijke activiteiten moet beperken of anders moet organiseren om de (dreigende) overbelasting te beperken of op te heffen. Gebeurt dat in de afgesproken periode niet, dan wordt de hulp gestopt omdat iemand zich niet aan de voorwaarden heeft gehouden. Als iemand al voldoende bekend is en er zijn geen nieuwe omstandigheden die op de melding van invloed zijn, kan in overleg met de melder worden gekozen voor een verkort onderzoek. De medewerker brengt, als het nodig is, de casus in bij het multidisciplinair overleg van Zorg en welzijn om te komen tot een zo goed mogelijk afgestemde dienstverlening met het oog op de behoefte aan verbetering van zijn zelfredzaamheid, zijn participatie of aan beschermd wonen of opvang. De termijn voor het onderzoek bedraagt uiterlijk zes weken. De medewerker koppelt de uitkomsten van dit overleg terug aan de melder. Hierna kan eventueel een aanvraag worden ingediend.

Artikel 8 Aanvraag De cliënt kan de aanvraag voor een maatwerkvoorziening indienen door het invullen en ondertekenen van een aanvraagformulier. De cliënt krijgt dit tegelijkertijd met het resultatenplan toegestuurd. Het is ook mogelijk om via de website van de gemeente Assen met DigiD een aanvraag in te dienen. De Wmo bepaalt dat het onderzoek van de gemeente maximaal zes weken mag duren. Als het onderzoek in deze periode niet is afgerond, kan de cliënt, ná deze termijn, een aanvraag indienen. Artikel 9 Beschikking De uitkomsten van het onderzoek legt de gemeente vast in een resultatenplan. Doet de cliënt een aanvraag, dan neemt de gemeente binnen twee weken een besluit. De brief waarin het besluit staat, heet een beschikking. Het resultatenplan is onderdeel van de beschikking.

Dit artikel omschrijft wat de beschikking tot toekenning van een maatwerkvoorziening in ieder geval moet omvatten. Daarnaast gelden uiteraard ook de eisen die de Awb aan het besluit stelt. Deze eisen zijn niet in de verordening opgenomen. Tegen het besluit staat bezwaar open. Aan de beschikking wordt daarom informatie toegevoegd over hoe en binnen welke termijn bezwaar kan worden ingediend. Bij toekenning in natura wordt de toegekende voorziening omschreven. Belangrijk daarbij is dat het beoogde resultaat wordt benoemd, vanaf welke datum cliënt recht heeft op de voorziening en voor welke duur deze is toegekend. Als een maatwerkvoorziening wordt toegekend in de vorm van een pgb wordt eveneens hetgeen in het tweede lid staat opgenomen in de beschikking. In het derde lid staat beschreven welke extra onderwerpen in de beschikking beschreven worden als het gaat om een pgb.

Hoofdstuk 3 Voorwaarden, weigeringsgronden en gebruikelijke hulp De gemeente is verplicht om een aantal onderwerpen in de verordening te regelen. Het gaat hierbij bijvoorbeeld om de voorwaarden en weigeringsgronden. Dit blijkt uit artikel 2.1.3 Wmo 2015. In de verordening moet staan op basis van welke criteria de gemeente bepaalt of een cliënt een maatwerkvoorziening krijgt. In de memorie van toelichting op deze bepaling (TK 2013-2014, 33 841, nr. 3, blz. 134) wordt aangegeven dat het bij het verstrekken van een maatwerkvoorziening op maatwerk aankomt. Het is daarom niet mogelijk of wenselijk dat in de verordening limitatief wordt geregeld welke maatwerkvoorzieningen zullen worden verstrekt. Om een maatwerkvoorziening op een bepaalde grond te kunnen weigeren, moet deze weigeringsgrond in de wet of de verordening staan, zie CRvB 8-02-2017, ECLI:NL:CRVB:2017:433. Artikel 10 Voorwaarden De gemeente is verplicht om in de verordening vast te leggen welke criteria gelden om vast te stellen of een cliënt in aanmerking kan komen voor een maatwerkvoorziening. In dit artikel wordt, als cliënt in aanmerking komt voor een maatwerkvoorziening, uitgewerkt welke voorwaarden hiervoor gelden. In het eerste lid van dit artikel is bepaald dat de gemeente kan volstaan met de goedkoopst compenserende voorziening.

Voorzieningen die in het kader van deze verordening worden verstrekt dienen naar objectieve maatstaven gemeten zowel compenserend als de meest goedkope voorziening te zijn. Met nadruk wordt hierbij gesteld dat met het begrip compenserend bedoeld wordt: volgens objectieve maatstaven nog toereikend. Eigenschappen die kostenverhogend werken zonder dat zij de voorziening meer adequaat maken, zullen in principe niet voor vergoeding in aanmerking komen. Daarbij kan een overweging zijn dat de bruikbaarheid van een voorziening niet alleen door technische en functionele aspecten bepaald wordt. Tevens is het denkbaar dat een product dat duurder is dan een vergelijkbaar product, langer meegaat en dus uiteindelijk goedkoper is. Wat betreft het kwaliteitsniveau waarvan uitgegaan kan worden, moge het duidelijk zijn dat bij een verantwoord, maar ook niet meer dan dat, niveau dient te worden aangesloten. Wil de cliënt een duurdere voorziening dan de goedkoopst compenserende voorziening? Dan zijn de extra kosten voor rekening van de cliënt. Hier wordt alleen een uitzondering op gemaakt als een duurdere voorziening bijdraagt aan een actieve levensstijl en daarbij mogelijk aan preventie (zorgkosten verminderen of voorkomen). Hierbij verwacht de gemeente dat de cliënt zelf ook de verantwoordelijkheid neemt voor een gezonde en actieve levensstijl. Een voorbeeld voor deze

uitzondering is bijvoorbeeld het verstrekken van een (aangepaste) fiets in plaats van een scootmobiel voor het bereiken van de bestemmingen. Artikel 11 Weigeringsgronden Lid 1 sub a: algemeen gebruikelijk De gemeente moet steeds onderzoeken of een voorziening ook algemeen gebruikelijk is voor de cliënt. Bij de vraag of een voorziening algemeen gebruikelijk is, wordt altijd gekeken naar de individuele situatie. De volgende criteria worden gebruikt bij het beoordelen van de algemeen gebruikelijkheid (zie ECLI:NL:CRVB:2019:3535) • is het middel niet speciaal voor mensen met een handicap of beperking? • is het middel daadwerkelijk beschikbaar? • levert het middel een passende bijdrage aan het realiseren van een situatie waarin de cliënt tot zelfredzaamheid of participatie in staat is? • kan het middel worden betaald door iemand met een minimum inkomen? Indien alle vier de vragen met ‘ja’ kunnen worden beantwoord is in de regel sprake van een algemeen gebruikelijke voorziening. Hoe de gemeente Assen berekent of een middel betaald kan worden door iemand met een minimum inkomen gebruiken wij de volgende berekening. Een (hulp)middel kan financieel worden gedragen met een inkomen op minimumniveau indien de kosten daarvan binnen een termijn van 36 maanden kunnen worden terugbetaald bij een aflossing van 5% van de van toepassing zijnde bijstandsnorm.

Voorbeelden van zaken die als algemeen gebruikelijk worden gezien zijn: • hendel meng-/thermostaatkranen; • verhoogde toiletpotten, wandbeugels, douchezitjes, douchekrukken en standaard (niet-verrijdbare) douchestoelen; • zonwering, al dan niet elektrisch; • gebruikskosten van een personenauto; • automatische transmissie (automaat)/airconditioning/stuurbekrachtiging in de auto; • inductie- of keramische kookplaat + de benodigde stroomvoorziening hiervoor; • vaatwasser; • wasdroger, sokkel voor wasmachine, wasdroger of vaatwasser; • centrale verwarming/infrarood kachels; • regenkleding/schootkleed; • deurbel met camera; • elektrische garagedeuropener; • standaard intercom; • draadloze stopcontactschakelaar; • aanpassingen ter vergroting van de veiligheid (bijvoorbeeld deurketting, bijzondere sloten). Deze opsomming is niet limitatief. Het gaat om voorbeelden. Lid 1 sub b / c: aanspraak op andere regeling / voldoende eigen kracht Een aanvraag kan worden afgewezen als blijkt dat cliënt op eigen kracht zelfredzaam is en/of voldoende kan participeren (artikel 2.3.5 lid 3 en 4 Wmo 2015). Onder eigen kracht valt ook het aanspraak maken op voorzieningen die onder een andere wettelijke regeling vallen. CRvB 31-5-2023, ECLI:NL:CRVB:2023:1046.

Als een cliënt zijn beperking kan opheffen door daadwerkelijk aanspraak te maken op een andere wet, is er voldoende eigen kracht. Andere wetten zijn bijvoorbeeld de Zorgverzekeringswet, de Wlz of de Participatiewet. Een algemene voorziening gaat voor op verstrekking van een maatwerkvoorziening. Ook dit is een uitvloeisel van het algemene toetsingskader van de Wmo. Het is hier opgenomen om dienst te doen als afwijzingsgrond. De gemeente kan alleen rekening houden met de eigen mogelijkheden van de cliënt als die echt aanwezig zijn. Lid 1 sub d / e: voorziening al aangeschaft Hier wordt gedoeld op de situatie dat de cliënt een voorziening zelf realiseert of aanschaft en zich daarna pas bij de gemeente meldt. In deze situatie wordt de voorziening geweigerd. Als de voorziening al is gerealiseerd of aangeschaft na het doen van de melding, maar voordat de gemeente het besluit heeft genomen, wordt de voorziening geweigerd als de gemeente hier vooraf geen schriftelijke toestemming voor heeft verleend. De gemeente heeft dan geen mogelijkheden meer om de voorziening volgens het vastgestelde beleid te verstrekken. Ook heeft de gemeente anderszins geen invloed meer op de te verstrekken voorziening.

Met deze regels wordt voorkomen dat een voorziening waar vroegtijdig mee is begonnen of aangeschaft, uiteindelijk niet overeenstemt met hetgeen de gemeente als goedkoopst compenserende voorziening beschouwt. Wanneer blijkt dat de aanschaf van de voorziening op eigen kracht leidt tot een schrijnende situatie of de eigen kracht niet toereikend was, kan de gemeente alsnog overgaan tot het toekennen van een maatwerkvoorziening als uit het onderzoek blijkt dat dit noodzakelijk is. Lid 1 sub f: niet langdurig noodzakelijk Dit lid bepaalt dat een voorziening slechts kan worden toegekend indien deze langdurig noodzakelijk is. Waar de grens tussen tijdelijk en langdurig gelegd moet worden is niet duidelijk aan te geven. Dit volgt niet uit de wet. Een afbakening die gemaakt kan worden, is door te kijken naar andere regelgeving die voor beperkte duur voorzieningen verstrekken, zoals de Zorgverzekeringswet (Zvw). Vanuit de Zvw kunnen hulpmiddelen ten hoogste 26 weken verstrekt worden. In individuele gevallen kan hiervan worden afgeweken. Er wordt onder andere meegewogen of herstel mogelijk is en binnen welke termijn en of het gaat om een voorziening die naar zijn aard tijdelijk kan worden verstrekt zoals een taxipas of om een permanente voorziening zoals een woningaanpassing. Met langdurig wordt bedoeld dat de cliënt voor langere tijd aangewezen moet zijn op de desbetreffende voorziening.

Voor langere tijd betekent in ieder geval dat wie tijdelijk beperkingen ondervindt, bijvoorbeeld door een ongeluk, terwijl vaststaat dat de beperkingen slechts tijdelijk zijn, niet voor een voorziening in aanmerking komt. Degene die voor 'beperkte of onzekere duur' beperkingen ondervindt kan een beroep doen op de Zorgverzekeringswet. Deze voorwaarde betekent in ieder geval niet dat terminale patiënten geen beroep op de gemeente kunnen doen. Wel zal bij de advisering en de keuze voor de soort voorziening rekening gehouden moeten worden met het feit dat het een terminale patiënt betreft. Lid 1 sub h: eerder verstrekte voorziening verloren gegaan In dit lid is een regeling getroffen wanneer een maatwerkvoorziening moet worden getroffen ter vervanging van eerder toegekende voorzieningen. Een maatwerkvoorziening wordt echter niet toegekend indien het gaat om een vergoeding of verstrekking die reeds eerder heeft plaatsgehad, terwijl het de cliënt verwijtbaar is dat het middel verloren is gegaan, bijvoorbeeld door roekeloosheid of

verwijtbare onachtzaamheid, dus niet indien de cliënt geen schuld treft. Ook hier kan de eigen verantwoordelijkheid van een cliënt een rol spelen. Indien bijvoorbeeld in een woning een verstelbare keuken of een andere dure voorziening is aangebracht heeft dit gevolgen voor de te verzekeren waarde van de opstal. Dit risico dient in de opstalverzekering gedekt te worden. Indien vervolgens bij brand blijkt dat de woning onvoldoende verzekerd is, dan kan op dat moment geen beroep op deze verordening worden gedaan. Lid 2 In dit lid zijn enkele afwijzingsgronden opgenomen die specifiek zien op een maatwerkvoorziening die onder de Wmo 2007 zouden worden aangeduid met de term 'woonvoorziening', een term die binnen de Wmo 2015 ook gebruikt kan worden. Lid 2 sub c: gemeenschappelijke ruimte In beginsel wordt een voorziening niet verstrekt als het een aanpassing aan een gemeenschappelijke ruimte betreft. Hier kan van worden afgeweken voor de zaken die in dit lid zijn genoemd conform de afspraken met woningcorporaties. Artikel 12 Gebruikelijke hulp Gebruikelijke hulp is hulp die huisgenoten van elkaar kunnen verwachten. Juist omdat zij samen één huishouden vormen en de taken samen verdelen. Het is dagelijkse hulp die partners, ouders, inwonende kinderen en andere volwassen elkaar kunnen geven (uitwonende kinderen en partners tellen niet mee).

De gemeente verwacht dat de huisgenoten deze hulp ook aan elkaar geven, ook als dat betekent dat zij taken moeten herverdelen. Als er sprake is van commerciële kamer(ver)huur, rekenen we de huurder van de betreffende ruimte niet tot het huishouden. Uit onderzoek kan blijken dat de huisgenoten gezondheidsproblemen hebben, of door de combinatie van een (voltijdse) baan of opleiding en het leveren van gebruikelijke hulp, overbelast dreigen te raken. In dat geval moet de persoon die hulp nodig heeft, samen met de huisgenoten, aannemelijk maken dat de taken niet uitgevoerd kunnen worden. Afwezig Als de enige huisgenoot van iemand langere tijd niet thuis is vanwege werk, zoals offshore werk, internationaal vrachtverkeer of werk in het buitenland, wordt dit meegewogen bij de afweging of de gebruikelijke hulp kan worden geleverd. Korte levensverwachting Als iemand een (zeer) korte levensverwachting heeft, overweegt de gemeente om taken die normaal gesproken onder de gebruikelijke hulp vallen, toch als maatwerkvoorziening te verstrekken. Dit kan de leefeenheid ontlasten. Bij beoordeling van gebruikelijke hulp worden onder andere de hieronder genoemde zaken meegewogen: • De aard van de relatie Van een partner mag je bijvoorbeeld meer verwachten dan van een andere huisgenoot. En bij kinderen hangt het af van de leeftijd wat je mag verwachten.

• De aard van de hulp Gaat het om huishoudelijke taken, dan verwacht de gemeente dat een gezonde volwassen

•

huisgenoot dit overneemt. Aansturen bij persoonlijke verzorging kan ook gebruikelijke zorg zijn. Ook kan een rol spelen wanneer de hulp gegeven moet worden en of deze uitstelbaar is. De omvang van de hulp De tijd die nodig is om de hulp uit te voeren speelt een rol. Daarbij kan de gemeente ook meewegen wat de huisgenoot verder voor verplichtingen heeft. Studie, (vrijwillige) werkzaamheden, hobby’s of vrijetijdsbesteding vormen in principe geen reden om van de gebruikelijke hulp af te zien.

Artikel 13 Gebruikelijke hulp bij het huishouden Voor gebruikelijke hulp bij het huishouden geldt dat argumenten als ‘niet gewend zijn om’ of ‘geen huishoudelijke werk willen doen’ geen redenen zijn om huishoudelijke hulp toe te kennen. In die situaties kan een tijdelijke indicatie afgegeven worden voor het aanleren hiervan. De taak wordt dan niet overgenomen maar via instructies gestuurd. Het gaat dan om een kortdurende indicatie, waarin de noodzakelijke huishoudelijke vaardigheden worden aangeleerd. Artikel 14 Gebruikelijke hulp bij begeleiding Voorbeelden voor gebruikelijke hulp bij begeleiding zijn: • De overname door de ouders van de administratie van hun volwassen kind die zelf niet in staat is de administratie uit te voeren, mag naar algemeen aanvaarde opvattingen in redelijkheid van de ouders verwacht worden en kan dus als gebruikelijke hulp worden beschouwd (ECLI:NL:RBZWB:2017:6072). • Aansturing van relatief beperkte aard mag naar algemeen aanvaarde opvattingen in redelijkheid van de partner verwacht worden. Zoals het dagelijks ophangen van briefjes met taken die cliënt die dag moet doen en het gedurende de dag regelmatig bellen om te checken of cliënt iets gedaan heeft (ECLI:NL:CRVB:2021:823).

Hoofdstuk 4 Maatwerkvoorzieningen Artikel 15 Vormen van ondersteuning en resultaatgebieden De gemeente heeft zorg in natura ingekocht bij diverse aanbieders en hierover afspraken gemaakt met die aanbieders. Het uitgangspunt is dat aanbieders de kwaliteit van zorgverleners borgen. Hierbij wordt voldoende gekwalificeerd personeel ingezet om cliënten te begeleiden en te ondersteunen, passend bij de complexiteit en aard van de problematiek van de cliënt. Daaronder wordt verstaan: een mix van medewerkers met een combinatie van opleidingsniveau en - richting en opgedane (werk-)ervaring. Het gaat hierbij om gediplomeerde medewerkers met een zorg gerelateerde opleiding. Stagiaires, BBL’ers, deeltijdstudenten en vrijwilligers worden buiten beschouwing gelaten. Artikel 16 Hulpmiddelen, vervoersvoorzieningen en woonvoorzieningen Bij hulpmiddelen voor het verplaatsen in en om de woning kan gedacht worden aan een handbewogen rolstoel of een elektrische rolstoel. Bij hulpmiddelen voor het maken van transfers kan gedacht worden aan een tillift. Voorbeelden van vervoersvoorzieningen voor verplaatsingen in de woonomgeving en in de regio zijn een aangepaste fiets, scootmobiel of Wmo-pas.

Voorbeelden van woonvoorzieningen voor het wonen in een geschikte woning of voor het normaal kunnen gebruiken van de essentiële woonruimten in de woning zijn een traplift of aanpassingen in de sanitaire ruimtes. In principe zal een hulpmiddel voor verplaatsing in, om en nabij het huis verstrekt worden als iemand een dergelijke voorziening voor dagelijks zittend gebruik nodig heeft. Een rolstoelpool of uitleenpunt kan

leiden tot een adequate oplossing voor het probleem van het verplaatsen op andere plaatsen dan rond de woning. Daarom zal een rolstoelpool of uitleenpunt een oplossing kunnen bieden voor diegenen die behoefte hebben aan een oplossing voor incidenteel gebruik waarbij het gebruik niet in en om de woning plaatsvindt. Verplaatsen in de woonomgeving betreft bijvoorbeeld het doen van boodschappen, maatschappelijke participatie, bezoek aan artsen, specialisten en voor ziekenhuisbezoek, voor zover het zogenaamde zittend ziekenvervoer daar geen oplossing voor biedt. Bij maatschappelijke participatie kan gedacht worden aan familiebezoek, het bezoeken van bijeenkomsten of kerkdiensten, deelnemen aan het verenigingsleven, maar ook het volgen van cursussen om de vrije tijd op een aangename wijze te kunnen invullen. De vervoersvoorzieningen via de Wmo zijn bedoeld voor verplaatsingen in en binnen een straal van maximaal 25 km rondom de woning. Voor verplaatsingen over grotere afstanden heeft het Ministerie van VWS Valys beschikbaar gesteld. Valys is aanvullend op de Wmo te verstrekken maatwerkvoorzieningen en valt buiten de verantwoordelijkheid van de gemeente. Met het normaal gebruiken van de woning wordt bedoeld dat iemand de elementaire woonfuncties kan verrichten.

Elementaire woonfuncties zijn bijvoorbeeld slapen, eten, het lichaam reinigen, het huishoudelijk werk doen, maaltijden bereiden, het kunnen verplaatsen binnen de woning en de woning binnengaan en verlaten. Essentiële woonruimten zijn de woonkamer, slaapkamer, keuken, sanitaire ruimten. Het uitgangspunt is dat iedereen altijd zoekt naar de op dat moment meest geschikte beschikbare woning, passend bij de financiële draagkracht en de persoonlijke situatie. Bij het toekennen van een woningaanpassing beperkt de gemeente zich tot de essentiële woonruimten. Artikel 18 Pgb ondersteuning De gemeente kan op grond van artikel 2.3.6 van de Wmo een pgb verstrekken. Als aan alle wettelijke voorwaarden daartoe is voldaan, kan zelfs van een verplichting van de gemeente worden gesproken. Van belang is dat een pgb alleen wordt verstrekt indien de cliënt dit gemotiveerd vraagt (zie artikel 2.3.6, tweede lid, onder b) en aan de voorwaarden voldoet. In de verordening wordt gehoor gegeven aan artikel 2.1.3, tweede lid, onder b, van de Wmo. Hierin staat dat in de verordening in ieder geval wordt bepaald op welke wijze de hoogte van een pgb wordt vastgesteld, waarbij geldt dat de hoogte toereikend moet zijn. In de memorie van toelichting (Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr. 3, blz.

39) is vermeld dat de gemeente bijvoorbeeld kan bepalen dat het pgb niet hoger mag zijn dan een percentage van de kosten die voor de gemeente verbonden zijn aan het verlenen van adequate ondersteuning in natura. Gemeenten hebben daarmee ook de mogelijkheid om differentiatie aan te brengen in de hoogte van het pgb. Gemeenten kunnen verschillende tarieven hanteren voor verschillende vormen van ondersteuning en voor verschillende typen hulpverleners. Gemeenten kunnen bij het vaststellen van tarieven bijvoorbeeld onderscheid maken tussen ondersteuning die wordt geleverd door het sociale netwerk, door hulpverleners die werken volgens de kwaliteitsstandaarden en hulpverleners die dat niet doen (zoals werkstudenten, zzp’ers zonder diploma’s e.d.). De financieel-administratieve afhandeling van het pgb gebeurt verplicht voor alle pgb-houders door de Sociale Verzekeringsbank (SVB). De pgb-houder heeft een trekkingsrecht. Alle bestedingen worden door de SVB bijgehouden en zijn inzichtelijk voor de pgb-houders en gemeente. De gemeente toetst vooral

vooraf. Het geld kan alleen besteed worden aan wat is afgesproken (toets SVB bij betalen facturen). Gemeenten hebben steeds inzage in de bestedingen. De gemeente stelt de hoogte van het pgb vast. Als een cliënt de hulp wil afnemen van een aanbieder die een hoger tarief heeft, is dat mogelijk als de cliënt zelf de extra kosten betaalt. Artikel 19 Tarieven pgb ondersteuning We hanteren afzonderlijke tarieven voor formele en informele hulp. Ook wordt er voor formele zorg met de tarieven onderscheid gemaakt tussen zorg die geleverd wordt vanuit een instelling en zorg die geleverd wordt door een zzp’er. Als uitgangspunt geldt dat het tarief voor formele zorg vanuit een instelling 90% bedraagt van het tarief voor zorg in natura. Voor zzp’ers is het uitgangspunt 75% van het tarief voor zorg in natura. De administratieve last in het geval van een pgb ligt bij de pgb-beheerder/cliënt en niet bij de aanbieder/uitvoerder van de hulp. Een deel van de overhead bij de aanbieder valt hierdoor weg. De tarieven voor formele ondersteuning pgb zijn niet gelijk aan de tarieven voor zorg in natura, omdat er door de betreffende zorgaanbieders minder overheadkosten gemaakt hoeven worden dan door gemeente gecontracteerde aanbieders. Dit betreft o.a. kosten in relatie tot de aanbesteding en bijbehorende programma’s van eisen, verantwoordingsrapportages en afstemmingsoverleggen.

Voor zzp’ers geldt daarnaast ook dat zij minder kosten hebben voor bijvoorbeeld huisvesting, materiële kosten, kosten voor innovatie en organisatieontwikkeling en automatisering. De tarieven voor informele hulp zijn lager dan de tarieven voor formele hulp aangezien voor hulpverleners uit het sociaal netwerk andere kwaliteitseisen worden gesteld ten opzichte van formele zorg (o.a. opleidingsniveau). De pgb-tarieven zijn vastgesteld in eenheden zoals uren, dagdelen of etmalen. De pgb-tarieven voor informele hulp voor begeleiding en schoon en leefbaar huis worden gebaseerd op het wettelijk minimumloon vermeerderd met vakantietoeslag. Dit naar aanleiding van de uitspraken van de CRvB: ECLI:NL:CRVB:2025:1276 en ECLI:NL:CRVB:2025:1380. Artikel 20 Pgb hulpmiddelen, vervoersvoorzieningen en woonvoorzieningen Onverminderd het bepaalde in artikel 2.3.6 van de Wmo 2015 gelden voor de pgb-houder voor een hulpmiddel, vervoersvoorziening en/of woonvoorziening de volgende voorwaarden voor pgbvaardigheid.

De pgb-houder: • heeft een duidelijk beeld van de hulpvraag • is op de hoogte van de regels en verplichtingen die horen bij het pgb of deze zelf (online) weten te vinden • is in staat om een overzichtelijke pgb-administratie bij te houden • is in staat om zelfstandig te handelen en onafhankelijk voor een leverancier te kiezen • is in staat om afspraken te maken en vast te leggen en om dit te verantwoorden aan de gemeente. De volgende situaties zijn een contra-indicatie voor een pgb voor een hulpmiddel, vervoersvoorziening en/of woonvoorziening: • schuldenproblematiek • ernstige verslavingsproblematiek

• • • •

aangetoonde fraude, in de zin van opzettelijke misleiding om financieel voordeel te verkrijgen, begaan in de vier jaar voorafgaand aan de aanvraag een aanmerkelijke verstandelijke beperking een ernstig psychiatrisch ziektebeeld een vastgestelde, blijvende cognitieve stoornis.

Als de cliënt niet in staat is om zelf aan bovenstaande voorwaarden te voldoen, kan er een pgbbeheerder benoemd worden. De bovenstaande voorwaarden gelden dan ook voor deze persoon. Aanvullend geldt dat de pgb-beheerder niet de uitvoerder van de werkzaamheden of leverancier van het hulpmiddel is. De pgb’s voor hulpmiddelen, vervoersvoorzieningen en woonvoorzieningen worden rechtstreeks aan de pgb-houder of aan de leverancier uitbetaald. Dit gaat niet via de SVB. Artikel 22 Financiële tegemoetkoming Voor enkele voorzieningen is een financiële tegemoetkoming vastgesteld. Het gaat hierbij om een bedrag dat gebruikt moet worden om de voorziening zelf aan te schaffen dan wel te gebruiken. In het geval van een financiële tegemoetkoming is het bedrag mogelijk niet altijd toereikend om de kosten volledig te dekken. De eventuele extra kosten zijn voor rekening van de cliënt. Artikel 23 Bijdrage in de kosten Wanneer de gemeente ervoor kiest om een eigen bijdrage te heffen, geldt voor maatwerkvoorzieningen en bij verordening aangewezen algemene voorzieningen het abonnementstarief van het in artikel 2.1.4a lid 4 Wmo 2015 genoemde bedrag. Het CAK stelt de eigen bijdrage vast en int deze. In het vijfde lid is vastgelegd voor welke maatwerkvoorzieningen geen bijdrage is verschuldigd. In het achtste lid is uiteengezet hoe de kostprijs van een voorziening tot stand komt.

In het negende lid is uitgewerkt dat op grond van artikel 2.1.5 Wmo bij verordening kan worden bepaald dat voor een woningaanpassing ten behoeve van een minderjarige een bijdrage in de kosten wordt opgelegd aan de ouders.

Hoofdstuk 5 Tussentijds onderzoek en gevolgen Artikel 25 Tussentijds onderzoek De gemeente moet in het kader van de Wmo 2015 beoordelen of een cliënt in aanmerking komt voor maatschappelijke ondersteuning. Daarnaast moet de gemeente, ook in het kader van efficiënt beheer van de gemeentelijke middelen, periodiek beoordelen of de cliënt in aanmerking blijft komen voor maatschappelijke ondersteuning. Het tussentijds onderzoek houdt in dat de gemeente periodiek/regelmatig onderzoekt of er aanleiding is om de beslissing tot toekenning van een maatwerkvoorziening te heroverwegen (artikel 2.3.9 lid 1 Wmo 2015). Omdat een maatwerkvoorziening een op maat van de persoon gesneden afgestemd geheel van maatregelen is, moet de gemeente regelmatig nagaan of de maatwerkvoorziening nog steeds passend is. Artikel 26 Verzoek tot opschorting uitbetaling pgb In bepaalde gevallen is (tijdelijke) opschorting van een betaling uit het pgb naar aanleiding van een declaratie een beter instrument dan beëindiging of weigering (op grond van artikel 2, vierde lid, van de

Uitvoeringsregeling Wmo 2015) of zelfs intrekken of herzien van het verleningsbesluit (op grond van artikel 2.3.10 van de Wmo). Middels opschorting kan ruimte geboden worden voor herstelmaatregelen of nader onderzoek. Bijvoorbeeld als het gaat om de overeenkomsten die de pgb-houder is aangegaan of bij herziening van de toekenningbeschikking. Het is aan de SVB om te beslissen over te gaan tot opschorting. Dit kan echter ook op verzoek van de gemeente, mits dit met toepassing van bij de verordening gestelde regels gebeurt (artikel 2, vierde lid, aanhef en onder e, van de Uitvoeringsregeling Wmo 2015). Gemeenten die deze mogelijkheid wenselijk achten, dienen dit artikel (of enig artikel ter uitvoering van artikel 2, vierde lid, aanhef en onder e, van de Uitvoeringsregeling Wmo 2015) in de verordening op te nemen. Artikel 27 Herziening, intrekking en beëindiging Dit artikel regelt in welke gevallen de gemeente een beslissing tot verlening van een maatwerkvoorziening kan herzien, intrekken of beëindigen. Herzien Een beslissing wordt opnieuw beoordeeld, vaak omdat er nieuwe feiten of omstandigheden zijn. Het recht blijft bestaan maar vanaf een moment in de toekomst aangepast (meer, minder of andere hulp). Intrekken Een besluit wordt met terugwerkende kracht ingetrokken alsof het nooit heeft bestaan. Hierna wordt beoordeeld of er teruggevorderd moet worden.

Beëindigen Een individuele voorziening wordt stopgezet. Dit kan alleen per heden of in de toekomst. Tot dat moment blijft het eerder genomen besluit geldig. Deze bepaling is een uitwerking van artikel 2.1.3, lid 4 van de Wmo waarbij is bepaald dat de gemeente bij verordening regels stelt voor de bestrijding van het ten onrechte ontvangen van een maatwerkvoorziening alsmede van misbruik of oneigenlijk gebruik van de Wmo. De gemeente kan niet alleen bij een aanvraag, maar ook in andere stadia concrete informatie en bewijsstukken van de cliënt vragen. Voorbeelden van feiten en omstandigheden zoals benoemd in lid 1 van dit artikel zijn: • verhuizing • samenwonen/scheiden • veranderingen in gezondheid • indicatie via Wlz van de cliënt zelf of een huisgenoot • hulpvraag is veranderd • ondersteuning is niet meer nodig. Artikel 28 Wangedrag Het komt voor dat cliënten zich ernstig misdragen tegen medewerkers van zorgaanbieders of de gemeente en/of oneigenlijk gebruik maken van verstrekte voorzieningen. Voor die gevallen is voorzien in de mogelijkheid van het nemen van, al dan niet tijdelijke, maatregelen. Uiteraard dient daarbij de ondersteuningsbehoefte van cliënt betrokken te worden.

Hoofdstuk 6 Kwaliteit Artikel 30 Kwaliteit Deze bepaling betreft een uitwerking van de verordeningsplicht in artikel 2.1.3, tweede lid, onder c, van de Wmo, waarin is bepaald dat in de verordening in ieder geval wordt bepaald welke eisen worden gesteld aan de kwaliteit van voorzieningen, eisen met betrekking tot de deskundigheid van beroepskrachten daaronder begrepen. De regering legt de verantwoordelijkheid voor de kwaliteit van voorzieningen bij de gemeente en de aanbieder. Het is aan de gemeente om in de verordening te bepalen welke kwaliteitseisen worden gesteld aan aanbieders van voorzieningen. De kwaliteitseisen gelden in gelijke mate voor professionele zorgverleners waarbij ondersteuning wordt ingekocht met een pgb. Het pgb geldt immers als gelijkwaardig alternatief voor zorg in natura. Logischerwijs kunnen niet alle operationele eisen die uit de kwaliteitseisen voortvloeien in gelijke mate gelden voor informele hulp. Van informele hulp kan bijvoorbeeld niet worden verlangd dat een kwaliteitssysteem wordt gehanteerd. Op grond van deze bepaling kan de gemeente de operationele eisen uitwerken. Artikel 31 Verhouding prijs en kwaliteit levering voorziening door derden De gemeente kan de uitvoering van de Wmo, met uitzondering van de vaststelling van de rechten en plichten van de cliënt, door aanbieders of derden laten verrichten (artikel 2.6.3, eerste lid, van de Wmo).

Met het oog op gevallen waarin de werkzaamheden worden aanbesteed, zoals genoemd in artikel 2.6.4 van de Wmo moeten bij verordening regels worden gesteld ter waarborging van een goede verhouding tussen de prijs voor de levering van een voorziening en de eisen die worden gesteld aan de kwaliteit daarvan (artikel 2.6.6, eerste lid, van de Wmo). Daarbij dient in ieder geval rekening gehouden te worden met de deskundigheid van de beroepskrachten en de arbeidsvoorwaarden en de op grond van artikel 2.6.6, tweede lid, gestelde nadere regels in het Uitvoeringsbesluit Wmo 2015. Met artikel 5.4 van het Uitvoeringsbesluit Wmo 2015 is nadere invulling gegeven aan de verplichting van artikel 2.6.6, eerste lid, van de Wmo om bij verordening regels te stellen ter waarborging van een goede verhouding tussen de prijs voor de levering van een voorziening en de eisen die worden gesteld aan de kwaliteit daarvan. Het artikel bepaalt aan welke eisen ten minste moet worden voldaan om een goede prijs-kwaliteitverhouding te borgen. Gemeenten kunnen meer zaken hieromtrent regelen, een uitputtende regeling is in het Uitvoeringsbesluit Wmo 2015 niet beoogd.

De regels hebben tot doel dat een reële prijs wordt vastgesteld voor diensten die in opdracht van de gemeente door derden worden verleend, zodat de kwaliteit en continuïteit van deze diensten kunnen worden gewaarborgd door het gemeentebestuur (artikel 2.1.1 van de Wmo) en de ZIN-aanbieders (artikel 3.1 van de Wmo).

Hoofdstuk 7 Toezicht en handhaving Artikel 32 Toezicht en handhaving Op grond van het eerste lid van artikel 6.1 van de Wmo moet de gemeente personen aanwijzen die belast zijn met het houden van toezicht op de naleving van het bepaalde bij of krachtens de Wmo. Deze toezichthoudende ambtenaar is, voor zover dat voor de vervulling van zijn taak noodzakelijk is en in afwijking van artikel 5:20, tweede lid Algemene wet bestuursrecht, bevoegd tot inzage van dossiers. Artikel 33 Tegengaan oneigenlijk gebruik

Op grond van artikel 2.1.3 vierde lid van de Wmo worden in de verordening regels gesteld over de bestrijding van ten onrechte ontvangen maatwerkvoorzieningen. Ook worden er regels gesteld om misbruik of oneigenlijk gebruik van de Wmo te voorkomen. Essentieel daarbij is dat de gemeente periodiek controles uitvoert naar het gebruik en de besteding van voorzieningen op grond van de wet. Artikel 34 Meldpunt kwaliteit en rechtmatigheid De gemeente Assen heeft een meldpunt ingericht bij de NMD-samenwerking. Via www.nmdsamenwerking.nl kan er middels het formulier “fraude melden” een melding worden gedaan bij een (vermoeden van) onrechtmatigheden. Het kan bijvoorbeeld gaan om onheuse bejegening van cliënten, onvoldoende kwaliteit, het niet werken met een zorgplan, de zelfregie van de cliënt niet waarborgen en de omgeving van de cliënt niet betrekken. Er kan een vertrouwelijke en indien gewenst anonieme melding worden gedaan. Artikel 35 Meldingsregeling calamiteiten en geweld In artikel 3.4, eerste lid, van de Wmo is bepaald dat de aanbieder bij de toezichthoudend ambtenaar, bedoeld in artikel 6.1 van de Wmo onverwijld melding doet van iedere calamiteit die bij de verstrekking van een voorziening heeft plaatsgevonden en van geweld bij de verstrekking van een voorziening.

In artikel 6.1 van de Wmo is bepaald dat de gemeente personen aanwijst die zijn belast met het houden van toezicht op de naleving van het bepaalde bij of krachtens de wet. De gemeente Assen heeft een meldpunt ingericht bij de NMD-samenwerking. Via www.nmdsamenwerking.nl kan er middels de button “meld calamiteiten en geweld” een melding worden gedaan bij een (vermoeden van) onrechtmatigheden.

Hoofdstuk 8 Klachten, medezeggenschap en inspraak Artikel 36 Klachtregeling In het eerste lid is een bepaling over klachten ten aanzien van aanbieders opgenomen. Een dergelijke bepaling is verplicht op grond van artikel 2.1.3, tweede lid, onder d, van de Wmo. Daarin is bepaald dat in de verordening in ieder geval wordt vastgelegd ten aanzien van welke voorzieningen een regeling voor de afhandeling van klachten van cliënten is vereist. De aanbieder is ten aanzien van de in de verordening genoemde voorzieningen verplicht een klachtregeling op te stellen (artikel 3.2, eerste lid, onder a, van de Wmo). In de memorie van toelichting (Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr. 3, blz. 57-58) staat dat cliënten moeten kunnen klagen over alles wat hen niet aanstaat in de manier waarop zij zich bejegend voelen. De cliënt kan ontevreden zijn over het gedrag van een gemeenteambtenaar, bijvoorbeeld over de wijze waarop een gesprek is gevoerd of over diens (vermeende) gebrek aan deskundigheid. Waar het het handelen van een gemeenteambtenaar betreft, is hoofdstuk 9 Klachtbehandeling van de Algemene wet bestuursrecht van toepassing. Na het doorlopen van de klachtprocedure kan een beroep worden gedaan op de onafhankelijke ombudscommissie. Informatie over de klachtprocedure is te vinden op de website van de gemeente.

Is de cliënt niet tevreden over een gedraging van de aanbieder, dan kan het gaan om bijvoorbeeld de kwaliteit van de geleverde maatschappelijke ondersteuning (in verband met de deskundigheid van de medewerker of een bepaalde houding of uitlating, gebrekkige communicatie of (on)bereikbaarheid van de aanbieder). In dat geval moeten cliënten de klacht bij de aanbieder neerleggen. Daarom geldt een wettelijke verplichting voor aanbieders om een klachtregeling op te stellen. Cliënten moeten erop

kunnen vertrouwen dat de aanbieder de klacht snel in behandeling neemt en de klacht ook snel afhandelt. Artikel 37 Medezeggenschap Dit artikel geeft uitvoering aan artikel 2.1.3, tweede lid, onder e, van de Wmo, waarin is bepaald dat in ieder geval moet worden bepaald ten aanzien van welke voorzieningen een regeling voor medezeggenschap van cliënten over voorgenomen besluiten van de aanbieder welke voor de gebruikers van belang zijn, vereist is. In het eerste lid is dit uitgewerkt door te bepalen dat aanbieders een regeling voor medezeggenschap dienen vast te stellen. De aanbieder is ten aanzien van de in de verordening genoemde voorzieningen verplicht een medezeggenschapsregeling op te stellen (artikel 3.2, eerste lid, onder b, van de Wmo). In het tweede lid is een aantal instrumenten voor de gemeente aangegeven om te zorgen dat de verplichting tot medezeggenschap door aanbieders goed wordt uitgevoerd. Artikel 38 Betrekken van inwoners bij het beleid Deze bepaling geeft uitvoering aan artikel 2.1.3, derde lid, van de Wmo. In het eerste lid is verwezen naar de krachtens artikel 150 van de Gemeentewet vastgestelde inspraakverordening. Op deze manier wordt gewaarborgd dat er eenzelfde inspraakprocedure geldt voor het Wmo-beleid als op andere terreinen. De inspraak geldt voor alle ingezetenen.

Dit is uitdrukkelijk de bedoeling van de wetgever, omdat iedereen op enig moment aangewezen kan raken op ondersteuning. Met het derde lid wordt het aan de gemeente overgelaten om de exacte invulling van de medezeggenschap vorm te geven. De uitvoering van de Verordening adviesraden sociale domein is een collegebevoegdheid. Hiermee is de uitwerking van het tweede en derde lid ingevuld. In de praktijk betekent dit dat de beide adviesraden die naar aanleiding van bovenstaande verordening zijn ingesteld, te weten de Raad voor cliëntenparticipatie en de Participatieraad, de invulling van de medezeggenschap vormen.

Hoofdstuk 9 Slotbepalingen Artikel 39 Hardheidsclausule Dit artikel zorgt ervoor dat er een uitzondering gemaakt kan worden als de normale regels te streng of oneerlijk zijn in een bepaalde situatie. Artikel 40 Evaluatie Deze verplichting vloeit voort uit de artikelen 2.5.1 en 2.5.3 van de Wmo.

Artikel 41 Intrekking oude verordening en overgangsrecht De Wmo bevat regels voor overgangsrecht. In dit artikel is het overgangsrecht op gemeentelijk niveau geregeld. Artikel 42 Inwerkingtreding en citeertitel Dit artikel bepaalt de inwerkingtreding van deze verordening en legt vast hoe deze verordening dient te worden aangehaald. De raad voornoemd, Voorzitter: M.L.J. Out Griffier: J. de Jonge

{{esl:Signer1:SignerName:size(200,50)}}

{{esl:Signer1:capture:size(200,50)}}

{{esl:Signer2:SignerName:size(200,50)}}

{{esl:Signer2:capture:size(200,50)}}

De tekst is automatisch uit het bestand gehaald en kan afwijken van het origineel (kolommen, tabellen en koppen lopen door elkaar). Het officiële stuk bij de gemeente is leidend. Bron: https://api1.ibabs.eu/publicdownload.aspx?site=Assen&id=6a36a0e1-9b28-4d9b-b6fe-47600360fecd