Inspraaktekst mevr. Van der Zee - zorgwoningen

Zwolle is een inclusieve gemeente waar iedereen kan zijn wie hij/zij is en waarin we omzien naar elkaar. Helemaal mee eens, laten we dat als hoogste doel formuleren. Maar wat is ervoor nodig om optimale inclusiviteit te bereiken? Zit het hem in goed overleg met partijen als Zorgkantoor, DJI en woningcorporaties? Dat lijkt allemaal constructief te verlopen en is heel zinvol aan de voorkant. Zit het hem in vergunningverlening? Een vergunning verleen je om op te kunnen treden als een partij zich niet aan afspraken houdt. Maar wat doe je met partijen die geen afspraken met de gemeente wensen te maken en van alles doen om buiten de vergunning- en bestemmingsplankaders te werken en hun organisatie daarop inrichten? Het zit hem, zoals al in de nota verwoord, in het probleem dat de gemeente heeft met 3 zorgelijke zorgaanbieders. Aanbieders die vanuit de WLZ en de WFZ werken en waarbij de feitelijke zorgverlening op vrijwillige basis van de cliënten is – zo hebben wij ons laten vertellen door een aanbieder. Laten de WLZ en de WFZ nu net twee regelingen zijn waarover de gemeente maar heel zijdelings iets te zeggen heeft. Het zijn slimme aanbieders, dat wel.

Geen huisvesting bij woningcorporaties (want dan zitten ze vast aan het label ‘zorgwoning’), maar het huren van panden van eigenaren die graag grof geld verdienen aan de verhuur van zogenaamde kamers aan cliënten van de zorgelijke zorgaanbieders. Even een voorbeeld; een woonhuis in een heel gewone straat waarin studentenhuisvesting is toegestaan. Voor de huurprijs van een studentenkamer gelden regels van de huurcommissie. Aantal vierkante meters, voorzieningen en klaar. Huursubsidie voor kamerbewoning is niet mogelijk binnen de richtlijnen van de huurcommissie. Wat doen deze drie zorgelijke zorgaanbieders? Zij huren een kamerbewoningspand dat speciaal voor hen door de eigenaar verbouwd is naar een woning met nagenoeg zelfstandige wooneenheden. Iedere kamer heeft een eigen toilet, keukenblok, wastafel en wasmachineaansluiting. De gemeente Zwolle hanteert de term ‘nagenoeg zelfstandige wooneenheden’ omdat zij afwijken van de landelijke definitie van zelfstandige wooneenheden, waarbij de genoemde voorzieningen al voldoende zijn om als zelfstandige wooneenheden te worden aangemerkt.

En dat is jammer, want hanteerde de gemeente Zwolle de landelijke definitie voor zelfstandige wooneenheden dan is er voor deze voormalige kamerbewoningspanden met zorgcliënten een bestemmingswijziging vereist – en ondervang je alle sluipwegen die nu door zorgelijke zorgaanbieders worden bewandeld en beperk je de

wildgroei aan (verborgen) zorgwoningen en alle daaraan gekoppelde problemen. In zekere zin veroorzaakt de gemeente Zwolle nu haar eigen probleem met deze 3 zorgelijke zorgaanbieders. En in de tussentijd zitten omwonenden met cliënten waarvoor geen adequate zorg wordt geleverd en die overlast geven (drugsdealen, prostitutie, verbaal geweld, politie-invallen, lawaai, vandalisme e.d.). Bij klachten van omwonenden verplaatst de zorgaanbieder de cliënt naar een andere woning in Zwolle en “opgelost” is het probleem voor deze omwonenden. Het zogenaamde waterbedeffect, waardoor steeds meer Zwollenaren met de overlastgevers te maken krijgen. Naar mijn mening begint alles met het helder definiëren van de zorgwoning in een voormalig kamerbewoningspand als zelfstandige wooneenheid onder de landelijk geldende definities en regels. Dan pas krijg je overzicht en daarmee grip op verborgen zorgwoningen en kun je adequate vergunningverlening regelen. Zolang de gemeente Zwolle zorgelijke zorgaanbieders faciliteert door de term ‘nagenoeg zelfstandige wooneenheden’ te hanteren en deze zorgaanbieders zich daarmee buiten de bestemmingsplanvereisten kunnen begeven, is vergunningverlening geen afdoende middel om grip te krijgen op zorg en zorgelijke zorgaanbieders. Karen van der Zee