Algemene beschouwingen - PvdA

Mdvz Een voorwaarde om als gemeenschap verder te komen, is het besef dat geluk geen keuze is, maar voor een groot deel toeval. We kunnen er zelf van alles aan doen, maar uiteindelijk zijn het factoren buiten onze invloed die bepalend zijn voor ons eventuele succes. Waarbij er één zekerheid is: we kunnen het niet alleen. Alleen samen komen we verder. Met de mensen die het goed geschoten hebben en met degenen met wie het wat minder gaat. De geschiedenis leert dat het slecht afloopt als dat gevoel van solidariteit ontbreekt. Door de minder bedeelden te helpen, help je uiteindelijk ook jezelf, wil ik daarmee maar zeggen. Als we Zaltbommel langs die meetlat leggen, doen we het op veel fronten hartstikke goed. Onze benadering van het sociaal domein, bijvoorbeeld, is een voorbeeld voor andere gemeenten. Maar op het gebied van wonen laten we het afweten. Wie goed bij kas zit, heeft geen probleem. In nieuwe plannen ruimen we speciaal een plekje voor ze in. Maar de gemiddelde starter komt niet aan de bak en huizen voor ouderen zijn er onvoldoende. Dat wordt alleen maar erger door de stijgende woningprijzen en de gevolgen

van migratie. Dat veroorzaakt spanningen, zoals we bij de recente discussie over een AZC hebben kunnen zien. De woningnood werd voortdurend in de strijd geworpen. Deels door mensen die zich niet gezien lijken te voelen door de overheid. Inmiddels is in Den Haag het besef doorgedrongen dat we meer moeten doen aan betaalbare huur. Gestreefd wordt naar 30% sociale huur over de volle breedte. In Zaltbommel willen we daar niet aan, want misschien komt de betreffende wet er wel niet doorheen. Treurig! Pas sinds vorig jaar is, mede onder druk van de Partij van de Arbeid, 30% sociaal in de nieuwbouw enigszins verplicht. En komt er dit jaar -ook weer een voorstel van de PvdA- een boete voor ontwikkelaars die zich niet aan die norm wensen te houden die gestort wordt in een vereveningsfonds. Maar er moet op alle fronten een tandje bij. Wij pleiten voor beperking van de bouw van eengezinswoningen. Daarvan hebben we er al veel te veel. De nieuwbouw moet gericht zijn op starters en bejaarden. Met herwaardering van het huren. Huur heeft veel te lang in het hoekje gezeten waar de klappen vallen, terwijl het eigen woningbezit, op kosten van de huurders, fors wordt gestimuleerd. De ongelijkheid is daarmee sterk vergroot. De Partij van de Arbeid pleit

daarom voor de instelling van een fonds dat participeert in de bouw van betaalbare huurwoningen. Dat versnelt de investeringsbeslissingen, verlaagt de aanvangshuren en betaalt zichzelf terug door mee te delen in de waardestijging na verkoop. Binnenkort zullen we daar voorstellen voor doen. Maar uiteindelijk moet de aandacht veel meer dan nu uitgaan naar de bestaande bouw gaan. Met de vier miljoen van de Sint Maarten zou je bijvoorbeeld een blok woningen kunnen kopen om geschikt te maken voor bejaarden en/of starters. Met voorbeeldprojecten en de inzet van een bejaardenmakelaar kan de splitsing van woningen worden gestimuleerd. Tegelijk moeten we de druk op de woningmarkt verminderen door paal en perk te stellen aan arbeidsmigratie. Kortom, het wordt hoog tijd voor nieuwe opdrachten aan de wethouder, respectievelijk het college. In het verlengde hiervan heb ik vier moties: een motie over arbeidsmigratie, een motie over premantelzorgwoningen, een motie over vluchtelingen en een motie over een herdenkingsbos.