2026-06-04 Onderbouwing Leegstandsverordening

Besluitvorming Volkshuisvestingsprogramma Woensdrecht Onderbouwing leegstandsverordening Een leegstandsverordening is een juridisch instrument waarmee gemeenten leegstand van woningen en andere gebouwen kunnen aanpakken. Met een dergelijke verordening kunnen eigenaren worden verplicht om leegstand na een bepaalde periode te melden. Vervolgens gaat de gemeente met de eigenaar in gesprek over het opnieuw in gebruik nemen van het pand. Binnen dit kader worden vervolgens afspraken gemaakt over hergebruik en kan handhavend worden opgetreden bij aanhoudende leegstand. In het kader van het volkshuisvestingsprogramma is gekeken naar de inzet van een leegstandsverordening als instrument. Het college heeft besloten het instrument niet op te nemen. Middels dit memo wordt uw raad geïnformeerd over de afweging die heeft plaatsgevonden. De leegstand in de gemeente Woensdrecht is circa 3%. Van deze leegstand is bijna 60% kortdurend, namelijk maximaal één jaar. Dit betekent dat een groot deel van de leegstand frictieleegstand betreft. Dit is leegstand die past bij een normaal verloop bijvoorbeeld tussen twee gebruikers of in afwachting van herontwikkeling. Overwegingen om geen leegstandsverordening in te zetten zijn: 1.

Beperkt probleem in omvang en duur Gezien het relatief lage leegstandspercentage en het grote aandeel kortdurende leegstand is er geen sprake van een structureel en omvangrijk probleem dat vraagt om een zwaar instrument als een leegstandsverordening. 2. Belemmeringen door stikstof Een deel van de leegstaande panden staat leeg omdat een functiewijziging op dit moment niet mogelijk is. Dit hangt samen met stikstofbeperkingen en de noodzaak voor een BOPA. Eigenaren hebben geen mogelijkheden voor herontwikkeling. In deze gevallen biedt een leegstandsverordening geen oplossing of drukmiddel. 3. Bestaande aanpak Een groot deel van de leegstaande panden is al in beeld bij de gemeente. De gemeente is hierover in gesprek met eigenaren en gezamenlijk wordt actief naar passende oplossingen gezocht. Deze maatwerkgerichte aanpak blijkt in de praktijk effectiever, past beter bij het kleinschalige en dienstverlenende karakter van de gemeente en is flexibeler dan een juridisch instrument. 4. Relatief hoge inzet van ambtelijke capaciteit De invoering en uitvoering van een leegstandsverordening vraagt om veel ambtelijke capaciteit. Voor het opstellen en implementeren is een eenmalige inzet nodig. Daarnaast is naar verwachting structureel circa 0,5 tot 0,7 fte nodig voor registratie, monitoring, contact met eigenaren en handhaving.

Gezien de beperkte omvang van de leegstand wordt deze inzet op dit moment niet als doelmatig ingeschat. 5. Beperkte toepassing landelijk Landelijk zien we dat slechts een beperkt aantal gemeenten een leegstandsverordening heeft (circa 25 à 26 gemeenten, minder dan 10% van het totaal). Het gaat daarbij met name om grotere gemeenten met een meer structurele en grotere leegstandsproblematiek. Dit laat zien dat veel gemeenten een vergelijkbare afweging maken en ervoor kiezen dit instrument niet in te zetten, vaak vanwege de uitvoeringslast en de beperkte meerwaarde. Alles in overweging nemende heeft het college besloten om geen leegstandsverordening op te nemen in het volkshuisvestingsprogramma en te blijven inzetten op de bestaande, relatiegerichte benadering. Deze huidige manier wordt effectiever en efficiënter geacht.