A2.1 Negen commentaren op de Communistische Partij

Commentaar van The Epoch Times op de Communistische Partij

Negen commentaren op de Communistische Partij Inleiding Meer dan een decennium na de val van de voormalige Sovjet-Unie en andere communistische regimes in de Oostbloklanden is de internationale communistische beweging wereldwijd aan de kant gezet. De ondergang van de Chinese Communistische Partij (CCP) is slechts een kwestie van tijd. Vóór zij volledig in elkaar stort, probeert de Chinese Communistische Partij desalniettemin haar lot alsnog te verbinden aan dat van de Chinese natie, welke steunt op 5000 jaar van beschaving. Dit is een ramp voor het Chinese volk. Het Chinese volk moet nu antwoord zoeken op de vraag hoe zij de CCP ziet, hoe China zich kan ontwikkelen tot een maatschappij zonder de CCP, en hoe haar traditionele erfgoed kan worden doorgegeven.

Negen commentaren op de Communistische Partij The Epoch Times publiceert nu een speciale reeks van redactieartikelen, genaamd “Negen commentaren op de Communistische Partij”.

The Epoch Times publiceert nu een speciale reeks van redactieartikelen, genaamd Negen commentaren op de Communistische Partij. Vooraleer de CCP ter aarde wordt gedragen, wensen we een eindoordeel te vellen over de CCP en de internationale communistische beweging, die meer dan een eeuw lang de mensheid heeft geteisterd. Alles wat de CCP gedurende haar meer dan 80-jarige bestaan heeft aangeraakt, is bedorven geraakt door leugens, oorlog, hongersnood, tirannie, bloedbaden en terreur. Traditionele waarden en geloofsovertuigingen zijn met geweld vernietigd. Oorspronkelijke morele concepten en sociale structuren zijn met kracht uit elkaar geslagen. Empathie, liefde en harmonie tussen mensen zijn verwrongen en hebben plaatsgemaakt voor strijd en haat. Verering en waardering voor de hemel en aarde zijn vervangen door een arrogant verlangen om ‘te strijden met hemel en aarde’. Dit heeft uiteindelijk geresulteerd in een totale ineenstorting van sociale, morele en ecologische stelsels, en een diepgaande crisis voor het Chinese volk, sterker nog, voor de gehele mensheid. Al dit onheil is veroorzaakt door de doelbewuste planning, organisatie en heerschappij van de CCP. Een bekend Chinees gedicht zegt: “Tevergeefs zucht ik diep voor de vallende bloemen”. Het einde is nabij voor het communistische regime, dat slechts met moeite het hoofd boven water weet te houden. Haar dagen zijn geteld.

The Epoch Times is van oordeel dat de tijd nu rijp is om, vóór de definitieve val van de CCP, uitgebreid terug te kijken en volledig bloot te leggen hoe deze grootste sekte in de menselijke geschiedenis het kwaad uit alle tijden en plaatsen heeft belichaamd. We hopen dat zij die nog steeds misleid worden door de CCP nu haar aard duidelijk zullen zien, hun geest zullen zuiveren van haar gif, hun gedachten zullen vrijmaken van haar kwaadaardige overheersing, zich weten te bevrijden uit de ketenen van haar terreur, en voorgoed alle illusies omtrent de Partij zullen achterlaten. De overheersing van de CCP is de donkerste en meest bespottelijke pagina uit de Chinese geschiedenis. Uit haar oneindige reeks van misdaden moet de vervolging van Falun Gong wellicht de meest verachtelijke zijn. Door “Waarachtigheid, Mededogen en Verdraagzaamheid” te vervolgen heeft Jiang Zemin de laatste nagel in de doodskist van de CCP geslagen. The Epoch Times is van mening dat door het begrijpen van de werkelijke geschiedenis van de CCP we in staat zijn te voorkomen dat zulke tragedies zich ooit nog zullen voordoen. 1

Tegelijkertijd hopen we dat ieder van ons zijn diepste gedachten zal aanschouwen en zichzelf zal afvragen of onze lafheid en schikking ons medeplichtig heeft gemaakt aan vele tragedies die voorkomen hadden kunnen worden. De titels van de Negen commentaren op de Communistische Partij luiden: 1.

Wat is de Communistische Partij

2.

Het begin van de Chinese Communistische Partij

3.

De tirannie van de Chinese Communistische Partij

4.

Hoe de Chinese Communistische Partij tegen de natuur van het universum in gaat

5.

De samenzwering van Jiang Zemin met de Chinese Communistische Partij om Falun Gong te vervolgen

6.

Hoe de Chinese Communistische Partij de traditionele cultuur heeft vernietigd

7.

De moorddadige geschiedenis van de Chinese Communistische Partij

8.

Waarom de Chinese Communistische Partij een kwaadaardige sekte is

9.

Het gewetenloze karakter van de Chinese Communistische Partij

(Laatste revisie: 18 april 2005)

2

Commentaar van The Epoch Times op de Communistische Partij

Deel 1 – Wat is de Communistische Partij Dit artikel gaat over de invloed van de communistische beweging en de Chinese Communistische Partij (CCP) op de beschaving van China. Terugkijkend op de laatste 160 jaar geschiedenis van China zijn bijna honderd miljoen mensen aan een onnatuurlijke dood gestorven en is bijna de gehele traditionele Chinese cultuur en beschaving vernietigd. In het midden gelaten of de CCP door de Chinezen zelf werd gekozen of van buitenaf werd opgelegd, wat zijn de gevolgen hiervan geweest?

Voorwoord Voor meer dan vijfduizend jaar ontwikkelde het Chinese volk een grootse cultuur op het grondgebied rond de Gele rivier en de Yangtze rivier. Verschillende dynastieën verschenen en verdwenen ook weer tijdens deze periode, en de Chinese cultuur kwam tot bloei en ging in verval. Grootse en ontroerende verhalen speelde zich af op het historische toneel van het land van China. Het jaar 1840, dat in het algemeen door geschiedkundigen beschouwd wordt als het begin van China’s moderne tijdperk, markeert het begin van China’s afdwaling van traditie naar modernisering. De Chinese beschaving maakte vier voorname tijdperken mee die gekenmerkt waren door belangrijke veranderingen en daaropvolgende reacties. De eerste drie omvatten de invasie van Beijing door de Franse en Engelse geallieerde troepen in de vroege jaren 1860, de Chinees-Japanse De stamvaders van het communisme, Karl Marx, oorlog in 1894 (ook wel ‘Jiawu Oorlog’ genoemd), Friedrich Engels, Vladimir Lenin, Joseph Stalin en en de Russisch-Japanse oorlog in het noordoosten Mao Zedong, die de theorieën van het Marxismevan China in 1906. China reageerde op deze drie Leninisime en het Maoïsme in het leven hebben geroepen.

episoden van uitdaging met de ‘Beweging voor Verwestersering’, welke gekenmerkt werd door de import van moderne goederen en wapens, institutionele hervormingen gedurende de ‘Honderd Dagen van Hervorming’ in 1898[1], de poging om een grondwet in te voeren aan het einde van de Qing Dynastie en uiteindelijk de ‘Xinhai Revolutie’ (ofwel ‘Shinhai Revolutie’)[2] van 1911. Alhoewel het als overwinnaar uit de oorlog kwam, werd China aan het einde van de Eerste Wereldoorlog niet erkend als een van de sterkere naties in die tijd. Vele Chinezen vonden dat China’s reactie op de eerste drie episoden had gefaald. Om op de voorgaande confrontaties te reageren, zou de ‘Vier Mei Beweging’[3] tot een vierde poging leiden. Deze bereikte haar hoogtepunt met de complete verwestersering van de Chinese cultuur door de communistische beweging en haar extreme revolutie. Dit artikel gaat over de gevolgen van de respons in China gedurende deze laatste episode, dat wil zeggen over de invloed van de communistische beweging en de Communistische Partij op de Chinese beschaving. Er zal hier licht geworpen worden op de gevolgen die de CCP heeft veroorzaakt, daarbij in het midden gelaten of zij gekozen was door de Chinezen zelf of afgedwongen werd van buitenaf. Terugkijkend op de laatste 160 jaar geschiedenis van China zijn 1

bijna honderd miljoen mensen aan een onnatuurlijke dood gestorven en is bijna de gehele traditionele Chinese cultuur en beschaving vernietigd. **********

I.

Het toepassen van geweld en terreur om macht te verwerven en te behouden

“Om hun opvattingen en doelen te verbergen, verachten de communisten alles. Ze maken openlijk bekend dat hun objectieven alleen bereikt kunnen worden door alle bestaande sociale situaties gewelddadig ten val te brengen.”[4] Dit citaat is overgenomen uit de afsluitende paragraaf van het Communistisch Manifest, het voornaamste document van de Communistische Partij. Geweld is de enige en voornaamste manier waarop de Communistische Partij de macht heeft verworven. Deze eigenschap is doorgegeven aan alle daaropvolgende vormen van de Partij die sinds haar totstandkoming zijn ontstaan. In feite werd de eerste Communistische Partij ter wereld pas vele jaren na de dood van Karl Marx pas opgericht. In het jaar volgend op de Oktoberrevolutie van 1917 werd de ‘Algeheel Russische Communistische Partij’ (Bolsjewisme) geboren (deze Partij zou later bekend worden onder de naam ‘Communistische Partij van de Sovjet-Unie’). Deze partij kwam voort uit het gebruik van geweld tegen ‘klassenvijanden’ en werd gehandhaafd door geweld tegen partijleden en gewone burgers die verraders geacht werden. Tijdens de zuiveringen van Stalin in de jaren 1930 slachtte de Communistische Partij van de Sovjet-Unie meer dan 20 miljoen zogenaamde spionnen en verraders af, waaronder ook degenen die ervan verdacht werden andere opvattingen te hebben.

De Chinese Communistische Partij (CCP) begon eerst als aftakking van de Communistische Partij van de Sovjet-Unie gedurende de ‘Derde Communistische Interland’. Daarom heeft zij natuurlijkerwijs de bereidheid om te doden geërfd. Tijdens de eerste Chinese CommunistischeKuomintang burgeroorlog tussen 1927 en 1936 nam het aantal inwoners in de provincie Jiangxi af van meer dan 20 miljoen tot ongeveer 10 miljoen. Van deze cijfers alleen al kan de schade worden afgeleid die werd voortgebracht door het gebruik van geweld door de CCP. Het gebruiken van geweld kan dan wel onvermijdelijk zijn bij pogingen om politieke macht te verwerven, maar nooit eerder is een regime zo enthousiast geweest om te doden als de CCP, vooral ook tijdens vreedzame periodes. Het totale aantal sterfgevallen uit de oorlogen gevoerd tussen 1921 en 1949 is overtroffen door het aantal sterfgevallen dat door de CCP sinds 1949 is veroorzaakt. Een uitstekend voorbeeld van het gebruik van geweld door de Communistische Partij is haar steun aan de Cambodjaanse Rode Khmer. Onder het beleid van de Rode Khmer werd een kwart van de bevolking van Cambodja, waarvan de meeste immigranten van Chinese afkomst waren, vermoord. Om de rol van de CCP in deze volkerenmoord te verbergen, houdt China de internationale gemeenschap nog steeds tegen om de Rode Khmer terecht te stellen.

De CCP heeft diepgaande relaties met de meest brutale en revolutionaire gewapende strijdsmachten en dictatoriale regimes in de wereld. Naast de Rode Khmer omvatten deze de Communistische Partijen in Indonesië, de Filippijnen, Maleisië, Vietnam, Birma, Laos en Nepal, welke allen met steun van de CCP opgericht zijn. Vele leiders in deze Communistische Partijen zijn Chinees; sommige van hen verbergen zich tot op de dag van vandaag nog steeds in China. Andere op Mao gebaseerde Communistische Partijen omvatten het ‘Glanzende Pad’ in ZuidAmerika en het Japanse Rode Leger, wiens wreedheden door de wereldgemeenschap zijn veroordeeld. Eén van de theorieën die de communisten gebruiken is het sociale Darwinisme. Door te beweren dat klassestrijd de enige drijfkracht is voor sociale ontwikkeling, past de Communistische Partij Darwins theorie van ‘onderlinge competitie binnen een species’ toe op de menselijke verhoudingen 2

en de menselijke geschiedenis. Strijd werd daarmee het primaire ‘geloof’ van de Communistische Partij en hét middel bij het nemen en handhaven van politieke macht. Deze ‘survival of the fittest’ gedachte werd openlijk aangegeven door de beroemde woorden van Mao: “Met 800 miljoen mensen, hoe kan het werken zonder strijd?” Een andere beruchte bewering van Mao is dat de Culturele Revolutie “om de zeven of acht jaar” zou moeten worden uitgevoerd.[5] Herhaaldelijk gebruik van geweld is een belangrijk middel voor de CCP om haar overheersing in China te behouden. Het doel van het gebruiken van geweld is om angst te creëren. Elke campagne en strijd diende als een oefening in het aanjagen van angst, opdat de Chinese mensen van angst beefden in hun harten, zich aan de terreur overgaven en geleidelijk slaven werden onder de overheersing van de CCP. Tegenwoordig is terrorisme de voornaamste vijand van de beschaafde en vrije wereld geworden. De toepassing van gewelddadige terreur door de CCP is, dankzij het staatsapparaat, veel groter in omvang en veel langduriger en de consequenties ervan zijn nog veel vernietigender. Tegenwoordig, in de eenentwintigste eeuw, zouden wij dit geërfde karakter van de Communistische Partij niet moeten vergeten daar het beslist een cruciale rol zal spelen in het bepalen van het lot van de Partij in de toekomst. **********

II.

Het gebruik van leugens om geweld te rechtvaardigen

Het niveau van een beschaving kan gemeten worden aan de mate waarin geweld door een regime wordt toegepast. Door hun toevlucht te nemen tot het gebruik van geweld zetten de communistische regimes duidelijk een reusachtige stap terug in de menselijke beschaving. Jammer genoeg wordt de Communistische Partij als progressief gezien door hen die geloven dat geweld een essentieel en onvermijdelijk middel is tot sociale vooruitgang. Deze goedkeuring van geweld moet gezien worden vanuit het oogpunt van de CCP’s ongeëvenaarde en weldoordachte tactiek van leugens en misleiding, wat nog een geërfde eigenschap van de CCP is. “Van jongsafaan zagen wij de V.S. als een liefhebbend land. Wij geloven dat dit gedeeltelijk te wijten is aan het feit dat de V.S. China nooit bezet heeft, noch hebben zij aanvallen op China gelanceerd. Gebaseerd op het democratisch en ruimdenkend karakter van hun mensen heeft het Chinese volk, meer fundamenteel bekeken, een goede indruk van de V.S.” Deze passage komt uit een redactioneel artikel dat op 4 juli 1947 gepubliceerd werd in de officiële krant, Xinhua Daily, van de CCP. Slechts drie jaar later stuurde de CCP soldaten naar Noord-Korea om tegen Amerikaanse troepen te strijden en beschreef de CCP de Amerikanen als de meest kwaadaardige imperialisten ter wereld.

Elke Chinees van het vasteland van China zou verrast zijn wanneer hij dit redactioneel artikel, dat meer dan 50 jaar geleden geschreven werd, zou lezen. De CCP heeft alle publicaties verboden die oude, soortgelijke passages citeren en heeft in plaats daarvan nieuwe herschreven versies gepubliceerd. Sinds de CCP aan de macht is gekomen heeft zij leugens en bedrog toegepast in elk van haar campagnes, onder meer in de verwijdering van contrarevolutionairen (1950–1953), in het ‘partnerschap’ van openbare en privé-ondernemingen (1954–1957), in de anti-Rechtse campagne (1957), in de Culturele Revolutie (1966–1976), in de massamoord op het Plein van de Hemelse Vrede (1989), en meest recent, in de vervolging van Falun Gong sinds 1999. Het meest beruchte voorbeeld was de vervolging van intellectuelen in 1957. De CCP riep de intellectuelen op hun meningen te uiten, maar vervolgde hen daarna als zijnde ‘extreem rechts’, daarbij hun eigen uitspraken gebruikend als bewijsmateriaal voor hun ‘misdaden’. Toen sommigen deze vervolging als een samenzwering bekritiseerden en als een ‘duister complot’, verkondigde Mao openlijk: “Dit is geen duister complot, maar een openlijke list.” 3

Misleiding en leugens hebben een zeer belangrijke rol gespeeld in het verwerven en handhaven van de macht voor de CCP. China geniet de langste en meest complete geschiedenis in de wereld. Sinds de antieke oudheid hadden de Chinese intellectuelen het grootste vertrouwen in de geschiedenis. Het Chinese volk heeft altijd de geschiedenis gebruikt om haar eigen bestaan te beoordelen en zelfs om persoonlijk spirituele vooruitgang te maken. De CCP heeft er een gewoonte van gemaakt om historische feiten te veranderen en te verduisteren en zo de geschiedenis het huidige regime te laten dienen. In haar propaganda en publicaties heeft de CCP-geschiedenis herschreven van zowel beginperioden als het ‘Tijdperk van de Lente en de Herfst’ (770–476 v. Chr.) en de ‘Periode der Strijdende Rijken’ (475–221 v. Chr.), tot meer recente perioden als de Culturele Revolutie. Sinds 1949 zijn dergelijke historische ‘aanpassingen’ nu al 50 jaar voortgezet en alle pogingen om historische feiten te herstellen zijn door de CCP op wrede wijze tegengehouden en geëlimineerd. Wanneer geweld onvoldoende is om de controle te behouden, neemt de CCP haar toevlucht tot misleiding en leugens, om zo haar geweldadige bewind te maskeren en te rechtvaardigen.

Men moet toegeven dat misleiding en leugens niet door de Communistische Partij zijn uitgevonden, maar dat ze een eeuwenoud kwaadaardig onfatsoen zijn dat de Communistische Partij zonder schaamte heeft aangewend. De CCP beloofde land aan de boeren, fabrieken aan de arbeiders, vrijheid en democratie aan de intellectuelen, en vrede aan allen. Geen van deze beloften is ooit gerealiseerd. De vorige generatie Chinezen stierf bedrogen, terwijl de huidige generatie nog steeds wordt bedrogen. Dit is het grootste leed dat de Chinese mensen is aangedaan en het meest ongelukkige aspect van de Chinese natie. **********

III. Continu veranderende principes In het presidentiële televisiedebat van de V.S. in 2004 zei één presidentiële kandidaat dat men van tactiek kan veranderen indien dat nodig is, maar dat men nooit zijn overtuiging of principes zou moeten veranderen, omdat men anders “gewoonweg niet geloofwaardig zou zijn”.[6] Deze uitspraak maakt echt een algemeen principe duidelijk. Laten we de Communistische Partij als voorbeeld nemen. Sinds haar totstandkoming 80 jaar geleden heeft de CCP zestien nationale representatieve congressen gehouden en de ‘Grondwet van de Partij’ zestien keer gewijzigd. Over een periode van meer dan vijf decennia heeft de CCP sinds haar oprichting vijf belangrijke wijzigingen aangebracht in de Chinese grondwet. Het ideaal van de Communistische Partij is sociale gelijkheid die tot een communistische maatschappij leidt. Vandaag de dag echter is het door het communisme beheerste China een natie geworden met ’s werelds meest ernstige economische ongelijkheden. Vele leden van de CCP zijn stinkend rijk geworden, terwijl 800 miljoen mensen in armoede leven. De leidende theorieën van de CCP zijn voortgekomen uit het Marxisme-Leninisme, waaraan het Maoïsme, vervolgens de gedachten van Deng en recentelijk de ‘Drie Representaties’ van Jiang zijn toegevoegd.

Marxisme-Leninisme en Maoïsme zijn helemaal niet verenigbaar met de theorieën van Deng en de ideologieën van Jiang – zij zijn in feite elkaars tegengestelde. Deze mengelmoes van communistische theorieën die door de CCP is aangewend, is werkelijk een unicum in de menselijke geschiedenis. De steeds muterende principes van de Communistische Partij hebben elkaar grotendeels tegengesproken. Van het idee van een wereldwijde integratie die de staat zou ontstijgen tot aan het extreme nationalisme van vandaag toe, van het afnemen van privé-eigendom en het elimineren van uitbuitende klassen tot aan de gedachte van vandaag toe om kapitalisten aan te moedigen lid van de Partij te worden, zijn de principes van voorheen in de politiek van vandaag omgekeerd en worden voor morgen nog meer veranderingen verwacht. Het maakt niet uit hoe vaak de CCP haar principes

4

verandert, het doel blijft duidelijk: het verwerven en het handhaven van de macht, en het behouden van absolute controle over de maatschappij. In de geschiedenis van de CCP zijn er meer dan een dozijn campagnes geweest die voor de Partij een strijd op ‘leven en dood’ waren. In werkelijkheid vielen al deze ‘strijd’ samen met de overdracht van macht en veranderingen in de basisprincipes van de Partij. Iedere verandering van principes kwam voort uit een onvermijdelijke crisis die de CCP onder ogen zag, omdat haar legitimiteit en bestaan steeds bedreigd werd. Of het nu de samenwerking met de Kuomintang Partij was, een pro-V.S. buitenlands beleid, de economische hervorming en marktuitbreiding, ofwel het promoten van nationalisme — elk van deze besluiten vond plaats op een moment van crisis, en alles had te maken met het verwerven of het verstevigen van de macht. Iedere cyclus van een vervolging van een groep en de daaropvolgende omkering van die vervolging, is verbonden geweest met het muteren van de basisprincipes van de CCP. Er is een westers gezegde dat luidt: “De waarheid is duurzaam, en leugens zijn te veranderen.” Er zit wijsheid in dit gezegde. **********

IV. Hoe de aard van de Partij de menselijke aard uitschakelt en vervangt De CCP is een Leninistisch autoritair regime. Sinds het ontstaan van de Partij zijn er drie basis leidraden neergelegd: de intellectuele leidraad, de politieke leidraad en de organisatieleidraad. De intellectuele leidraad verwijst naar de filosofische fundering van de CCP. De politieke leidraad verwijst naar het opzetten van doelstellingen. De organisatieleidraad verwijst naar hoe de doelstellingen worden bereikt binnen een formaat van strikte organisatie. Het eerste en meest belangrijke vereiste voor alle leden van de CCP en zij die door de CCP geregeerd worden is dat zij bevelen onvoorwaardelijk opvolgen. Dit is waar het in de organisatieleidraad allemaal om draait. In China zijn de meeste mensen op de hoogte van de dubbele persoonlijkheden van leden van de CCP. In privé-omstandigheden zijn de leden van de CCP gewone mensen met gevoelens van geluk, woede, verdriet en vreugde. Ze bezitten de goede en slechte dingen van gewone mensen. Ze kunnen ouders, echtgenoten of vrienden zijn. Maar de aard van de Partij, welke volgens de voorschriften van de Communistische Partij de menselijkheid overtreft, is boven de menselijke aard en het gevoel geplaatst.

Op die manier is menselijkheid relatief en veranderlijk geworden, terwijl het karakter van de Partij absoluut is en voorbij gaat aan welke twijfel of uitdaging dan ook. Tijdens de Culturele Revolutie was het erg normaal dat vaders en zonen elkaar martelden, echtgenoot en echtgenote met elkaar streden, moeders en dochters over elkaar rapporteerden, en studenten en leraren elkaar behandelden als vijanden. De conflicten en haat in deze situaties werden door de aard van de Partij gemotiveerd. Tijdens de beginperiode van het CCP-bewind keken vele hoge ambtenaren van de CCP hulpeloos toe terwijl hun familieleden als klassenvijanden werden geëtiketteerd. Dit werd opnieuw aangedreven door de aard van de Partij. De macht die de aard van de Partij heeft over die van het individu komt voort uit het aanhoudende proces van indoctrinatie door de CCP. Deze indoctrinatie begint in de crèche en de kleuterschool. Alhoewel ze met het gezonde verstand en de menselijke aard van een kind niet overeenstemmen, worden daar antwoorden op vragen die door de Partij zijn goedgekeurd, beloond. Studenten krijgen politiek onderricht vanaf de basisschool tot aan de universiteit, en zij leren om de antwoorden die door de Partij zijn goedgekeurd op te volgen. Doen zo dat niet, dan wordt hen niet toegestaan om voor examens te slagen of af te studeren.

Om het even hoe hij zich persoonlijk voelt, een lid van de Partij moet met de beleidsleidraad van de Partij in overeenstemming blijven wanneer hij in het openbaar spreekt. De organisatorische 5

structuur van de CCP is een gigantische piramide waarvan de centrale macht aan de top de volledige hiërarchie beheerst. Deze unieke structuur is één van de meest belangrijke kenmerken van het CCP-regime, een kenmerk dat helpt een absolute conformiteit te bewerkstelligen. Vandaag de dag is de CCP totaal vervallen tot een politieke entiteit die strijdt om haar eigenbelang te behouden. Zij streeft niet langer de idealistische doelstellingen na van het communisme. De organisatorische structuur van het communisme blijft echter bestaan en haar eis voor onvoorwaardelijke conformiteit is niet veranderd. Deze Partij, die zichzelf boven de mensheid en menselijke aard plaatst, verwijdert alle organisaties en personen die schadelijk of mogelijk schadelijk worden geacht aan haar eigen macht, of het nu gewone burgers zijn of hoge ambtenaren van de CCP. **********

V.

Een duivels spook verzet zich tegen de natuur en de menselijke aard

Alles wat er onder de hemel bestaat ondergaat een cyclus van totstandkoming, volgroeidheid, verval en gaat uiteindelijk ten onder. In tegenstelling tot het communistische regime staan niet-communistische maatschappijen vaak één of andere graad van zelforganisatie en zelfbeschikking toe, zelfs die, die onder een totalitair bewind of dictatuur lijden. De oude Chinese maatschappij werd in feite bestuurd door een tweevoudige structuur. In de plattelandsgebieden waren clans het middelpunt van een onafhankelijke sociale organisatie, terwijl het gilde de stedelijke gebieden organiseerde. De top-down overheidsstructuur strekte zich niet uit voorbij het provincieniveau. Het Nazi regime, waarschijnlijk het meest wrede dictatoriale regime naast de Communistische Partij, stond nog wel recht op privé-bezit toe. Alle vormen van sociale organisatie en elementen die onafhankelijk van de Partij waren, werden door communistische regimes uitgeroeid en vervangen door hoogst gecentraliseerde top-down machtsstructuren. Daar normale sociale structuren van beneden af de zelfbeschikking van individuen en groepen op natuurlijke wijze toestaan, is het communistische regime in essentie tegen de natuur. De Communistische Partij heeft geen universele normen voor de menselijke natuur. Zowel concepten van goed en kwaad als allerlei wetten en regels worden willekeurig gemanipuleerd.

De communisten staan geen moord toe, behalve tegen hen die door de Communistische Partij gecategoriseerd worden als vijanden. Trouw aan traditie en voorouders zijn welkom, behalve als die voorouders als klassenvijanden bestempeld worden. Welwillendheid, oprechtheid, correctheid, wijsheid en trouw zijn allemaal goede principes, maar niet toepasselijk wanneer de Partij deze traditionele deugden niet wil of wenst te overwegen. De Communistische Partij werpt de universele normen van de menselijke natuur volkomen omver en baseert zichzelf op principes die tegen de menselijke natuur ingaan. De niet-communistische maatschappijen nemen over het algemeen de menselijke tweevoudige natuur van goed en kwaad in overweging en zij vertrouwen op vastgestelde sociale normen om evenwicht in de maatschappij te behouden. In communistische maatschappijen wordt het concept van de menselijke natuur zèlf echter ontkend, en goed noch kwaad wordt erkend. Het elimineren van de concepten van goed en kwaad dient volgens Marx om de superstructuur[7] van de oude maatschappij volledig omver te werpen. De Communistische Partij gelooft niet in God, noch heeft zij eerbied voor de geologie van de natuur. “Strijd met de hemel en aarde, vecht met mensen — daarin ligt eindeloze vreugde.” Dit was het motto van de CCP tijdens de Culturele Revolutie. Het Chinese volk en land is groot leed toegebracht.

6

Van oudsher geloven de Chinezen in de eenheid van hemel en mensheid. Laozi verkondigt in Dao de Jing (Tao-Te Ching), “De mens volgt de aarde, de aarde volgt de hemel, de hemel volgt de Dao, en de Dao volgt dat wat natuurlijk is.”[8] In de eindeloze kosmos staan de mens en de natuur in een harmonische relatie tot elkaar. De Communistische Partij is een soort wezen. Zij verzet zich echter tegen de natuur, de hemel, de aarde en de mensheid. Zij is een duivels spook dat tegen het karakter van het universum in gaat. **********

VI. Enkele eigenschappen van het bezeten zijn door kwaadaardigheid De organen van de Communistische Partij nemen zelf nooit deel aan productieve of creatieve activiteiten. Zodra zij de macht grijpen, hechten zij zich aan de mensen vast om hen te beheersen en te manipuleren. Zij spreiden hun macht uit tot op de meest fundamentele eenheid van de maatschappij, uit angst om de controle te verliezen. Zij monopoliseren de middelen van productie en persen de maatschappij af om rijkdom te verwerven. De CCP in China heeft zich over alles uitgespreid en heeft op alles vat, maar niemand heeft ooit de boekhouding van de CCP gezien, alleen maar die van de staat, lokale regeringen, en ondernemingen. Van de centrale overheid tot aan de dorpscommissies in plattelandsgebieden zijn de gemeentelijke ambtenaren altijd lager in rang dan de communistische kaderleden. Hierdoor dienen gemeentelijke overheden de bevelen te volgen van de CCP-comités van hetzelfde niveau. De uitgaven die de Partij doet, worden verschaft door de gemeentelijke apparaten en worden in rekenschap gebracht van het gemeentelijke systeem. Als een reusachtige door het kwaad bezeten geest hecht de organisatie van de CCP zichzelf zo vast aan iedere afdeling en cel van de Chinese maatschappij, als was het een schaduw die een voorwerp volgt.

Met haar scherpe bloedzuigende tentakels dringt zij diep door tot in ieder haarvat en iedere cel van de maatschappij en beheerst en manipuleert daarmee de samenleving. Deze eigenaardige structuur van duivelse bezetenheid heeft in de menselijke geschiedenis in het verleden ofwel gedeeltelijk ofwel tijdelijk bestaan. Echter nooit is zij voor zó lang actief geweest en heeft zij een maatschappij zo volledig beheerst als onder het bewind van de Communistische Partij. Om deze reden leven de Chinese landbouwers in zulke armoede en slaafsheid. Zij moeten niet alleen de van oudsher gemeentelijke ambtenaren dienen, maar tevens en zelfs meer nog de communistische kaderleden. Om deze reden hebben Chinese arbeiders in grote getallen hun werk verloren. De alomtegenwoordige bloedzuigende tentakels van de parasitaire CCP hebben sinds vele jaren het kapitaal uit hun fabrieken gezogen. Om deze reden vinden de Chinese intellectuelen het zo moeilijk om intellectuele vrijheid te verwerven. Naast hun eigen bestuursleden sluimeren er overal schaduwen van de CCP die niets anders doen dan mensen controleren. Om energie te kunnen onttrekken voor haar eigen overleving, dient een bezeten geest absolute controle te hebben over de gedachten van hen die zij bezit. Volgens moderne politieke wetenschap komt macht voort uit drie belangrijke bronnen: geweld, rijkdom en kennis.

De Communistische Partij heeft nooit geaarzeld om haar machtsmonopolie en geweld te gebruiken om mensen van hun bezit te beroven. Wat nog belangrijker is, zij heeft mensen beroofd van hun vrijheid van meningsuiting en vrije pers. Om haar absolute controle over de macht te behouden, heeft zij het volk van haar geest en wil beroofd. Vanuit dit oogpunt beheerst de duivelse bezetenheid van de CCP de maatschappij zó nauw, dat het nauwelijks kan worden vergeleken met enig ander regime in de wereld. 7

**********

VII. Het zelfonderzoek: bevrijding van de CCP-bezetenheid In het Communistisch Manifest, het eerste programmatische document van de Communistische Partij, verklaarde Marx in 1848: “Een spook waart rond in Europa – het spook van het Communisme.”[9] Meer dan een eeuw later is het communisme meer dan een rondwarend spook. Het heeft bezit genomen van een concreet en materieel lichaam. Het heeft zich als een epidemie uitgespreid over de wereld, tientallen miljoenen gedood en honderden miljoenen van hun eigendom en vrijheid beroofd. Het basisprincipe van de Communistische Partij is om alle privé-bezit weg te nemen en zo de ‘uitbuitende klasse’ te elimineren. Privé-bezit is de basis van alle sociale rechten en draagt vaak nationale cultuur. Mensen die van hun privé-bezit worden beroofd, verliezen tevens de vrijheid van geest en gedachten. Zij kunnen verder de vrijheid verliezen om sociale en politieke rechten te verwerven. Omdat zij een overlevingscrisis onder ogen moest zien, was de CCP in de jaren 1980 gedwongen om de economie van China te hervormen. Enkele van de rechten op privé-bezit voor het volk werden hersteld. Dit leidde tot een lek in de grootse en precieze controlemachine van de CCP. Sinds de leden van de CCP het vergaren van een privé-vermogen zijn gaan najagen, is dit lek alleen maar verder vergroot.

Zenuwachtig bij iedere kleine verstoring vertoont de CCP, een van het kwaad bezeten spook dat steunt op geweld, misleiding en de frequente verandering van uiterlijk vertoon, nu tekenen van verval. Door meer rijkdom te vergaren en de controle te verhogen, probeert zij te overleven. Deze acties hebben echter de crisis alleen maar erger gemaakt. China lijkt vandaag de dag welvarend, maar de sociale conflicten zijn aangegroeid tot een nog nooit eerder gezien niveau. Met het gebruik van politieke intriges uit het verleden zou de CCP één of andere terugtocht kunnen betrachten: om met geweld te kunnen blijven regeren, zou zij het bloedbad op het Plein van de Hemelse Vrede kunnen trachten ‘goed’ te maken, of zij zou de naam van Falun Gong kunnen trachten te ‘herstellen’, of zij zou een andere groep tot haar gekozen vijand kunnen maken. Om de uitdagingen gedurende de laatste 100 jaar het hoofd te kunnen bieden, heeft de Chinese staat gereageerd met het invoeren van wapens, het hervormen van haar sociale structuren, en het tot uitvoer brengen van extreme en gewelddadige revoluties. Talloze levens zijn verloren gegaan en men heeft het grootste gedeelte van de traditionele Chinese cultuur over boord gegooid. Het blijkt dat die reacties van de Chinese staat hebben gefaald.

In de tijd waarin onrust en opschudding de Chinese harten in bezit namen, greep de CCP de kans om op het toneel te verschijnen en uiteindelijk de macht te grijpen over deze laatste in de wereld behouden gebleven eeuwenoude beschaving. In de uitdagingen die de toekomst brengt, zal het Chinese volk onvermijdelijk opnieuw moeten kiezen. Hoe de keuze ook gemaakt wordt, elke Chinese burger zal moeten inzien dat alle dralende hoop in de CCP slechts de schade aan de Chinese staat zal verergeren en nieuwe energie zal geven aan deze kwade CCP-bezetenheid. We moeten alle illusies achter ons laten en onszelf grondig onderzoeken zonder beïnvloed te worden door haat, hebzucht of verlangens. Alleen zo kan men zich bevrijden van de nu 50 jaar durende angstaanjagende bezetenheid van het CCP-spook. Op basis van mededogen en respect voor het menselijke karakter kunnen we de Chinese beschaving opnieuw opbouwen. **********

8

Voetnoten [1] De ‘Honderd Dagen van Hervorming’ was een hervorming van 103 dagen die duurde van 11 juni tot 21 september 1898. Guangxu, keizer van de Qing Dynastie (1875–1908), gaf opdracht tot een reeks hervormingen die erop doelden om ingrijpende sociale en institutionele veranderingen aan te brengen. Hiertegen was hevig verzet onder de regerende conservatieve elite. Gesteund door ultraconservatieven en met stilzwijgende steun van de politieke opportunist Yuan Shikai pleegde de keizerin Dowager Cixi een staatsgreep op 21 september 1898. Dit dwong de jonge en hervormingsgezinde Guangxu zich in afzondering terug te trekken. Cixi nam de regering als regent over. De Honderd Dagen van Hervorming eindigden met het intrekken van de nieuwe statuten en de executie van zes van de belangrijkste voorstanders van de hervorming. [2] De ‘Xinhai Revolutie’ (of ‘Shinhai Revolutie’), genoemd naar het Chinese jaar van Xinhai (1911), was de omverwerping van China’s regerende Qing Dynastie (10 oktober 1911 – 12 februari 1912) en de oprichting van de Republiek van China. [3] De ‘Vier Mei Beweging’ was de eerste massabeweging in de moderne Chinese geschiedenis en begon op 4 mei 1919. [4] Uit het Communistisch Manifest (1848), zie: http://eserver.org/marx/1848-communist.manifesto/cm4.txt. [5] Uit de brief van Mao Zedong aan zijn vrouw Jiang Qing (1966).

[6] Uit: http://www.debates.org/pages/trans2004a.html. [7] Superstructuur in de context van de Marxistische sociale theorie verwijst naar de manier van interactie tussen de menselijke subjectiviteit en de materiële substantie van de maatschappij. [8] Uit Dao De Jing (hoofdstuk 25), een van de belangrijkste werken uit het Taoïsme, geschreven door Lao Zi (ook bekend als Lao Tzu, Li Er of Li Dan). [9] Uit: http://eserver.org/marx/1848-communist.manifesto/cm1.txt. (Laatste revisie: 5 mei 2005)

9

Commentaar van The Epoch Times op de Communistische Partij

Deel 2 – Het begin van de Chinese Communistische Partij Waarom is de Communistische Partij verschenen, gegroeid en heeft ze uiteindelijk de macht gegrepen in het hedendaagse China? Kozen de Chinese mensen de Communistische Partij? Of zweerde de Communistische Partij samen en dwong zij de Chinese mensen tot acceptatie? De CCP heeft zichzelf boven alles geplaatst, veroverde alles in haar weg en heeft daarmee een eindeloze catastrofe aan China toegebracht.

Voorwoord Volgens het boek Uitleg en analyse van eenvoudige en samengestelde karakters[1] geschreven door Xu Shen (58 n Chr. – 147 n. Chr.) bestaat het traditionele Chinese karakter ‘Dang’ dat “partij” of “bende” betekent uit twee radicalen die respectievelijk overeenkomen met “promoten of aanbevelen” en “donker of zwart”. Als de twee radicalen worden samengevoegd, betekent het karakter “duisternis promoten”. “Partij” of “partijlid” (wat ook als “bende” of “bendelid” geïnterpreteerd kan worden) draagt een pejoratieve betekenis. Confucius zei: “Een nobel man is trots maar niet agressief, sociaal maar niet partijgebonden.” De voetnoten van de Analecta (Lunyu) verklaren: “Van mensen die elkaar helpen om hun wandaden te verbergen wordt gezegd dat ze een bende (partij) vormen.”[2] In de Chinese geschiedenis werden politieke klieken dikwijls ‘Peng Dang’ (complotten) genoemd. Het is binnen De Culturele Revolutie was een periode waarin ‘de zon roodst is’ en ‘de wereld het donkerst’. Iedereen werd de traditionele Chinese cultuur een synoniem voor het verplicht om de werken van Mao te bestuderen. ‘bende schurken’ en wordt geassocieerd met de implicatie van bendevorming voor zelfzuchtige doeleinden.

Waarom is de Communistische Partij verschenen, gegroeid en heeft ze uiteindelijk de macht gegrepen in het hedendaagse China? De Chinese Communistische Partij (CCP) heeft de geest van het Chinese volk constant het idee ingeprent dat de geschiedenis de CCP heeft gekozen, dat het volk de CCP hebben gekozen en dat ‘er zonder de CCP geen nieuw China zou bestaan’. Heeft het Chinese volk de Communistische Partij gekozen? Of heeft de Communistische Partij een bende gevormd en het Chinese volk gedwongen haar te aanvaarden? De antwoorden vindt men in de geschiedenis. Vanaf de eindjaren van de Qing Dynastie (1644–1911) tot in de beginjaren van de Republiek (1911–1949), heeft China ontzettende schokken van buitenaf meegemaakt en uitvoerige pogingen voor interne hervormingen doorlopen. De Chinese maatschappij was in een staat van beroering. Vele intellectuelen en mensen met verheven idealen wilden het land en het volk redden. Te midden van nationale crisis en chaos groeide echter hun gevoel van ongerustheid, wat hen eerst naar ontgoocheling en later naar wanhoop leidde. Net als mensen die in tijden van ziekte naar elke mogelijke dokter lopen, zochten ze buiten China naar oplossingen. Toen de Britse en Franse manier faalde, probeerden ze de Russische methode. In de hoop dat China snel sterk zou worden, aarzelden ze niet om het extreemste van alle remedies voor ‘de ziekte’ voor te schrijven.

1

De ‘Vier Mei Beweging’ van 1919 was een diepgaande uiting van deze wanhoop. Sommige mensen waren voorstanders van het anarchisme; anderen stelden voor om de doctrines van Confucius omver te werpen en nog anderen suggereerden om buitenlandse cultuur binnen te halen. Samengevat, ze verwierpen de traditionele Chinese cultuur en verzetten zich tegen Confucius’ doctrine van de middenweg. Erop gebrand een kortere weg te nemen opteerden ze vóór de vernietiging van alles wat traditioneel was. Aan de ene kant hadden de radicalen onder hen geen mogelijkheid om het land te dienen en aan de andere kant geloofden ze sterk in hun eigen idealen en verlangens. Ze hadden het gevoel dat de wereld hopeloos was en ze geloofden dat alleen zij de juiste aanpak voor de toekomstige ontwikkeling van China hadden gevonden. Ze waren vurige voorstanders van revolutie en geweld. Verschillende ervaringen leidden tot verschillende theorieën, principes en richtingen onder verschillende groepen. Uiteindelijk ontmoette een groep mensen enkele vertegenwoordigers van de Communistische Partij uit de Sovjet-Unie. Het idee, ontleend aan het Marxisme-Leninisme, om ‘gewelddadige revolutie te gebruiken om de politieke macht te grijpen’, sprak hun onrustige geesten aan en was in overeenstemming met hun verlangen om het land en het volk te redden. Ze vormden onmiddellijk een alliantie met elkaar.

Zo introduceerden ze in China een totaal oneigen concept, het Communisme. In totaal woonden dertien vertegenwoordigers het ‘Eerste Nationale Congres’ van de CCP bij. Later stierven enkelen van hen, sommigen vluchtten en sommigen werkten uit opportunisme voor de bezettende Japanse strijdkrachten en werden zo verraders voor China. Sommigen verlieten de CCP om zich aan te sluiten bij de Kuomintang (de Nationalistische Partij, in het vervolg afgekort als KMT). Tegen 1949, toen de CCP aan de macht kwam in China, bleven enkel Mao Zedong (Mao Tse Tung) en Dong Biwu nog over van de originele dertien Partijleden. Het is onduidelijk of de stichters van de CCP er zich toen van bewust waren dat de ‘godheid’ die ze uit de Sovjet-Unie hadden geïntroduceerd in werkelijkheid een kwaadaardige duivel was en dat de remedie die ze zochten om het land te redden eigenlijk een dodelijk gif was. De Communistische Partij van Groot-Rusland (de Bolsjewistische Partij, later gekend als de Communistische Partij van de Sovjet-Unie), die net haar revolutie had gewonnen, was vol ambitie ten aanzien van China. In 1920 richtte de Sovjet-Unie het ‘Verre Oosten Bureau’ op als tak van de Derde Communistische Internationale, ook bekend als het Comintern. Het was verantwoordelijk voor de oprichting van een Communistische Partij in China en in andere landen.

Sumiltsky was het hoofd van het bureau en Grigori Voitinsky was de afgevaardigde bestuurder. Ze begonnen samen met Chen Duxiao en anderen de oprichting van de CCP voor te bereiden. Het voorstel dat ze in juni 1921 indienden bij het Verre Oosten Bureau om een Chinese tak van het Comintern op te richten, gaf aan dat de CCP een tak was die geleid werd door het Comintern. Op 23 juli 1921 werd met de hulp van Nikolsky en Maring van het Verre Oosten Bureau de CCP officieel gevormd. Op die manier werd de communistische beweging in China geïntroduceerd als een experiment. Sindsdien heeft de CCP zichzelf boven alles en iedereen geplaatst, alles veroverd op haar pad en daarmee een eindeloze catastrofe toegebracht aan China. **********

I.

De CCP groeide door een geleidelijke accumulering van kwaadaardigheid

Het is geen gemakkelijke taak om in China, een land met een geschiedenis van 5000 jaar beschaving, een buitenlands en kwaadaardig spook te introduceren zoals de Communistische Partij, één die totaal onverenigbaar is met de Chinese traditie. De CCP bedroog de bevolking en de vaderlandslievende intellectuelen, die het land wilden dienen voor de belofte van de ‘communistische utopie’. De theorie van het communisme, die al serieus werd verdraaid door Lenin, werd verder vervormd om de theoretische basis te leggen voor het vernietigen van alle traditionele deugden en principes. Bovendien werd de vervormde communistische theorie van de CCP gebruikt om alles wat nadelig was voor de heerschappij van de CCP te vernietigen en om alle sociale klassen en mensen te elimineren, die mogelijk een dreiging konden vormen voor haar 2

overheersing. De CCP adopteerde zowel de vernietiging van geloofsovertuiging, zoals dat tijdens de Industriële Revolutie plaatsvond, als het meer complete atheïsme van het communisme. De CCP erfde het communistische ontkennen van privé-eigendom en importeerde Lenin’s theorie van gewelddadige revolutie. Tegelijkertijd werden de slechtste delen van de Chinese staatsmonarchie door de CCP geërfd en verder versterkt. De geschiedenis van de CCP is een proces van een geleidelijk vergaren van elke mogelijke kwaadaardigheid, zowel nationaal als internationaal. De CCP heeft haar negen geërfde eigenschappen geperfectioneerd door er ‘Chinese karakteristieken’ aan toe te voegen: kwaadaardigheid, bedrog, opruiing, het loslaten van het uitschot van de maatschappij, spionage, beroving, strijd, uitroeiing en overheersing. In een antwoord op de ononderbroken crisis heeft de CCP de middelen en de mate waarin deze kwaadaardige kenmerken zijn gebruikt verder versterkt en geconsolideerd. Eerste geërfde eigenschap: kwaadaardigheid — het aannemen van de kwaadaardige vorm van Marxisme-Leninisme

Met de uitspraak “een gewelddadige revolutie ontketenen om het oude staatsapparaat te vernietigen en de dictatuur van het proletariaat op te richten” had het Marxisme in het begin een grote aantrekkingskracht op de Chinese Communisten. Dit is precies de wortel van het kwaad in het Marxisme en Leninisme. Marxistisch materialisme is gebaseerd op de beperkte economische concepten van productiekrachten, productieverhoudingen en toegevoegde waarden. Gedurende de vroege, onderontwikkelde stadia van het kapitalisme maakte Marx een kortzichtige voorspelling dat het kapitalisme zou sterven en dat het proletariaat zou winnen, iets dat nu door de geschiedenis en de hedendaagse realiteit als onjuist is bevonden. De Marxistisch-Leninistische gewelddadige revolutie en dictatuur van het proletariaat promoten machtspolitiek en proletarische dominantie. Het Communistisch Manifest relateerde de historische en filosofische basis van de Communistische Partij aan klasseconflict en klassestrijd. Om de macht te kunnen grijpen, bevrijdde het proletariaat zich van de traditionele moraliteit en sociale verhoudingen. Sinds hun eerste verschijning waren de doctrines van het Communisme tegengesteld aan alle tradities. De menselijke natuur verwerpt universeel geweld. Geweld maakt mensen meedogenloos en tiranniek.

Zodoende heeft de mensheid, overal en ten alle tijde, de vooronderstelling van de Communistische Partij wat betreft de theorie van geweld – een theorie die in geen enkel voorgaand denksysteem, filosofie of traditie een antecedent heeft – verworpen. Het communistische systeem van terreur kwam uit het niets op aarde vallen. De kwaadaardige ideologie van de CCP is gebouwd op de vooronderstelling dat de mensen de natuur kunnen veroveren en de wereld kunnen transformeren. Met haar idealen van ‘emancipatie van de gehele mensheid’ en ‘eenheid van de wereld’[3] heeft de Communistische Partij veel mensen aangetrokken. Vooral veel mensen die bezorgd waren over de menselijke gesteldheid en erop gebrand waren om hun eigen stempel op de samenleving te drukken, werden door de CCP bedrogen. Deze mensen vergaten dat er hogere machten zijn. Geïnspireerd door de mooie maar misleidende notie van ‘een hemel op aarde bouwen’, verachtten ze tradities en keken ze neer op de levens van anderen. Dit bracht hen op hun beurt zelf naar een lager niveau. Dit alles deden ze in een poging om aan de CCP een prijzenswaardige dienst te betonen en om eer te winnen.

De fantasie van een ‘Communistisch Paradijs’ werd door de Communistische Partij als de waarheid gepresenteerd en wekte zo het enthousiasme op bij het volk om ervoor te vechten: “Daar rede nieuwe creatie uitroept, wordt een betere wereld geboren.”[4] Door zulk een absoluut absurd idee te gebruiken, heeft de CCP de banden verbroken tussen de mensheid en de hogere machten, en heeft zij de levenslijn die het Chinese volk verbindt met hun voorouders en nationale tradities doorgesneden. De CCP heeft haar vermogen om kwaad te doen versterkt door de mensen op te roepen hun leven te geven voor het communisme. 3

Tweede geërfde eigenschap: bedrog — om te pretenderen rechtschapen te zijn moet het kwaad bedriegen

Het kwaad moet liegen. Om misbruik te maken van de werkende klasse, gaf de CCP deze namen zoals ‘de meest geavanceerde klasse’, ‘onbaatzuchtige klasse’, ‘leidende klasse’ en ‘pioniers van de proletarische revolutie’. Wanneer de Communistische Partij de landbouwers nodig had, beloofde ze ‘land voor de landbouwers’. Mao loofde de boeren door te zeggen: “Zonder de arme boeren zou er geen revolutie zijn; hun rol ontkennen is de revolutie ontkennen.”[5] Toen de Communistische Partij hulp nodig had van de kapitalistische klasse noemde ze hen ‘medereizigers in de proletarische revolutie’ en beloofde hen ‘democratisch republicanisme’. Wanneer de Communistische Partij bijna werd uitgeroeid door de KMT, deed ze een luidruchtige oproep: “Chinezen vechten niet met Chinezen” en beloofde ze zich te onderwerpen aan het leiderschap van de KMT. Meteen toen de anti-Japanse oorlog voorbij was, keerde de CCP zich met volle kracht tegen de KMT en gooide diens regering omver. Kort nadat ze controle had genomen over China, elimineerde de CCP op dezelfde wijze de kapitalistische klasse en maakte zo uiteindelijk van de boeren en arbeiders een waarlijk arm proletariaat. De notie van een verenigd front is een typisch voorbeeld van de leugens die de CCP vertelt.

Om de burgeroorlog tegen de KMT te winnen, week de CCP af van haar gebruikelijke tactiek van het vermoorden van elk familielid van de landheren en de rijke boeren en voerde een ‘tijdelijk beleid van éénwording’ met haar klassevijanden, de landheren en rijke boeren. Op 20 juli 1947 kondigde Mao Zedong aan dat we, “behalve tegenover een paar reactionaire elementen, een meer ontspannen houding zouden moeten aannemen tegenover de klasse van de landheren… ten einde de vijandelijke elementen te verminderen.” Nadat de CCP de macht had verworven, ontsnapten de landheren en de rijke boeren echter niet aan genocide. Het is normaal voor de Communistische Partij om één ding zeggen en het andere te doen. Wanneer de CCP de democratische partijen nodig had, drong ze erop aan dat alle partijen ‘streven naar het samenleven op lange termijn, het uitoefenen van wederzijdse supervisie, eerlijk zijn met elkaar en het delen van eer en schande’. Iedereen, die het oneens was met of weigerde zich te voegen naar de concepten, woorden, daden of organisatie van de Partij werd geëlimineerd. Marx, Lenin en de CCP-leiders hebben allen gezegd dat de politieke macht van de Communistische Partij met geen enkel ander individu of groep zou worden gedeeld. Sinds het prille begin droeg het communisme zeer duidelijk het kenmerk van dictatuur in zich. De CCP is heerszuchtig en uitsluitend.

Ze heeft nooit op een oprechte manier samen bestaan met andere politieke partijen of groepen, of het nu was toen ze probeerde de macht te grijpen of nadat ze de controle had overgenomen. Zelfs tijdens de zogenaamde ‘ontspannen’ periode was de samenleving van de CCP met anderen op zijn best een opgevoerde voorstelling. De geschiedenis leert ons nooit te geloven in de beloften die de CCP maakt en er niet op te vertrouwen dat om het even welke belofte van de CCP wordt vervuld. Het geloven van de woorden van de Communistische Partij in welke kwestie dan ook, zou iemand zijn leven kunnen kosten. Derde geërfde eigenschap: opruiing — op een vakkundige wijze massaal haat en strijd opwekken

Bedrog dient vaak om haat op te wekken en strijd berust op haat. Waar geen haat bestaat, kan het gecreëerd worden. Het diep gewortelde systeem van patriarchale clans op het Chinese platteland diende als een fundamentele barrière voor de vestiging van de politieke macht van de Communistische Partij. De landelijke samenleving was om te beginnen harmonieus en de relatie tussen de grondbezitters en de pachters was er niet één van algehele confrontatie. De landeigenaars boden aan de boeren een mogelijkheid om te overleven en in ruil daarvoor ondersteunden de boeren de landeigenaars.

4

Deze enigszins wederzijdse afhankelijkheidsrelatie werd door de CCP verdraaid tot een extreme vijandschap van klassen en klasse-uitbuiting. Harmonie werd omgevormd tot vijandschap, haat en strijd. Het redelijke werd onredelijk gemaakt, orde werd omgezet in chaos en republicanisme werd tot despotisme gemaakt. Het ontkennen van privé-bezit, moord voor profijt en het vermoorden van landheren, rijke boeren en hun families werd door de Communistische Partij aangemoedigd. Vele boeren waren niet bereid om het eigendom van anderen af te pakken. Sommigen gaven ’s nachts het eigendom terug, dat ze overdag hadden gestolen van de landheren, maar ze werden door werkgroepen van de CCP in plattelandsgebieden bekritiseerd, als zouden ze een ‘laag klassegeweten’ hebben. Om klassehaat op te wekken, reduceerde de CCP het Chinese theater tot een propagandamiddel. Een algemeen bekend verhaal over de verdrukking van klassen, Het meisje met de witte haren[6], ging oorspronkelijk over een vrouwelijke onsterfelijke en had niets te maken met klasseconflicten. Onder de pennen van de militaire schrijvers werd het echter getransformeerd in een ‘modern’ drama, opera en ballet, gebruikt om klassehaat op te wekken. Toen Japan China binnenviel tijdens de Tweede Wereldoorlog, vocht de CCP niet met de Japanse troepen.

In plaats daarvan viel zij de KMT regering aan met de beschuldiging dat de KMT het land had verraden zonder tegen Japan te vechten. Zelfs op het meest kritische moment van nationaal onheil zette de CCP de mensen aan om de KMT regering tegen te werken. Het is een klassieke truc van de CCP om de massa aan te zetten tot onderlinge strijd. De CCP creëerde de ’95:5 formule’ van klassetoekenning: 95 procent van de bevolking werd onderverdeeld in verschillende klassen die gewonnen konden worden voor het communisme, terwijl de resterende 5 procent gebombardeerd werd tot vijanden van die klassen. Mensen binnen de 95 procent waren veilig, maar tegen diegenen die bij de 5 procent hoorden, werd ‘gestreden’. Om zichzelf te beschermen en uit angst streefden de mensen ernaar om bij de 95 procent gerekend te worden. Dit resulteerde in vele gevallen waarin mensen anderen schade berokkenden en zelfs de ene belediging op de andere stapelden. Dankzij haar ervaring in vele van haar politieke campagnes opruiing te gebruiken, heeft de CCP deze techniek van ophitsing geperfectioneerd. Vierde geërfde eigenschap: het uitschot van de maatschappij loslaten — bendeleden en sociaal uitschot vormen de rangen van de CCP

Het uitschot van de maatschappij loslaten, leidt tot het kwaad, en het kwaad moet het uitschot van de maatschappij aanwenden. Communistische revoluties hebben vaak gebruik gemaakt van de rebellie van bendeleden en sociaal uitschot. De ‘Commune van Parijs’ bijvoorbeeld, impliceerde in feite moord, brandstichting en geweld, geleid door sociaal uitschot. Zelfs Marx keek neer op het ‘lompenproletariaat’.[7] In het Communistisch Manifest[8] zei Marx: “De ‘gevaarlijke klasse’, het sociaal uitschot, die passief rottende massa, die van de onderste lagen van de oude maatschappij werd afgeworpen, kan, hier en daar, bij de campagne van een proletarische revolutie geveegd worden; hun levensvoorwaarden bereiden hen echter meer voor op een rol als omgekocht hulpmiddel bij een reactionaire intrige.” Boeren, aan de andere kant, werden, door hun zogenaamde fragmentatie en onwetendheid, door Marx en Engels beschouwd als ongekwalificeerd voor welke sociale klasse dan ook. De CCP ontwikkelde de donkere zijde van Marx’s theorie verder.

Mao Zedong zei: “Het sociale uitschot en de bendeleden zijn altijd veracht door de maatschappij, maar zij zijn feitelijk de moedigste, de grondigste en meest standvastige in de revolutie in de plattelandsgebieden.”[9] Het lompenproletariaat versterkte de gewelddadige natuur van de CCP en vestigde het begin van de politieke macht van de Communistische Partij op het platteland. Het woord “revolutie” betekent in het Chinees letterlijk “levens nemen”, wat afschuwelijk en desastreus klinkt in de oren van ieder goedaardig mens. De Partij slaagde er echter in om ‘revolutie’ met een positieve betekenis te doordrenken. Evenzo had de CCP, tijdens een debat over de term ‘lompenproletariaat’, tijdens de Culturele Revolutie het gevoel dat het niet zo goed klonk en dus verving de CCP die term simpelweg door ‘proletariaat’. 5

Het spelen van de schoft is een andere vorm van gedrag van het uitschot van de maatschappij. Wanneer zij bekritiseerd werden vanwege het feit dat ze dictators waren, openbaarden Partijfunctionarissen hun neiging tot intimideren en verkondigden schaamteloos dingen als: “Jij hebt gelijk, dat is precies wat we aan het doen zijn. De Chinese ervaring die over de voorbije decennia is opgedaan vereist dat we deze macht van democratische dictatuur uitoefenen. Wij noemen dit ‘de democratische autocratie van het volk’.” Vijfde geërfde eigenschap: spionage — infiltreren, tweedracht zaaien, uiteen doen vallen en vervangen

Naast bedriegen, aanzetten tot geweld en het gebruiken van het uitschot van de maatschappij wordt ook de techniek van spionage en het zaaien van tweedracht gebruikt. De CCP was deskundig in infiltratie. Decennia geleden werkten de buitengewone geheime top drie agenten van de CCP, Qian Zhuangfei, Li Kenong en Hu Beifeng, feitelijk voor Chen Geng, de manager van de ‘Tweede Branche van de Spionage-afdeling’ van het Centraal Comité van de CCP. Toen Qian Zhuangfei als geheim secretaris en vertrouweling werkte voor Xu Enzeng, de directeur van het ‘Onderzoeksbureau van de KMT’, zond hij via de interne post van de ‘Organisatie-afdeling van het Centraal Comité van de KMT’, geheime informatie, over het eerste en tweede strategische plan van de KMT om CCP-troepen in de provincie Jiangxi te laten omsingelen, naar Li Kenong, die deze informatie verder persoonlijk afleverde aan Zhou Enlai (ook geschreven als Chou En-lai).[10] In april 1930 werd in de noordoostelijke regio van China een speciale organisatie van dubbelagenten opgezet met fondsen van de ‘Centrale Onderzoeksafdeling van de KMT’. Aan de oppervlakte behoorde deze organisatie tot de KMT en werd ze bestuurd door Qian Zhuangfei, maar achter de schermen werd ze gecontroleerd door de CCP en geleid door Chen Geng. Li Kenong voegde zich ook bij het ‘Hoofdkwartier van de Gewapende Krachten van de KMT’, als geheimschrijver.

Li was degene die de dringende boodschap decodeerde met betrekking tot de arrestatie en revolte van Gu Shenzhang[11], een directeur van het ‘Veiligheidsbureau van de CCP’. Qian Zhuangfei stuurde de gedecodeerde boodschap onmiddellijk naar Zhou Enlai, waarmee hij vermeed dat een grote groep spionnen ontmaskerd werd. Yang Dengying was een pro-communistische speciaal afgevaardigde van de Centrale Onderzoeksafdeling van de KMT in Shanghai. De CCP had hem opgedragen om diegenen die de CCP als onbetrouwbaar beschouwde, te arresteren en te executeren. Een hooggeplaatste officier van de provincie Henan beledigde ooit eens een kaderlid van de partij, waarna zijn eigen mensen aan wat touwtjes trokken om hem voor meerdere jaren in de gevangenis van de KMT te krijgen. Tijdens de ‘Bevrijdingsoorlog’[12] slaagde de CCP erin een geheim agent in positie te brengen die door Chiang Kai-shek (ook Jiang Jieshi genoemd)[13] hoog in vertrouwen werd genomen. Liu Pei, luitenant-generaal en afgevaardigd minister van het Ministerie van Defensie was verantwoordelijk voor het uitzenden van het leger van de KMT. Liu was in feite een geheim agent voor de CCP. Nog voordat het KMT leger een volgende opdracht vernam, had de informatie over de geplande locatie van de ontplooiing van het leger het hoofdkwartier van de CCP in Yan’an al bereikt.

De Communistische Partij kwam dan met een passend verdedigingsplan op de proppen. Xiong Xianghui, een secretaris en vertrouweling van Hu Zongnan[14], onthulde Hu’s plan om Yan’an binnen te vallen aan Zhou Enlai. Toen Hu Zongnan en zijn troepen Yan’an bereikten was het dus al verlaten. Zhou Enlai zei ooit, “Voorman Mao kende de militaire orders van Chiang Kai-shek, nog vóór ze bij Chiang’s legeraanvoerders geraakten.” Zesde geërfde eigenschap: beroving — plunderen door middel van trucs of geweld wordt een ‘nieuwe orde’

Alles wat de CCP bezit, werd verkregen door diefstal. Toen ze het Rode Leger bij elkaar raapte, om door gebruik van militair geweld haar heerschappij te vestigen, had ze geld nodig voor wapens en munitie, voedsel en kleren. De CCP zocht haar toevlucht tot ‘het werven van fondsen’ door plaatselijke tirannen te onderdrukken en banken te beroven en gedroeg zich daarmee als een 6