Inspreektekst dhr. J. Boon

De Integriteitskloof Voorzitter, leden van de raad. Wij staan vandaag in de schaduw van de loutering. De dag waarop deze raad met 23 stemmen oordeelde over een — ik citeer — “gebrek aan integriteitsbesef”. Het Necker-rapport liet een cultuur zien waarin de wens soms won van de wet. Vandaag zien wij of die cultuur werkelijk is verdampt. Vanmorgen, om exact half elf, ontving ik een e-mail van de Griffie. Men betuigt, ik citeer, “oprechte spijt” over de “onnodige onrust” rondom mijn spreekrecht. Een hoffelijk gebaar. Zeer hoffelijk. Maar terwijl de Griffie de onrust op papier sust, blijft de onrust in de klei van dit dossier onaangeroerd. Een excuus is een begin. Maar het is geen fundament onder een onveilige garage.

De Lakmoesproef Voorzitter, dit dossier is de lakmoesproef. U heeft het zwart op wit: er is 220 millimeter gefactureerd en er zit 180 millimeter in de grond. In de echte wereld heet dat een ernstige afwijking. Hier wordt het afgedaan als een klachtprocedure. Drie onafhankelijke bureaus komen tot dezelfde conclusie: de constructieve veiligheid schiet tekort. De palen missen vijftig procent draagkracht. Vijftig procent. Dat is de helft van het fundament dat ontbreekt.

Slachtoffers Er wordt gesproken over “eigen verantwoordelijkheid van de burger”. Een keurige formulering. Maar in dit dossier is de rolverdeling eenvoudig. Wij als gezin zijn namelijk niet de overtreder, maar het slachtoffer. De feitelijke overtreder is de aannemer. U kunt uw publiekrechtelijke zorgplicht niet delegeren aan de dader, om vervolgens ons als gezin de rekening te presenteren. En dat terwijl toezicht niet alleen mogelijk was, maar zichtbaar noodzakelijk. Dan de ambtelijke fata morgana dat controle in 2019 ‘destructief’ zou zijn geweest. De foto’s uit Week 11 vertellen de kille waarheid: de fundering lag open, de paalkoppen zichtbaar, de wapening bloot. Controle was mogelijk. U beweert nu meer tijd nodig te hebben voor ‘zorgvuldige besluitvorming’ om de belastingbetaler te beschermen. Vasthouden aan een papieren goedkeuring uit 2019 is dan geen zorgvuldigheid, maar een miskenning van de vergewisplicht.

Vertraging & Druk Voorzitter, dan de behandeling. In plaats van helderheid werd gekozen voor druk en afschrikking. Een ultieme gotspe, voorzitter. Wij werden geconfronteerd met dreiging met langdurige procedures... en zelfs met een voorgenomen dwangsom van 25.000 euro voor ons — de slachtoffers. Dat is geen zorgvuldigheid. Dat is bestuurlijke intimidatie. En dan de timing. De beslistermijn is verdaagd naar elf dagen ná de verkiezingen. Voorzitter, procedures zijn de ruggengraat van ons bestuur. Uw eigen VTH-beleidsplan classificeert ‘Constructieve veiligheid’ met de hoogst denkbare risicoscore van 4,4. Dit beleid schrijft dwingend ‘Scenario 3’ voor: Directe Handhaving. Geen beleidsvrijheid. Geen overlegtafels. Slechts de wettelijke opdracht. Punt. De informatieve fase is voltooid; alle rapporten liggen al maanden op uw bureau. Zorgvuldigheid is hier een verhulling van vertraging. Waarom dan deze vertraging? Een toeval dat zich opvallend precies gedraagt.

De Gouden Brug Wethouder, ik bied u de Gouden Brug. De adviseur die in 2019 goedkeurde terwijl de fundering openlag, is verzekerd tegen beroepsfouten. Handhaving is dus budgetneutraal. Er is nog één stap nodig: vorder de originele dagstaten op grond van artikel 5:16 Awb. Het kost niets. Het mag. En het is noodzakelijk. Daarom mijn vraag: worden de dagstaten vóór 18 maart opgevraagd?

Het Slotpleidooi Leden van de raad, uw eigen kaders schrijven bij deze risicoscore een vaste route voor. Een route die niet vrijblijvend is. Kies voor de regels. Kies voor uw eigen kaders. Kies voor helderheid. Herstel het vertrouwen. Ik dank u wel.