13. CU

Embargo tot 10 november 2022 19.30 uur, alleen het gesproken woord telt.

Bijdrage begrotingsdebat ChristenUnie, Pieter Jan Mersie Voorzitter, Het college van burgemeester en wethouders eindigt het voorwoord van de programmabegroting met de zinnen “Ondanks de moeilijke financiële situatie, gebeurt er veel in Vlissingen. Mensen zijn weer trots op de stad! We zijn gemotiveerd hieraan de komende jaren een belangrijke bijdrage te leveren, samen met de inwoners en ondernemers, gemeenteraad en de ambtelijke organisatie. Want samen kunnen we meer!” Zoals u weet ben ik vorig jaar naar Vlissingen verhuisd. Als geboren en getogen Middelburger is dat een enorme stap. Vervolgens mocht ik gekozen worden in deze gemeenteraad voor de ChristenUnie. Er zijn natuurlijk allerlei grapjes gemaakt over het feit dat ik als Middelburger naar Vlissingen kwam. En zo lang het in de humoristische sfeer blijft is dat wat mij betreft prima. Tegelijkertijd moet ik u ook eerlijk bekennen dat Vlissingen mijn hart ook wel geraakt heeft. De Vlissingers zijn in de regel oprecht en duidelijk. Het valt ons op dat je hier op straat ook begroet wordt door mensen die je niet kent. Veel Vlissingers, en ik denk alle collega’s in deze gemeenteraad, hebben ook een warm hart voor die inwoners die het zwaar hebben. We zien de vele vrijwilligersorganisaties, zoals het inloophuis van Sta-op-Zorg, het repaircafé, Odensehuis, enzovoorts, enzovoorts.

De doorontwikkeling van het sociaal domein komt regelmatig terug in deze raad. En terecht, immers de ingezette koers vraagt, zoals het college ook zelf stelt, om een intensieve focus op die koers. En de ontwikkelingen op het wereldtoneel, de inflatie en het landelijk tekort aan personeel –ook in de zorgmaken het er allemaal niet makkelijker op. En zoals zo vaak zijn de minder draagkrachtigen in de samenleving vaak degenen die de zwaarste klappen krijgen. Als ChristenUnie steunen we de door het college ingezette koers, maar volgen we deze ook nauwlettend. Ieder mens is belangrijk en het kan en mag niet zo zijn dat er hulpbehoevenden tussen kaai en schip vallen. Armoede leek tot voor kort een verschijnsel in het buitenland, maar nu zien we dat er kinderen zonder ontbijt naar school gaan, mensen de kachel uit moeten zetten omdat ze de energierekening niet meer kunnen betalen en andere ernstige ontwikkelingen. Naar onze overtuiging kunnen we daar niet op reageren met de mededeling dat we als artikel 12 gemeente geen oplossing hiervoor hebben. Artikel 12 geldt voor het sociaal domein, maar niet voor het klassieke domein. Als ChristenUnie roepen we daarom het college op om binnen dat klassieke domein te kijken wat de mogelijkheden zijn om onze minstdraagkrachtige inwoners te helpen.

Door woningen sneller te isoleren en te verduurzamen kunnen we voorkomen dat diegenen die in een woning met een slecht energielabel wonen in de kou moeten zitten omdat ze hun rekeningen niet kunnen betalen. En hoe kunnen we ook schoolgebouwen sneller verduurzamen? Welke mogelijkheden hebben we nog meer? En het gaat daarbij niet alleen om kosten, maar zeker ook om het milieu. Volgens de Bijbel zijn wij rentmeesters van deze aarde. Maar de jongere generatie wijst ons er steeds meer op dat wij er de afgelopen decennia een rommeltje van gemaakt hebben. De fossiele brandstoffen die ooit ontstaan zijn uit versteende resten zijn we sinds de uitvinding van de verbrandingsmotor in korte tijd er doorheen aan het jagen. Daarbij komt

CO2 en fijnstof vrij en nu zucht de aarde hieronder. Stikstof en PFAS staan nu plotseling centraal in de discussies. Olifanten- of zoals u wilt- geitenpaadjes helpen niet meer als oplossing. Voorzitter, Het valt moeilijk uit te leggen dat we miljoenen uitgeven aan het herstel van het casco van de machinefabriek, of de bouw van een nieuw pand van stadsbeheer als er tegelijkertijd inwoners in armoede leven. Natuurlijk zijn er argumenten om deze ontwikkelingen voort te zetten, en ook wij steunen deze plannen, maar er komt een grens. En voor de inwoners die het financieel zwaar hebben is die grens al bereikt. Daarbij zien we ook dat de gemeentelijke lasten voor onze inwoners elk jaar toenemen. In de begroting zien we dat de totale woonlasten voor een gezin bij een gemiddelde WOZ waarde in 2023 € 885,66 is. In 2021 was dat nog € 867,58 . Een toename dus van € 17,81. Je kunt je afvragen of dit in tijden van inflatie verantwoord is. Het amendement om de rioolheffing met 9 euro te verlagen vinden we dan ook ten opzichte van onze inwoners niet meer dan logisch. En hoe moeilijk dat ook is, we moeten naar onze overtuiging ook proberen de gemeentelijke lasten voor onze inwoners niet elk jaar toe te laten nemen. Zeker in deze tijden van inflatie brengen we hen daar in een moeilijk parket mee. Eerder zouden we ook intern eens moeten kijken op welke punten er bezuinigd kan worden.

Niet omdat onze begroting niet sluitend is, maar om de gemeentelijke heffingen voor de inwoners naar beneden te brengen. Daarbij mag er wat ons betreft best een financiële prikkel komen om bij de afvalstoffenheffing diegenen die minder restafval inleveren, ook minder te belasten. Voorzitter, Vlissingen is een mooie stad, daar mogen we inderdaad, zoals in uw voorwoord staat, trots op zijn. Twee zaken wil ik toch noemen die mij teleurstellen. In de eerste plaats het aanzicht van de binnenstad. We willen Vlissingen ook als toeristenstad meer op de kaart zetten. Maar, verbeteringen als de Lange Zelke daargelaten, is er nog veel te doen en word ik niet vrolijk van het aanzicht van twee mislukte fonteinen. De een is met groen bedekt, maar daarna niet meer onderhouden, de ander is een grijs troosteloos geheel. De fracties van LPV en 50+ hebben er eerder vragen over gesteld en het college heeft op die laatste vragen geantwoord dat de fonteinen in het seizoen 2022/2023 worden aangepakt. Het is duidelijk dat 2022 niet gelukt is. Ik roep het college op om vóór (en niet in) het zomerseizoen 2023 deze fonteinen aan te pakken. En als dat qua planning onhaalbaar is kunt u misschien in overleg met een creatief iemand een tijdelijke oplossing vinden, zoals de kunstenaar Hans Bommeljé dat met andere kunstenaars in de Bloemenbuurt gedaan heeft. Voorzitter, En dan tenslotte Michiel de Ruyter.

In Middelburg zeggen ze dat Vlissingen maar één held heeft (onterecht overigens) en dat die met zijn rug naar de stad staat. En Michiel heeft daar mijns inziens gelijk in. Immers, de man staat in de regel met zijn hoofd vol vogelpoep. Toeristen komen van heinde en ver om met deze zeeheld op de foto te staan maar ze zien dat de vogelpoep van zijn kruin naar beneden zakt. En de stad kijkt alleen maar toe. Ik roep het college op om in de agenda van stadsbeheer op te nemen dat Michiel regelmatig een douche krijgt. Of zet hem een hoed met stekels op zodat geen meeuw meer op zijn hoofd durft te landen. Dank voor uw aandacht.