Inspreektekst 20 oktober

Goedenavond. Ik ben Nina parie, ik ben in november 2020 in Veenendaal komen wonen en inmiddels onderdeel van de organisatie COC Veenendaal. Toen ik in Veenendaal kwam wonen, voelde deze omgeving voor mij aan als kil. Niet door het gebrek aan leuke eetgelegenheden of een mooie winkelstraat, integendeel. Ik vind Veenendaal een mooie plek, een fijne woonplaats met een prachtige omgeving en ik begrijp van de mensen hier dat Veenendaal in heel veel opzichten snel ontwikkelt. Echter wat betreft queer culture, kreeg ik het gevoel dat ik 10 à 20 jaar terug in de tijd was gereisd. Ik ging opzoek naar feesten/plekken waar ik mensen kon ontmoeten waaraan ik mij kan relateren en ik kwam niets tegen. Als ik bijvoorbeeld mijn collega's sprak in de tijd dat ik hier ook werkzaam was, voelde ik mij niet comfortabel om te benoemen dat ik zelf deel uitmaak van de LHBTIQ+ gemeenschap, om de manier waarop zij over het onderwerp praatten. Het was voor hen gek en een beetje aanstellerij. Ik heb menig beledigende opmerking aan me voorbij laten gaan op de werkvloer en mezelf vervolgens verteld; zij weten ook niet beter. Want dat is ook zo. Als er in je omgeving totaal geen gewaarwording wordt gecreëerd over een onderwerp waar je weinig over weet, kan het ook niet normaal worden. Dan blijft het dus ook onveilig om uit de kast te komen.

Niet alleen op mijn werk kwam ik dit tegen, mijn buurman liep wel eens hand in hand over straat met zijn vriend en hij kon dit geen dag doen zonder te worden uitgescholden, uitgejoeld, bedreigd. Ik heb een Progress vlag uit mijn raam gehangen. De volgende avond is een groep jongens mijn dak op geklommen terwijl dit door één van hen werd gefilmd, om de vlag vervolgens te vandaliseren. Ik heb de week daarna een nieuwe opgehangen en beter bevestigd, sindsdien hoor ik bijna elke avond wel een haatdragende opmerking onder mijn raam. We hebben nu een regenboog zebrapad. Begrijp me niet verkeerd, ik vind het fijn dat er een actieve stap is genomen om in elk geval één regenboog in Veenendaal te hebben, echter is het op een klein, weggestopt straatje. En nóg gaan mensen uit hun weg om het regelmatig te besmeren, er bandensporen op achter te laten en het te betuffen. Dit spreekt voor mij boekdelen over de noodzaak voor gewaarwording op dit gebied. En dat kan heel simpel zijn. Als voorbeeld zit ik nu, zoals eerder vernoemd, in de organisatie van COC Veenendaal. Hier hebben we inmiddels twee evenementen mee georganiseerd en deze gefinancierd uit eigen zak.

Ik heb hier heel veel mensen gesproken die aangaven heel erg blij te zijn met een veilige plek om mensen uit de gemeenschap (en mensen die de queer communicatie een warm hart toedragen) te ontmoeten en erover te kunnen praten zonder zichzelf te moeten verdedigen. Als er meer steun zou zijn voor de LHBTIQ+ gemeenschap, zou er meer toevlucht kunnen worden gecreëerd voor de mensen die dit heel hard nodig hebben. Van jong tot oud zijn er mensen die zich nog niet geaccepteerd voelen. Ik wil meer zichtbaarheid voor deze mensen. Zoals ik al zei: Als je het niet ziet, kan je er ook niet wijzer over worden. Ik hoop dat we met elkaar wat wijzer kunnen worden. Ik hoop dat mijn buurman met een glimlach over straat gaat kunnen lopen. Maar daar is actie voor nodig. En met een financiële steun van de gemeente, kunnen wij samen grotere stappen zetten en meer mensen bereiken om dit doel te bereiken!