Inspraak mw. van Manen - Park Hondzenelleboog

Beste raadsleden, Twee jaar geleden is het hondenlosloopgebied aan de Betje Wolfflaan besproken. Waar het opheffen van het hondenlosloopgebied linksom niet lukte, proberen de initiatiefnemers het nu rechtsom met argumenten die variëren van zwaar overdreven tot ronduit onwaar. De natuur is divers, de hondenuitlaatservice komt niet met zoveel honden, de paden zijn goed begaanbaar en er ligt niet meer hondenpoep op de paden dan in een willekeurige straat in Veenendaal. Dit hondenlosloopgebied is slechts een klein stukje in de groene strook die door de wijk loopt. Naast het parkje ligt een stukje groen, een voetbalveld en een grote speeltuin. Er is dus met iedereen rekening gehouden. Uitwijken naar andere gebieden is niet mogelijk, de aanwezigheid van water waar geen blauwalg in komt is wat dit gebied uniek en essentieel maakt. In de warme zomers is de mogelijkheid om mijn hond in de schaduw te laten zwemmen belangrijk voor de veiligheid van mijn pluizenbol. Er zou door de gemeente onderscheid gemaakt moeten worden tussen losloop gebieden en hondentoiletten. Hondentoiletten zijn niet ingericht op beweging voor hond of baas. De vraag naar losloopgebieden is groot, omdat we ze zo weinig hebben en door het toenemend aantal honden in de gemeente. Ik zou de gemeente willen oproepen meer van dit soort gebieden te creëren, in plaats van het verminderen te bespreken.

Met de ingang van dit jaar zijn de uitlaatstroken verdwenen in de gemeente. Een van de aangegeven argumenten was dat er genoeg losloop mogelijkheden waren in de gemeente waar hondeneigenaren naar konden uitwijken. Het lijkt me dan ook niet passend het verdwijnen van een losloopmogelijkheid in overweging te nemen. Tussen deze herhalende discussie, het hondenverbod in het centrum, torenhoge hondenbelasting en het verdwijnen van de uitlaatstroken voel ik me als hondenbezitter een beetje een derderangsburger in Veenendaal. En ik vind dat niet terecht. Wanneer we het over honden hebben, hebben we het snel over overlast en onderhoud. We zitten dan snel in de discussie over hondenbelasting en opruimplicht. Waarom hebben we het nooit over wat honden ons als gemeente opbrengen? En dan heb ik het niet over financiën, maar over inwoners die sociale verbinding vinden door hun honden. Inwoners die een gezondere levensstijl krijgen door hun hond en wiens stress verminderd wordt. En toch zijn de faciliteiten voor deze mensen nog slechts puntjes op de kaart van Veenendaal. Regelmatig ga ik samen met mijn hond wandelen in het parkje zodat ze met andere honden kan spelen, kan afkoelen in het water, of om een praatje te maken met de andere bezoekers in het park. Wanneer de initiatiefnemers het hebben over “ons parkje” word ik boos. Dit is ook mijn parkje, mijn plekje.

Gelukkig heb ik me altijd welkom gevoeld tijdens het bezoeken van het parkje en in contact met buurtbewoners. Voor mij en mijn hond is dit parkje als thuiskomen. Ze is hier als pup gesocialiseerd en getraind. Door de veiligheid van dit gebied is mijn hond nu een brave en sociale hond die juist niet voor overlast zorgt. En dan hebben mensen vast wel een beeld van een hond die niet zo sociaal of braaf is, en laat ik daar het volgende over zeggen: Ik woon tegenover een speeltuin. Sommige kinderen kunnen heel leuk spelen, andere kinderen kunnen alleen maar gillen en ruzie maken. Maar niemand heeft het over het weghalen van het speeltuintje. Ik bedank de raad voor de tijd en aandacht, en voor de kans mijn standpunt toe te lichten.