Inspreektekst Burg. Ketelaarstraat Warmond anoniem.docx

Beste raadsleden en bestuurders, Ik hoop dat u mijn brief heeft kunnen lezen. Ik vond hem lang, maar ik kon niet anders. Er is zoveel gebeurd. Daar heb ik gewoon veel woorden voor nodig. Ik dacht dat het geen enkele zin had om mijn verhaal te doen, want mijn vertrouwen in de overheid is inmiddels gedaald tot nul. Maar anderen moedigden mij aan om het wel te doen. Ook wist ik niet of ik zou durven inspreken, was bang dat ik emotioneel en boos zou worden. U begrijpt ongetwijfeld dat deze slepende kwestie mij vele slapeloze nachten hebben bezorgd. Ik ben een boos wantrouwend mens geworden, en ik wil dat niet zijn. Over de perikelen met de grond en de schuur bij onze woonboot heb ik mijn brief geschreven. Maar ik wil u een gewetensvraag stellen…… U wilt zo graag dat burgers u vertrouwen. Maar hoe kan een burger vertrouwen hebben in de gemeente als de gemeente geen vertrouwen heeft in de burger? Het antwoord is simpel: Als u vertrouwen wilt krijgen, moet u het ook geven. En dat is waar het in mijn verhaal misgaat. Ik zal het uitleggen. Ik heb de laatste tijd wat raadsvergaderingen gevolgd. Er is één standpunt van een raadslid dat mij heel erg bijgebleven is. Deze zei: Kijk, ik begrijp dat het bij mensen niet altijd evengoed valt, als de gemeente voor de deur staat met een boodschap. We staan nu eenmaal niet met een bos bloemen voor de deur.

Logisch dat deze mensen dan niet blij zijn. En dit is nou precies, in de kern waar het fout gaat bij deze gemeente: Zonder erbij na te denken gaat zij er bij voorbaat al vanuit dat zij gelijk heeft en de burger een fout heeft begaan. Niet zo gek dat de burger boos wordt, als hij vindt dat hij niks gedaan heeft. Als ik een bekeuring krijg voor het rijden door rood, ben ik niet blij, wellicht ook wat boos of teleurgesteld als de bekeuring op de mat valt. Maar als ik een bekeuring krijg terwijl ik echt niet door rood gereden heb, is dat toch echt een heel andere boosheid. En daar zit ‘m nou net het verschil! Ik heb ervaren dat er steeds vanuit wordt gegaan dat er gehandhaafd MOET worden. Of het gegrond is, en of de verzoeker of melder er wellicht een voordeel voor hemzelf uit wilde halen werd niet onderzocht. Daarnaast heb ik gemerkt dat de gemeente ervanuit gaat dat de burger, iets heeft gedaan dat niet mag. Maar staat u er wel eens bij stil dat dingen soms vanzelf ONTSTAAN zonder dat daar slechte bedoelingen bij zijn. Sterker nog, soms kan het uit GOEDE bedoelingen zijn ontstaan.

Toen mijn ouders in 1957 …. (we praten over de periode waarin men nog volop aan het opbouwen was na de oorlog, een woningnood was, en velen van u waarschijnlijk nog niet eens geboren waren)… , na lang zoeken naar een huis, een plekje kregen aangewezen waar ze een woonbootje mochten neerleggen, waren zij hardwerkende en vooral bescheiden en dankbare mensen. En juist vanuit die gedachten waren zij ook van mening dat zij het werk en de kosten rondom de woonboot natuurlijk voor eigen rekening zouden nemen. Ze hebben de grond dus niet doelbewust ingepikt. Het hekwerk dat mijn ouders ergens in deze tijd hebben geplaatst, was waarschijnlijk om te zorgen dat de kleine kinderen een beetje binnen handbereik bleven. Ook ik heb nooit aan landjepik gedaan, het hek staat er al zo lang als ik mij kan herinneren, en de tuin in deze vorm dus ook. U begrijpt dat het belerende vingertje van de handhavers ons krenkte en diep in de ziel raakte. Los daarvan heeft de gemeente in al die jaren nooit van zich laten horen of laten merken dat de grond van de gemeente was en dat er een vergunning nodig was voor het schuurtje. Waarom denkt u dat die verjaringswet ooit is bedacht? Ik denk dat een paar knappe koppen nagedacht hebben over hoe om te gaan met zaken als de onze.

Waarbij de eigenaar voor wel héél lange tijd wegkijkt, en het bijzonder goed uitkomt dat ze hij geen kosten hoeft te maken voor onderhoud en er zelfs aan verdient via de OZB. Het is niet dat wij verstopt zijn op een uithoek van de gemeente. U maait al jaren 2 x per week LANGS onze tuin. Begrijpt u nu waarom ik het vertrouwen in de gemeente ben verloren? Begint u alstublieft eens met mij te vertrouwen. Ga uit van goede bedoelingen, want de meeste mensen deugen en willen het goede doen. XXX