Brief grondeigendom woonboot Burgemeester Ketelaarstraat te Warmond anoniem.docx

Beste raadsleden en bestuurders, Ik wil in deze brief graag ons verhaal vertellen. Over hoe wij tot wanhoop worden gedreven door willekeur, onduidelijke regels, onwetendheid, gebrek aan menselijke maat en door de macht van een projectontwikkelaar. Het gaat over eigenaarschap van de grond bij onze woonboot aan de Speelweide in Warmond en de legaliteit van ons schuurtje. Althans dat lijkt zo. Maar ik heb meer het gevoel dat wij een speelbal zijn geworden van een al te ambitieuze projectontwikkelaar en een zwabberende gemeente die belangen niet goed afweegt, die zich niet verdiept in de historie en de situatie ter plekke, die steeds wat anders zegt en bovendien vergeet om ons te betrekken bij ontwikkelingen die over ons huis en onze woonplek gaan. Het gaat over onze woonplek en dat maakt de gebeurtenissen zo bedreigend. Ik vind werkelijk dat we onrechtvaardig en onfatsoenlijk worden behandeld en mijn vertrouwen in de gemeente is beschaamd. Daarom vind ik het belangrijk dat u als vertegenwoorders van de belangen van inwoners op de hoogte bent. Voor ons is het vooral belangrijk dat er nu eens echt wordt geluisterd naar ons verhaal, dat we open in gesprek gaan en tot goede oplossingen komen. In de bijlage vindt u de details, hieronder schets ik op hoofdlijnen wat er is gebeurd.

Vanaf 1957 tot 2007 Sinds 1957 wonen mijn ouders met hun gezin in woonboot op ’t Nippertje aan De Speelweide/ bootjeshaven aan de Burgemeester Ketelaarstraat in Warmond. In die tijd was er woningnood, een woonboot bewonen was toen nog, o.a. volgens de gemeente Warmond, een goede oplossing voor het tekort aan woningen. Mijn vader is opgegroeid op boerderij De Burcht, mijn moeder is opgegroeid bij de Zwanburgermolen. In 2010 heb ik de woonboot geërfd van mijn ouders en ik woon daar sinds 2011 met mijn gezin. Wij hebben daar zolang ik mij kan herinneren (ik ben van 1970) een omheinde tuin bij en een schuurtje. Sinds 1957 hebben we al het onderhoud van de grond zelf gedaan en ook betaald. Wij hebben meerdere keren de beschoeiing vervangen, elektra, gas water aangelegd vanaf de weg, de tuin onderhouden. Al die tijd is er geen enkele gemeentelijke medewerker bij onze woonboot of in onze tuin gezien. Er wordt om onze tuin heen gemaaid. Sterker nog, dat is zo afgesproken en op papier gezet. In de tuin staat ook een 40 jaar oud schuurtje. In 2011 hebben wij van de gemeente Teylingen toestemming gekregen het 40 jaar oude schuurtje te verplaatsen naar de andere kant van de tuin waar de nutsvoorzieningen zitten. 2007: plannen Fort Marina Wij lagen daar met onze woonboot en de tuin al vóórdat de gemeente Teylingen eigenaar werd van De Speelweide/ bootjeshaven.

Wij praten hierover dus over ruim 60 jaar geleden! Wij hebben met de gemeente Warmond nooit problemen gehad op welk vlak dan ook. Echter: Vanaf het moment in 2007 waarin het plan van Fort Marina wordt gepresenteerd, en de jaren erna waarin boerderij De Burcht verkocht en bebouwd wordt, beide pal naast onze woonboot, gebeuren er ineens heel opmerkelijke dingen.

Tekeningen zonder onze woonboot! Om te beginnen: op de tekeningen van Gemeente Teylingen van 2007 waarop te zien is dat De Speelweide/ bootjeshaven wordt volgebouwd met grote appartementen en villa’s, komt de woonboot waar dan nog mijn vader van 80 jaar in woont ineens niet meer voor. Voor ons is dat enorm beangstigend. Wanneer de plannen van Fort Marina concreet vorm krijgen en de verkoop van boerderij De Burcht begint, beiden pal naast onze woonboot ontvangen wij het een na het ander opmerkelijke bericht van de gemeente Teylingen. Willekeur rond bestemming ‘groen’ 2013, een brief naar aanleiding van een melding: we hebben geen vergunning voor het 40 jaar oude schuurtje. Maar in 2011 hadden we toch toestemming gekregen om het schuurtje te verplaatsen? Reden: bestemming ‘Groen’. Toch vreemd dat deze bestemming alleen geldt voor onze tuin. Want ondertussen wordt het hele terrein pal naast De Speelweide volgebouwd en staan er de heel winter 30 boten op de kant naast onze tuin. En de andere woonboten hebben ook een schuur en horen hier niks over. De melding kwam dan ook van de verkopende partij van boerderij De Burcht die uitzicht heeft op onze woonboot. Uiteindelijk is de handhaving vervallen door verkoop van de boerderij.

Toen ik de gemeenteambtenaar mailde of bij deze dan alles weer bij het oude kon blijven en de zaak gesloten was, mailde hij mij: Het ligt allemaal ietsjes gecompliceerder, kunnen wij daarover praten op het gemeentehuis? Zeer opmerkelijk want de gemeente zei steeds: Wij vinden het zelf geen probleem maar wij moeten handhaven. Wij hebben vervolgens gesprekken bij de gemeente gehad, en wat mij het meest bij is gebleven is de opmerking van de gemeenteambtenaar die zei: ‘U woont er wel mooi maar u durft wél om daar te gaan wonen! (Ik ben hier geboren en getogen!) Toen gingen er bij mij de alarmbellen rinkelen. Het was duidelijk dat er veel meer speelde dan alleen een vergunning voor een schuurtje dat er al 40 jaar staat. OZB over de grond 2014: Al die jaren betalen wij OZB over tuin en woonboot. Maar in 2014 krijgen we een brief: De waarde die u op de aanslag aantreft is alleen de waarde van het woonschip. De onroerende zaken die voorheen in de totale waarde was meegenomen zit(ten) dus niet in deze waarde. Het gaat hier dan om eventuele eigendom van de grond waaraan het woonschip ligt en/of de bijbehorende opstallen als schuur e.d. In de loop van 2014 ontvangt u hierover nog de aanslag OZB 2014. Deze aanslag hebben wij echter nooit meer ontvangen.

Vergunning met onmogelijke voorwaarden In april 2015 krijgen wij brieven en mails waarin staat dat wij een schuur mogen hebben binnen bepaalde kaders. Dat wil zeggen: de schuur mag pal naast de woonboot staan. Echter hebben wij in 2011 voor € 20.000, - gas en elektra laten aanleggen vanaf de weg met een meterkast in de schuur op de plek van ons oude schuurtje, met goedbevinden van de gemeente, en dus niet pal naast onze woonboot.

Verjaring grondeigendom? Verder nog een probleem. In een vergunning staat aangegeven van wie de grond is waarop de schuur staat. De gemeente is van mening dat zij eigenaar zijn, wij zijn echter van mening dat wij na 50 jaar bezit, eigenaar van de grond zijn geworden. Wij kaarten dit aan. 2015: de gemeente is van mening dat er geen sprake is van verjaring omdat dat op de kadasterkaart niet het geval blijkt te zijn. Natuurlijk staat dat niet op de kadasterkaart, want dan zouden we daar ook geen discussie over hoeven hebben! De gemeente heeft vervolgens als enig verweer op de verjaring dat er geen sprake is van een tuin omdat er een laag hekwerk omheen staat waar je overheen kunt stappen. Er zou daarom dus geen sprake zijn van een tuin zijn maar van een aaneengesloten stuk openbare grond. Heel tegenstrijdig is dat wij volgens de notitie Werken bij woonschepen uit datzelfde jaar een schutting mogen plaatsen van 2 meter. En dat je er overheen kunt stappen betekent toch niet dat het geen afscheiding is? Bovendien staan er ook bomen op de afscheiding en de schuur. Het lijkt alsof de gemeente elke strohalm aangrijpt om haar gelijk te krijgen en dat er een ambtenaar regeltjes zoekt zonder de context in ogenschouw te nemen. De menselijk maat is zoek.

Praten over en niet met ons Oktober 2016: Er is een gesprek op het gemeentehuis met een ambtenaar van de Gemeente Teylingen, geïnitieerd door de projectontwikkelaar van Fort Marina, de nieuwe eigenaar van boerderij De Burcht en een bestuurslid van vereniging De Bootjes haven is daarbij uitgenodigd door hen. Het idee is om 2 meter van de gehele bootjeshaven/ Speelweide (waaronder dus onze tuin) af te graven. Vermoedelijk zodat de nieuwe buren vrij uitzicht en meer ruimte krijgen voor hun boten. Wij zijn niet uitgenodigd. Bepaald niet netjes, ons belang is er ook mee gemoeid. Op de vraag aan de ambtenaar of er tijdens ons gesprek ook over onze woonboot en tuin is gesproken en waarom wij daarbij dan niet zijn uitgenodigd wilde hij geen antwoord geven, ik citeer: Voor alle duidelijkheid dan: ik ga uw vraag niet beantwoorden. Het bestuur van de bootjeshaven kon mij melden dat in het gesprek wel degelijk over onze woonboot en is gesproken. Het wordt mij steeds duidelijker dat het voor de gemeente Teylingen en enkele buren niet handig uitkomt als wij met onze woonboot aan onze eigen tuin liggen. Maar wij liggen er al meer dan 60 jaar! En het is niet dat ze een groot probleem hebben doordat onze woonboot er ligt. Ze wonen daar prima en ze wisten ook dat onze woonboot daar lag voordat ze hun woningen kochten.

Waarom worden onze belangen niet behartigd? Alweer bezwaren tegen de schuur In 2020 moeten wij de schuur vervangen, deze staat op instorten. Onze meterkast zit ook in deze schuur. Wij besluiten de afmetingen/ richtlijnen aan te houden van conceptnotitie woonschepen 2015. En deze zoveel mogelijk voor de woonboot te plaatsten met in de uiterste hoek de nutsvoorzieningen.

Niet lang daarna staat er een gemeenteambtenaar voor de deur, hij heeft een melding gekregen voor het illegaal bouwen van een schuur. Ik geef aan dat wij de 40 jaar oude schuur vervangen hebben. Als ik vraag waar de melding vandaan komt en wat het bezwaar is komen er een paar opmerkelijke haperende antwoorden: eerst komt de melding van iemand uit het dorp. Dat is vreemd zeg ik, wat heeft iemand uit het dorp tegen onze schuur? Dan zegt hij: nee. Het is een anonieme melding, de brief lag op de mat in het gemeentehuis. Toen ik vroeg of hij de brief kon inscannen en mailen gaf hij toe: het komt van de buren die anoniem willen blijven. Het is raden naar het waarom, maar zo langzamerhand weet ik het wel: we moeten weg, enkele buren hebben last van ons. Ik vind het heel onfatsoenlijk van hen dat zij geen eerlijk gesprek voeren met ons. Maar ook heeft de gemeente een bedenkelijk rol omdat zij niet controleert of iemand daadwerkelijk een punt heeft. Schuur wordt chantagemiddel Wat hierna volgt slaat alles. We krijgen een brief waarin staat dat de schuur door de erfgoedcommissie is goedgekeurd en gelegaliseerd kan worden mits wij een bruikleenovereenkomst tekenen en dus onze verjaring opgeven. Als wij dat niet doen moeten wij de nieuwe schuur afbreken. Ik kan dit niet anders zien dan als chantage. Ik besluit een advocaat in de arm te nemen.

De gemeente Teylingen huurt een Vastgoedbedrijf uit Rotterdam in en La Gro advocaten. Blijkbaar mag het wat kosten en heeft het de hoogste prioriteit bij de gemeente Teylingen. Project Grondgebruik 2021: De gemeente begint ook ergens in deze tijd met het project Grondgebruik. Er komt een flyer waarin wordt uitgelegd hoe de gemeente dit gaat aanpakken. Nu gaat het goed komen dacht ik. Ik kan aantonen dat er sprake is van bevrijdende en verkrijgende verjaring. In de flyer staat ook: is er sprake van verjaring, dan werkt de gemeente mee aan de erkenning van deze verjaring. Dat blijkt echter niet voor ons te gelden. Wij worden niet benaderd door het bedrijf dat dit project voor de gemeente moet uitvoeren. Dat lijkt alweer op willekeur. Hoe nu verder? Ons dossier met incidenten, brieven, mails, etc. is fors geworden. Niet iets om blij over te zijn. Hoeveel tijd en geld en hoeveel angst en verdriet heeft dit niet gekost? En waarom? Waar gaat dit over? De gemeente is er mijns inziens niet om regels toe te passen, maar om mensen in rust en vrede naast en met elkaar te laten leven. Ik denk dat ik van de gemeente mag verwachten dat alle belangen afgewogen worden (weegt een mooi uitzicht van de een wel op tegen een woonplek van de ander?), dat er geen willekeur is bij de uitvoering van beleid, dat er hoor en wederhoor is, openheid en eerlijkheid. Dilemma’s zijn er altijd.

Ik las laatst een betoog van Thom de Graaf, vicepresident van de Raad van State: ‘Democratie is een constructie die burgers met hun overheid verzoent’ ‘De burgers zijn de fundamentele spelers in de democratie. De overheid waakt óver hen, werkt vóór hen, en besluit zeker niet zónder hen.’

Het lijkt me niet meer dan redelijk dat een bestuurder en een paar raadsleden en ambtenaren op korte termijn met mij een gesprek aangaan en laten zien dat de gemeente er is voor wie ze er zou moeten te zijn. Ik wil graag een rechtvaardige, menselijke en eerlijk behandeling. Meer niet. Mvrgr XXX