2026-02-05 C3 - referendum - brief burger (geanonimiseerd)

30 november 2025 College van B&W Gemeenteraad Terneuzen Geachte Dames / Heren Vooropgesteld —

en laat daar geen enkele twijfel over bestaan — geweld is onaanvaardbaar. In elk geval , door wie dan ook. Maar het is juist deze vanzelfsprekendheid waarmee

bestuurders schermen die de wrange hypocrisie van het huidige bestuur blootlegt.

Want laten we eerlijk zijn: wanneer een bestuurder zich ‘bedreigd’ voelt , wordt dat

onmiddellijk uitgeroepen tot een aanval op de democratie , een gevaar voor de rechtsstaat , een crisis van nationale proporties. De woorden vliegen je dan om de oren: “fundamentele waarden” , “onze instituties” , “beschaving”. Holle frasen die inmiddels zo vaak zijn misbruikt dat ze ieder gewicht hebben verloren. Tegelijkertijd wordt de gewone burger , iedere dag opnieuw , bedreigd door dezelfde overheid die beweert hem te beschermen. Niet lichamelijk — nee , subtieler , sluipender en daardoor erger: bedreigd in zijn bestaan , zijn huis , zijn gemeenschap , zijn toekomst. En daar zwijgt de politiek over. Daarin ziet men geen democratische crisis. Want zolang de pijn bij de

burger ligt , is er niets aan de hand. Wanneer hele dorpen van de kaart worden geveegd omdat enkele bestuurders hebben besloten

dat hun ‘plannen’ belangrijker zijn dan menselijke wortels en waardigheid , volgt er een toneelstukje van geveinsd medeleven. Vrome woorden voor de camera , terwijl de bulldozers in gedachten al zijn besteld. Het is bestuurlijke kilte , vermomd als noodzaak. Het is niet anders te noemen dan een vorm van geciviliseerde barbarij—een beleid dat mensen , gemeenschappen en geschiedenis reduceert tot hinderlijke obstakels. Erger nog: zulke besluiten worden soms genomen vlak voordat deze bestuurders zelf van het toneel verdwijnen. Regeren over het eigen politieke graf heen , zonder enige schaamte , maar wel met grote gevolgen voor generaties na hen. En toch durft men te beweren dat burgers die protesteren “de democratie bedreigen”. Wat een groteske omkering van de werkelijkheid. Want de burger komt op voor iets dat de bestuurder allang heeft ingeruild voor machtspolitiek en partijbelang: rechtvaardigheid , bestaanszekerheid , fatsoen , gemeenschap , cultuur , geschiedenis. En dan die hardnekkige obsessie met opvanglocaties. Alles moet wijken — burgers , dorpen , geschiedenis — maar niemand durft hardop te zeggen voor wie en waarom. Zijn dit degenen

die onze bestuurders betalen? Hebben zij deze bestuurders gekozen? Of is de burger slechts goed genoeg als belastingbetaler , maar verder een hinderlijke factor? Het antwoord laat zich raden. Maar wanneer bestuurders beweren dat “de meerderheid van de bevolking dit ondersteunt” , is de oplossing eenvoudig: organiseer een referendum. Eén enkel referendum zou de waarheid genadeloos blootleggen. En dáárom komt het referendum er nooit. Niet over deze kwestie ,

niet

over

vijand

van

de euro, niet macht.

over

welke

wezenlijke beslissing dan ook. Transparantie is immers de

In plaats daarvan vlucht

men

in juridische

procedures: via de rechter probeert men de burger alsnog te dwingen zich te onderwerpen aan beleid waar hij nooit om heeft gevraagd. Dat is geen democratie. Dat is bestuurlijke dwang, verpakt in nette taal. Een overheid die haar eigen bevolking wil disciplineren en tot gehoorzaamheid wil dwingen. Maar

van

de

wanneer

vooral:

het de wil

burger betreft, is de bestuurder plotseling doof, blind,

afwezig.

Het volk telt alleen op de

dag dat men zijn stem nodig heeft.

Daarna mag

het

weer

stilzwijgend gehoorzamen. Ik laat het hierbij, voordat dit document Een

verstandig

Heel veel

mens

uitgroeit tot een boekwerk. een half woord volstaat. uitgebreide uitleg nodig

wijsheid toewensend

Vriendelijke groeten (geanonimiseerd) alg internist

heeft geen

in ruste

—

en