Inspraak N. Kleibeuker - Pinas.pdf

Bedankt voorzitter, Goedenavond aanwezigen, Raad, college. De voorgaande sprekers draag ik een warm hart toe. Het is wel duidelijk dat er veel emoties zijn losgemaakt en losgekomen de afgelopen twee weken. En dat brengt mij eigenlijk meteen al op het thema dat ik vanavond met u allen wil bespreken. Participatie, wat eigenlijk gewoon een duur woord is voor luisteren. En op dat luisteren kom ik later terug want ik wil u eerst meenemen in mijn verhaal. In 2017 ben ik in Dinteloord komen wonen, verhuisd voor de liefde. En dat vond ik best spannend (niet die liefde) maar verhuizen naar een dorp. Want ik heb altijd in een stad gewoond. Het was in het begin even zoeken maar ik kan niet anders zeggen dan dat ik met open armen ben ontvangen. Het rijke verenigingsleven, de sociale activiteiten en het praatje in de supermarkt met bekenden passen bij wie ik ben, mijn waarden, en maken dat ik mij hier helemaal thuis voel. En dat gevoel van thuis werd versterkt toen wij in 2018 een huis kochten aan de Hoeker. Niet door het huis, de straat, of het stukje groen waar wij het vanavond over hebben maar door de bewoners van deze straat. Bewoners die net als wij in 2018 instapten in het project Spiegelvloot 2 maar ook de bewoners die er later zijn komen wonen. We hebben met elkaar een prachtige gemeenschap gevormd waar ik trots op ben.

Verschillen mogen er zijn, iedereen is welkom (er komen kinderen uit omringende straten in onze straat spelen), er wordt naar elkaar omgekeken. Kortom, we hebben iets met elkaar gecreëerd dat heel waardevol en bijzonder is. Het raakt mij dan ook diep dat er bij de totstandkoming en uitvoering van plannen die onze gemeenschap direct raken niet naar ons geluisterd is. Want dat hoor je te doen als je participatie hoog in het vaandel hebt staan als bestuur en als raad. De emoties die de afgelopen twee weken zijn losgemaakt en die u hier vanavond allemaal heeft kunnen ervaren hadden niet zo hoog hoeven oplopen als u de moeite had genomen om te luisteren. Te luisteren naar wat

wij denken, vinden en voelen. Te luisteren naar onze ideeën, naar ons geluid, naar onze wijsheid. Is hier door de wethouder ook maar enig initiatief toe genomen? Nee! Sterker nog, door de voorgaande vergadering krijg ik sterk het gevoel dat er eerder geoordeeld en veroordeeld wordt dan geluisterd. De insinuatie dat wij niet open zouden staan voor nieuwe bewoners maakt mij woedend. In onze straat is iedereen welkom en men zet zich in voor gezinnen die nieuw in Dinteloord komen wonen. Plaats ons dus niet in dit hokje! Nogmaals: ook wij zien dat er woningen nodig zijn. Ook wij gunnen woningzoekenden een thuis. Maar wat ons zorgen baart is dat snelheid boven zorgvuldigheid lijkt te gaan en dat de betrokkenheid van bewoners ondergeschikt wordt gemaakt aan beleidsdruk en productieaantallen. Dinteloord is geen spreadsheet, het is een dorp waar mensen leven, opgroeien, ouder worden. Tot slot wil heel graag een gedicht van Leo Buscaglia voordragen wat mij heeft geraakt en mij heeft verandert en ik hoop dat het ook uw harten mag raken. En dat u, in het vervolg als u beleid of plannen ontwikkelt, denkt aan de mensen die het betreft. De moeite neemt om, wellicht, uit uw comfortzone te stappen, weg te blijven van het oordeel en echt te gaan luisteren.

Als ik je vraag naar mij te luisteren, En jij begint mij adviezen te geven Dan doe je niet wat ik je vraag

Als ik je vraag naar mij te luisteren En jij begint mij te vertellen waarom ik iets niet zo moet voelen als ik het voel Dan neem je mijn gevoelens niet serieus

Als ik je vraag naar mij te luisteren En jij denkt dat je iets moet doen om mijn problemen op te lossen Dan laat je mij in de steek, hoe vreemd dat ook mag lijken

Dus, alsjeblieft luister alleen maar naar me en probeer me te begrijpen En als je wilt praten, wacht dan even en ik beloof je dat ik op mijn beurt naar jou zal luisteren. Dank u!