Bijlage Spreektekst mevrouw Hoekstra Cultuurvisie

Dames en heren van de commissie, Mijn naam is Titia. Drie jaar geleden ben ik met mijn gezin in Someren komen wonen. Sindsdien ben ik steeds actiever betrokken bij Cultuur binnen de gemeente. Ik spreek hier vanuit verschillende rollen: - Als moeder en inwoner, met twee schoolgaande kinderen. - Als kunstenaar, hopend op een bloeiend cultureel klimaat. - Als vrijwilliger bij de Speledonckers, de Comeet en incidenteel bij andere verenigingen. Ik zie hier nu ook best wat bekenden en dan vind ik heel mooi. Mijn deelname aan drie van de vier georganiseerde cultuurbijeenkomsten heeft mij ertoe gebracht om vandaag hier te staan. Want cultuur gaat mij aan het hart. Wat mij opviel tijdens de bijeenkomsten was HOE VEEL initiatieven er zijn in de gemeente. Zelfs mensen die hier al veel langer wonen dan ik, waren verbaast toen hierover duidelijkheid kwam. Wat ook duidelijk was is de drive die de verenigingen en initiatiefnemers hebben. Ze willen allemaal vooruit en er is de wil om cultuur meer samen te gaan dragen. Daarnaast zijn er grote zorgen over de toekomst en er speelt bij menig een “oud zeer”. Met oud zeer heb ik het over bemoeilijkte samenwerkingen onderling of met de gemeente door b.v. een ingewikkelde aanvraag structuur, niet nagekomen beloften en gevoelens van oneerlijke verdeling van geld, middelen of aandacht. De standpunten hierin zijn uiteraard divers.

De kern hiervan is dat het vertrouwen is aangedaan en dit heeft tijd en werk nodig van alle partijen. Uiteindelijk zullen we dit samen moeten doen. Mijn eigen kinderen zie ik opbloeien van een dosis creativiteit. Als die al “schermend” mijn atelier binnenlopen verdwijnt het ding al snel in een hoek want: Wat mama doet is leuker en ze willen ook! Hier gaan ze vervolgens net zo in op als in hun beeldschempje, regelmatig zelfs meer. Ik kan dit alleen maar stimuleren. De “Ik wist niet dat ik het in me had” momenten zijn echt goud. Zelf ben ik het liefst bezig met creëren. Hier vind ik mijn rust en het voelt als thuis. Ik kan echt niet zonder en ik zou deze passie graag meer delen en uitdragen. In mijn gedachtegang over het geheel zag ik een metafoor en die is als volgt: Cultuur is als een trein, maar de wielen roesten Een krachtige machine die mensen verbindt, inspireert en vooruitgang brengt. Maar zoals elke trein heeft hij wielen nodig om te blijven rijden. Die wielen zijn in dit geval de verenigingen, organisaties en initiatieven die onze culturele structuur vormen en die zijn gelukkig nog talrijk. Helaas beginnen vrijwel alle wielen te roesten. De olie – financiering, ondersteuning en mankracht – komt in te kleine flesjes. De mensen die het onderhoud verzorgen, werken

zo hard aan hun eigen wiel dat er amper ruimte is om ook bij de buren te kijken, af te kijken of te steunen. Af en toe wordt een wiel goed gesmeerd, maar dat zorgt er niet voor dat de hele trein soepel rijdt. En daar zit het probleem: een trein die stroef loopt, haalt zijn stations niet. Hij mist de kans om nieuwe mensen en middelen op te pikken. Het gevolg? De situatie verbetert niet, maar verslechtert alleen maar. Dit is niet bedoeld al klaagzang, het is helaas de realiteit. (In heel Nederland) Concreet is er de vraag om aandacht voor: - Het verlagen van drempels voor deelname aan cultuur. (m.n. financiële) - Het behoud van verenigingen en aanwas van deelnemers en vrijwilligers. - De verbinding tussen bewoners/dorpskernen en verenigingen, zonder het verlies van eigenheid. - Vernieuwing in beleid - Overzicht van, en betere communicatie over, het culturele aanbod. Dit is een flinke opdracht en dit kan alleen worden aangepakt met samenwerking en een impuls van de gemeente. Wat in mijn ogen echt kan werken, is de cultuurmakelaar de is voorgesteld. In andere gemeenten zien we al dat de inzet van een cultuurmakelaar echt werkt. Iemand die als smeerolie fungeert tussen verenigingen, kunstenaars, bewoners en beleid.

In gemeenten waar een cultuurmakelaar actief is, zien we: - Meer samenwerking tussen verenigingen en initiatieven, waardoor middelen en mankracht efficiënter worden ingezet. - Lagere drempels voor deelname, doordat de cultuurmakelaar verbindingen legt met scholen, zorginstellingen en buurtnetwerken. - Meer zichtbaarheid van cultureel aanbod, omdat één centraal persoon helpt bij promotie en communicatie. - Nieuwe initiatieven en vernieuwing, doordat de cultuurmakelaar kansen signaleert en partijen bij elkaar brengt. Kortom: In gemeenten waar de cultuurmakelaar actief is, rijdt de trein soepeler. Ik denk echt dat hier een kans ligt voor Someren. Hoe langer we wachten, hoe groter de schade en kosten voor reparatie. Dat moeten we niet willen. Daar tegenover, heeft een trein op stoom in de toekomst waarschijnlijk minder nodig. Aan u de keuze. Ik hoop dat we samen gaan zorgen dat cultuur niet alleen blijft bestaan, maar ook vooruitkomt. Dank u wel voor uw aandacht.