20230530 Raadsbrief Tussenevaluatie 2022 project Zelfregiecentrum Ammekare Bijlage 1b 2022 HT tussenrapport Ammekare

are

are Jaarrapportage Zelfregiecentra Schouwen-Duiveland 2022

In aanloop naar tussenrapportage juli 2023

Jaarrapportage Zelfregiecentra Schouwen-Duiveland 2022

In aanloop naar tussenrapportage juli 2023

Ter attentie van: Transformatiefonds ambulantisering ggz Zeeland Door:

Irene van de Giessen, bestuurder Klazine Tuinier, directeur

Datum:

november 2022

Mede mogelijk gemaakt met subsidie vanuit Transformatiefonds ambulantisering ggz Zeeland

2

Inhoudsopgave Aanleiding van dit rapport. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 4 Interview medewerker . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .5 Waarom een zelfregiecentrum. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 8 Interview bezoeker . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .9 Hoe is het tot nu toe gegaan?. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .14 Interview medewerker . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .16 Investering op PR en bekendheid. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .18 Do’s en Don’ts. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .19 Interview bezoeker . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .21 Tot slot . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .25

3

Aanleiding van dit rapport Op 1 januari 2022 is Stichting HerstelTalent gestart met de opzet van Zelfregiecentra in de gemeente Schouwen-Duiveland. Dit project wordt grotendeels gefinancierd door het Transformatiefonds ambulantisering ggz Zeeland. Het project duurt drie jaar. In aanloop naar het gevraagde tussentijds rapport in juni 2023 schrijven wij een korte evaluatie over het verloop van het project in 2022.

4

Interview medewerker Alien I: Wat is jouw taak in Ammekare? R: In Ammekare ben ik met name gastvrouw… gastvrouw. Ik ontvang daar mensen. Ik zou het echt als gastvrouw bijna willen noemen, maar dan die ook de gasten een prettige middag bezorgt door naar ze te luisteren, gesprekken met ze te hebben, maar ook leuke dingen te laten doen, aanpassend op van hun leuk vinden. Ik ben niet per se een gastvrouw met een eigen agenda, maar ik ben wel een gastvrouw die ten dienste staat van de gasten. Zo ongeveer. I: Oké. Wat was het ingewikkeldste moment in je werk in Ammekare tot nu toe? R: Het aller ingewikkeldste moment was toen ik getriggerd werd. Ik heb 1 moment gehad waarbij ik volledig getriggerd werd en ik merkte dat en ik dacht: Oh help, ik word getriggerd, wat nu? Dus er gebeurde voor de rest niks. Alleen ik werd enorm teruggeworpen op mezelf en dacht: Oh help, oh help, oh help alleen maar, waardoor ik in 1 keer helemaal stilviel en me bewust werd van allerlei dingen en toen dacht ik: Boy, zo, nou. I: Kun je er iets meer over vertellen? R: Ja, daar kan ik wat meer over vertellen. Het was de eerste keer dat ik met A. samenwerkte. In Zierikzee. En eigenlijk, A. zelf helemaal niks hoor, maar het feit dat hij politieman is geweest trok bij mij het laadje Politie open en daar rolde echt van alles uit.

Ik kon gelukkig mijn mond dichthouden, want ik dacht: Hoe ongepast! Maar mijn hele systeem dacht: Oh blèr. I: Ja, ja. R: En ik dacht: Dat heeft helemaal geen enkel nut hier en het is helemaal niet op z’n plaats, maar ja jeetje, wat moet ik nog veel vertellen over wat mijn associatie met politie is. Daar werd ik me bewust van. Maar hij trok onbedoeld.. trok hij dat laadje open. I: En hoe lukte het jou om daarmee om te gaan? R: Nou, ik heb eigenlijk … ben ik helemaal stilgevallen en was ik even mezelf aan het repatriëren en ik heb er helemaal niks over gezegd toen. Ik ben er echt gewoon mee naar huis gegaan, dat ik dacht van: Boy, boy, boy, wat moet dat ook voor hem ingewikkeld zijn dat mensen …. Ik zal vast niet de enige zijn die zo’n laadje heeft en dat die maar te pas en te onpas: Oh, u werkt bij de Belasting, dan komen onze belastingverhalen, u werkt bij de politie, dan komen onze politieverhalen. Ik heb later, toen later in de week, was ik nog weer in Zierikzee, toen heb ik dat … S. was daar ook bij … toen heb ik dat met S. ook besproken en ook gekeken naar … S. zei: Dan is dat wat ik gezien heb. Want ze had het gezien. Ze zegt: Je was even .. Even was je er niet. En dat klopt, want ik was mezelf aan het toespreken dat het keurig netjes in het laadje moest blijven. Dat was ik aan het doen. I: Je werd goed geobserveerd. R: Ik werd goed geobserveerd, ja.

En dat, weet je, ik heb gewoon zeg maar, in mijn privé en met S. gewoon me bewust geweest dat ik verhalen te vertellen heb en dat die ergens een plaats moeten krijgen. En dat die niet zomaar te pas en te onpas zomaar eruit rollen. Die bewustwording heeft het me wel gebracht, maar dat was het meest ingewikkelde, dat ik dacht: Oh help, nu gebeurt er iets waar ik bijna gewoon het laat lopen, zonder dat ik … Ja, het was hard werken om mijn mond te houden. Gewoon zo. Zo’n dringende behoefte voelde ik om mijn verhaal te doen. Dat vertelde me dat ik mijn

5

verhaal kwijt moet, zeg maar, en daar heb ik dan ook wel een plek voor gevonden. I: Gelukkig. R: Maar dat gebeurde me, ja. I: En als je kijkt naar het meest bijzondere moment bij Ammekare, wat was dat? R: Het meest bijzondere was bij.. in Burg .. bij een oudere vrouw, die best wel heel bijzondere verhalen had, waarbij ik ineens tot de realisatie kwam, dat wanneer ze in een andere context zat, het zomaar een opname had kunnen betekenen vanwege verward gedrag. En dat ik dacht: Ja, maar zo kun je ook tegen de wereld aankijken en dat is misschien off, maar wie doet ze daar kwaad mee? En ze kan daar prima mee leven. En het zijn bijzondere verhalen, maar er zit ook heel veel van waarheid in. I: Wat dacht je, toen je je dat zo realiseerde? R: Dat, dat, dat, ik vond het eigenlijk heel pijnlijk. Dat, dat, dat, ja, het pijnlijke eraan vond ik dat je zo geluk moet hebben wie je treft. Want dat als je een ander treft de uitkomst zo anders kan zijn. Snap je, dat was het. Wat ik er bijzonder aan vond was dat zij er gewoon was, met haar verhalen, en dat niemand ervan in paniek raakte of de noodzaak had om beoordeling aan te vragen bij de dienstdoende weet ik niet wat allemaal. Ja dat. Maar ook wel de realisatie dat je het zo moet treffen om mensen tegen te komen die je laten zijn wie je bent, ook al ben je misschien een beetje anders dan de ander.

I: Wat maakte haar zo anders? R: Nou, dat zij eigenlijk … ze is in de 90 … En op haar 70e ineens zich bewust geworden is van onze plek in het heelal en onze nietigheid, maar ook onze onkunde van wat er allemaal nog meer is. En daar geeft ze invullingen aan, die niet per se mainstream zijn. Dat kan. Ieder mag daar zo zijn eigen invulling aan geven, he. I: Wie weet wat wij nog gaan doen, Alien, tegen die tijd. R: Ja, weet je, dacht ik: Hoe mooi is het als je 70 wordt en denkt: Nu snap ik de wereld. Zo zit het in elkaar. Maar tegelijkertijd heb ik natuurlijk … In een heel ver verleden heb ik in de geriatrie gewerkt. Ik ben ooit aan de opleiding Ziekenverzorgende begonnen en daar zaten eigenlijk al die oude mensen standaard aan de Haldol. I: Ja, erg he? R: En dat confronteerde dat bij mij. Dat ik dacht: Deze vrouw, die een beetje vergeetachtig wordt .. God verhoede het dat ze in de zorg terechtkomt waar ze dan met Haldol haar behoefte aan praten over ons nietig mens zijn en ons.. ja dat. I: Wat een bijzonder liefdevol verhaal. R: Ja, ja. I: Wat betekent je werk in Ammekare voor jou? R: Oh weet je, het betekent voor mij … het is eigenlijk een cadeautje, elke keer weer. Ik hoef niet .. Ik moet misschien wat creatiefs voorbereiden, maar ik hoef niet zwaar bewapend met allerlei kennis en zo, moet ik daar gaan. Ik moet daar gaan en ik mag ontvangen.

En ja, echt in verbinding gaan met de ander. Een fijne dag hebben. Ja, soms zijn het verhalen die je al 6x hebt gehoord, maar nou, dat ik het niet erg vindt om er de 7e en 8e keer naar te luisteren. En mijn tafelgenoten ook niet. Die zijn ook oud en die vertellen ook 600 keer hun eigen verhaal. Dus daar past dat gewoon bij. Maar het is helemaal niet erg. We zitten allemaal te knikken en het is goed. We hebben ook … Dat is een man, die zit vol met verhalen, maar allemaal hebben ze ook dementie, maar dat is bij ons helemaal geen issue.

6

Bij je vergeetachtig, nou boeiend. Ze vertellen je een gek verhaal, wat kan ons dat schelen. Maar we hebben wel lekkere koekjes, zo! En niet dat we alleen maar over ditjes en datjes hebben, net zoals de vorige keer had 1 van de dames bedacht dat we het eens over verlieservaringen konden gaan hebben. Ja, vind ik prachtig dat ze de ruimte voelt om daar bij ons het daarover te gaan hebben. I: Ja, dat is ook zo, ja. R: En dan denk ik: Nou, het gaat niet over wat ik bedenk, het gaat erover waar hun mee zijn. Ze komen zich gewoon nog afmelden ook, omdat ze een uitje hebben. Nou, dan kunnen we lekker met ze meeleven en veel plezier wensen, lekker uitje met een aantal dames… I: Ja, mooi. Voor wie heb jij het verschil gemaakt in Ammekare? R: Heb ik verschil gemaakt voor iemand in Ammekare? Dat weet ik niet eens. I: Dat je denkt: wat op dat moment toch ff een punt maakte. Is een beetje een lastige vraag altijd, he? R: Nou, ik denk voor B. Omdat .. Ik ben een paar keer in Zierikzee geweest en eigenlijk was B. een ingewikkelde … Die zat ingewikkeld met zichzelf in elkaar. We hebben een gesprek gehad, toen met B., hij is gelovig en hij heeft Theologie gestuurd. B. doet me heel erg denken aan een vrijwilliger die ik gehad heb. Dat maakt B. zo mooi.

Maar ook lukte het om hem wat los te weken van zijn fascinatie voor zijn eigen geloofsbelevenis en het wat breder te trekken naar spirituele beleving, omdat gelukkig … Ik was blij dat ik daar iets van wist over hoe de studie Theologie in elkaar zit… Dat is niet alleen maar een godsdienstopleiding, maar dat is eigenlijk een hele brede religie-opleiding. Nou, daar wist ik het een en ander van en daar heb ik ook het gesprek een beetje naartoe gehaald. Je zag hem gewoon opgelucht zijn van: Oh, ja, nee, natuurlijk. En toen was het een breed gesprek waar iedereen zijn eigen religie in had. En natuurlijk heeft hij wel zijn eigen voorkeur… Dus het was een heel … in principe … ja, ik zag hem helemaal opengaan. Toen dacht ik van: Ja, je ook gewoon een geleerde jongeman, er zitten hersens in je hoofd en je bent vastgelopen, maar dat geeft niet. Het zit allemaal nog wel in je hoofd.

7

Waarom een zelfregiecentrum? De gemeente Schouwen-Duiveland heeft geconstateerd dat in haar gemeente behoefte is aan plekken waar mensen terecht kunnen die tegen complexe problemen aanlopen. Een Zelfregiecentrum kan hiervoor een oplossing zijn.

Wat is een zelfregiecentrum? Een zelfregiecentrum is een plek waarin mensen mogen zijn, zich kunnen ontwikkelen, vaardigheden op kunnen doen, hun netwerk kunnen uitbouwen, een cursus kunnen volgen die zelfmanagement bevordert en hun verhaal kwijt kunnen. Op deze manier vormt een zelfregiecentrum een community waar mensen in alle veiligheid hun weg naar de maatschappij terug kunnen vinden.

Voor wie is een zelfregiecentrum? Een zelfregiecentrum is bedoeld voor iedereen die op één of andere manier vastloopt in het leven en hier graag iets in wil veranderen. Het kan ook een fijne plek zijn voor mensen die eenzaamheid ervaren of behoefte hebben aan zingeving en betekenisgeving. Dit past bij de transformatie richting ambulantisering omdat een zelfregiecentrum ondersteunt bij vormen betekenis geven aan het leven. Daarnaast past het ook bij preventie omdat het inzet op zelfregie en zelfmanagement vaardigheden en draagt het bij aan (positieve) gezondheid door de aandacht voor zingeving, betekenisgeving, (mentaal) welzijn en sociale contacten.

Wie werken er in een zelfregiecentrum? In een zelfregiecentrum werken mensen die zelf ervaring hebben met herstel na ontwrichtende levensgebeurtenissen. Zij zijn opgeleid om hun ervaringskennis deskundig in te zetten in één op één begeleiding en in groepen.

8

Interview bezoeker Zierikzee I: Wie ben je? R: Wie ik ben? Ja, ik ben mezelf. I: Wat moet ik me daarbij voorstellen? R: Ik probeer altijd ja, dicht bij mezelf te zijn. En ja, ??? I: En wat merk ik daar dan van, als jij je zelf bent? R: Wat je daarvan merkt? I: Ja. R: Ik probeer eerlijk tegen jou te zijn en op zo een manier een goede verstandhouding met elkaar te krijgen. I: Ja, ja. En waar woon je? R: Ik woon in Zierikzee. I: En hoelang al? R: 22 jaar al. I: 22. R: Ja. Ik ben ik 2002 gekomen. I: Goh. R: Ja, 20 jaar. I: 20 jaar. En we zitten hier nu bij elkaar, in de hal dan. Hoe ben je hier terecht gekomen? R: Met de auto. Ik ging voor een vakantiewoning maar het werd iets meer. Het werd een twee onder één kap. I: Ja. R: Dus. En ik kon hier werken. Ik kon postbode worden. I: Hoe ben je bij Ammekare terechtgekomen? R: Eigenlijk via de gemeente. De gemeente en eigenlijk via hoe noem je dat? Die nu in dinges zit. Ja, via Emergis ook nog. Die zeiden zo van is dat niks voor jou? I: Hoe begon het toen? R: Eerst met Jolanda, ik heb nog geholpen met flyers. I: Jolanda en Sabine natuurlijk, nog weer later. R: Ja, Sabine kwam weer later. I: Ja, die kwam ook weer later. En nu zit je hier ook, nu kom je ook een paar keer in de week naar het cultuurhuis hè? R: Ja. I: Hoe is dat zo gekomen? R: Je kan denken dat je iemand kent, maar dat is niet zo.

Ik bedoel, mag ik een voorbeeld geven? I: Tuurlijk. R: Er is iemand die ja, die niet echt spraakzaam is en ik durfde echt een weddenschap van honderd euro in te zetten, dat hij nooit een liedje zou gaan zingen. En als die persoon ineens op een middag ineens een liedje gaat zingen… ja, toen brak ik. Dus ja, toen heb ik gewoon gezegd van ja, zeg nooit, nooit. Ik zeg er gebeuren wonderen maar die persoon die zegt ja, het was gewoon een magische middag.

9

I: Ja, ja. En wat betekent dat voor jou? Om dat soort dingen te ervaren? R: Gewetensvraag. I: Ja. Wachten we even… Dat is zeker een gewetensvraag ja. R: Ik was op die middag, was ik de zwakste schakel. En als je de zwakste schakel bent dan ben je een verliezer. Want ik was niet bereid om een liedje te zingen. Met andere woorden hij heeft bergen respect bij mij afgedwongen. I: Ja. Ja. R: En ja, ik heb een traantje gelaten. Dus hè, ik had er zelf ook moeilijk mee. Totdat Sabine op een gegeven moment tegen mij zei van… B. die zei van bedankt voor de magische middag en toen heb ik er een streep onder gezet. Toen heb ik gezegd van ja, hij is boven zichzelf uitgegroeid en Sabine zei van W., hij werd een meter groter. Hij werd geen meter groter, ik werd een meter kleiner. Dus ja, er gebeurde magische dingen daar. I: Ja, ja. R: En ja, wat ik al zeg van zeg nooit, nooit en niets is onmogelijk. I: Ja. Dat is wat je hebt geleerd ook hè? R: Ja. I: Ja. R: Ik heb ook geleerd dat het leven een stuk goedkoper kan worden. Vroeger had ik een kwartje nodig om een ???[08:21] voor te krijgen en nu gaat hij een liedje zingen. Ja, ja. Dus ja, het heeft toch een positieve uitwerking op de een of andere manier. I: Ja. En wat voor positieve uitwerking heeft het op jou gehad? Want dat zei je ook even. R: Voor mijn gemoedsrust in ieder geval een hoop. Maar ik leer ook...

nou, hoe moet ik dat uitleggen? Ja, dat niets is wat je denkt. Ik analyseer graag, ik wil graag weten hoe iemand in elkaar zit. Maar het geeft ook aan van dat ik me ook bloot durf te geven. Ik ben opener geworden. Ik zeg dingen waar ik vroeger ja, zou zeggen dan gaat je geen ene mallemoer aan en nu zeg ik het gewoon. Ja, nu lach ik er gewoon om. I: Kom maar op. R: Kom maar op, ik ben niet bang van je. En ja. Ik heb een mening. Ja, en daar kom ik voor uit. I: En heb je een idee hoe dat komt, dat dat hier lukt? Waar zou dat ‘m in kunnen zitten? R: Ja, dat je op een verkapte manier toch… Ja, het gaat me te ver om te zeggen dat je familie van elkaar bent maar dat je toch in een ja, in een bepaalde groep zit waar je toch elkaar vertrouwd en respecteert. I: Ja, ja. R: Dus dan praat je wat makkelijker en ja, af en toe heb ik wel het idee van joh, zit ik op een verjaardagsfeestje, om het zo maar uit te drukken. Dat het toch gezellig is en dat je elkaar nou ja, toch op een leuke manier leert kennen. I: Ja, ja. Ik ga ‘m even op pauze zetten want dan moet ik even naar mijn volgende vraag kijken. Stel nou dat iemand aan jou vraagt, een bekende aan jou vraagt, van joh, vertel eens hoe is dat daar bij Ammekare of wat is dat? Wat zou u dan zeggen?

10

R: Het is een ja, hoe moet ik het eigenlijk zeggen? Het is een ja, het is iets waar je fijn met elkaar kunt praten. Waar je elkaar beter leert kennen. Waar je antwoorden soms kunt krijgen op de vragen die je hebt. Dat er mensen rondlopen die je verder kunnen helpen met vragen waar je zelf geen antwoord op hebt. I: Ja, ja. R: En als je met elkaar zit dan respecteer je elkaar en ja, hoe moet je het eigenlijk zeggen? Je leert ook naar elkaar luisteren en naar elkaars problemen ja, te luisteren om het zo maar uit te drukken. Dus ja, ja, ik wil niet zeggen dat het een therapie is, maar het is wel leerzaam en het laat ook zien van dat je niet in hokjes moet gaan denken. Dus je leert ook anders denken. I: Ja, ik vind het mooi zoals je het omschrijft. Ja. Ja, wat is tot nu toe je mooiste moment hier geweest? R: Ach. Ja… ja, dat B. begon te zingen. I: Ja. R: Ik wil niet zeggen dat het voor mij het mooiste moment was maar het geeft wel aan van ja, dat iemand waar je altijd een kwartje in moest gooien om hem aan de praat te krijgen dat hij ineens gaat zingen. Ja, dat hij boven zichzelf is gestegen en ja, dat is mooi om te zien. I: Ja, dat is bijzonder hè? R: Ja, dat is bijzonder. I: En hè, nou had ik ‘m net opgezocht en dan ben ik ‘m alweer kwijt. Wat valt je op hier bij Ammekare, is er nog iets waarvan je zegt ja, dat valt me echt op? R: Dat we toch een band hebben met elkaar.

En ik kom af en toe binnen met mijn grote bek zo van ik kom alleen maar voor de gezelligheid en een praatje. Maar ja, het is ook ja, ben je ook goed voor mijn gemoedsrust en ook ja, ik kan een praatje maken. Ik kan vragen stellen en we kennen met elkaar lachen, we kennen met elkaar huilen. En we kennen ook genieten van elkaar. I: Mooi toch? R: Ja, en af en toe een traantje. Ja. En dan heb je ook weer de discussie van mag een man huilen ja of nee. I: Ja. Jij weet wat wij daarvan vinden. R: Ja, maar je weet ook dat ik het haat. I: Ja, dat weet ik ook. R: Maar aan de andere kant, ik heb ook gezegd van, om mezelf goed te praten. Bij de beste zangers huilen ook mannen. I: Vind ik ook. Nou en of. R: Die doen het nog voor televisie. I: Ja, precies. Die huilen op tv. Dat is een feit. R: Dat is ja, maar ja je kan niet zeggen van hé, knip het er even uit. I: Nee. Maar dat doen ze daar dus ook niet. Ik denk dat ze het er daar zelfs expres in laten staan. R: Ja, tuurlijk. Emotie hoort erbij. I: Dat bedoel ik. R: Ja, aan de andere kant zeg ik ook gewoon van, hoe zal ik het netjes zeggen? Ze mogen mij in goede tijden zien maar ze mogen mij ook in slechte tijden zien? I: Ja, tuurlijk. Ja, wat mij betreft wel.

11

R: Ja, nou ja. En ja, ik kom wel een keer, dan kom ik binnen en dat zeg ik wel eens dingen die ik niet moet zeggen. Ja, dan moet ik de volgende keer moet ik vier keer mijn excuses aanbieden. I: Dat moet niet, dat doe je. R: Ja, waarom niet? I: Nee precies. Dat is prima maar het is meer, als je het niet zou doen was het ook goed. R: We zeggen toch altijd tegen elkaar van we moeten respect voor elkaar hebben. En als ik dan over… nou, dan tussen aanhalingstekens, oneerbiedig ben geweest. Of dingen heeft gezegd, dat ik het harder gezegd heb dan ik het meende. Ja, dan moet je ook vent zijn om te zeggen van sorry van verleden week. Ja. Ja, daar ben ik toch eerlijk in. I: Zeker. Ik vind het ook wel mooi. R: Dat siert me ook. I: Ja, dat siert je zeker. R: Dat bedoel ik gewoon van ik heb een grote bek maar wel een klein hartje. I: Ja. Ja. Wil je nog iets anders kwijt? Wat we beter kunnen doen? R: Ja, een leeg kopje. I: Ah. Want anders dan laten we het hierbij. Ik heb ook nog een paar vragen, maar die moet ik op de computer invullen. Dus dat doen we zo wel even daar. R: Ja. I: Maar dat zijn meer cijfertjes vragen. Maar wat mij betreft waren dit mijn vragen. R: Ik hoop dat ik je verder geholpen heb. I: Ja zeker. R: En als ik wat vergeten ben, het staat in mijn schrift. I: Dat is een feit. Dus die pakken we er sowieso bij. Dus dat komt goed.

Jouw schrift is de inspiratie voor deze interviews en nu ga ik gelijk veertien mensen vragen. Dus jouw schrift was allemaal het begin van dit, serieus. R: Nou, daar ben ik wel van overtuigd. I: En terecht want dat is zo. R: Ik bedoel gewoon zeg maar zo van, dat heb ik ook tegen Judith gezegd. Het is goed, staat ie nog aan? I: Ja zeker. R: Het is goed dat ik het schrift heb ingeleverd want nadat B had gezongen, ik had echt toen ik thuis was had ik dat ook dat schrift echt in de openhaard gegooid. I: Oh, wat een geluk zeg dat ik ‘m had. R: Nee joh, mijn visie was helemaal ja, dus ik was echt ja, nou ja, daar zal ik heel eerlijk voor uitkomen, ik was uit de boot geslagen. I: Hoe kijk je daar nu dan weer naar, als je daar nu nog naar terugkijkt zeg maar? R: Ja, ik heb er zelf een streep onder gezegd. Ik bedoel zo van ik had er moeite mee dat ik een traantje liet. Je loopt erover na te denken en dan kom je tot de conclusie van ja Willem, jij was de zwakste schakel. Je kent dat programma toch wel van vroeger, De Zwakste Schakel? I: Nou nee, maar ik kan me er iets bij voorstellen. R: In principe kwam het erop neer zo van hij was de held en ik was het sulletje om het zo maar uit te drukken. Want hij toonde een berg lef en ik had het lef niet.

12

I: Nee. R: Dus ja, ik moest gewoon maar mijn petje afnemen voor hem. En dat ja, mijn visie was helemaal weg. Dus ik bedoel zo van mijn zelfvertrouwen en mijn visie was ineens zo van ja, ja, ik was van slag. En doordat B. tegen Sabine heeft gezegd van bedankt voor deze magische middag ja, toen heb ik gewoon tegen mezelf gezegd van Willem wat maak jij nou een probleem van dat jij gejankt hebt, als hij het een magische middag vindt? Hij heeft er een berg zelfvertrouwen van gekregen. Ja, en wat Willem heeft gekregen ja… I: Misschien komt jouw moment nog wel. R: Ik heb hier altijd wel mijn kleine triomfjes om het zo maar uit te drukken. I: Dat is ook zo. R: Ik bedoel, ik vind het af en toe best leuk om even soms te zoeken en iemand op het verkeerde padje te zetten dus. Ja, dus nee, daar maak ik me geen zorgen om dat ik de momentjes hier niet krijg. I: Goed zo. R: Ik steek bewust mijn nek hieruit. Als dat er vragen zijn waarbij ik bij een ander denk van als je dat aan die vraagt dan slaat hij door, dan slaat hij dicht. Zo van zeg het nou maar gewoon en dan hou jij de wind uit de zeilen van ze. En dan maak ik het voor hen makkelijker om wat te zeggen. I: Mooi, vind ik mooi om te horen. R: Ja. Want hoe noem je het? Petra die was hier verleden week voor het eerst, en er was ja, een kaartspel. Je weet wat ik bedoel met kaartspel hè? I: Ja, met steek je los.

R: Met vragen over relaties zogezegd. Ja, en er komen best wel vragen in voor dat je bij je eigen denkt van hoe zal ik dat passen of zal ik dat niet passen. I: Ja. R: En dan zeg ik gewoon van kom maar op, ik zeg gewoon wat ik denk en ja, wat ik ervan vind. Dan zet ik bij mezelf te denken van denkt Petra ervan maar gewoon zo van op zo een manier weet je precies welke Rotterdammer ik ben en ja. Recht voor z’n raap ben en ja, de kortste weg ben. I: Precies. Nou, zullen we ‘m afronden zo? R: Ja. I: Is goed.

13

Hoe is het tot nu toe gegaan? In januari 2022 zijn wij enthousiast gestart met de opzet van de zelfregiecentra in SchouwenDuiveland. Wij hebben ons in eerste instantie gefocust op Zierikzee. Vervolgens volgde vrij snel Brouwershaven. In de zomer zijn ook Burgh-Haamstede en Bruinisse geopend.

Ammekare Een zelfregiecentrum (ZRC) is een nieuwe voorziening in de gemeente Schouwen-Duiveland. Daarom is er goed nagedacht over hoe het ZRC het beste bekend gemaakt kon worden. Op verzoek van de gemeente is gezocht naar een andere naam voor ZRC. Dit is Ammekare geworden. Ammekare staat voor ‘aan elkaar’ en met elkaar en daarmee voor verbinding. Er is gezocht naar een naam die past bij de inwoners van Schouwen-Duiveland. Daarom hebben wij naar een Zeeuwse naam gezocht om ook hiermee aan te geven dat wij ons willen verbinden.

Locaties Er is zorgvuldig gezocht naar passende locaties voor de Ammekares. UIteindelijk is gekozen om de satelliet locaties te huisvesten in de dorpshuizen van Brouwershaven (Tonnenmagazijn), Burgh-Haamstede (de Schutse) en Bruinisse (de Vanger). Een dorpshuis is laagdrempelig. Mensen komen er bijvoorbeeld al naar de bibliotheek of voor bloedprikken. De andere activiteiten in het dorpshuis zorgen voor aanloop bij de Ammekares. In Zierikzee is Ammekare gevestigd in het cultuurhuis. Dit is een verzamelgebouw waarin allerlei culturele en maatschappelijke activiteiten plaatsvinden zoals dans, muziek, theater en yoga. Dit is een laagdrempelige plek met een prettige sfeer die voor mooie verbindingen zorgt met anderen partijen. Zo is er bijvoorbeeld gezamenlijk met de dansschool een ‘bewegen op muziek’ middag georganiseerd.

Zierikzee In Zierikzee is Ammekare drie keer per week geopend vanaf februari 2022. In april werd de locatie officieel geopend door wethouder Ankie Smit. Inmiddels komen er zo’n 45 unieke gasten per maand en een groot deel komt wekelijks terug. Er worden vaste activiteiten georganiseerd zoals creatieve opdrachten en themagesprekken. Daarnaast zijn er

14

seizoensgebonden activiteiten en evenementen die samen met het cultuurhuis worden georganiseerd. Mensen komen binnen door bijvoorbeeld de krant, een folder, een hulpverlener of uit nieuwsgierigheid. In Zierikzee is inmiddels ook de eerste WRAP-training succesvol afgerond. In de interviews leest u meer over de ervaringen van de bezoekers.

Brouwershaven In Brouwershaven is gekozen voor een andere aanpak. Daar is gestart met een herstelwerkgroep. Verschillende aanmeldingen hiervoor kwamen via de huisarts en via de onafhankelijk cliëntondersteuning. Vanuit deze herstelwerkgroep is de inloop voortgezet. Brouwershaven heeft een trouwe groep aan vaste gasten en er komen ook steeds meer nieuwe mensen kijken.

Bruinisse De locatie in Bruinisse is vanaf juli geopend. Het bleek teveel om vier locatie tegelijk te openen. Daarom hebben wij ervoor gekozen om vanaf juli dubbel in te zetten in Bruinisse. We zijn daar twee keer in de week open in plaats van één keer per week om zo het eerste half jaar te compenseren. Bruinisse heeft een heel eigen doelgroep met wat oudere mensen die vereenzamen en behoefte hebben aan een goed gesprek.

Burgh-Haamstede De locatie in Burgh-Haamstede is in juli geopend in het dorpshuis. In Burgh-Haamstede zijn wij op maandag en donderdagmiddag open tot het einde van het jaar. Dit om het eerste half jaar waarin we gesloten waren te compenseren. Vanaf 2023 gaan we alleen op maandagmiddag open. De gasten zoeken met elkaar naar zingeving en betekenisgeving. Samen met hen bedenken wij voor elke week een programma wat hieraan tegemoet komt. Er wordt gesproken over het leven, lijden en hoe dan verder te leven. Voor een aantal mensen betekent een bezoek aan Ammekare dat zij behandeling bij een POH konden afsluiten. Voor anderen is het een verlichting van de wachttijd tot aan behandeling.

15

Interview medewerker Romina I: Wat is jouw taak in Ammekare? R: Mijn taak is eigenlijk, als bezoekers er zijn, om te zorgen dat iedereen zich veilig voelt en op hun gemak en dat elke persoon die daar is zich vrij voelt. En ik denk ook dat, ook al is er een activiteit gepland en iemand geeft aan van: Nou, daar heb ik nu geen zin in of dat wil ik niet, dat het ook belangrijk is om dan diegene daarin te respecteren. Ik denk dat het ja, respect hebben voor ieders behoefte, en dan ervan uit gaand dat iemand zelf weet wat goed is voor zichzelf. I: Wat was het ingewikkeldste moment in je werk in Ammekare tot nu toe? Kan iets kleins zijn, kan iets groots zijn. R: In Burg Haamstede is er een bezoeker die heel erg naar mij toe trekt en die zich soort van vergelijkt met mij, terwijl wij eigenlijk compleet verschillend zijn, waardoor ik af en toe denk ik, dingen heb gedeeld over mezelf, dat vind ik wel lastig. I: Wat was het meest bijzondere moment in Ammekare tot nu toe? R: Nou dat zijn er eigenlijk 2, dat mijn houding als prettig ervaren wordt. Want dat ben ik niet gewend. Ik heb vaak te horen gekregen: Je moet meer initiatief nemen, je moet je stem laten horen en je moet gewoon op de voorgrond staan bijvoorbeeld. Maar dat is gewoon niet wie ik ben, als persoon. Om dat dan te moeten gaan doen … Het moet ook gepast zijn.

Dus ze gingen eigenlijk iets van mij vragen dat ik niet kon doen, of zo. En ik kan het misschien wel doen op een ander passend moment, wanneer dat nodig is, maar als ik zoiets heb van: Ja, het gaat toch om de bezoekers, het gaat hier niet om mij. I: Heel goed. R: Dus op een gegeven moment, dat was de tweede keer, toen was Klazine er ook. Toen voelde het alsof ik voor mijn plekje moest vechten, zo van: Ik moet wel echt laten zien dat ik dit echt wil, zeg maar, en even laten zien dat ik ook wel .. Ja, dat ging er even in mijn hoofd, ik dacht: Ik wil ook niet dat ze kan zien dat ik weer die stille ben of … weet je wel, dat. Dus toen ging ik een beetje buiten mezelf en dat had Klazien ook gezien en die vroeg ook later aan mij: Hoe kwam dat nou? Dus ja, toen heb ik haar ook uitgelegd waar dat dan door komt. Dus ja… I: Je zei dat je meerdere momenten had gehad, want je zei: Dat ik mezelf mag zijn, dat ik gezien word… R: Ja, en dat gaat dan ook over die bezoeker die zo naar mij toe trekt, maar wat ik daar bijzonder aan vond, even los van dat, is dat zij had anderhalve maand die flyer thuisliggen en ik vind het gewoon bijzonder dat ze toch dan heeft gedaan. Ze is toch gekomen en wat ik ook eigenlijk wel … ja, dat zie ik dan meer als een uitdaging … hoe kunnen we ervoor zorgen dat nog meer mensen komen.

Dat vind ik echt een hele uitdaging, want ik denk dat er nog zoveel mensen zijn, waar dit goed voor zou zijn. I: Absoluut, absoluut. R: Dus ja .. I: Dank je. Wat betekent je werk in Ammekare voor jou? R: Ik ga altijd weg met voldoening en ik ben altijd wel blij of zo. Ook al gaat het over hele soms heftige onderwerpen of zo, ik voel wel dat ik een steentje bijdraag aan herstel en het welzijn van een persoon. Ik moet wel eerlijk zeggen dat ik dat in Burg Haamstede wat meer heb dan in Bruinisse. De mensen in Burgh Haamstede hebben best wel een bredere kijk of zo, op het leven. I: Voor wie heb jij het verschil gemaakt in Ammecare? R: Ik denk voor A.. Ja, ik denk dat ik voor A. wel het verschil heb gemaakt. Dat denk ik wel.

16

I: Kun je vertellen waardoor? R: En of dat verschil maken nou per se op een gezonde manier is, dat vraag ik me nog een beetje af, als ik eerlijk ben. Zij is wel … wat ik net al zei … Zij vergelijkt zich heel erg met mij, of zo, dus ik probeer – dat heb ik ook met Alien besproken dat ik daarin af en toe ook wat steun in nodig kan hebben. Ze zei ook van: Het is net een tenniswedstrijd, ja, gooi het maar gewoon weer terug, weet je wel, of ja…. Daar ben ik me nu wel bewust van dat ik dat ga doen, maar ik denk omdat toen zij binnenkwam, zeg maar, ik merk dat ik best wel herkenning voelde in haar verhaal, zeg maar, en dat had ze denk ik ook wel een beetje met mij en ook wel dat zij best wel spiritueel is en dat ben ik zelf ook wel. En ook denk ik dat toen zij binnenkwam, dat zij de vrijheid had om echt even te ademen.

17

Investering op PR en bekendheid Er is en wordt veel geïnvesteerd op de bekendheid (Public Relations, PR) van de Ammekares. Wij hebben dit gedaan door: •

In Zierikzee, Burgh-Haamstede, Brouwershaven en Bruinisse te folderen.

•

Voorlichting te geven bij samenwerkingspartners in zorg en welzijn.

•

Voorlichting te geven in Ammekare aan de WMO- en participatie consulenten en de mensen van de toegang tot zorg bij de gemeente.

•

Interviews te geven aan de radio en diverse kranten.

•

Folders af te geven bij o.a. de bibliotheek, huisartsen, de voedselbank, kerken en SMWO (maatschappelijk werk).

•

Diverse activiteiten te organiseren zoals een picknick en een muziekmiddag om mensen te interesseren.

•

Een activiteitenprogramma per maand, per locatie op te zetten en via (sociale) media te verspreiden.

18

Do’s en don’ts

Naar aanleiding van het eerste jaar Ammekares en de zaken waar wij tegenaan lopen, hebben wij een aantal do’s en don’ts geformuleerd:

Don’t 1. Als je vier centra opstart, lijkt het logisch om dat 1 voor 1 te doen maar het is gebleken dat dat niet handig is. Het is verwarrend voor verwijzers omdat zij niet weten welke locatie al open is. Verder zorgt het ervoor dat je de opening van locaties dubbel moet aankondigen en verwijzers meerdere keren moet benaderen. Dit kost extra tijd. Verder hebben wij bijvoorbeeld gewacht met een interview in de krant tot alle locaties geopend waren, maar dit kwam nu dus pas veel later in het jaar. Het was handiger geweest wanneer dit eerder had plaatsgevonden. Daarbij kan je een gemeente zoals Schouwen-Duiveland niet opsplitsen, iedereen is met iedereen verbonden. 2. Een ruimte waar je niet goed zichtbaar bent. 3. Teveel met de opzet van Ammekare bezig zijn en te weinig met het aanbod van activiteiten en de samenwerking met andere partijen. 4. Door alle aandacht voor PR en activiteiten vergeten dat ervaringskennis de basis is. 5. Niet te scherp profileren op psychische problemen in verband met ernstig stigma. 6. Denken dat je met één activiteitenaanbod genoeg doet. One-size fits all geldt hier niet. Iedereen heeft andere behoeften.

19

Do 1. PR is cruciaal. We hebben gezien dat de investering in het flyeren heeft gewerkt. Daar komen mensen op af en steeds meer mensen weten van ons bestaan. De folders moeten dus op orde zijn, eenvoudig en toegankelijk qua taalgebruik. Daarnaast moet er een activiteitenaanbod zijn waar je direct mensen mee trekt. Verder heb je voor elke locatie een kwartiermaker nodig die alle PR-zaken voor die locatie oppakt en daar is veel tijd voor nodig. 2. We hebben gemerkt dat er sterke groepswerkers nodig zijn die goed kunnen variëren tussen één op één gesprekken en de groep leiden. Je hebt twee volwassen werkers nodig met vrijwilligers/stagiaires. Het aantal bezoekers is nog oplopend maar zelfs met een beperkt aantal gasten is het een hele kluif om mensen goed te voorzien in hun grote behoefte aan ondersteuning. Het tekort wat mensen hebben is groot. Fasering in niveau van medewerkers is van groot belang: je hebt van alle niveaus mensen nodig. Zowel voor de diversiteit van de gasten als voor de taken. 3. Eventuele strategische problemen die samenhangen met de positionering van de Ammekares op het juiste niveau en bij de juiste mensen bespreken (actief samenwerking zoeken met andere partijen). 4. Een brainstormsessie organiseren met betrokken partners over samenwerking en het genereren van bekendheid. 5. Per locatie een box met materialen voor activiteiten. 6.

Samenwerken met de dorpshuisbeheerders.

20

Interview bezoeker Bruinisse I: De eerste vraag is wie ben je? R: J. I: Ja. R: 63 jaar. Ik woon sinds een jaar of 28 in Bruinisse. En ik ben getrouwd met P. En ik heb twee kinderen. I: Ja. En hoe bij je bij Ammekare terechtgekomen? R: Van de zomer. Met folders, flyers rondgebracht. I: Ja. R: En toen zag ik het en ja, ik was toevallig ontvangen bij Klazine. Wat dingetjes op zoek, dit soort vlak eigenlijk. Ik denk nou, ik ga in september wel eens kijken. En via een andere organisatie waar ik bij ben daar een collega van en die vrouw kwam met één van de dames van Hersteltalent en die vrouw weet je iemand in Bruinisse die misschien iets kan vertellen over bewoners of vragen daarover beantwoorden. Nou ja, zo ben ik benaderd en ik heb daar ja op gezegd. Dat gesprek is geweest en indirect was ik gelijk ook ja, meer bezoekster van de bijeenkomsten in Bruinisse dan in dit geval, dorpshuis. I: Ja. En hoe vind je het om ja, om naar Bruinisse en/of naar Zierikzee te gaan of allebei? R: Nou ik deed natuurlijk al heel veel, en ik deed altijd heel veel dingen, activiteiten en organisaties in Zierikzee zelf. Ook andere op het eiland. Vroeger toen kwam ik in Bruinisse wel wat meer maar dat is in de minderheid gekomen zeg maar.

Maar nu is het toch wel zo dat ik in Bruinisse en zodoende kwam het op het padje en ik weet uit ervaring dat je gewoon met de flow mee moet en aanvoelen moet ik het wel doen, moet ik het niet doen? Ik heb het wel gedaan en nou, wie weet wat eruit kan voortvloeien waaronder bijeenkomsten in Zierikzee. I: Ja. Dat vind ik fijn om te horen. Wat betekent het voor jou om naar Ammekare te kunnen? R: Ja, mijn man zit thuis met pensioen en hij heeft heel veel hobby’s en we hebben samen veel hobby’s. En moet je toch die structuur weer een beetje gaan wijzigen. Bewust of onbewust. Prima. En dan nu weer een klein beetje inzetbaar. I: Ja. R: Het heeft ook heel veel raakvlakken met dingen die ik doe. Dus ja. I: En heb je momenten dat je zegt nou, je komt nu een aantal weken hè? Maar dat je zegt nou, dat vond ik toen echt wel een heel mooi moment R: Een mooi moment? I: Ja, of een beetje die je niet zo snel vergeet of een fijne ervaring was. R: Ja, nou ja, vanmorgen dan. I: Ja. R: Ik was in Bruinisse bij de nog ochtend, ja, ik ben daar al een paar keer op donderdagochtend geweest en tot nu toe was ik daar nog steeds de enige aanwezige als gast. Van Hersteltalent. Nou, en ondanks dat we met z’n drietjes waren toch een leuke ochtend kunnen, hebben toch nog samen kantinetijd gedaan. Een keer met striptekenen. Dat is eigenlijk wel andere dan Hersteltalent doen.

Maar die mevrouw was er niet en dat boek wat zij daarover had, hadden wij ook niet. Dus wij hebben internet geraadpleegd en toen was één vrouw, die had een leuk idee. Dus zijn we met z’n

21

drietjes lekker aan de gang gegaan. We waren halverwege en toen kwam daar de fotograaf van de inwonerskrant binnenlopen. Dat was een afspraak al. En dat was even spannend want er was een andere journalist had al eerder een interview met één van de dames gehad. En daar moest een foto bij. I: Ja. R: Ja, toeval, toeval bestaat niet zeg ik dan altijd. Maar die mevrouw ken ik van heel veel andere dingen waar ik in betrokken ben geweest, en nog. Dus dan had ik weer een leuke ontmoeting. En ik ben zelf ook nog coach, ik ben jarenlang fotograaf geweest van de inwonerskrant. We hebben samen veel moeten stoppen. En ja, toch wel weer via Hersteltalent en dat daar zijn dat toch weer met een foto toch nog weer de inwonerskrant kom. Dat vond ik eigenlijk wel een grapje. I: Ja, ja. Want jij vertelde toen viel het allemaal wel een beetje op zijn pek hè, zei je? R: Ja. Ja I: Ja. En stel nou dat je aan iemand anders, want jij bent nou een aantal keer geweest in Zierikzee. Maar stel nou dat je iemand anders moet uitleggen wat Ammekare is. Wat zou je dan ja, hoe zou je dat omschrijven? R: Ja, een ontmoetingsplek, plekken zijn zeg maar. Zo een regio waar je woont en waar je op vaste dagen, middagen, ochtenden gewoon laagdrempelig inloop kan hebben van bepaalde tijden. En dat mensen gewoon ja, behoefte aan hebben. Volgens Hersteltalent dus de afdeling Ammekare. I: Ja.

R: Maar ook veel creativiteit bij komt kijken maar ook ja, informatiedingen waar je ja, leren, dingetjes waar je heel veel aan kunt hebben gewoon. Allerlei maatschappelijke problemen of dingen. En maar je kan ook gewoon met elkaar praten en van het één komt het ander. I: Ja. R: ?? zijn, de buren ontmoeten en ondertussen maak je iets creatiefs. Papier, tekenen, schilderen, noem maar op. I: Dank je wel. Hé, en tot slot heb ik nog één vraag van mij, of twee eigenlijk. Maar eentje is valt je iets op? Want jij bent op veel plekken geweest. Jij hebt ook veel plekken vrijwilligerswerk ook gedaan en je kent veel mensen. Valt je iets op bij Ammekare in vergelijking met andere plekken waar je geweest bent of ja, iets waarvan je zegt ja, dat maakt Ammekare wel echt uniek. R: Ja. Twee organisaties waar ik dus wel bij betrokken ben, contact tussen de groep bij de groep die het doen met elkaar. Vrijwilligers of betaald, maakt niet uit. Maar de mensen die het met elkaar doen. Ja, mijn gevoel heel mooi en uniek zijn. Vriendschap, respect naar elkaar, lief voor elkaar. en dat zie ik bij Ammekare, de korte tijd dat ik erbij ben ook, voel ik dat ook. I: Ja. R: En of het een kwestie is van aanleren, dus trainingen die we nu natuurlijk krijgen. En kernwaarden en regels die er automatisch zijn. En dat idee heb ik wel dat het eh, nou, misschien bezoekers niet zo zien of in de gaten hebben. I: Ja.

Daarom, daarom vraag ik het ook. Daar was ik ook oprecht benieuwd naar en ik vind het heel mooi om te horen. En ik hoop dat het zo verder kan blijven en een beetje meer kan worden nog. R: Wat je dus ook hebt, als je met een hele grote groep mensen bent en je bent gewoon met elkaar, met elkaar destijds hadden we ook wel vergaderingen wekelijks, evaluaties hebben. Maar ja, je maakt ook letterlijk alles op die momenten met elkaar mee. Dus ja, dat ben ik wel meer uit dat je echt met

22

elkaar vertellen aan elkaar van dat is er met mij gebeurd zo en zo of dat het gewoon ieder voor zich blijft. Dat het bij diegene blijft die erbij waren zeg maar. I: Ah ja, of het doorvertelt wordt bedoel je? R: Ja, doorverteld ja, I: Nou, we maken wel een soort van verslag voor als er zeg maar iemand volgende keer weer komt. Dat die wel weet wat er gedaan is bijvoorbeeld en besproken is. Niet in details ofzo maar het is wel een soort van ja, soort van overdracht is het zeg maar. Maar niet, niet met na en toenaam en details. R: Nee. Nee bijvoorbeeld dat je weet nooit van tevoren wie er op komt dagen. Dus wel iemand die jullie dan hoe dan ook, hoeveel respect je ook blijft tonen en dan is het ook van ieders verhaal is net zo belangrijk als ???[09:20]. Dat je toch eentje of twee, of meerdere tussen kan hebben die zegt van, zie er toch wel tegenop als die komt. Ondanks dat we dit… zo. I: Ja. Ja, nou kijk. Ja, ik denk dat ik snap wat je bedoelt. Ja, dat verschilt natuurlijk per persoon. Het is ook wel mooi wat jij zei, we trainen er wel met elkaar eigenlijk erop om die sfeer voor iedereen inderdaad gelijk te houden. En dat lukt ook de ene keer beter dan de andere keer. Want wij zijn ook mensen met z’n allen. R: Ja, ja. I: Maar en, en daar hebben we het dan ook wel over. Want met, het mooie is wel dat altijd iemand anders moeite heeft met iemand anders zeg maar.

Hoe zeg je dat? Daar zit veel verschil in. R: Ja. I: Ja. Is er nog iets waarvan jij zegt nou, tot slot vind ik het nog wel belangrijk om dat op te merken of dat heb je nog niet gevraagd, of dat hoort er nog bij? R: Dat zou ik zo 1, 2, 3 niet op kunnen komen. Ik wil daar wel thuis over denken. I: Voel je vrij om het alsnog te delen. R: Ja. Dat doe ik misschien nog wel even. I: Voor de gemeente anoniem hè, dus je naam gaat eruit. Maar het is bedoeld om aan de gemeente te laten merken kijk, dit is wat we doen, dit is hoe mensen het ervaren. Tegen hen te zeggen joh, het is belangrijk dat het er is. Of ja. R: Het is zeker belangrijk. Wat ik wel, waar ik ook de gemeente gedeeld wil hebben is toch wel een soortement van direct of indirecte samenwerking iets van een SMWO een vraag. En ik zie nu rondom mij telkens meer dingen, projecten zie ik op internet voorbijkomen. Die de gemeente SchouwenDuivenland op dit gebied. Wat ze aan het ontwikkelen zijn. Daar zag ik van de week iets, dat ze in de hal van het gemeentehuis samenzitjes kan doen. Binnen kunnen lopen. Ook weer om de diversiteit van inwoners. Ten opzichte van twintig jaar geleden. I: Daar hebben ze ons ook voor uitgenodigd. R: Oké. I: Gisteren toevallig. R: wat ik al de hele tijd jou zei, dat ik al aangaf ja, wij doen net weer het stukje dan waar je weer heel misschien mee kan doen. Tenminste zo had ik het begrepen hoor.

I: Nou, dat is inderdaad waar. Nee, dat heb je goed begrepen. Kijk, wij zijn met verschillende mensen. Dus mensen worden ook door verschillende dingen aangesproken. En wij zijn speciaal in het leven geroepen om mensen te ondersteunen die wat minder makkelijk de aansluiting vinden bij ja, misschien iets wat SMWO organiseert. Maar verder is iedereen welkom. Maar we proberen op zo een

23

manier zo een sfeer te creëren dat ook mensen die dat wat minder makkelijk zo een stap zetten, zich mogelijk wat meer op hun gemak voelen. En dat ja, dus in die zin zijn we extra. I: De avond van de dialoog gaat ook weer starten dan. R: Oh leuk. Leuk. I: ja. R: Dialoog. Leuk ook weken van vluchtelingen werk had ik aan meegedaan. In het ondernemersatelier in Zierikzee. Doen we veel, toen werkte ik bij vluchtelingenwerk. Ik heb het één keer gedaan en toen bleef ik weer thuis. Die hadden een training gedaan dus dat zij die gesprekken kan leiden zeg maar. I: ja. R: Waar je een kleine training of opleiding kan doen. Dat heb ik nog eens een keer in de grote kerk in Zierikzee gedaan. Maar dat viel dan zo dus een beetje vreemd dat het daar wordt gedaan. Daar had ik dan ook een opdracht van een vrouw die daar met heel veel plezier foto’s heeft lopen maken. Maar dat vond ik ook wel ja, een mooi zet. I: Dat is zeker mooi. R: Dat we die dan ook in de record luisteren. Echt luisteren. Horen en luisteren dat zijn twee dingen. I: Maar dat zijn zeker twee dingen. En inderdaad iedereen ja, wij dragen op evenveel waarde schatten waarderen. Dank je wel Joke, om te delen. R: Graag gedaan.

24

Tot slot Het is bijzonder om te merken hoe zeer de Ammekare’s in een behoefte voorzien. Mensen zijn dankbaar met een plek waar ze mogen zijn en de ruimte die ze ervaren om te ontwikkelen. In de praktijk zitten er mensen uit de maatschappelijke opvang, beschermd wonen en mensen die nog nooit met de psychiatrie te maken hebben gehad bij elkaar. Zij vinden elkaar in gezamenlijke levenservaringen. Ik hoor mensen regelmatig zeggen: Ik vind het zo belangrijk dat mijn ervaring er voor de ander ook toe doet. Of wat voel ik mij gehoord doordat de ander ook tegen zorgen aanloopt in het leven. We zien mensen opbloeien en verbindingen aangaan met anderen om hen heen. Dat kunnen bezoekers zijn van Ammekare maar we horen ook verhalen van mensen die weer relaties aan durven gaan of bij de buren op de koffie gaan. Wij zijn blij dat we in dit eerste jaar al aan onze vooropgestelde doelen van bezoekersaantallen en activiteiten hebben kunnen voldoen. Uiteraard hopen wij voor de komende twee jaar nog veel meer mensen te verwelkomen en ondersteunen.

25

Stichting HerstelTalent Oranjelaan 19 4332 VA Middelburg 06 22 88 92 96 info@hersteltalent.nl

hersteltalent

hersteltalent.nl