CConstaterende datRotterdam
Koppel je AI →
Document · PDF

[26bb009958] Inspreekbijdrage Y. Akkerman over Jeugdbeleid Rotterdam Zuid

Commissie Onderwijs & Samenleven 4 november 2026, gemeente RotterdamBij agendapunt: Voortgangsrapportage NPRZ1.723 woorden

Open het PDF bij de gemeente ↗Naar de vergadering →

Tekst van het document

Uit het bestand gehaald, zonder opmaak, tabellen en afbeeldingen

Spelen. Met het leven van de kinderen op Zuid Inspreekbijdrage voor de Raadscommissie Onderwijs en Samenleven (bewerkt) Onderwerp: Voortgangsrapportage NPRZ Ype Akkerman, 4 november 2026 Boerenbedrog op de boerenzij Deze voortgangsrapportage van het NPRZ is een belediging aan de waarheid en aan u, beste volksvertegenwoordigers. U moet dit niet pikken. Zo beweert de wethouder dat het lerarentekort op Zuid iets hoger is dan het Rotterdams gemiddelde en dat het met bescheiden maatregen kan worden ondervangen. In werkelijkheid is het lerarentekort in de NPRZ wijken zeker 25%. Daarmee zit Zuid in de top drie van de wijken in Nederland met het hoogste lerarentekort. En ook overigens is er veel meer reden tot zorg over de kansen van de jeugd op Zuid. "We beloven jou een succesvolle toekomst"1 Ruim 14 jaar geleden heb ik als beleidsadviseur bij het ministerie van OCW actief meegewerkt aan het ontwerp en de start van het NPRZ. En dat van harte, want ik woonde toen al op Feijenoord en zag mooie kansen voor de kinderen in mijn wijk. Het perspectief was dat de kinderen van Zuid in alle opzichten uit de verf komen met het oog op hun toekomst in de samenleving en op de arbeidsmarkt. Door een aanpak waarbij iedereen die daarin een taak heeft zijn beste beentje voorzet, in een wijkgemeenschap waarin de kinderen kunnen gedijen en groeien.

Zodat Rotterdam Zuid een hele goede plek wordt om op te groeien, wat toch ook de ambitie is van deze Coalitie. Een ambitie die ik van harte deel. Sta eerst eens even stil En dan is 'Vaart Maken' - het motto van deze Coalitie- goed. Maar in dit geval moet je echt even stilstaan. Stilstaan bij de vraag wat 14 jaar NPRZ de kinderen van Zuid heeft opgeleverd. En stilstaan bij de vraag wat de relatie is tussen die resultaten en het gevoerde beleid. Wat ik ervan vind? De kinderen van Zuid zijn voor hun kansen op een waardig leven slechter af dan 14 jaar. Niet beter, niet hetzelfde, maar slechter. En dat is niet ondanks maar door toedoen van het gevoerde jeugdbeleid. Het beleid heeft zelfs een tegengesteld effect gehad. Want ga na: 1 Titel advies Children’s Zone. 2012. Een daarop gebaseerde brochure is breed verspreid. - Een enorm lerarentekort en scholen die de grootste moeite hebben het onderwijs draaiende te houden, omdat leraren het vel over de oren wordt gehaald. Terwijl het onderwijs juist beter zou worden. Dagblad010 | Ze kunnen barsten, de leraren op Zuid - Steeds meer thuiszitters. - Verplicht gestelde uitbreiding van de onderwijstijd met 400 uur, want 'een arme schooldag wordt rijker door hem te verlengen'. Ouders zijn geen respondenten in de schouw, de jaarlijkse evaluatie van deze maatregel, maar dit geheel terzijde.

- Verschraling van de vormende vrijetijdsbesteding zoals in speeltuinen, sport, cultuur, welzijn, jeugdwerk. Het had juist moeten worden verrijkt! - Een enorm personeelsverloop onder de werkers van de pedagogische praktijk. Terwijl dat werk het moet hebben van 'lange relaties' - Explosieve groei van de jeugdzorg. - Toegenomen jeugdcriminaliteit. - Miskenning van de kansen van de pedagogische wijkgemeenschap. - Kinderarmoede, omdat de nationale partner van het NPRZ zijn grondwettelijke plicht tot bestaanszekerheid verzaakt. Het is institutionele kindermishandeling, want bij het Rijk weten ze heel goed schadelijk die armoede is. Dagblad010 | Bestaanszekerheid, basis voor jeugdkansen - Slechte huisvesting, terwijl toch elk kind een fijn thuis verdient. - Burgers, zelfs die met opgroeiende kinderen, hebben niets over dit beleid in te brengen. Geen wonder dat de opkomst bij de verkiezingen zo laag is, uitgerekend in de wijken waar het NPRZ zich op richt. En zo worden de ouders door de Regering arm en door het NPRZ dom gehouden; ze zijn er enkel en alleen maar voor de centen en de rest is flauwekul. En de vele toegewijde werkers van de dagelijkse pedagogische praktijk wordt ernstig tekortgedaan.

En die alles onder die armoedige en volstrekt achterhaalde sturing op prestatie-indicatoren, die niets zegt over wat er werkelijk bereikt is, en die voor de werkers van de dagelijkse praktijk 'een tirannie is die hen 't hert doorwondt'. En die in de scholen tot een cultuur van 'leren-toetsen- vergeten' leidt zodat toetsresultaten kunstmatig worden opgehoogd; alsof kinderen plofkippen zijn. Onbegrijpelijk dat de beleidsmakers het na14 jaar nog steeds moeten hebben van de beduimelde boekjes van het 'new public management'. En leren ho maar. Dit jeugdbeleid is onoordeelkundig en contraproductief, en bovendien mist het elke vorm van onbevangen reflectie, zodat men zich ook de kansen om van je fouten te leren ontzegt. Zo bedriegt men zichzelf, de Rotterdamse volksvertegenwoordigers, de burgers van Zuid, ja zelfs bedriegt men hun kinderen. Wat wel een heel slecht voorbeeld is voor de jeugd. Maar, een schip het strand is altijd nog een baken in zee. Dus als Rotterdam echt de beste stad wil zijn om op te groeien dan kun je van 14 jaar NPRZ goed leren hoe het niet moet. Gaat u echter door met dit beleid met dit beleid dan wordt Zuid een molensteen om uw nek als u deze mooie ambitie waar wilt maken. Drie dringende aansporingen 1. Eis van het College een onbevangen, onafhankelijke en deugdelijke beleidsevaluatie van het jeugdbeleid op Zuid.

Deugdelijk wetenschappelijk onderzoek waarbij ouders de belangrijkste respondenten zijn. 2. Eis van het College dat die bij het Rijk voor de deur gaat liggen om structurele bestaanszekerheid af te dwingen voor onze armste bewoners. Aanhoudend. 3. Eis van het College jeugdbeleid dat getuigt van doorleefd besef dat het de mensen van de dagelijkse praktijk zijn die voor de kinderen het verschil maken. Zie daarvoor mijn bijdrage in de Raadscommissie Onderwijs en Samenleven van 17 juni 2026 (bijgevoegd). Toewijding, dat is de opdracht Doen hoor! Want de kinderen van Zuid, ze zijn onze liefde waard, ze zijn onze inzet waard en onze solidariteit. Deze kinderen horen bij ons en wij horen bij hen. Het zijn ónze kinderen.2 Ype Akkerman Kennisinstituut Jeugdbeleid Feijenoord 4 november 2026 2 Uit Robert Putnam: Our Kids. 2015 Bijlage Een wenkend perspectief voor de kinderen van Rotterdam Zuid Toespraak voor de Rotterdamse gemeenteraad, 17 juni 2026 Beste voorzitter en leden van de Raadscommissie Onderwijs en Samenleving, De afgelopen dagen heeft u van mij wat kritische stukken ontvangen over de voortgang en resultaten van het jeugdbeleid op Zuid, vooral het enorme lerarentekort. In deze bijdrage schets ik een perspectief om uit de impasse te geraken. Over de vorming van de jeugd op Zuid "Mensen worden niet geboren maar gevormd." Aldus Erasmus, dé influencer van zijn tijd.

Die vorming gaat over het verwerven van kennis en vaardigheden op allerlei gebied, over het ontwikkelen van talent en vermogens, en het gaat over de motivatie om dit alles in te zetten voor het samenleven en de brede welvaart van onze stad. Zodat we diens toekomst met een gerust hart aan volgende generaties kunnen toevertrouwen. Het mooist is dan als we daarbij ook als persoon tot ons recht komen. Want zoals Erasmus ook stelt: "De belangrijkste voorwaarde voor geluk is dat je wilt worden wat je bent". En gelukkige mensen halen doorgaans geen rottigheid uit. Mensen van de dagelijkse pedagogische praktijk Die vorming is een zaak en taak van de mensen van de dagelijkse pedagogische praktijk. Eerst en vooral zijn dat de ouders. En die mogen rekenen op een breed spectrum aan professionals en vrijwilligers die zich eveneens inzetten voor de vorming van hun kinderen. Dat het welslagen van jeugdbeleid geheel afhankelijk is van de mensen van de praktijk betekent voor de beleidsmakers maar één ding. Zorgen dat zij kunnen floreren in hun opdracht. Wat betekent dit voor de ouders? Voor ouders, zeker die op Zuid, betekent dat het volgende: 1. Bestaanszekerheid. Dat is de gemoedsrust van een toereikende en stabiele financiële positie. 2. Woonbeleid dat voorziet in een fijn thuis voor elk kind. 3. Dat ook de ouders als persoon uit de verf mogen komen.

Bovendien zijn het burgers en die zijn niet object, maar subject van beleid: ze horen zeker het jeugdbeleid te bepalen. Dat vergt democratische empowerment. Wat betekent dit voor professionals en vrijwilligers? Ouders moeten hun kinderen toe kunnen vertrouwen aan professionals en vrijwilligers die dat vertrouwen waard zijn. Dat is het geval als die: 1. houden van de kinderen en daarom intrinsiek gemotiveerd zijn zich voor hen in te zetten. 2. Dat ze deugen en het goede met de kinderen voor hebben. 3. Dat ze goed in hun vak zijn. Advies voor bestuur en beleid Bestuur en beleid hebben slechts tot taak dat deze werkers kunnen floreren op de drie dimensies hierboven. Daarmee dient de overheid de ouders, die hun kostbaarste bezit immers aan zulke professionals en vrijwilligers moeten kunnen toevertrouwen. Hoe dat kan? Ik geef de volgende raad aan bestuurders en zeker ook beleidsambtenaren jeugd. 1. Heb belangstelling voor het dagelijkse werk van deze praktijkpedagogen. Kijk hoe ze dat doen en spreek met hen over wat hen motiveert. 2. Wees dankbaar jegens hen en toon dat ook. Door ze te bedanken voor hun inzet voor onze jeugdige medeburgers. 3. Stel de vraag: mag ik een beroep op u doen? Dat geeft blijk van besef dat beleidsmakers voor het welslagen van hun beleid volledig aangewezen zijn op de praktijkwerkers.

Die vraag, daarin zit de cruciale omkering in de manier waarop beleid gemaakt wordt. 4. Stel dan de vraag: wat kan de overheid voor u betekenen zodat u meer armslag krijgen voor uw werk? Ja, en dan goed luisteren en met de serieuze intentie om hen zo goed mogelijk van dienst te zijn. Nou dat was het, mensen. Het hoeft dus allemaal niet zo ingewikkeld. Erasmus' dringende aansporing Ik begon en ik eindig met Erasmus, het grootste kind van Rotterdam die hier geboren is en er zijn eerste 1000 dagen heeft doorgebracht. En die ons in werkelijk weergaloze bewoordingen vele adviezen heeft nagelaten over de vorming van kinderen. Deze aansporing is zeker ook gedrenkt in de taal der liefde. Maar hij is niet vrijblijvend, voor iedereen die een taak heeft bij de vorming van onze kinderen, praktisch dan wel beleidsmatig: "Besef hoeveel we van onze kinderen houden. Weet hoe veelzijdig en veeleisend hun opvoeding is, maar ook hoe schitterend haar resultaat. Vergeet niet hoe vlot kinderen alles opnemen en hoe soepel hun geest is, hoe gemakkelijk ze alles in zich opnemen wat goed is en bij de menselijke natuur past. Zeker als vriendelijke en deskundige mensen het spelenderwijs weten aan te brengen." Dank voor uw aandacht, beste raadsleden. Ype Akkerman, 17 juni 2026

De tekst is automatisch uit het bestand gehaald en kan afwijken van het origineel (kolommen, tabellen en koppen lopen door elkaar). Het officiële stuk bij de gemeente is leidend. Bron: https://rotterdamraad.bestuurlijkeinformatie.nl/Document/LoadAgendaItemDocument/58763a8a-f154-448a-8485-0f2d42bd3502?agendaItemId=fba1a4f6-f8d5-49a0-8e81-b8e3e6262d3a