spreektekst-inspreekster-16

Mijn naam is Juliët Bakker en ik woon in de Purmer Noord. Oorspronkelijk kom ik van Texel waarvandaan ik uiteindelijk in Purmerend terecht ben gekomen. Hier ben ik me thuis gaan voelen, nog sterker, al toen ik nog even in Zaandam woonde voelde ik me hier meer thuis dan daar. Het gaat vandaag om vluchtelingen uit Oekraïne. Vluchtelingen die de plek die zij thuis noemen hebben moeten ontvluchten. Dat ook wij ons deel doen vind ik niet meer dan logisch, het is onze plicht en goed fatsoen naar onze medemens. Ook wij Nederlanders hebben massaal deze gastvrijheid genoten ten tijde van de Tweede Wereldoorlog. Het moet worden voorkomen dat deze mensen die in de regel een stabiel leven achter zich laten tussen wal en schip belanden. Door nu noodzakelijke hulp te bieden met een veilige omgeving kunnen mensen hun leven nog enigszins op de rails houden. Dat voorkomt grotere problemen en bevordert een soepele terugkeer. Over het eerder benoemde goed fatsoen: ik maak mij zorgen om de steeds hardere taal en sfeer rondom onder andere dit onderwerp in deze stad. Bijna dagelijks zie ik hatelijke, vaak racistische of opruiende stickers en posters en ook op lokale social media valt er bijna geen normaal gesprek meer te voeren. Algemene facebookgroepen verzinken tot klaagzangen over ‘hunnie’ en complottheorieën doen de ronde. Wij moeten hier als stad boven staan.

Ruimte bieden aan inhoudelijke discussie en overwegingen, maar ook realiseren dat we een bijdrage hebben te leveren. Daarom roep ik de commissie en de gemeenteraad op om dit plan door te zetten en aan deze medemensen de hulp te bieden die nodig is.