Spreektekst inspreker 5

Inspreken raadsvergadering 9 juli 2026 Chris Karsdorp, Weegbree 35, Pijnacker Geachte voorzitter, leden van de gemeenteraad, Mijn naam is Chris Karsdorp. Ik woon aan de Weegbree 35 in Pijnacker Zuid, direct naast de laad- en loszone van de Albert Heijn aan het Hoefbladplein. Ik spreek u vanavond aan omdat ik al maanden via de gemeente probeer twee ernstige en urgente problemen opgelost te krijgen, en steeds word doorverwezen of afgehouden. Ik vraag vanavond maar één ding van u: dat u het college kritisch bevraagt. Niet na het reces — nu. Want als u dat uitstelt, is de kans voorbij.

Het eerste probleem: een luifel die niet meer terug mag komen zoals hij was Boven de laad- en loszone van de Albert Heijn hangt een overkapping. Die is er ooit neergezet om geluid te dempen. In de praktijk werkt die geluidsdemping onvoldoende — het geluid kaatst horizontaal weg richting de woningen. Die luifel is inmiddels twee keer aangereden. De schade is inmiddels zo ernstig dat al een deel van de luifel voor de veiligheid is gesloopt. Om de resterende luifeldelen te vervangen zal een groot deel van de gevel over drie verdiepingen moeten worden verwijderd. Dat is een ingrijpende operatie. En juist dat maakt de situatie zo urgent. Een constructeur die ik heb geraadpleegd heeft na inzage van de bouwkundige tekeningen aangegeven dat de luifel mogelijk constructief niet voldoet. De luifel is niet dragend verbonden aan het pand — hij zit als het ware klemgezet tussen het metselwerk met minimale beveiliging tegen horizontaal glijden. De gemeente wil de eigenaar de luifel laten herstellen naar de oude opbouw en pas daarna toetsen of het resultaat voldoet aan het Besluit bouwwerken leefomgeving. Maar dat is de gevaarlijke volgorde. Stel dat na herstel wordt geconstateerd dat de constructie in de oude opbouw toch niet voldoet. Dan moet de gevel over drie verdiepingen opnieuw worden gesloopt. Dan beginnen we weer van voor af aan.

De kosten lopen dan zo hoog op dat het scenario "laten we het maar zo laten" ineens heel aantrekkelijk wordt. En dan zit iedereen opgescheept met een situatie die niet veilig is, niet voldoet en niet wordt opgelost — maar die niet wordt aangepakt omdat het achteraf te duur is geworden. Dat risico bestaat nu al. En het is volledig te voorkomen door de volgorde om te draaien: eerst toetsen, dan pas bouwen.

Bovendien — en dit is een kans die anders verloren gaat — als de gevel toch over drie verdiepingen open moet, ligt er de mogelijkheid om een andere, betere en mogelijk zelfs goedkopere oplossing te realiseren die ook de geluidsoverlast aanzienlijk beperkt. Misschien een meer gesloten laad- en loszone, een andere constructie, een betere afscherming. Bij hedendaagse bouw direct bij woningen is dat niet voor niets de standaard. Als we nu doorgaan met herstel van de oude situatie, gaat die kans definitief verloren. Ik vraag u het college te vragen: waarom wordt er niet eerst getoetst en dan pas gebouwd? En is het college bereid te verlangen dat niet de oude situatie wordt hersteld, maar dat de situatie wordt benut om een betere, veiligere en geluidwerende oplossing te realiseren?

Het tweede probleem: gestapelde overlast waartegen de gemeente verplicht is op te treden Ik wil u vanavond ook meegeven wat het werkelijk betekent om hier te wonen. Want het gaat hier niet om één overlastpunt. Het gaat om gestapelde overlast op een locatie die inmiddels te zwaar belast is. De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State heeft in een vergelijkbare zaak geoordeeld dat de gemeente bij laad- en losactiviteiten direct bij woningen de belangen van omwonenden nadrukkelijk en concreet moet meewegen en niet mag volstaan met een algemene verwijzing naar bedrijfsvoering. Die verplichting geldt hier ook. Maar de gemeente beperkt zich tot de mededeling dat zij pas kan ingrijpen als uit een meting blijkt dat een norm wordt overschreden. Dat is onvoldoende. Een gemeente behoort niet te redeneren vanuit de vraag wat nog net binnen de norm valt. Leefbaarheid is niet hetzelfde als "net niet in overtreding." Een gemeente behoort actief te streven naar zo min mogelijk overlast voor haar inwoners. Laat mij u de situatie schetsen zoals wij die dagelijks ervaren. Direct onder en naast onze woningen draait dag en nacht het koelaggregaat van de winkel. Tot in mijn slaapkamer hoor ik de bromtoon. Ik voel de trillingen via de constructie. Elke nacht.

Vrachtwagens rijden de laadzone in met luid ronkende dieselkoelaggregaten die ook blijven draaien op momenten dat er uitsluitend lege kratten en afval worden opgehaald. Koeling is dan helemaal niet nodig. De aggregaten draaien gewoon door. De betonvloer in combinatie met metalen palletwagens en laadkleppen zorgt ervoor dat ik de karren hoor rijden vanuit mijn woning. Ik voel de trillingen. Op nog geen vijftig meter van onze woningen staan negen ondergrondse afvalcontainers, waaronder glascontainers, die bijna dagelijks worden geleegd. Ook dat gaat gepaard met aanzienlijk lawaai. Bovendien zijn die containers feitelijk uitgegroeid tot een soort milieustraat voor heel Pijnacker Zuid en ver daarbuiten. Bewoners uit andere wijken en zelfs uit buurgemeenten rijden hier bewust naartoe als zij toch naar de Albert Heijn gaan. De containers zijn bedoeld voor de appartementen ter plaatse, maar worden gebruikt door een

veel bredere groep. Naast de containers staat regelmatig afval dat er niet in past. Dat levert zwerfafval en extra overlast op. En dan de locatie zelf. Het Hoefbladplein en de Floralaan vormen de spil van de wijk. Hier komen alle bewoners langs: om te winkelen, om kinderen naar school te brengen, om afval te brengen, om de wijk te verlaten. Twee buslijnen rijden hier. De parkeerdruk is hoog. Het is de drukste plek van Pijnacker Zuid. De combinatie van dat alles — verkeer, laden en lossen, koelinstallaties, afvalcontainers, zwerfafval, vrachtwagens — maakt dat de leefkwaliteit op deze locatie ernstig onder druk staat. De gemeente heeft bovendien zelf elders in Pijnacker al venstertijden voor laden en lossen ingesteld. Zij beschikt dus over de instrumenten. Zij kiest er hier voor om die niet in te zetten.

Waarom het nu moet Als dit onderwerp over het zomerreces gaat, is de gevel al dichtgemetseld en de luifel al hersteld in de oude opbouw. Dan is er niets meer af te dwingen. Dan zijn de kosten om alsnog te verbeteren zo hoog geworden dat niemand ze meer wil dragen. En dan blijft een situatie in stand die niet veilig is, niet goed is en niets wordt opgelost. Ik vraag u vanavond twee vragen te stellen aan het college: Één: waarom wordt de luifel eerst hersteld in de oude opbouw en pas daarna getoetst, terwijl juist nu — nu de gevel toch open moet — de kans bestaat om een betere, veiligere en geluidwerende oplossing te realiseren die mogelijk zelfs goedkoper uitvalt? Twee: is het college bereid zijn verantwoordelijkheid te nemen om de gestapelde overlast op deze locatie actief te beperken, in lijn met de verplichting die de Raad van State gemeenten oplegt bij laad- en losactiviteiten direct bij woningen? Ik heb een volledig dossier beschikbaar: alle correspondentie vanaf 24 april 2026, foto's, geluidsopnamen en bouwkundige tekeningen. Ik stel alles graag beschikbaar aan uw fractie.