VVD - Beschouwingen Kadernota 2024

Kadernota of kale nota? Voorzitter, afgelopen jaar bij de begrotingsbehandeling maakten we al de opmerking dat de begroting hetzelfde leek als het jaar ervoor. Dat is opzich goed nieuws voor onze financiële positie, maar een begroting en kadernota zijn meer dan dat. Deze hoogtepunten van het jaar horen ook ambitie, vernieuwing en plannen uit te stralen. Plannen die een antwoord geven op de uitdagingen van deze tijd. Omdat deze in het coalitieakkoord van deze coalitie al nauwelijks naar voren kwamen, hadden we als VVD-fractie goede hoop dat een jaar van bezinning het college goed zou doen. Helaas. Deze kadernota is vooral oude wijn in oude kruiken. Het is een kale nota vol met holle kreten. En het lef waar het coalitieakkoord over repte, blijft ver te zoeken. Dat is ook alles behalve verrassend, want de coalitie had niet eens het lef om het debat met ons aan te gaan over woningbouw. Wat ons betreft het belangrijkste thema van dit moment, maar ook op dat gebied ademt deze kadernota ‘’pappen en nathouden’’. Zelfs het woord ‘’versnelling’’ waar het coalitieakkoord over repte is verdwenen. De ambitie is nu om het tempo vast te houden. Het college neemt genoegen met doen wat we al deden. Het college neemt genoegen met te weinig doen.

Het is spijtig om dit te moeten concluderen voorzitter, maar hoe serieus neemt het college haar eigen slagkracht nog als ambities uit het coalitieakkoord amper een jaar na dato al afgezwakt worden? Alle maatregelen uit deze kadernota om de woningbouw aan te jagen zijn vaag en vooral ‘’too little, too late’’. 800 woningen bijbouwen in 4 jaar tijd komt nauwelijks tegemoet aan de maatschappelijke vraag van deze tijd en werkt geen enkele achterstand weg. Mijn collega dhr. Steeghs dient dan ook een motie in om de mismatch tussen de ambities van Peel en Maas en de vraag naar woningbouw in onze samenleving te onderzoeken. Wat veel inwoners, maar ook ons, steekt is dat het college zich vooral graag op de borst klopt. Wat moet de wethouder een goede dag gehad hebben op 19 juni, toen een artikel in de Limburger verscheen over de woningbouw in Peel en Maas. De wethouder weerlegt hierin zogenaamd de kritiek van de VVD dat het maar niet opschiet met de woningbouw in Peel en Maas. Er wordt vooral benadrukt hoe goed het hier gaat en er wordt volop gerefereerd aan papieren plannen die in de pijpleiding zouden zitten. Zoals woningbouw op de plek van voormalige discotheek Palladio aan de Molenstraat in Helden.

Niet lang daarna regende het brieven en krantenartikelen over projectontwikkelaars die zich totaal niet herkennen in deze borstklopperij van het college met als dieptepunt een afgewezen plan voor 250 broodnodige woningen aan de Keup in Helden. De reactie van het college? Er liggen voldoende plannen voor woningbouw, deze woningen zijn niet nodig. En vorige week, weet u nog. Die woningbouwplannen aan de Molenstraat in Helden? Die gaan niet door. De gemeente stelt volgens de ontwikkelaar wederom onrealistische eisen en er gaat een streep door een plan voor 60 broodnodige woningen. Die boomerang komt dus keihard terug en wederom wijst iedereen naar elkaar. Wie er in deze casus gelijk heeft is niet eens relevant. Onder de streep wordt er te weinig gebouwd en het wordt hoog tijd dat het college dit ook gaat erkennen. Toch is de reactie die we al jaren krijgen van het college een reactie waarin ik mezelf herken. Toen ik een jaar of 12/13 oud was. En thuis kwam met een 5 voor Latijn. Natuurlijk, dat was onvoldoende maar ik bleef vooral benadrukken dat de rest van mijn vrienden een 3 had voor hun proefwerk. En de docent stelde belachelijke vragen die niet in het boek stonden. En het is maar goed dat ik toen thuis een schop onder de kont kreeg. Want als ik nu terugkijk, gooide ik er ook met de pet naar. Had ik de capaciteiten om meer te doen.

En diezelfde boodschap hebben wij vandaag voor het college. We weten dat u beschikt over een bovengemiddeld goede organisatie en we zijn een bovengemiddeld rijke gemeente. Wij kunnen en zullen nooit accepteren dat er woningnood is onder deze omstandigheden. Toon dat lef, lever niet in op ambitie, werk harder of werk anders, en concludeer ook zelf wat ik nu concludeer. Onvoldoende, is onvoldoende. Loopt het telkens spaak op

woningbouwprojecten? Denk ruimer, leg uw prioriteiten anders, pas desnoods de kaders aan en kom op voor uw inwoners in woningnood. Ben pas tevreden en klop uzelf op de borst als de klus geklaard is. Dat is pas lef hebben. Dan bouw je verder met vertrouwen. Goed, dat is eruit voorzitter. Ik wil graag terug inhaken op het feit dat we een bovengemiddeld rijke gemeente zijn. En dat is het deel waar we tevreden zijn met de kadernota. Onze voorzieningen, wegen en openbare ruimte zijn van een buitengewoon hoog niveau en we hebben de middelen om dit op peil te houden en zelfs te verbeteren. In 2024 investeren we volop in vergroening, nieuwe rioleringen, onderhoud aan wegen, nieuwe vuilniswagens en zelfs trekken we structureel meer geld uit voor handhaving, veiligheid en extra BOA’s. Dit kan met applaus onze instemming hebben. Verder zijn de financiën zijn nog steeds goed op orde en de hoge inflatie van deze tijd wordt vooralsnog niet afgewenteld op onze inwoners door middel van een hogere OZB-stijging. Als je een dak boven je hoofd hebt, is het goed leven in Peel en Maas. En die kwaliteit van leven willen we graag hoog houden. En dat kunnen we niet zonder al die sport-, cultuur- en welzijnsorganisaties. Door middel van motie Hesen vragen we om hun subsidies jaarlijks te indexeren aan de hand van de consumentenprijsindex.

Elke indexering lager dan dat is de facto een bezuiniging en dat vinden wij onacceptabel voor zo’n rijke gemeente als Peel en Maas. Verder vragen we graag aandacht voor nog een aantal zaken. Enkele jaren geleden hebben we uitgesproken dat we meest gezinsvriendelijke gemeente willen zijn en onder andere door de oprichting van een kinderraad zijn daar mooie stappen in gezet. Nu richten we ons graag op de middelbare scholieren, de 12- tot 18-jarigen. Velen in deze zaal zullen erkennen dat dit een generatie is die het niet makkelijk heeft gehad de laatste jaren. We schrikken van het drugsgebruik in deze leeftijdscategorie en ook het grote beroep wat in Peel en Maas gedaan wordt op gezinscoaches en jeugdhulp. Voor ons als beleidsmakers is het soms lastig om deze groep te bereiken en begrijpen, en dat terwijl zij de toekomst hebben. Investeren we wel in de juiste maatregelen om deze jongeren een gelukkige en betekenisvolle jeugd te bezorgen? Mijn collega mevrouw Hermans dient daarom een motie in om hen een rol te geven bij toekomstige kadernota’s en begrotingen. Geef ze bijvoorbeeld een plek aan tafel en laat ze ons verrassen met hun inzicht door ze ook 10 minuten spreektijd te geven voor een beschouwing! Tot slot zal ik als raadslid vandaag mijn laatste motie indienen.

We kunnen ons hier in deze zaal om heel veel zaken druk maken en ook kunnen we op een beschaafde manier met elkaar van mening verschillen. Uiteindelijk gaan we allemaal veilig naar huis. En dat is niet vanzelfsprekend. Wie om zich heen kijkt, ziet dat er veel oorlog en ellende is in deze wereld. Nederland kent maar liefst 100.000 veteranen. Mensen die ons koninkrijk gediend hebben in omstandigheden waar velen van ons maar moeilijk een voorstelling bij kunnen maken. Wij zijn ze ongelooflijk veel dank verschuldigd. Om dit ook lokaal te tonen stellen wij voor om een witte anjerperkje in onze gemeente te realiseren. De witte anjer is het symbool van erkenning en waardering voor onze veteranen. Maar liefst 169 gemeenten gingen ons voor. Lieve mensen, het was mij de afgelopen 12,5 jaar een genoegen om met u te mogen werken. In goede en in slechte tijden. Ik heb de voorzitter van de raad verzocht of ik na het debat en de besluitvorming nog een kort woordje tot u mag richten. Laten we het nu over de inhoud hebben, daarvoor zitten we hier vandaag. En daarbij hoort uiteraard een bijzonder woord van dank aan de ambtelijke organisatie voor het samenstellen van deze kadernota en het beantwoorden van onze vragen.