3. 20251007 4 Mevr. I. Hendriks-Beven - Vaststellen BP De Horsten

Geachte voorzitter, commissieleden, Mijn naam is Ilse Hendriks en ik woon in Meijel. Ik spreek hier vandaag omdat ik mij zorgen maak over de maatschappelijke rechtvaardigheid van het bestemmingsplan De Horsten. Dit plan treft niet alleen Egchel, maar ons allemaal. In Egchel ervaren inwoners de stank, fijnstof en stikstofproblematiek. In Meijel zien wij dagelijks wat Egchel misschien minder ziet: vrachtwagens met varkens op weg naar het slachthuis en hun brutale dood in de gaskamer. De eindeloze stroom veevoerwagens en ander zwaar verkeer gelinkt aan de bio-industrie vervuilt onze lucht en veroorzaakt geluidsoverlast. Ik wil vanavond ook spreken voor hen die altijd vergeten worden. Zij die geen stem hebben. De dieren zelf. Het gaat hier niet om producten, maar om twintigduizend weerloze, onschuldige, levende wezens. Erbij! Want met de geplande uitbreiding komt het totaal op bijna 40.000 individuen. We noemen ze vaak landbouwhúisdieren, maar behandelen ze niet zo. Onze huisdieren verzorgen we met liefde, zien we als familie en geven we een waardig leven en een waardige dood. Varkens hebben net als honden en katten gevoelens. Ze zijn speels en nieuwsgierig, kunnen pijn, angst en vreugde ervaren. Ze bouwen nesten, zingen voor hun biggen en vormen hechte banden. Ze bereiken het intelligentieniveau van een peuter. We zeggen graag dat we van dieren houden.

Dat we tegen dierenleed zijn. Maar in de bioindustrie ontnemen we dieren alles wat levenswaardig is. We sluiten ze op in donkere, potdichte stallen, zetten ze in kooien waarin ze zich niet kunnen omdraaien, maken ze keer op keer zwanger en nemen hun biggen af. Daglicht zien ze pas als ze, veel te jong, op transport gaan naar een meedogenloze dood. De wet verbiedt al sinds 1991 het afbranden van staartjes. Toch gebeurt het nog bij 99% van alle varkens – zonder verdoving. Biggen worden ook nog steeds zonder verdoving gecastreerd en hun hoektanden worden routinematig afgebroken — óok in strijd met de wet. De intensieve veehouderij is brutaal. En op geen enkele manier duurzaam. Het is vasthouden aan het verleden. Dit fundamenteel onrechtvaardige systeem van structureel leed willen we hier vandaag bewust goedpraten én uitbreiden. Dat is cognitieve dissonantie op het hoogste niveau — waarbij we onze waarden en ons handelen lijnrecht tegenover elkaar zetten. Dit is geen noodzakelijkheid. Niemand heeft varkensvlees nodig om gezond te leven. Wetenschappelijke studies tonen keer op keer aan dat een plantaardig of grotendeels plantaardig dieet volwaardig en zelfs gezonder is. De keuze voor vlees is dus geen kwestie van noodzaak, maar van smaak, gewoonte en gemakzucht.

Laten we ook niet vergeten dat het merendeel van de productie naar het buitenland gaat, en niet voor Nederlandse consumptie bedoeld is. Maar wij blijven wél met de problemen zitten. De landbouwsector ligt onder een vergrootglas. We hebben klimaatdoelen, stikstofdoelen en Een ruime meerderheid van Nederlanders zegt duidelijk dat de bio-industrie afgeschaft moet worden. Toch blijft Peel en Maas vergunningen verlenen. Immers is Egchel niet de enige plek

waar nieuwe varkensstallen gepland worden. Ook in Meijel wil de gemeente bijvoorbeeld 10.000 extra varkens toestaan. Het college heeft beloftes gedaan aan één ondernemer. Maar de gemeente heeft óok beloftes gedaan aan de 45.000 andere burgers van Peel en Maas. Tellen die niet mee? Morele verantwoordelijkheid betekent dat het voorzorgsprincipe ten opzichte van de meerderheid zwaarder moet wegen dan de economische belangen van een onbeduidende minderheid. Waarom kiest onze gemeente er niet voor om koploper te worden, en ondernemers te steunen in een omschakeling ten behoeve van de noodzakelijke eiwittransitie? Bestaande stallen kunnen eenvoudig worden omgebouwd tot kwekerijen voor paddenstoelen. Grond kan natuur-inclusief worden ingezet voor granen of peulvruchten. Dit is niet alleen duurzamer, maar ook economisch kansrijk. Er zijn al veel voorbeelden van deze omschakelingen, zowel in binnen- als buitenland. Waarom hier niet? Peel en Maas zegt er voor de inwoners te zijn, voor onze leefbaarheid, voor een gezond platteland. Kunt u met de hand op het hart zeggen dat dit plan de leefbaarheid van Egchel en omliggende dorpen verbetert? Ondernemerschap is belangrijk.

Maar is het verstandig om publiek geld en politieke geloofwaardigheid te investeren in een juridisch twijfelachtig plan met zoveel maatschappelijke weerstand? U kunt kiezen voor het belang van één ondernemer – óf voor alle inwoners, voor onze gezondheid, onze natuur, en voor een toekomstbestendige landbouw. Ik vraag u dringend: Kies niet voor meer dierenleed, meer vervuiling en meer verdeeldheid. Stem tegen dit bestemmingsplan. Kies voor een leefbare toekomst. Dank u wel.